Twenty One Pilots heeft een konijn in de hoofdrol.
En nee, dat is niet eens het vreemdste aan dit nummer.
Drag Path begint alsof het zich verontschuldigt. Zachte toetsen, een beetje spanning, Tyler Joseph die zingt alsof hij net wakker is geworden uit een droom die hij liever niet had gehad. Je voelt meteen: dit wordt weer zo’n nummer waar gevoelens belangrijker zijn dan logica.
En dan zie je die clip.
Dat konijn. Dat arme, verdwaalde konijn. Dat rondloopt alsof het ook niet helemaal begrijpt waarom het hier is. En ergens is dat natuurlijk gewoon Tyler zelf. Of jij. Of iedereen die ooit een verkeerde afslag heeft genomen en te trots was om terug te keren.
Muzikaal zit het weer vol met die typische Twenty One Pilots-trucjes. Klein beginnen. Spannend houden. Dan langzaam opbouwen. Niet naar een explosie, maar naar een bekentenis.
De beat komt voorzichtig binnen. Elektronica die ademt. Geen bombast, maar controle. Ze weten precies wanneer ze moeten inhouden. En dat maakt het sterk.
Het refrein is niet groot, maar wel raak. Geen stadionmoment. Meer een moment dat je even stilvalt. Dat je denkt: ja, zo voelt het dus.
Maar eerlijk is eerlijk — ze hebben dit eerder gedaan.
Je hoort echo’s van hun eigen verleden. Van Stressed Out, van alles wat hen groot maakte. Alleen klinkt het hier vermoeider. Volwassener. Minder hongerig, meer reflecterend.
En dat konijn helpt daar vreemd genoeg bij.
Want je blijft kijken. Je blijft luisteren. Je blijft zoeken naar betekenis.
Is het raar? Ja.
Is het mooi? Ook ja.
Is het typisch Twenty One Pilots? 100%.
★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 8,0
Een verdwaald konijn, een verdwaalde ziel. Twenty One Pilots blijft verdwalen op de mooiste manier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten