RECENSIE: Pinkpop 2026 – het festival dat weigert met pensioen te gaan
Er zijn festivals die jong sterven.
En er zijn festivals die blijven leven uit pure koppigheid.
Pinkpop is dat laatste.
Terwijl andere festivals zichzelf opnieuw proberen uit te vinden met installaties, veganistische zuurstofbars en DJ’s die klinken als een software-update, blijft Pinkpop gewoon Pinkpop. Een veld. Een podium. En artiesten die je moeder ook kent.
En dat is geen belediging.
Dat is hun kracht.
Want kijk naar die headliners:
Foo Fighters. Twenty One Pilots. YUNGBLUD. The Cure.
Dat is geen line-up.
Dat is een generatieconflict met een geluidssysteem.
En nu komt daar nog Halsey bij.
Een artieste die hits heeft gemaakt voor mensen die hun emoties nog niet hebben opgegeven. Ze staat vlak voor The Cure. Dat is alsof je eerst leert huilen en daarna leert waarom.
En ergens op datzelfde veld staat straks Natasha Bedingfield.
Die Unwritten gaat zingen.
En iedereen gaat meezingen.
Zelfs mensen die zweren dat ze alleen naar obscure IJslandse ambient luisteren.
Omdat sommige nummers sterker zijn dan je principes.
Ondertussen komt Soulwax weer bewijzen dat België al twintig jaar stiekem cooler is dan Nederland.
Triggerfinger komt voor de zesde keer.
Dat is geen boeking meer.
Dat is een abonnement.
En dan is er Tom Morello.
Een man die zijn gitaar nog steeds behandelt alsof het een politiek wapen is. Hij speelde hier 36 jaar geleden al.
Dat betekent dat Pinkpop inmiddels oud genoeg is om zichzelf te herinneren.
En dat voel je.
Pinkpop is geen hip festival.
Pinkpop is een monument.
Je gaat er niet heen om verrast te worden.
Je gaat erheen om bevestigd te worden.
Dat sommige muziek blijft.
En sommige festivals ook.
Beoordeling affiche: ★★★★☆
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 9,4
Niet het spannendste festival.
Wel het festival dat je nooit helemaal loslaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten