THE SWELL – NEW DAY
De eerste moest groeien. De tweede staat meteen overeind.
★★★★½ – 8,5/10
Soms schrijf je een recensie en hoor je er nooit meer iets van. En soms krijg je ineens een bericht van de artiest zelf. Dat laatste is voor een muziekrecensent toch iets aangenamer dan een rekening van de energieleverancier.
Ben van The Swell stuurde me een bericht.
Hij had mijn recensie van Heathlands gelezen en vond vooral mijn muzikale zoektocht vermakelijk.
Want bij die eerste single was ik niet onmiddellijk overtuigd.
Het kwartje moest vallen.
En zoals dat met sommige kwartjes gaat, duurde dat even.
Maar uiteindelijk viel het.
Ben vertelde dat The Swell inmiddels een tweede single had uitgebracht: New Day.
Een iets andere kant van de band.
Directer.
Energieker.
Of ik misschien wilde luisteren?
Nou, vooruit dan.
Het leven van een muziekrecensent bestaat tenslotte uit zware verplichtingen.
En verdraaid: dit is goed.
Waar Heathlands tijd nodig had om zich aan mij te presenteren, komt New Day veel sneller binnen.
Wat mij vooral aanspreekt, is die heerlijke volle sound.
Geen dunne gitaarmuziek waarbij je het gevoel krijgt dat de helft van de band nog onderweg is naar de repetitieruimte.
Nee.
Hier staat een geluid dat overtuigt.
De muziek heeft body, de melodie krijgt voldoende ruimte en het geheel straalt een aangename energie uit.
Dat is precies wat ik graag hoor bij alternatieve gitaarmuziek.
Een band hoeft niet voortdurend harder te spelen om krachtig te klinken.
Het gaat om de samenhang.
Om de manier waarop instrumenten elkaar aanvullen.
En om een productie die het geluid ondersteunt in plaats van het volledig glad te strijken.
Bij New Day is die balans bijzonder aantrekkelijk.
Ik hoor een duidelijke verwantschap met de Britse indierocktraditie.
Dat gevoel van melodieuze gitaren, een stevig fundament en een refrein dat niet eerst een uitgebreide schriftelijke toelichting nodig heeft.
De sfeer roept bij mij associaties op met de toegankelijkere kant van Editors, een vleugje The Boxer Rebellion en de melodieuze kracht van Britse gitaarbands uit de jaren nul.
Niet dat The Swell die groepen probeert te kopiëren.
Het is vooral de muzikale instelling die me aanspreekt.
Een goed liedje mag gewoon goed klinken.
Daar hoeven niet onmiddellijk zeven experimentele geluidseffecten en een ingewikkeld artistiek manifest bij.
Wat New Day bovendien sterker maakt dan mijn eerste kennismaking met The Swell, is de directheid.
De muziek lijkt minder omwegen nodig te hebben.
Je hoeft niet eerst drie luisterbeurten te investeren voordat de compositie haar kwaliteiten prijsgeeft.
Dat betekent overigens niet dat Heathlands minderwaardig is.
Sommige nummers hebben tijd nodig.
Andere schudden je meteen de hand.
New Day behoort tot die laatste categorie.
Mijn kritiek?
Die zit vooral in de originaliteit.
The Swell beweegt zich in een muzikaal landschap waar al heel wat uitstekende Britse gitaarbands rondlopen.
Daarin moet je uiteindelijk een eigen gezicht ontwikkelen.
En hoewel de volle sound en de melodische kwaliteit me overtuigen, mis ik nog net dat ene onverwachte element dat de band onmiddellijk herkenbaar maakt.
Een verrassende overgang.
Een ongebruikelijke melodische wending.
Of een moment waarop de muziek even buiten de vertrouwde lijnen kleurt.
Dat zou New Day van een heel goed nummer naar een echte uitschieter kunnen tillen.
Maar laten we niet moeilijker doen dan nodig is.
Dit is pas mijn tweede kennismaking met The Swell.
En de ontwikkeling is interessant.
Heathlands moest me langzaam overtuigen.
New Day heeft daar aanzienlijk minder tijd voor nodig.
Dat is vooruitgang.
En als de volgende single opnieuw zo'n stap zet, kan het nog bijzonder leuk worden.
Ben, bedankt voor het bericht.
Maar vooral bedankt voor de muziek.
Want een vriendelijke e-mail is prettig.
Een goede single is beter.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 8,5/10
Gitaar- en bandsound: ★★★★★
Melodie: ★★★★½
Energie: ★★★★½
Productie: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★½
Plus: een heerlijke volle sound, overtuigende energie en een directere muzikale aanpak dan bij Heathlands.
Min: de Britse indie-invloeden zijn herkenbaar; een verrassender muzikaal detail zou de eigen identiteit verder versterken.
Voor liefhebbers van: Editors, The Boxer Rebellion en melodieuze Britse indierock.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★½
Eindoordeel: New Day laat een energiekere kant van The Swell horen. De volle sound overtuigt en de melodie komt direct binnen. Bij Heathlands moest het kwartje nog vallen. Bij New Day kon ik het gewoon in mijn zak houden. 8,5/10.
