The Sherlocks maken muziek alsof ze nog geloven dat gitaren de wereld kunnen redden.
En ergens is dat ontroerend.
In Your Hands begint meteen zoals het hoort: gitaar. Geen intro met regen en violen. Geen mysterie. Gewoon een riff die zegt: hier zijn we. De drums vallen in, de bas volgt, en je zit midden in een nummer dat rechtstreeks uit de Britse indie-traditie komt.
Je hoort het meteen.
Dit is Sheffield. Dit is pubs. Dit is vrijdagavond. Dit is pint in de hand en problemen die morgen wel komen.
De zang van Kiaran Crook heeft dat typische Britse randje. Niet perfect, niet gepolijst, maar eerlijk. Hij zingt alsof hij het meent. Alsof dit nummer ergens echt over gaat. Liefde, twijfel, afhankelijkheid — dat soort grote woorden, maar verpakt in een liedje van drie minuten.
En dan het refrein.
Open. Groot. Meeneembaar.
Zo’n refrein dat gemaakt is om teruggezongen te worden. Niet subtiel. Gewoon effectief. Je hoort het één keer en je weet precies waar het heen wil.
Alleen… en daar komt het eerlijke deel…
Je hebt dit ook al vaker gehoord.
Er zit een beetje Arctic Monkeys in. Een beetje Kaiser Chiefs, een beetje Sam Fender. Alles klopt, maar niets verrast.
Maar misschien hoeft dat ook niet.
Niet elk nummer hoeft de geschiedenis te veranderen. Sommige nummers moeten gewoon goed zijn. En dat is dit.
Dit is festivalmuziek. Autoradio. Zomeravond.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het oprecht? Ja.
Is het effectief? Absoluut.
★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 8,3
Geen revolutie, wel een refrein dat blijft hangen. The Sherlocks houden de Britse gitaartraditie springlevend. En soms is dat meer dan genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten