Grandmas House – Dance★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Grandmas House – Dance

Neo Eyes gaf me nog dat heerlijke zondaggevoel. Grandmas House jaagt het binnen 30 seconden de deur uit

Mijn zondag begon muzikaal nog zo rustig.

Neo Eyes – Blue Oblivion aan. Koffie erbij. Beetje zweven. Elektronische soundscapes. Muziek waarbij je denkt dat zondag misschien toch bedoeld is om helemaal niets te doen.

En toen kwam het laatste nummer voorbij.

Grandmas House – Dance.

Weg zondaggevoel.

Stoelen aan de kant.

Volume omhoog.

Want dit is totaal andere koek.

De uit Bristol afkomstige Grandmas House bestaat tegenwoordig uit Yasmin Berndt, Poppy Dodgson, Zoë Zinsmeister en Polly Jessett. Dance staat op hun pas verschenen debuutalbum Baby You're A Winner, dat op 21 augustus uitkwam via Brace Yourself Records. De plaat werd geproduceerd door Ali Chant en beweegt behoorlijk vrij tussen postpunk, grunge, garage rock en zelfs dancepunk. 

En Dance?

Die titel liegt niet.

Maar verwacht vooral geen gezellig discoplaatje.

Dit is dansen met scherpe ellebogen.

Wat me vrijwel onmiddellijk pakt, is die baslijn.

Heerlijk.

Zoë Zinsmeister speelt niet simpelweg wat lage noten om de gitaren gezelschap te houden. Die bas bepaalt voor een groot deel het karakter van het nummer. Hij kronkelt door Dance heen en geeft de track iets dreigends én dansbaars. Recensenten noemen de baslijn terecht sensueel en uitgesproken dansbaar. 

Daar bovenop krijg je rusteloze percussie, scherpe gitaren en de bijzondere stem van Yasmin Berndt.

En bijzonder bedoel ik hier echt als compliment.

Niet mooi volgens het klassieke zangschoolboek.

Wel:

karakter.

Een beetje rauw. Een beetje schurend. Alsof de stem ieder moment ruzie kan krijgen met de gitaar.

Precies goed dus.

En dan komt er ook nog saxofoon langs, gespeeld door Morgan Wallace van Fat Dog. Daardoor krijgt Dance nog een extra vreemde, bijna nerveuze sfeer. De band gebruikt hier syncopische postpunk, instrumentale uitbarstingen en blazers om iets te maken dat veel minder voorspelbaar is dan de titel doet vermoeden. 

Want achter dat dansen zit eigenlijk iets verdrietigs.

Grandmas House zegt dat Dance gaat over je eenzaam en somber voelen, terugdenken aan een periode waarin je dat niet was en vervolgens proberen door te gaan door de pijn letterlijk weg te dansen. 

Aha.

Dan wordt het ineens nóg interessanter.

Want dat hoor je.

Dit is niet dansen omdat het zaterdagavond is en iemand twee bier heeft besteld.

Dit is dansen omdat stilstaan misschien nog erger voelt.

En daar hou ik van in muziek: wanneer ritme en emotie elkaar een beetje tegenspreken.

De Alternatieve Muziekman zegt

Van Neo Eyes naar Grandmas House op één zondag.

Je kunt slechter terechtkomen.

Blue Oblivion gaf me ruimte, rust en dat typische zondagochtendgevoel.

Dance zegt vervolgens:

mooi geweest. Opstaan.

Vooral die opvallende baslijn maakt het nummer voor mij. Voeg daar die schurende zang, nerveuze gitaren, percussie en onverwachte saxofoon aan toe en je krijgt een track met een volstrekt eigen sfeer.

Niet netjes.

Niet glad.

En absoluut niet geschikt als achtergrondmuziek bij de zondagse brunch met oma.

Ondanks de bandnaam.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,2/10
Baslijn: ⭐⭐⭐⭐⭐
Postpunkfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Unieke sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Dansbaarheid: ⭐⭐⭐⭐½
Zondagsrust: ⭐☆☆☆☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐

Grandmas House heet de band. Dance heet het nummer. Maar bij oma thuis zou ik dit toch pas opzetten nadat het zondagse servies veilig in de kast staat.

https://youtu.be/Ut4cV9887yk?si=D4BNmFPms4Nd1t9_

Neo Eyes – Blue Oblivion★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Neo Eyes – Blue Oblivion

Heerlijk voor de zondag – eerst rustig wakker worden, daarna mag de elektronica langzaam de kamer vullen

Zondagmuziek.

Dat is bij mij toch een aparte categorie.

Op vrijdag mag een nummer de deur intrappen. Op zaterdag mag het ontsporen. Maar op zondag hoeft muziek niet meteen om aandacht te schreeuwen. Eerst koffie. Beetje naar buiten kijken. De dag moet zelf ook nog ontdekken wat hij van plan is.

En dan komt Neo Eyes met Blue Oblivion.

Perfect.

Neo Eyes is een muzikant en producer die elektronische muziek maakt waarin dansbaarheid en een donkere, mysterieuze sfeer elkaar regelmatig ontmoeten. Vorig jaar verscheen de ep Fragments en Blue Oblivion is nu nieuw werk. Het nummer werd oorspronkelijk gemaakt voor de catwalk van een runway van Eliot Ogiers. 

Dat modegevoel hoor ik eigenlijk wel.

Het nummer heeft iets stijlvols.

Iets ruimtelijks.

Bijna alsof de muziek niet gewoon uit twee luidsprekers komt, maar langzaam door een grote lege ruimte beweegt.

En vooral het begin vind ik prachtig.

Rust.

Soundscapes.

Een beetje mysterie.

Geen producer die na negen seconden denkt: nu moet de Spotify-luisteraar wakker geschud worden met een drop.

Dank je.

Blue Oblivion neemt de tijd.

Maar vergis je niet: dit blijft niet vier minuten lang achtergrondmuziek voor iemand die op zondagochtend zijn planten water geeft.

Langzaam begint het nummer zich namelijk op te bouwen.

Er komt meer body in. De elektronische lagen worden dikker. Het ritme krijgt meer nadruk en voordat je het goed beseft, is dat rustige begin veranderd in iets veel groters. Ook de eerste reacties op de single benadrukken precies die ontwikkeling: van mysterieuze, bijna rustgevende soundscapes naar een breed en bevrijdend elektronisch hoogtepunt. 

Dat vind ik het sterkste aan Blue Oblivion.

De ruimte.

Veel elektronische muziek probeert mij tegenwoordig binnen dertig seconden de club in te trekken.

Neo Eyes doet hier bijna het tegenovergestelde.

Dit voelt niet als een zweterige kelder om drie uur 's nachts waar zestig mensen op dezelfde vierkante meter proberen te dansen.

Dit voelt als buiten.

Lucht.

Ruimte.

Misschien zelfs een beetje zee.

En dat past prachtig bij die titel: Blue Oblivion.

Ik hoor er iets filmisch in. Een beetje melancholie ook. Niet de verdrietige soort waarbij je onmiddellijk oude foto's moet gaan bekijken, maar dat prettige soort weemoed waarbij je even nergens naartoe hoeft.

En ondertussen blijft die beat natuurlijk wel aanwezig.

Want zondag of niet:

we zijn ook weer niet overleden.

Wat ik bovendien knap vind, is dat Neo Eyes een elektronisch nummer maakt dat niet afhankelijk is van één gigantische climax. De opbouw is eigenlijk het nummer. Iedere laag maakt het iets groter en je merkt pas tegen het einde hoeveel afstand je hebt afgelegd.

Dat zijn voor mij vaak de interessantste elektronische tracks.

De Alternatieve Muziekman zegt

Blue Oblivion is voor mij een heerlijke ontdekking voor de zondag.

Niet opdringerig.

Niet overdreven.

Wel mysterieus, elektronisch, ruimtelijk en prachtig opgebouwd.

Je kunt hem zacht opzetten bij de koffie, maar halverwege merk je waarschijnlijk dat het volume ongemerkt toch een paar streepjes omhoog is gegaan.

En dat is een compliment.

Dit is muziek die niet zegt:

"Luister naar mij!"

Ze zorgt er gewoon voor dat je vanzelf gaat luisteren.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,1/10
Zondagsfactor: ☕☕☕☕☕
Opbouw: ⭐⭐⭐⭐⭐
Elektronische sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Filmisch gevoel: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆

Blue Oblivion is zondagmuziek zoals ik die graag heb: eerst rustig wakker worden en daarna langzaam groter worden. Tegen de tijd dat het nummer zijn hoogtepunt bereikt, is zelfs de koffie wakker.

https://youtu.be/pFDZvRHTx6U?si=qJrIMgeWA1y8VNa1

Bloc Party – Pigwig ★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Bloc Party – Pigwig

Über-Brits. The Jam, vroege postpunk, hoekige gitaren – mijn zwakke plek is weer gevonden

Sommige nummers hoeven bij mij nauwelijks moeite te doen.

Een hoekige gitaar.

Een bas die begint te rennen.

Een nerveus drumritme.

Een zanger die onmiskenbaar Brits klinkt.

En klaar.

Mijn zwakke plek gevonden.

Pigwig van Bloc Party is zo'n nummer. Vanaf de eerste seconden hoor ik Groot-Brittannië. Niet een beetje Brits, maar über-Brits. Alsof iemand veertig jaar Britse gitaarmuziek in een blender heeft gegooid en vervolgens Kele Okereke heeft gevraagd er vooral Bloc Party van te maken.

En gek genoeg hoor ik hier zelfs The Jam in.

Niet letterlijk. Pigwig klinkt natuurlijk niet alsof Paul Weller ineens bij Bloc Party is komen spelen. Maar die strakke, stuwende energie, dat hoekige gitaarwerk en vooral dat typisch Britse gevoel brengen mij af en toe terug naar The Jam.

Daar tussendoor hoor ik weer vroege postpunk, new wave en natuurlijk gewoon het oude Bloc Party.

Heerlijk.

Het knappe is dat je deze band na een paar seconden herkent. Ook andere recensenten wijzen bij Pigwig juist op die typische nerveuze ritmesectie en het hoekige gitaarspel waarmee Bloc Party teruggrijpt naar de energie van hun vroegere werk. 

Maar Pigwig is eigenlijk helemaal geen boos postpunknummer.

Integendeel.

Het is een liefdesliedje.

De titel was de koosnaam die Kele Okereke tijdens een relatie kreeg, ontleend aan een personage uit de wereld van Beatrix Potter. Het nummer kijkt terug op een romantische trip naar de kust en het moment waarop hij besefte dat hij echt verliefd was geworden. Okereke noemt het zelf een van de liefste nummers van het komende album. 

En daardoor wordt Pigwig eigenlijk nog leuker.

De muziek rent vooruit alsof de trein naar Manchester over vier minuten vertrekt, terwijl de tekst juist terugkijkt op een dierbare herinnering.

Die tegenstelling werkt.

En Trevor Horn zit erachter

Nog iets waardoor mijn oren onmiddellijk overeind gaan staan: het nieuwe Bloc Party-album Anatomy Of A Brief Romance is geproduceerd door Trevor Horn.

Ja.

Die Trevor Horn.

De man die in zijn carrière onder meer werkte met Pet Shop Boys, Frankie Goes To Hollywood en Grace Jones. Het album verschijnt op 11 september, telt veertien nummers en vertelt chronologisch het verhaal van een relatie: verliefd worden, twijfel, uiteenvallen en uiteindelijk herstel. Pigwig bevindt zich nog in dat eerste, gelukkige gedeelte. 

Dat maakt mij behoorlijk nieuwsgierig.

Want Bloc Party en Trevor Horn klinkt op papier misschien als een enigszins vreemde combinatie.

Maar hier?

Het werkt.

Horn poetst de band gelukkig niet zo glad dat alle scherpe randjes verdwijnen. Die gitaren mogen nog steeds prikken. De ritmesectie mag zenuwachtig zijn. Kele mag nog altijd zingen zoals alleen Kele dat doet.

En vooral: het nummer heeft vaart.

Geen ellenlange intro.

Geen twee minuten wachten tot iemand eindelijk besluit het lied te beginnen.

Gewoon gáán.

De Alternatieve Muziekman zegt

Ik ben hier waarschijnlijk makkelijk te verleiden.

Geef mij Britse gitaren, postpunk, new wave, een beetje The Jam en die typische Bloc Party-nerveusheid en ik ben al halverwege verkocht.

Maar Pigwig doet meer.

Het is pakkend, romantisch, energiek en ontzettend Brits.

En misschien is dat laatste uiteindelijk mijn grootste probleem.

Want zodra een gitaar zo klinkt alsof hij ergens tussen Londen en Manchester geboren is, verdwijnt bij mij ongeveer de helft van mijn beoordelingsvermogen.

Heerlijk nummer.

En Anatomy Of A Brief Romance?

Na Pigwig wil ik dat album absoluut horen.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,3/10
Britse factor: 🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧
The Jam-gevoel: ⭐⭐⭐⭐☆
Postpunkfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Gitaarwerk: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆

Pigwig klinkt alsof Bloc Party The Jam tegenkwam in een Londense pub, onderweg nog wat vroege New Order meenam en daarna Trevor Horn de rekening liet betalen. Über-Brits dus. En ja, daar ben ik weer volledig voor gevallen.

https://youtu.be/O-ReSjp9J6k?si=f3HuqhY14Zn4JrQX

Tom Odell – Crush Me★★★★★ – 5 van de 5 sterren

Tom Odell – Crush Me

Tom twijfelt of dit nummer op zijn volgende album moet. Belachelijk. Juist die twijfel maakt het zo mooi.

Soms begrijp ik artiesten niet.

Tom Odell speelt tijdens zijn concerten een nieuw nummer, Crush Me, maar zou nog twijfelen of het überhaupt op zijn volgende album terechtkomt.

Tom.

Kom eens even hier.

Niet meer twijfelen.

Want als je een nummer schrijft dat zo kwetsbaar, klein en tegelijkertijd verpletterend mooi binnenkomt, dan moet je het niet ergens op een harde schijf laten verdwijnen omdat je op dinsdagochtend ineens denkt dat nummer zeven van het album misschien iets sneller moet zijn.

Crush Me dook deze zomer voor het eerst live op. De première was op 20 juli 2026 in Nîmes en twee dagen later speelde Odell het opnieuw in Carcassonne. Voorlopig is het dus echt een nieuw live-nummer en geen officieel uitgebrachte single. 

Misschien maakt juist dát het momenteel zo bijzonder.

Je hoort nog geen definitieve studioversie.

Geen producer die alles heeft gladgestreken.

Geen twintig lagen.

Gewoon Tom Odell en dat typische vermogen om achter een piano te gaan zitten en binnen enkele minuten de indruk te wekken dat het leven zojuist een stuk ingewikkelder is geworden.

En die titel:

Crush Me.

Hij klopt.

Want dit nummer crusht je inderdaad een beetje.

Niet door bombast. Niet doordat Odell na twee minuten besluit dat er een orkest van 83 man nodig is om ons duidelijk te maken dat we emotioneel moeten worden.

Het zit juist in de kwetsbaarheid.

Dat is sowieso iets waarin Tom Odell de afgelopen jaren steeds beter is geworden. Natuurlijk blijft Another Love als een enorme schaduw boven zijn carrière hangen, maar albums als Best Day of My Life, Black Friday en A Wonderful Lifehebben laten horen dat hij juist op zijn sterkst kan zijn wanneer hij het klein houdt.

Bij Crush Me gebeurt dat opnieuw.

Je hoort een artiest die niet probeert een hit te schrijven.

Je hoort iemand die iets probeert te voelen.

En daar zit voor mij het verschil.

Want perfecte liedjes zijn lang niet altijd de mooiste liedjes. Soms wil ik juist dat kleine scheurtje horen. Die ademhaling. Een stem die niet helemaal gepolijst is. Een pianoaanslag die nog klinkt alsof er daadwerkelijk iemand achter die piano zit.

Twijfel mag je horen.

Sterker nog: bij Tom Odell hóórt twijfel erbij.

Zonder twijfel zou een groot deel van zijn muziek waarschijnlijk niet eens bestaan.

En daarom moet dit op dat album

Natuurlijk weet ik niet hoe zijn volgende album uiteindelijk gaat klinken. Misschien heeft Odell twintig nieuwe nummers liggen die allemaal nog mooier zijn.

Maar als Crush Me daar niet tussen past, zou ik bijna zeggen:

pas dan het album maar aan.

Want dit is precies waarom ik Tom Odell graag hoor.

Geen ingewikkelde productie.

Geen muzikale spierballen.

Wel een melodie die langzaam onder je huid kruipt en een stem die klinkt alsof iedere zin persoonlijk iets kost.

En dat kan geen Auto-Tune, synthesizer of peperdure producer voor je verzinnen.

De Alternatieve Muziekman zegt

Tom Odell twijfelt over Crush Me.

Ik niet.

Dit moet erop.

Misschien moet hij het nummer zelfs niet veel verder afmaken. Houd die kwetsbaarheid vast. Laat de piano ademen. Laat de stem soms een beetje breken.

Maak er vooral geen perfecte popsingle van.

Want het mooie van Crush Me is juist dat het klinkt alsof het ieder moment uit elkaar zou kunnen vallen.

En ondertussen gebeurt precies wat de titel belooft.

Het nummer verplettert je.

Zachtjes.

Dat is misschien nog wel het ergste.

★★★★★ – 5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,5/10
Emotie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Kwetsbaarheid: ⭐⭐⭐⭐⭐
Piano: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Moet op het album: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐

Tom twijfelt over Crush Me. Dat is prima. Twijfel levert blijkbaar prachtige liedjes op. Maar over één ding hoeft hij wat mij betreft niet meer na te denken: deze bewaren.

https://youtu.be/vJ657OioYYs?si=vaoXB1kRsXSre6Rt

Sheppard – Beautiful Something★★★½☆ – 3,5 van de 5 sterren

Sheppard – Beautiful Something

Ja, díé van die monsterhit. Maar nu weet ik werkelijk niet wat ik ervan moet vinden

Sheppard.

Ja hoor, die Sheppard.

De Australische band van Geronimo, die monsterhit uit 2014 waarvan je na één keer luisteren het refrein ongeveer drie weken niet meer uit je hoofd kreeg. Het nummer werd ook in Nederland een enorme hit en bereikte hier de vierde plaats. 

Daarna bleef Sheppard natuurlijk gewoon muziek maken. Coming Home deed het hier eveneens uitstekend, maar eerlijk gezegd hebben veel van hun andere nummers bij mij nooit echt dat bijzondere gevoel opgeroepen.

Leuke popmuziek.

Goed gemaakt.

Niets mis mee.

Maar ook muziek die bij mij vaak na drieënhalve minuut keurig de voordeur uitliep zonder een adres achter te laten.

En nu is er Beautiful Something.

De single verscheen al op 19 juni 2026, duurt 3:26 en volgt op de eerdere nieuwe singles Beautiful Nothing en Sayonara. Sheppard werkt toe naar zijn vijfde studioalbum. 

En nu heb ik een probleem.

Ik weet echt niet wat ik hiervan moet vinden.

Want Beautiful Something begint mooi.

Heel mooi zelfs.

Warm, rustig, verzorgd. De melodie kabbelt ontspannen voorbij en de zang klinkt aangenaam. Het is zo'n nummer waarbij je na een minuut denkt: hier gaat dadelijk iets gebeuren.

Nog even wachten.

Het komt.

Vast.

Na anderhalve minuut denk ik:

nu misschien?

Nee.

Het blijft kabbelen.

En normaal gesproken zou ik daar vrij snel klaar mee zijn. Niet ieder nummer hoeft natuurlijk drie vuurwerkshows en een modulatie te bevatten, maar er moet ergens wel iets gebeuren waardoor ik van luisteren naar voelen ga.

Bij Beautiful Something blijft dat lang uit.

Maar dan gebeurt richting het einde tóch iets.

Alsof na een grijze middag ineens de wolken opengaan.

De zon breekt door.

Het nummer krijgt meer kleur, meer warmte en vooral meer emotie. Ineens begrijp ik beter waar Sheppard naartoe wilde. Het rustige begin blijkt geen gebrek aan ideeën, maar een lange aanloop naar dat laatste stuk.

En juist daardoor ontstaat mijn dubbele gevoel.

Want is die ontlading voldoende?

Of komt hij gewoon te laat?

Dat vind ik een interessante vraag.

Als Sheppard het nummer vanaf het begin groter had gemaakt, was het waarschijnlijk een veel conventionelere popsingle geworden. Dan hadden we na twintig seconden het refrein gekregen, na twee minuten nog een keer en vervolgens mocht iedereen tevreden naar huis.

Dat doen ze niet.

Daar heb ik eigenlijk respect voor.

Tegelijkertijd betrap ik mezelf erop dat ik gedurende het eerste gedeelte verlang naar nét iets meer spanning. Een onverwacht akkoord. Een instrument dat binnenkomt. Iets dat dat keurige oppervlak even openbreekt.

En misschien is dat precies waarom ik Beautiful Something interessanter vind dan veel van hun eerdere werk.

Ik twijfel.

En twijfel betekent in ieder geval dat een nummer iets met me doet.

De Alternatieve Muziekman zegt

Dit is een lastige.

Mijn hoofd zegt:

te rustig. Te weinig. Het kabbelt te lang.

Mijn gevoel zegt:

wacht nou even, want dat laatste gedeelte is wél erg mooi.

En na opnieuw luisteren schuif ik langzaam richting dat tweede kamp.

Niet volledig.

Beautiful Something is voor mij geen nieuwe Geronimo. Het heeft ook helemaal niet die ambitie. Waar die hit onmiddellijk de voordeur intrapte, blijft deze nieuwe Sheppard beleefd op de stoep staan.

Maar uiteindelijk komt hij toch binnen.

Misschien is Beautiful Something wel precies wat de titel zegt.

Geen Beautiful Masterpiece.

Ook zeker geen Beautiful Nothing.

Maar ergens daartussen:

Beautiful Something.

En voorlopig geef ik hem het voordeel van mijn twijfel.

★★★½☆ – 3,5 van de 5 sterren

Cijfer: 7,6/10
Melodie: ⭐⭐⭐⭐☆
Opbouw: ⭐⭐⭐½☆
Laatste gedeelte: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐☆
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Twijfelfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐

Sheppard laat de zon uiteindelijk doorbreken. Mijn enige twijfel is of ik niet al naar huis was gegaan voordat de wolken verdwenen.

https://youtu.be/a9OAiDaZdHI?si=R1LIMQPW3koxC51a