The Black Keys zijn zo’n band waarbij je na twintig jaar carrière precies weet wat je krijgt.
Geen verrassingen. Geen conceptalbums over ruimtevaart.
Gewoon: gitaar. Rammel. Groove. Klaar.
En You Got To Lose is precies dat.
Vanaf seconde één: smerige riff, drums die klinken alsof ze in een garage zijn opgenomen, Dan Auerbach die zingt met dat licht luie, licht schuurpapieren stemgeluid. Alsof hij net wakker is en eerst koffie wil. En tóch werkt het altijd.
Het nummer voelt als een ouderwetse bluesrock-stamper. Beetje fuzz, beetje swing, beetje “niks aan veranderen want het is al goed”. Geen moderne fratsen, geen synths, geen TikTok-hook. Gewoon twee gasten die lawaai maken zoals ze dat al sinds 2002 doen.
En eerlijk? Dat is stiekem heerlijk.
Het refrein is simpel. Té simpel bijna. Maar dat is juist de kracht. Je hoort het één keer en je kent het. Dat is geen luiheid, dat is vakmanschap. The Black Keys weten precies hoe je een riff schrijft die in je hoofd blijft plakken als kauwgom onder je schoen.
Tekstueel? Ach. Liefde, verlies, beetje stoerdoenerij. Niemand zet The Black Keys op voor poëzie. Je zet ze op omdat je wilt rijden met het raam open en je haar in de war.
Minpuntje: het is allemaal wel erg bekend terrein. Als dit op Brothers of El Camino had gestaan, had niemand geknipperd. Vernieuwing? Nul. Maar energie? Honderd procent.
Is het een hit? Jazeker. Dit soort tracks doen het altijd goed. Radio, sportzalen, festivals, autoritten. Geen kunst, wel effectief.
★★★★☆
Cijfer: 7,8
Hitpotentie: 8,6
Geen diepzinnigheid, geen moeilijke kunst. Gewoon vieze gitaren en een riff die drie dagen blijft hangen. Soms is dat alles wat je nodig hebt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten