Er zijn bands die oud worden. En er zijn bands die oud doen. U2 hoort al jaren bij die tweede categorie. Mannen die eruitzien alsof ze hun eigen tribute band zijn, maar ondertussen nog steeds muziek maken alsof de wereld morgen gered moet worden door een echo-gitaar en een ernstige blik.
Days of Ash is geen EP. Het is een stemming. Een herfstwandeling zonder jas. Je weet dat het dom is, maar je doet het toch.
De opener begint met zo’n typische Edge-gitaarlijn. Dat geluid dat klinkt alsof er ergens in de verte een kerkklok twijfelt over zijn carrière. Je verwacht elk moment dat Bono begint over vrede, liefde of zijn eigen betekenis. Gelukkig doet hij iets beters: hij klinkt moe. Niet gespeeld moe. Maar echt. Alsof hij ook niet meer precies weet hoe hij de wereld moet redden, en eerlijk gezegd ook liever gewoon thee wil.
Dat is de kracht van deze EP.
Geen stadion. Geen vlaggen. Geen verheven onzin.
Gewoon vier mannen die klinken alsof ze naar hun eigen verleden luisteren.
Er zit een nummer tussen dat zo breekbaar is dat je bijna bang bent om te bewegen. Alsof het anders stopt. En ergens hoop je dat ook een beetje, zodat het moment blijft bestaan.
Maar U2 zou U2 niet zijn zonder een moment waarop ze tóch weer even U2 doen. Een refrein dat net iets te groot wil zijn. Net iets te veel betekenis wil hebben. Alsof Bono in de spiegel kijkt en denkt: rustig blijven, je bent maar een mens. En dan toch weer Bono wordt.
Het is prachtig. En een beetje vermoeiend.
Zoals U2 zelf.
Maar verdomd… het werkt.
Je hoort geen band die relevant wil zijn.
Je hoort een band die accepteert dat ze dat misschien niet meer zijn.
En precies daardoor zijn ze het weer even wel.
Beoordeling: ★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 6,8
Niet omdat het groot is.
Maar omdat het blijft.
Zoals as.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten