Metric is zo’n band die al twintig jaar dezelfde jas draagt en toch elke keer denkt: staat me nog steeds goed. En eerlijk? Dat klopt ook. Victim of Luck klinkt meteen als Metric. Binnen drie seconden weet je waar je bent: stuwende synths, strakke drums, gitaar die net niet te netjes is, en natuurlijk Emily Haines die zingt alsof ze tegelijk boos én verveeld is.
Dat stemgeluid alleen al. Half ijzig, half emotioneel. Alsof ze je troost en tegelijk zegt dat je niet moet zeuren. Dat contrast maakt Metric altijd interessant. Het is nooit zoetsappig. Er zit altijd een randje cynisme onder.
Victim of Luck leunt lekker op een pulserende beat. Licht elektronisch, licht rock, precies in dat gebied waar je zowel kunt nadenken als bewegen. Geen springfestivalnummer, meer zo’n nachtelijke stadsrit-track. Autorijden door neonlicht. Dat werk.
De tekst draait om toeval, pech, controle verliezen — het gevoel dat het leven je soms gewoon overkomt. Niet zwaar filosofisch, maar herkenbaar. Metric heeft dat talent om grote thema’s te verpakken in simpele zinnen zonder dat het klef wordt.
Het refrein is sterk. Niet overdreven groot, maar precies pakkend genoeg om te blijven hangen. Zo’n “oh ja, dit neurie ik morgen onder de douche”-moment. Dat is pure popkwaliteit.
Minpuntje? Het is allemaal wel heel vertrouwd. Metric verrast niet meer echt. Dit had ook op een plaat van tien jaar geleden kunnen staan. Maar weet je — soms is dat juist fijn. Niet elke band hoeft ineens jazz of techno te doen om interessant te blijven.
Is het een hit? In het alternatieve circuit absoluut. Radio, playlists, live gaat dit gewoon werken. Geen wereldhit, wel een hardnekkige groeier.
Cijfer: 8,1
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 8,2
Geen revolutie. Gewoon Metric die weer een solide indie-banger aflevert. Soms is vakmanschap gewoon genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten