Sommige nummers moet je niet mooier maken.
Die moet je juist uitkleden.
In Violet (Live) is zo’n nummer. Geen productie om je achter te verstoppen. Geen lagen. Geen trucjes. Alleen een stem, een instrument en een zaal die zo stil is dat je bijna bang bent om te ademen.
En dan hoor je pas hoe breekbaar het eigenlijk is.
Searows zingt alsof hij het nummer zelf nog niet helemaal begrijpt. Alsof hij het ter plekke ontdekt. Dat maakt het ongemakkelijk. Maar ook eerlijk. Je hoort kleine scheurtjes in zijn stem. Twijfel. Menselijkheid.
En dat is precies waarom deze liveversie sterker is dan de studioversie.
Waar de studioversie nog een veilige afstand had, komt dit binnen. Rechtstreeks. Zonder bescherming. Je zit er bovenop. Je kunt nergens heen.
De melodie is simpel. Misschien té simpel. Geen groot refrein. Geen moment dat het publiek losgaat. Het blijft klein. Intiem. Kwetsbaar.
En toch gebeurt er iets.
Niet spectaculairs. Maar iets dat blijft hangen.
Je hoort echo’s van Phoebe Bridgers, dat fluisterende verdriet, en een beetje van Bon Iver in zijn meest fragiele momenten.
Maar Searows blijft dichter bij zichzelf. Minder ambitie. Meer waarheid.
Is het een hit? Nee.
Is het indrukwekkend? Ja.
Is het mooi? Pijnlijk mooi.
Dit is geen nummer dat je opzet om je beter te voelen. Dit is een nummer dat je opzet om te voelen dat je leeft.
★★★★☆
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 5,9
Geen show, geen masker. Alleen een stem die iets probeert vast te houden wat al bijna verdwenen is. En juist daarom zo sterk.https://youtu.be/FPyqtZkXgPI?si=-kLnuqXtzVpn_Ob7
Geen opmerkingen:
Een reactie posten