Sommige liedjes zijn hits.
Sommige liedjes zijn klassiekers.
En dan heb je One Of Us.
Dat is gewoon een meesterstuk vermomd als popsong.
ABBA had in die tijd al alles bereikt wat je kunt bereiken. Stadions, glitter, pakken, hits waar je u tegen zegt. En wat doen ze? In plaats van nog een vrolijke meezinger maken ze… een scheidingsliedje waar je depressief van wordt.
En gek genoeg is dat hun beste werk.
Vanaf die eerste pianonoten voel je het al: dit wordt geen “Dancing Queen”. Dit is regen tegen het raam. Winter. Spijt. Volwassen ellende. Die koude Scandinavische melancholie druipt eraf.
En dan Agnetha.
Die stem.
Dat is geen zang meer, dat is emotionele chantage. Zo breekbaar, zo puur. Alsof ze het net zelf heeft meegemaakt. En dat was ook zo — de band viel uit elkaar, huwelijken klapten, alles lag in puin. Je hoort dat. Dit is geen acteerwerk. Dit is echte pijn op vinyl.
De melodie is absurd goed. Typisch ABBA: super catchy, maar ondertussen hartverscheurend. Je neuriet mee en beseft pas later dat het eigenlijk een nummer is over eenzaamheid en spijt. Dat contrast kunnen alleen zij.
Productie? Perfect. Natuurlijk. Benny en Björn waren gewoon wetenschappers. Elke piano, elke gitaar, elk koortje zit precies waar het moet. Die koortjes in het refrein? Kippenvel. Dat is geen pop, dat is architectuur.
En het bizarre: het klinkt nog steeds modern. Zet dit nu op en het werkt gewoon. Geen oubolligheid. Geen retrograp. Gewoon tijdloos.
Hitpotentie? Toen gigantisch. Nu nog steeds. Dit soort songs sterven niet.
En eerlijk: als iemand zegt dat ABBA alleen maar vrolijke kitsch is, moet je gewoon dit nummer opzetten en even niks zeggen.
★★★★★
Cijfer: 9,5
Hitpotentie: 9,8
Perfecte pop, maar dan met een gebroken hart. Geen glitter, geen disco — alleen emotie. Dit is ABBA op hun allerbest. En ja: gewoon een meesterstuk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten