Muse – THE WOW! SIGNAL
Albumrecensie
4Hoe beoordeel je een nieuw album van Muse als je weet waartoe die band ooit in staat was?
Dat is misschien wel de moeilijkste vraag van allemaal.
Want Muse is niet zomaar een rockband. Dit is de groep die albums als Origin of Symmetry, Absolution en Black Holes and Revelations afleverde. Platen waarop alles leek te kloppen: de bombast, de melodieën, de experimenten en vooral de durf. Iedere nieuwe release wordt daardoor automatisch vergeleken met hun eigen meesterwerken.
En eerlijk is eerlijk: dat is geen makkelijke erfenis.
Met THE WOW! SIGNAL probeert Muse opnieuw te laten horen dat het nog altijd een relevante rockband is. Dat lukt... tot op zekere hoogte.
Vanaf de eerste nummers hoor je een band die nog steeds uitstekend weet hoe je een stadion laat ontploffen. De productie is gigantisch, de gitaren van Matt Bellamy klinken messcherp en zijn karakteristieke stem blijft één van de sterkste wapens van Muse. Niemand zingt zoals Bellamy. Dat theatrale randje blijft uniek.
Maar ergens onderweg bekruipt je ook een ander gevoel.
Muse lijkt voortdurend te willen bewijzen dat het nog steeds de grootste, modernste en meest spectaculaire rockband is. En juist dat voelt af en toe geforceerd. Alsof sommige nummers niet zijn ontstaan vanuit inspiratie, maar vanuit de gedachte: "Dit moet groots klinken."
Dat hoor je.
En dat voel je.
Het gekke is dat er eigenlijk geen echte slechte nummers op het album staan. Alles is degelijk gemaakt. Alles zit technisch uitstekend in elkaar. Er zijn geen pijnlijke missers zoals op sommige eerdere albums.
Maar...
Waar zijn de nummers die je meteen nog een keer wilt horen?
Waar is dat ene refrein dat dagenlang in je hoofd blijft zitten?
Waar is dat kippenvelmoment?
Juist die momenten zijn schaars.
Dat maakt THE WOW! SIGNAL misschien wel het meest "veilige" Muse-album tot nu toe. De band speelt op bekend terrein, zonder echt onderuit te gaan, maar ook zonder de grenzen op te zoeken waar ze vroeger juist zo goed in waren.
Het album voelt als een uitstekende vakman die precies doet wat hij moet doen.
Alleen verrast hij je niet meer.
En misschien is dat wel de grootste teleurstelling.
Want als Muse verrast, behoort de band nog steeds tot de absolute wereldtop.
Nu blijft vooral een degelijk rockalbum over.
En dat is eigenlijk jammer voor een band die ooit de lat zelf zó hoog heeft gelegd.
Hoe beoordeel je een nieuw album van Muse als je weet waartoe die band ooit in staat was?
Dat is misschien wel de moeilijkste vraag van allemaal.
Want Muse is niet zomaar een rockband. Dit is de groep die albums als Origin of Symmetry, Absolution en Black Holes and Revelations afleverde. Platen waarop alles leek te kloppen: de bombast, de melodieën, de experimenten en vooral de durf. Iedere nieuwe release wordt daardoor automatisch vergeleken met hun eigen meesterwerken.
En eerlijk is eerlijk: dat is geen makkelijke erfenis.
Met THE WOW! SIGNAL probeert Muse opnieuw te laten horen dat het nog altijd een relevante rockband is. Dat lukt... tot op zekere hoogte.
Vanaf de eerste nummers hoor je een band die nog steeds uitstekend weet hoe je een stadion laat ontploffen. De productie is gigantisch, de gitaren van Matt Bellamy klinken messcherp en zijn karakteristieke stem blijft één van de sterkste wapens van Muse. Niemand zingt zoals Bellamy. Dat theatrale randje blijft uniek.
Maar ergens onderweg bekruipt je ook een ander gevoel.
Muse lijkt voortdurend te willen bewijzen dat het nog steeds de grootste, modernste en meest spectaculaire rockband is. En juist dat voelt af en toe geforceerd. Alsof sommige nummers niet zijn ontstaan vanuit inspiratie, maar vanuit de gedachte: "Dit moet groots klinken."
Dat hoor je.
En dat voel je.
Het gekke is dat er eigenlijk geen echte slechte nummers op het album staan. Alles is degelijk gemaakt. Alles zit technisch uitstekend in elkaar. Er zijn geen pijnlijke missers zoals op sommige eerdere albums.
Maar...
Waar zijn de nummers die je meteen nog een keer wilt horen?
Waar is dat ene refrein dat dagenlang in je hoofd blijft zitten?
Waar is dat kippenvelmoment?
Juist die momenten zijn schaars.
Dat maakt THE WOW! SIGNAL misschien wel het meest "veilige" Muse-album tot nu toe. De band speelt op bekend terrein, zonder echt onderuit te gaan, maar ook zonder de grenzen op te zoeken waar ze vroeger juist zo goed in waren.
Het album voelt als een uitstekende vakman die precies doet wat hij moet doen.
Alleen verrast hij je niet meer.
En misschien is dat wel de grootste teleurstelling.
Want als Muse verrast, behoort de band nog steeds tot de absolute wereldtop.
Nu blijft vooral een degelijk rockalbum over.
En dat is eigenlijk jammer voor een band die ooit de lat zelf zó hoog heeft gelegd.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★½☆
Cijfer: 7,0
Hitpotentie: 7,6
🎸 Conclusie
THE WOW! SIGNAL is geen slecht album. Integendeel, het is een degelijk gemaakte rockplaat zonder echte missers. Maar Muse legt de lat al ruim twintig jaar zelf zo hoog, dat "degelijk" eigenlijk niet genoeg voelt. Matt Bellamy en zijn band klinken nog altijd groots, maar de echte magie, de onverwachte wendingen en de onmiskenbare klasse van hun beste werk blijven uit. Een ruime voldoende, maar geen album dat je over tien jaar nog naast Absolution of Black Holes and Revelations zult leggen.
★★★½☆
Cijfer: 7,0
Hitpotentie: 7,6
🎸 Conclusie
THE WOW! SIGNAL is geen slecht album. Integendeel, het is een degelijk gemaakte rockplaat zonder echte missers. Maar Muse legt de lat al ruim twintig jaar zelf zo hoog, dat "degelijk" eigenlijk niet genoeg voelt. Matt Bellamy en zijn band klinken nog altijd groots, maar de echte magie, de onverwachte wendingen en de onmiskenbare klasse van hun beste werk blijven uit. Een ruime voldoende, maar geen album dat je over tien jaar nog naast Absolution of Black Holes and Revelations zult leggen.
