1980 was het jaar van Christopher Cross. Niet een beetje succes, nee — gewoon de jackpot. Grammy’s, hits, airplay overal. Sailing was toen letterlijk overal. Supermarkten, autoradio’s, vakanties, slow motion zonsondergangen.
En toen kwam MTV.
En laten we eerlijk zijn: MTV was niet lief voor Cross. Terwijl de rest met leren jacks en jukbeenderen kwam aanzetten, stond hij daar als je boekhouder met een gitaar. Muziek fantastisch. Imago: tja. De video heeft hem niet geholpen. Te gewoon. Te braaf. Te weinig rock ’n roll-hoofd.
Fast forward naar 2025, Jimmy Kimmel. En daar staat hij weer. Geen glitter, geen comebackcircus. Gewoon een man en een lied.
En wat blijkt? Sailing is nog steeds belachelijk goed.
Live klinkt het nummer precies zoals je hoopt: warm, soepel, bijna gewichtloos. Die beroemde akkoorden zweven nog steeds. De band speelt relaxed, zonder haast. Alsof iedereen weet: dit nummer moet je niet pushen, dit moet je laten drijven.
Cross’ stem is ouder, natuurlijk. Iets lager, iets breekbaarder. Maar dat past juist. Sailing gaat over ontsnappen, rust vinden, wegvaren van de drukte. En als een man van in de zeventig dat zingt, geloof je hem meer dan ooit. Dit is geen droom meer, dit is ervaring.
Wat opvalt is hoe tijdloos het lied is. Geen productie-trucs, geen modegeluid. Gewoon melodie. En een refrein dat zich gedraagt als een hangmat. Tegenwoordig moet alles harder, sneller, groter. Dit nummer doet het tegenovergestelde. En wint alsnog.
Is het hip? Nee.
Is het cool? Ook niet echt.
Is het prachtig? Ja. Onmiskenbaar.
En ergens is het mooi dat zo’n “gewone man” gewoon blijft staan omdat de songs sterker zijn dan het kapsel ooit was.
Cijfer: 8,5
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 6,8
Geen opmerkingen:
Een reactie posten