IST IST is zo’n band die klinkt alsof ze in een verlaten fabriek wonen.
Geen planten. Geen daglicht. Alleen beton, galm en existentiële twijfel.
En eerlijk? Heerlijk.
The Echo (DAGGER Sessions) voelt minder als een single en meer als een bekentenis. Rauw, live-achtig, weinig opsmuk. Alsof ze dachten: we drukken gewoon op record en zien wel waar het schip strandt. Dat werkt. Want dit soort muziek moet je niet polijsten. Dan verdwijnt de ziel.
Het begint met die typische IST IST-basis: dreigende baslijn, droge drums, gitaar die meer sfeer maakt dan noten speelt. Geen vrolijkheid. Geen hoop. Gewoon spanning. Alsof er elk moment iets mis kan gaan.
En dan die stem van Adam Houghton.
Die man zingt niet.
Die verkondigt onheil.
Dat monotone, donkere, half gesproken, half gezongen geluid — ergens tussen Ian Curtis en iemand die net slecht nieuws heeft gekregen — past perfect. Geen theater, geen uithalen. Gewoon berusting. Dat maakt het veel zwaarder.
De DAGGER Sessions-versie klinkt extra kaal. Minder lagen, meer lucht. Daardoor hoor je alles beter: de galm, het tikken van de snare, de kleine breukjes in de zang. Het voelt alsof je in dezelfde ruimte staat. En dat is precies waar IST IST het sterkst is: live, direct, ongefilterd.
Het refrein is geen refrein. Geen meezingmoment. Meer een mantra. Het blijft rondzingen in je hoofd als… juist ja… een echo. Slim gevonden titel ook.
Minpuntje? Dit is absoluut geen instapnummer. Zet dit op tijdens een verjaardag en iedereen gaat eerder naar huis. Maar in je eentje met koptelefoon? Perfect.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het compromisloos? Zeker.
Is het goed? Heel.
Dit is geen hitmachine. Dit is cultmateriaal. Postpunk voor mensen die liever voelen dan feesten.
★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 5,6
Donker, kaal en heerlijk onvriendelijk. IST IST maakt geen muziek voor de massa. Ze bouwen echo’s waar je in verdwaalt. En dat is precies de bedoeling.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten