RECENSIE: Rock Werchter 2026 affiche compleet – de supermarkt van de emotie is weer open
Er zijn festivals die verrassen.
En er is Rock Werchter.
Een festival dat elk jaar voelt als die ene oom die je al dertig jaar dezelfde mop vertelt, maar wel met genoeg overtuiging dat je toch weer komt opdagen.
De affiche van 2026 is nu compleet. Vijfentwintig nieuwe namen. En zoals altijd zit er alles in: legendes, hype, Belgen met een missie en artiesten waarvan je over twee jaar zegt: “oh ja, die waren er ook nog.”
Laten we beginnen met de donderdag.
Elvis Costello staat er. Een man die al optrad toen muziek nog gewoon op cassettebandjes zat die je met een potlood moest terugspoelen. Je gaat kijken. Niet omdat je moet. Maar uit respect. Zoals je opstaat in de trein voor iemand die ouder is dan de democratie.
Daarnaast heb je Yong Yello, die de Main Stage mag openen. Dat is een beetje alsof je de sleutels krijgt van een auto die nog rijdt, maar waarvan niemand weet hoe lang nog.
Vrijdag wordt interessanter.
Charlotte De Witte. De trots van België. Techno zo strak dat je er spontaan recht van gaat lopen. Zelfs als je zit. Ze gaat die tent slopen. Beleefd. Maar definitief.
Viagra Boys zijn er ook. Een band die klinkt alsof ze elk moment uit elkaar kunnen vallen, maar dat al tien jaar niet doen. Je gaat kijken en je weet niet waarom. Maar je gaat.
En dan staat daar ineens Lewis Capaldi. De menselijke versie van een natte maandag. Iedereen gaat meezingen. Iedereen gaat huilen. Zelfs mensen die dachten dat ze dat niet meer konden.
Zaterdag is traditioneel de dag waarop je verdwaalt.
Nieuwe namen. Nieuwe hoop. Bands die klinken alsof ze iets willen bewijzen. En bands die vooral blij zijn dat ze er mogen staan.
En dan zondag.
De laatste dag. De dag waarop alles tegelijk voelt als te veel en te weinig.
SONS. Tsar B. Dressed Like Boys.
België dat zichzelf nog één keer probeert uit te leggen aan de wereld.
En ergens, op een podium waar je per ongeluk langsloopt, staat een band die je leven verandert terwijl je eigenlijk op weg was naar een frietkraam.
Dat is Werchter.
Niet perfect.
Niet vernieuwend.
Maar noodzakelijk.
Omdat je daar even iemand anders kunt zijn.
Of eindelijk weer jezelf.
Beoordeling affiche: ★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 9,5
Niet het spannendste affiche ooit.
Wel weer een reden om te gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten