Kijk.
Als je Ellie Goulding en ILLENIUM op één track zet, weet je eigenlijk al hoe laat het is.
Dan krijg je geen subtiele indieparel.
Dan krijg je: build-up… stilte… BOEM… drop… vuurwerk… confetti… nog een drop… buren boos.
En precies dat is Don’t Want Your Love.
Het begint nog hoopvol. Ellie’s stem. Breekbaar. Herkenbaar. Dat lichte trillen in haar zang dat vroeger nummers als Lights en Anything Could Happen zo charmant maakte. Je denkt: hé, misschien krijgen we weer zo’n emotionele popsong.
En dan hoor je in de verte al die EDM-drum aankomen.
Zo’n dreun die zegt: “maak je geen zorgen, subtiliteit is onderweg naar huis.”
ILLENIUM doet precies wat hij altijd doet: groot, groter, allergrootst. Synths opstapelen alsof hij Lego aan het bouwen is. Elke emotie moet meteen stadionformaat. Geen nuance, alles op 110%. Het is knap geproduceerd hoor, daar niet van. Maar het is ook een beetje… bruut.
Ellie zingt haar longen eruit, maar moet vechten tegen een muur van geluid. Soms voelt het alsof ze tegen een straalmotor probeert op te boksen. Zonde. Want haar stem kan juist zoveel meer met ruimte en breekbaarheid.
Het refrein is catchy, dat geef ik toe. Slim geschreven, blijft hangen. Maar zodra de drop valt, verandert het nummer in een sportschool-playlist. Je verwacht elk moment iemand die “LET’S GOOO!” schreeuwt.
En ergens is dat het probleem.
Vroeger had Ellie iets eigenzinnigs. Iets mysterieus.
Nu is het: standaard festival-EDM met een goede zangeres erop geplakt.
Is het slecht? Nee.
Is het effectief? Zeker.
Is het spannend? Totaal niet.
Dit is zo’n track die het live fantastisch doet met lasers en CO₂-kanonnen, maar thuis op de bank denk je: mag het iets zachter?
★★★☆☆
Cijfer: 7,1
Hitpotentie: 9,2
Ellie verdient beter. ILLENIUM krijgt wat hij wil: een knal. Jij krijgt hoofdpijn. Maar ja… het blijft wel hangen.
https://youtu.be/WZq3gvBd4JA?si=OF-yqO-7Zyl2lkuL
Geen opmerkingen:
Een reactie posten