The Last Dinner Party maakt geen liedjes.
Ze maken entrees.
Let’s Do It Again! klinkt alsof er elk moment iemand met een dramatische cape een trap af komt lopen. Alles is groot. Theatraal. Een beetje overdreven. En precies daardoor onweerstaanbaar.
Vanaf de eerste seconden voel je het al: dit hoort bij dat HELP-benefietalbum. Er zit urgentie in. Maar ook plezier. Alsof ze zeggen: de wereld mag dan in brand staan, maar wij gaan wel stijlvol ten onder.
De piano opent, de drums volgen, en dan die stem — Abigail Morris zingt alsof haar leven ervan afhangt. Niet netjes. Niet voorzichtig. Gewoon vol erin. Je hoort invloeden van Florence + The Machine, een vleugje Kate Bush, en die typische Britse dramadrang die nergens anders vandaan kan komen.
Het refrein is gemaakt om mee te schreeuwen. Niet mee te zingen. Te schreeuwen. Armen in de lucht, mascara die uitloopt, glas wijn dat omvalt. Dat soort werk.
En toch — en dit is hun truc — blijft het slim. Het is geen lege bombast. Er zit een melodie onder. Structuur. Controle in de chaos.
De visualiser helpt daar ook bij. Geen standaard videoclip, maar beelden die de sfeer versterken. Kunstzinnig zonder irritant te worden. Dat is een dunne lijn, maar ze blijven erop.
Is het vernieuwend? Niet helemaal.
Is het effectief? Enorm.
Is het verslavend? Ja.
Dit is zo’n band die je over vijf jaar óf vergeten bent, óf die gigantisch is. Geen middenweg.
Maar voorlopig winnen ze.
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 8,5
Drama, stijl en een refrein dat je meesleept. The Last Dinner Party nodigt uit – en je zegt geen nee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten