Vancouver Sleep Clinic - only human★★★★☆

7

Only Human van Vancouver Sleep Clinic klinkt alsof iemand je zachtjes probeert te troosten zonder precies te weten hoe. En dat is ergens ook precies de bedoeling.

“Only Human” zit vol met die typische ingrediënten: warme ambient-lagen, een langzaam voortbewegende beat en een stem die klinkt alsof hij op het randje van breken balanceert. Alles is gericht op sfeer. Niet op impact, niet op een grote hit, maar op gevoel. En dat doet het nummer goed.

Alleen… het is ook een beetje veilig. Je hoort dit soort muziek vaker. Het zit ergens tussen Bon Iver en SYML in, maar zonder echt dat unieke randje dat het onderscheid maakt. Het is mooi, zeker. Maar ook een beetje voorspelbaar.

Dat maakt “Only Human” zo’n nummer dat je makkelijk opzet op een rustige avond, maar misschien niet meteen onthoudt. Het raakt wel, maar niet diep genoeg om echt te blijven hangen. Alsof iemand precies weet hoe je emotioneel moet klinken, maar niet helemaal waarom.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 6,9

“Only Human” bewijst vooral dat mooi zijn soms niet genoeg is om onvergetelijk te worden.

https://youtu.be/nLnGW9v1n9o?si=6Paxw0HaFxC_4UQZ

KLANGPHONICS - This is a song for the quiet ones★★★★☆

6

This Is A Song For The Quiet Ones van Klangphonics klinkt alsof iemand eindelijk eens een nummer heeft gemaakt voor mensen die geen zin hebben om op de voorgrond te staan. En dat is verfrissend, want de meeste muziek van tegenwoordig schreeuwt je juist toe alsof je auditie doet voor je eigen leven.

“This Is A Song For The Quiet Ones” doet precies het tegenovergestelde. Het begint klein, ingetogen, bijna voorzichtig. Een beat die langzaam op gang komt, wat subtiele lagen en een sfeer die je niet overdondert maar rustig binnenlaat. Alsof het nummer eerst even wil checken of je er wel klaar voor bent.

En dat is meteen de kracht. Dit is geen track die je bij de eerste luisterbeurt omver blaast. Dit is er eentje die groeit. Je merkt pas later dat hij is blijven hangen. Dat je hem opnieuw opzet. En nog een keer. Zonder dat je precies weet waarom.

Muzikaal zit het ergens tussen minimal techno, indie en dat soort elektronische muziek die meer draait om gevoel dan om drops. Een beetje Bicep, een beetje RÜFÜS DU SOL, maar dan minder groot en meer ingetogen. Alsof Klangphonics bewust kiest voor nuance in plaats van spektakel.

En dat is ook meteen het risico. Want als je niet in de juiste stemming bent, kan dit ook gewoon langs je heen glijden. Er gebeurt niet genoeg om je vast te grijpen. Geen grote climax, geen moment waarop alles losgaat. Maar als je erin zit, werkt het juist perfect.

Sterren: ★★★★☆

Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 6,8

“This Is A Song For The Quiet Ones” bewijst vooral dat muziek niet altijd hard hoeft te zijn om binnen te komen.

https://youtu.be/jvIerTIlC_M?si=NwelPmCJOKv1OP9e

MUSE-Cryogen (Live from O2 Academy Brixton★★★★☆

5

Cryogen (Live from O2 Academy Brixton) van Muse is geen optreden, dit is een aanval. Geen subtiel gedoe, geen opbouw waar je rustig in wordt meegenomen — nee, dit is vanaf seconde één: BAM, we gaan.

Waar de studioversie al weinig subtiliteit kende, gooit Muse er live nog een schep beton bovenop. Alles klinkt harder, groter en vooral lomper op de beste manier. Die synths beuken, die drums duwen alles vooruit en Matt Bellamy zingt alsof hij persoonlijk ruzie heeft met het plafond van Brixton.

En dat is precies waarom dit werkt.

Want laten we eerlijk zijn: Muse is op z’n best als ze niet proberen slim te zijn, maar gewoon volledig over de top gaan. Dit is geen verfijnde kunst, dit is gecontroleerde chaos. Een beetje Nine Inch Nails, een beetje stadionrock en een flinke dosis “we zien wel waar het schip strandt”.

Het publiek? Dat doet precies wat je verwacht. Mee, los, alles geven. Dit is zo’n moment waarop een zaal verandert in één groot organisme dat alleen nog reageert op ritme en volume. En ja, thuis op de bank werkt dat minder. Maar je voelt wel wat er gebeurt.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 8,3

“Cryogen” live bewijst vooral dat Muse nog altijd het hardst binnenkomt wanneer ze alle nuance overboord gooien.

https://youtu.be/yjrB6o9D0CY?si=ORwlCqEGWsfuTFU8

EDITORS - Call It In★★★★☆

6

Call It In van Editors is zo’n nummer dat je eigenlijk niet thuis moet luisteren. Dit is gemaakt voor een veld, een biertje in je hand en een menigte die precies weet wanneer ze moeten meeklappen.

“Call It In” is namelijk het schoolvoorbeeld van een festivalnummer. Groot, meeslepend, een refrein dat meteen richting horizon wordt geschoten en een opbouw die zo voorspelbaar is dat je hem na één keer al kunt dromen. En normaal is dat een probleem, maar hier werkt het juist.

Editors weten precies wat ze doen. Die pulserende synths, die stuwende beat, die gitaar die er net genoeg doorheen snijdt en natuurlijk Tom Smith die weer zingt alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor de emotionele toestand van het hele publiek. Het is allemaal een beetje overdreven, maar dat is precies de bedoeling.

Het nummer heeft niet de magie van Papillon of de urgentie van hun oudere werk, maar het zit wel in diezelfde hoek van stadionklare melancholie. Een beetje The Killers, een beetje Depeche Mode, maar dan met die typische Editors-somberheid eroverheen.

En ja, thuis denk je misschien: prima. Maar live? Dan gaat dit werken. Dan wordt dit zo’n moment waarop iedereen meezingt, armen omhoog, even alles vergeten. En daar is het ook voor gemaakt.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 8,0

“Call It In” bewijst vooral dat Editors nog altijd precies weten hoe je een veld in beweging krijgt.

https://youtu.be/lpKTCP-USM0?si=y5wW_LwM95dFZ_Ni

Jack Landess - Everytime★★★☆☆

4

Everytime van Jack Landess klinkt alsof iemand op een warme avond besluit nog één keer door z’n oude berichten te scrollen en daarna zegt: ja… misschien was het toch niet zo’n goed idee.

“Everytime” is zo’n nummer dat meteen prettig binnenkomt. Niet te zwaar, niet te licht, gewoon precies in dat middengebied waar melancholie en gemak elkaar ontmoeten. Een beetje gitaar, wat synths, een beat die rustig voortkabbelt en een stem die klinkt alsof hij niet per se indruk wil maken, maar gewoon even iets kwijt moet.

En dat is meteen de kracht én de zwakte. Het klinkt allemaal goed. Echt goed. Alleen nergens briljant. Het blijft hangen in die categorie “lekker nummer” zonder dat je na afloop denkt: dit ga ik morgen weer opzetten en aan iedereen laten horen. Het is een beetje alsof iemand een perfecte cappuccino maakt zonder latte art. Smaakt prima, maar je maakt er geen foto van.

Muzikaal zit het ergens tussen Dayglow, Rex Orange County en de lichtere kant van Yot Club. Dat zomerse, licht melancholische gevoel dat nergens echt pijn doet, maar wel fijn blijft hangen.

Voor jou, met je liefde voor melancholie en sfeer, is dit waarschijnlijk een fijne tussendoor. Niet iets dat je diep raakt zoals The Slow Show of The Boxer Rebellion, maar wel iets dat je zonder moeite nog een keer opzet.

Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 7,6
Hitpotentie: 7,0

“Everytime” bewijst vooral dat een goed nummer soms gewoon goed genoeg is — maar niet altijd onvergetelijk. https://youtu.be/pjjRxyqymqY?si=UaP8cQqvEDoqj4Eh

Drugdealer - If You Don't Know Now, You Never Will★★★★☆

6

If You Don't Know Now, You Never Will van Drugdealer klinkt alsof iemand een vergeten plaat van 1975 heeft gevonden, daar het stof vanaf blaast en vervolgens denkt: waarom maken we dit eigenlijk niet meer?

En eerlijk: dat is precies waarom dit zo goed werkt.

Vanaf de eerste seconden hoor je die warme, zonnige sound. Zachte piano, een beetje psychedelische pop, een refrein dat niet schreeuwt maar gewoon blijft hangen. Die vergelijking met Harry Nilsson en Electric Light Orchestra is raak. Het heeft diezelfde licht dromerige melancholie, maar dan zonder dat het ooit zwaar wordt. Alles voelt luchtig, bijna moeiteloos.

Het knappe aan Drugdealer is dat het nergens als een goedkope retro-oefening voelt. Dit is geen band die denkt: laten we eens even vintage doen omdat dat hip is. Nee, dit klinkt alsof ze echt in die wereld zitten. Alsof ze niet weten dat het 2026 is en dat streamingdiensten bestaan.

Het nummer kabbelt heerlijk voort. Geen grote uitbarsting, geen moment waarop iemand denkt: nu moeten we even knallen. Alles blijft in diezelfde warme flow hangen. En normaal zou dat een probleem zijn, maar hier werkt het juist. Het voelt alsof je in een hangmat ligt en iemand op de achtergrond een perfecte soundtrack heeft opgezet.

Voor jou, met je liefde voor melancholie, warme sound en muziek die niet te veel haast heeft, is dit natuurlijk volledig raak. Dit is zo’n nummer dat je opzet en vervolgens vergeet dat het speelt, totdat je ineens denkt: hé, dit is eigenlijk echt goed.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 7,2

“If You Don't Know Now, You Never Will” bewijst vooral dat sommige nummers geen haast hebben om indruk te maken — en juist daarom blijven ze hangen.

https://youtu.be/CdeX9nljocg?si=qfitAvCKfZtAIw_k

https://youtu.be/CdeX9nljocg?si=vqKGmz0uojZx9gM8

ALBUM RECENSIE :Foo Fighters – Your Favorite Toy★★★☆☆

5

Your Favorite Toy van Foo Fighters is zo’n plaat waarbij je na drie nummers denkt: ja hoor, daar is het weer. Dat bekende sausje. Dat veilige, goed geproduceerde, radiovriendelijke rockgeluid waar ze al jaren op teren alsof het een familierecept is dat nooit mag veranderen.

En begrijp me niet verkeerd: het klinkt allemaal prima. Sterker nog, technisch is er weinig op aan te merken. Dave Grohl weet nog steeds hoe hij een refrein moet schrijven, hoe hij een gitaar moet laten knallen en hoe hij een nummer naar een climax moet duwen. Alleen… we hebben dit allemaal al gehoord. Heel vaak.

“Your Favorite Toy” voelt als een album dat zichzelf niet meer hoeft uit te vinden. En dat is misschien precies het probleem. Waar Foo Fighters ooit klonken als een band die iets te bewijzen had, klinkt dit nu als een band die vooral zichzelf aan het herhalen is. Niet slecht, maar wel voorspelbaar. Alsof je naar een film kijkt waarvan je het einde al kent, maar toch blijft zitten omdat het comfortabel voelt.

Er staan absoluut goede momenten op. Nummers die lekker doordenderen, refreinen die blijven hangen en gitaren die precies doen wat je verwacht. Maar nergens zit dat ene moment waarop je denkt: ja, dit is nieuw, dit is spannend, dit is waarom deze band ooit zo groot werd.

Muzikaal blijft het allemaal hangen tussen hun eigen verleden en een soort veilige middenweg. Een beetje Foo Fighters-by-numbers, met hier en daar een vleugje Queens of the Stone Age zonder de scherpte, en een beetje stadionrock die vooral gemaakt lijkt om live goed te werken.

Voor jou, met je liefde voor emotie, sfeer en nummers die echt iets losmaken, is dit waarschijnlijk te vlak. Geen echte pijn, geen echte verrassing, geen moment waarop je even stilvalt. Gewoon goed gemaakte rock die je na afloop net zo makkelijk weer vergeet.

Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 6,7
Hitpotentie: 7,5

“Your Favorite Toy” bewijst vooral dat zelfs een grote band soms vast kan blijven zitten in zijn eigen succesformule.

watch

Indochine - Les nouveaux soleils ★★★★☆

6

Les nouveaux soleils van Indochine klinkt alsof iemand midden in een donkere Franse nacht besluit dat er toch nog ergens licht moet zijn. En eerlijk: niemand verpakt melancholie met hoop zo stijlvol als Indochine.

“Les nouveaux soleils” heeft alles wat je verwacht van de band. Grote synths, een pulserende beat, gitaren die net genoeg aanwezig zijn om het spannend te houden en die typische stem van Nicola Sirkis die klinkt alsof hij tegelijkertijd een liefdesbrief en een afscheidsbrief voorleest. Dat is al jaren hun truc en het blijft werken.

Wat opvalt, is hoe filmisch dit nummer aanvoelt. Alsof je naar een Franse arthousefilm kijkt waarin iedereen iets kwijt is, maar niemand precies weet wat. De muziek bouwt rustig op, trekt je naar binnen en laat je daar vervolgens niet meer los. Geen haast, geen snelle beloning, maar een langzaam groeiend gevoel dat steeds groter wordt.

Indochine doet hier eigenlijk wat ze altijd doen, maar dan net iets scherper. De productie klinkt modern genoeg om niet vast te zitten in nostalgie, maar behoudt wel die typische jaren tachtig-invloeden. Een beetje Depeche Mode, een beetje M83 en vooral heel erg Indochine.

als je  liefde voor melancholie, synths en die Franse dramatiek die altijd net iets te mooi is om echt te zijn, is dit natuurlijk volledig raak. Dit is geen snelle hit, maar wel een nummer dat blijft hangen en groeit bij iedere luisterbeurt.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 7,4

“Les nouveaux soleils” bewijst vooral dat Indochine nog altijd weet hoe je licht maakt van duisternis.https://youtu.be/gipTwDyxmN0?si=5knmYYrsLYHZgHY_

Waves Crashing - Marine Garden★★★★☆

6

Marine Garden van Waves Crashing is zo’n nummer dat klinkt alsof iemand besluit om alle gitaren tegelijk aan te zetten, daar een flinke laag galm overheen te gooien en vervolgens te zeggen: zoek het maar uit, maar het wordt mooi.

En eerlijk: dat wordt het ook.

“Marine Garden” zit precies op dat kruispunt waar shoegaze, dreampop en postpunk elkaar ontmoeten en besluiten om samen een beetje mistig voor zich uit te kijken. Gitaren die niet zozeer spelen, maar zweven. Een beat die onder alles door blijft lopen zonder zich op te dringen. En zang die ergens tussen dichtbij en ver weg hangt, alsof je niet helemaal zeker weet of iemand echt zingt of dat je het je inbeeldt.

Die vergelijking met The Cure is helemaal niet gek. Niet de hits, maar die meer dromerige, melancholische kant. Voeg daar een beetje Slowdive en DIIV aan toe en je zit aardig in de buurt. Alleen klinkt Waves Crashing net iets moderner, iets minder nostalgisch en iets meer alsof ze weten dat dit soort muziek weer helemaal terug is.

Wat “Marine Garden” zo goed maakt, is dat het nergens probeert op te vallen. Geen trucjes, geen geforceerde hooks, geen moment waarop iemand roept: dit moet de hit zijn. Het blijft consequent in die sfeer hangen. En juist daardoor blijft het hangen. Zo’n nummer dat je eerst opzet als achtergrond en vervolgens ineens merkt dat je volledig bent verdwenen in die klankmuur.

Voor jou is dit natuurlijk precies raak. Shoegaze, melancholie, gitaren die meer gevoel dan structuur hebben — dit is bijna gemaakt voor jouw smaak. Een heerlijk nummer, zoals je zelf al zegt, en daar is eigenlijk weinig tegenin te brengen.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 7,1

“Marine Garden” bewijst vooral dat verdwalen in geluid soms het beste is wat een nummer kan doen.

https://youtu.be/7XW0pH6CXnw?si=wENYEYcT4LdZzE7b

So, Reverie - Days Go By★★★★☆

5

Days Go By van So, Reverie is zo’n nummer dat je opzet zonder verwachtingen en vervolgens langzaam je dag overneemt. Niet schreeuwerig, niet overdreven, gewoon… heerlijk. En dat is soms precies genoeg.

“Days Go By” doet eigenlijk niets bijzonders en juist daardoor doet het alles goed. Het kabbelt, het zweeft, het kijkt een beetje voor zich uit en neemt jou daarin mee. Alsof iemand naast je zit en zegt: joh, maak je niet zo druk, het komt wel goed. Misschien niet vandaag, maar ooit.

Muzikaal zit het ergens tussen dreampop, indie en dat soort muziek waar je automatisch iets langzamer van gaat ademen. Zachte gitaren, een subtiele beat en een stem die klinkt alsof ze je iets toevertrouwt dat eigenlijk niet voor iedereen bedoeld is. Het heeft iets van Beach House, maar dan net iets lichter. Of een vleugje The Japanese House, maar minder gepolijst.

Wat vooral werkt, is de sfeer. Er zit geen moment in waarop het nummer ineens wil knallen. Geen grote climax, geen refrein dat alles openbreekt. Alles blijft in dezelfde zachte beweging. En normaal zou je zeggen: dat is een probleem. Maar hier niet. Hier voelt het alsof dat precies de bedoeling is.

Sterren: ★★★★☆

Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 6,9

“Days Go By” bewijst vooral dat een heerlijk nummer niet altijd iets hoeft te bewijzen.

https://youtu.be/Jsm3xTXYOhw?si=JwnE2Jz9raV9PNx5

retro Urban Trad - Sanomi★★★★★

5

Sanomi van Urban Trad is zo’n nummer dat eigenlijk helemaal niet had moeten werken op het Eurovisie Songfestival. Geen Engels, geen duidelijk verhaal, geen standaard popstructuur. Gewoon een verzonnen taal, een hypnotiserend ritme en een sfeer die ergens tussen middeleeuwse markt en mysterieuze droom zweeft.

En toch… werkte het. Sterker nog: dit had gewoon nummer 1 moeten zijn. Punt.

“Sanomi” heeft iets magisch. Die stemmen die door elkaar heen zweven, dat ritme dat langzaam onder je huid kruipt en dat gevoel dat je naar iets luistert wat ouder is dan popmuziek zelf. Alsof iemand een eeuwenoud volkslied heeft gevonden en daar per ongeluk een hit van heeft gemaakt.

Wat het zo goed maakt, is dat het totaal geen moeite doet om leuk gevonden te worden. Geen geforceerde hook, geen dansje, geen vuurwerk. Gewoon sfeer. En juist daardoor blijft het hangen. Waar de helft van het Eurovisie-veld vaak klinkt alsof het geschreven is door een Excel-sheet met hitformules, voelt “Sanomi” alsof het per ongeluk is ontstaan.

Muzikaal zit het ergens tussen folk, wereldmuziek en een vleugje pop. Maar eigenlijk is dat allemaal niet zo belangrijk. Het gaat om dat gevoel. Dat mysterieuze, bijna spirituele dat je niet kunt uitleggen maar wel meteen herkent. Een beetje zoals Clannad in hun beste momenten, of zelfs iets van Enya, maar dan minder gepolijst en iets aardser.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,4
Hitpotentie: 7,8

“Sanomi” bewijst vooral dat je soms helemaal niets hoeft te begrijpen om alles te voelen.

z://youtu.be/n9Waz45vAvs?si=nuud9pYmHqLCppX-

Ed O'Brien - Incantations★★★★☆

5

Incantations van Ed O'Brien klinkt alsof iemand op zondagochtend besluit dat de wereld best even op pauze mag. Geen haast, geen stress, geen notificaties. Gewoon even bestaan. En eerlijk: dat is tegenwoordig al bijna revolutionair.

Ed O’Brien – vooral bekend als de man die bij Radiohead meestal ergens achterin stond te zorgen dat alles net iets mooier klonk – laat hier horen dat hij ook solo precies weet hoe je sfeer bouwt zonder dat iemand daar een handleiding voor nodig heeft.

“Incantations” is geen nummer dat ergens naartoe wil. Het is er gewoon. Een beetje dromerig, een beetje zwevend, een beetje alsof je naar wolken zit te kijken en denkt: ja, dit is eigenlijk wel prima zo. Gitaren die langzaam golven, een beat die meer ademt dan loopt en een productie die zo open is dat je er bijna doorheen kunt kijken.

Dit is zondagmuziek in de puurste vorm. Niet de vrolijke brunchmuziek met croissants en cappuccino’s, maar de versie daarna. Wanneer het stil wordt, het licht zacht binnenvalt en je even niets hoeft. Het heeft iets van de meer atmosferische momenten van Sigur Rós, maar dan minder groot en meer aardgebonden. Of een beetje Brian Eno, maar dan met net iets meer emotie.

Tegelijk moet je hier wel in de juiste stemming voor zijn. Want er gebeurt niet veel. Echt niet veel. Dit is geen nummer dat je opzet in de auto of tijdens het koken. Dit is muziek voor mensen die het niet erg vinden om even stil te vallen. En laten we eerlijk zijn: dat is een steeds kleinere groep.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 5,2

“Incantations” bewijst vooral dat Ed O’Brien ook zonder de rest van Radiohead nog steeds weet hoe je een ruimte vult met gevoel.

https://youtu.be/NUxPkPVDjZk?si=b8Mngu3vGBgdh7gY

SYML - "Blanc★★★★☆

6

Blanc van SYML klinkt alsof iemand midden in de nacht besluit dat het tijd is om even helemaal niets meer te voelen… en daar vervolgens toch een prachtig nummer over maakt.

“Blanc” is minimalistisch, breekbaar en bijna pijnlijk eerlijk. Piano, een paar subtiele lagen, en die stem van Brian Fennell die klinkt alsof hij ieder moment kan verdwijnen in de stilte. Dit is geen muziek die je opzet om de dag door te komen. Dit is muziek die je opzet als je even wilt verdwijnen uit die dag.

Wat SYML zo goed doet, is dat hij alles durft weg te laten. Geen grote productie, geen overdreven opbouw, geen refrein dat ineens alles openbreekt. Het blijft klein. En juist daardoor komt het harder binnen. Iedere noot voelt belangrijk, iedere stilte nog meer.

“Blanc” heeft iets van Bon Iver in zijn meest kale momenten, maar ook iets van James Blake zonder de elektronische randjes. Gewoon puur gevoel, zonder opsmuk. En dat is tegenwoordig bijna zeldzaam.

Tegelijk is dit ook precies het soort nummer waar je van moet houden. Want er gebeurt weinig. Heel weinig. Als je wacht op een climax, een hook of een moment waarop het ineens “losgaat”, dan blijf je wachten tot het licht weer aangaat en het nummer al lang voorbij is.

Sterren: ★★★★☆

Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 5,5

“Blanc” bewijst vooral dat je soms het meeste voelt wanneer er bijna niets gebeurt.

https://youtu.be/jSM4xeWO-lw?si=j_-a9LK_FFYzho7h

klinkt goed - veel succes: ★★★★☆

6

“Klinkt goed – veel succes” is zo’n nummer waarvan je na afloop denkt: ja, dit zit gewoon prima in elkaar. Geen groot drama, geen wereldschokkende vondsten, maar wel een liedje dat precies doet wat het moet doen. En dat is tegenwoordig al bijna een prestatie op zich.

Het begint lekker. Niet te ingewikkeld, niet te druk. Een beetje sfeer, een beetje melodie en vooral het gevoel dat hier iemand staat die weet hoe je een nummer opbouwt zonder meteen alles open te trekken. Dat is fijn, want de helft van de nieuwe muziek klinkt tegenwoordig alsof er binnen dertig seconden drie refreinen en een breakdown in moeten.

De zang zit ook goed. Niet overdreven, niet geforceerd emotioneel, gewoon geloofwaardig. Alsof iemand niet probeert indruk te maken, maar gewoon een goed liedje wil zingen. En eerlijk: dat werkt vaak beter dan al die artiesten die denken dat ze pas serieus genomen worden als ze klinken alsof ze net een complete relatie hebben overleefd.

Muzikaal blijft het allemaal netjes binnen de lijntjes. Misschien iets té netjes. Je mist af en toe dat randje, dat moment waarop het nummer even uit de bocht vliegt en je denkt: ja hoor, nu gebeurt er iets. Maar goed, liever dit dan een nummer dat halverwege volledig ontspoort omdat iemand dacht dat het “spannend” moest worden.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 7,8
Hitpotentie: 7,0

“Klinkt goed – veel succes” bewijst vooral dat een goed liedje soms gewoon een goed liedje mag zijn, zonder circus eromheen.https://youtu.be/XClNCMk0uo8?si=GH4zMaUZuG8IxpJ2

Ringo Starr - Long Long Road ★★☆☆☆

5

Long Long Road van Ringo Starr is zo’n nummer waarbij je eigenlijk al na een minuut denkt: ja… nee. Dit gaat ‘m niet worden.

Kijk, laten we eerlijk zijn. Ringo Starr is een legende. Punt. Maar niet iedere legende hoeft anno 2026 nog per se nieuwe muziek uit te brengen alsof we daar met z’n allen op zaten te wachten. “Long Long Road” klinkt namelijk precies zoals je vreest: vriendelijk, netjes, een beetje kabbelend en vooral heel erg… veilig.

Het nummer doet nergens iets verkeerd, maar ook nergens iets goed. Het kabbelt voort als een zondagmiddag zonder koffie. Gitaartje, beetje achtergrondkoor, een refrein dat zo braaf is dat je er bijna van gaat geeuwen. Het klinkt alsof iemand in de studio heeft gezegd: laten we vooral niemand voor het hoofd stoten. Nou, missie geslaagd. Alleen ja, niemand onthoudt het ook.

En dat is misschien nog het grootste probleem. Er zit geen randje aan. Geen spanning, geen melancholie die echt binnenkomt, geen moment waarop je denkt: hé, hier gebeurt iets. Het is allemaal zo keurig dat het bijna onzichtbaar wordt. Alsof het nummer zichzelf al halverwege vergeten is.

Vergelijk dat eens met wat iemand als Paul McCartney af en toe nog uit zijn mouw schudt, of zelfs de latere momenten van George Harrison. Daar zat nog iets van lef of emotie in. Hier hoor je vooral iemand die een liedje maakt omdat hij dat altijd gedaan heeft.

Sterren: ★★☆☆☆

Cijfer: 5,2
Hitpotentie: 3,1

“Long Long Road” bewijst vooral dat niet iedere lange weg ergens interessant eindigt.

https://youtu.be/33Ql4L4G0Jw?si=e4MUJmz_a_R5Pmrd