Robert Pettersson klinkt op In Your Grace alsof hij per ongeluk een tijdmachine heeft gevonden en is blijven hangen in 1986.
En dat bedoel ik niet cynisch.
Dat bedoel ik liefdevol.
Die eerste synth alleen al — warm, breed, een beetje plechtig. Je verwacht bijna dat er een mistmachine aangaat en iemand in een lange jas dramatisch het podium oploopt. Dit is pure 80’s-romantiek. Geen ironie. Geen knipoog. Gewoon serieus verlangen.
De beat tikt rustig door. Geen haast. Alles ademt ruimte. Het nummer wil niet rennen, het wil zweven.
En dan die stem.
Pettersson zingt alsof hij ergens tussen hoop en berusting hangt. Niet overdreven, niet schreeuwerig. Meer iemand die accepteert dat sommige dingen niet meer terugkomen. Dat geeft het gewicht. Het klinkt volwassen. Doorleefd.
Je hoort invloeden van die Scandinavische melancholie die altijd nét iets kouder voelt dan de rest van Europa. Een beetje A-ha, een beetje Depeche Mode, maar zonder de ambitie om groter te zijn dan het lied zelf.
Het refrein opent mooi, zonder te exploderen. Geen stadionmoment, maar een emotionele golf. Het blijft beheerst. Misschien zelfs een beetje té beheerst.
En daar zit de kleine kritiek.
Je blijft wachten op dat ene moment dat het echt losgaat. Dat het risico neemt. Maar Pettersson kiest voor controle. Voor sfeer. Voor consistentie.
En eerlijk — dat past ook bij het nummer.
Dit is nachtelijke muziek. Autorijden. Regen op de ruit. Denken aan dingen die je beter had kunnen doen.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het mooi? Zeker.
Is het effectief? Absoluut.
★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 7,4
Het heeft diezelfde weemoedige euro-popglans van Modern Talking, maar dan minder kitsch en meer volwassen. Waar Modern Talking soms klinkt als discobal en haarspray, klinkt Robert Pettersson meer als de ochtend erna.
Alsof Modern Talking ouder is geworden, gescheiden is, en nu ’s nachts alleen nog in de auto rijdt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten