dinsdag 9 juni 2026

Morgendust – High Horse★★★★☆

6

Sommige nummers doen iets heel slims: ze trekken een vrolijk jasje aan terwijl daaronder eigenlijk een behoorlijk scherpe boodschap verstopt zit. Een beetje alsof iemand op een feestje gezellig binnenkomt, iedereen een drankje geeft en daarna zegt: “Trouwens, zullen we het even hebben over wat er allemaal misgaat in de wereld?”

Dat is precies wat Morgendust doet met High Horse.

En eerlijk?

Dat werkt uitstekend.

Vanaf de eerste seconden klinkt het nummer als een heerlijke reis terug naar de jaren tachtig. Grote synths, strakke gitaren en dat gevoel van optimisme dat veel new wave en synthrock uit die periode had. Je hoort echo’s van bands als Simple MindsA-ha en een vleugje Depeche Mode in de verte.

Maar belangrijk: het voelt niet als een verkleedfeest.

En dat is vaak het probleem met retro.

Sommige bands zetten een synthesizer neer en denken: klaar, we klinken als 1985. Dat is hetzelfde als een oude jas aantrekken en denken dat je ineens twintig jaar jonger bent.

Zo werkt het niet.

Morgendust begrijpt dat je de sfeer van vroeger kunt gebruiken zonder erin vast te blijven zitten. High Horse klinkt modern, fris en krachtig geproduceerd.

De gitaren geven het nummer extra energie. Het is geen koude synthplaat, maar een combinatie van elektronica en echte banddynamiek. Daardoor krijgt het nummer een mooie balans tussen nostalgie en nu.

En dan de tekst.

Want onder die uitbundige laag zit iets veel scherpers.

High Horse is geen simpel vrolijk nummer. De band richt zijn pijlen op arrogantie, macht en vooral mensen die zichzelf boven anderen plaatsen. Narcistische leiders die vanaf hun spreekwoordelijke hoge paard naar de wereld kijken.

Een thema dat helaas behoorlijk actueel blijft.

De videoclip maakt die kritiek nog duidelijker en laat weinig twijfel over de richting waarin Morgendust kijkt.

En daar zit juist het mooie contrast.

Je zou bijna dansen op iets dat eigenlijk behoorlijk boos is.

Dat deden de beste jaren 80-bands trouwens ook al. De vrolijkste melodieën gingen regelmatig over de meest serieuze onderwerpen.

Morgendust zet die traditie voort.

Het enige kleine puntje: muzikaal blijft de band dicht bij bekende invloeden. Je hoort duidelijk waar de inspiratie vandaan komt. Maar als je inspiratie goed verwerkt en er een sterke song van maakt, is dat vooral een compliment.

High Horse is gewoon een lekker nummer.

Met hersens.

En daar hebben we nooit genoeg van.


Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,5

Hitpotentie: 8,0

🐎 Een sterke mix van jaren 80-synths, gitaren en moderne energie. Morgendust maakt een nummer dat vrolijk klinkt, maar ondertussen stevig van zich afbijt. Dansen met een boodschap.

https://youtu.be/Wa1ren5qd6s?si=lFQOtoXLtGod7m78

Sébastien Tellier - Attraction ft. Juliette Armanet ★★★★½

6

Soms hoor je een paar seconden muziek en denk je meteen: Frankrijk. Niet omdat er iemand met een stokbrood door de studio loopt of omdat er op de achtergrond een accordeon staat te huilen. Nee, omdat sommige Franse artiesten een bepaalde elegantie hebben die bijna niet te kopiëren valt.

Sébastien Tellier is daar al jaren een meester in.

Met Attraction, samen met Juliette Armanet, levert hij precies zo’n nummer af: stijlvol, sensueel en een beetje vreemd.

Precies zoals het hoort.

Vanaf de eerste seconden hangt er een heerlijke Franse elektronische sfeer overheen. Strakke baslijnen, warme toetsen en een productie die inderdaad doet denken aan de luxere kant van Daft Punk.

Niet de harde robotkant.

Meer de kant van Random Access Memories: glimmende discoballen, zachte verlichting en muzikanten die duidelijk weten dat stilte soms net zo belangrijk is als geluid.

Kort gezegd:

chique funk.

De combinatie Tellier en Armanet werkt verrassend goed. Tellier heeft altijd iets mysterieus in zijn stem. Alsof hij je iets vertelt waarvan je niet zeker weet of je het mag weten. Juliette Armanet brengt daar warmte tegenover. Haar stem geeft het nummer een menselijke laag waardoor het niet alleen een stijlvolle productieoefening wordt.

Want dat is altijd het gevaar bij dit soort muziek.

Het kan zó mooi gemaakt zijn dat het bijna een designstoel wordt.

Prachtig om naar te kijken.

Maar zit hij lekker?

Gelukkig wel.

Attraction heeft gevoel.

De groove beweegt rustig maar onweerstaanbaar. Geen nummer dat de dansvloer binnenstormt, maar eentje die langzaam dichterbij komt. Het hoeft niet te schreeuwen om aandacht. Het weet zelf al dat het goed gekleed is.

Heel Frans eigenlijk.

Waar veel moderne pop alles groter wil maken, kiest dit nummer voor verfijning. Kleine details. Subtiele veranderingen. Een sfeer die belangrijker is dan de snelle hit.

En eerlijk: daar mogen we blij mee zijn.

Het doet denken aan een nachtelijke autorit door Parijs. Natuurlijk de filmversie van Parijs, niet de echte versie waar je twintig minuten zoekt naar een parkeerplek en iemand boos toetert.

Maar dat beeld verkoopt minder goed.

Het enige nadeel?

Misschien is het bijna té perfect gestileerd. Je mist heel even een krasje, een beetje chaos.

Maar ja.

Soms mag schoonheid ook gewoon schoonheid zijn.


Eindoordeel:
★★★★½

Cijfer: 8,7

Hitpotentie: 7,8

🇫🇷🪩 Een stijlvolle Franse synthpopparel met een vleugje Daft Punk. Elegant, warm en heerlijk chic — alsof een discobal ineens besloot volwassen te worden. 

https://youtu.be/R45A1cJfwhc?si=C2M0-KYz23T-r44R

Shearwater - Slugs in the Marigolds ★★★★★

5

Soms heb je titels waarbij je denkt: dit wordt interessant. En soms heb je titels waarbij je denkt: natuurlijk… natuurlijk maakt Shearwater een nummer over slakken tussen goudsbloemen.

Want eerlijk: bij een andere band zou je even controleren of de titel geen grap is.

Bij Shearwater denk je alleen:

“Ja, logisch.”

En uiteraard hoort daar een clip met een slak bij. 🐌

Geen snelle auto’s, geen dansers in dure kleding, geen zanger die dramatisch door een verlaten stad loopt met een leren jas die net iets te duur was.

Nee.

Een slak.

Een dier waarvan het levensmotto waarschijnlijk is: “Ik kom er wel… ooit.”

Eigenlijk past dat perfect bij de muziek van Shearwater.

Want Slugs in the Marigolds is ook geen nummer dat haast heeft. Het kruipt langzaam vooruit. En dat bedoel ik als groot compliment.

Vanaf het begin hoor je die typische wereld van Jonathan Meiburg. Hij maakt geen gewone liedjes; hij bouwt kleine ecosystemen. Alles leeft. Kleine geluiden, subtiele veranderingen, melodieën die niet meteen alles verklappen.

Net als een tuin.

Je moet kijken.

Je moet luisteren.

Anders mis je de mooiste details.

De stem van Meiburg blijft natuurlijk het geheime wapen. Er zit altijd iets ongrijpbaars in. Alsof hij niet alleen een verhaal vertelt over mensen, maar ook over landschappen, dieren en dingen die wij normaal vergeten omdat we te druk zijn.

Zoals dus een slak.

Want laten we eerlijk zijn: wanneer heb jij voor het laatst serieus naar een slak gekeken?

Precies.

Shearwater waarschijnlijk gisteren nog.

Muzikaal is het weer prachtig opgebouwd. Geen grote stadionmomenten, geen goedkoop effectbejag. De kracht zit in de sfeer. De band weet precies wanneer iets toegevoegd moet worden en vooral wanneer niet.

Dat laatste is misschien nog wel belangrijker.

Veel artiesten vullen elke ruimte.

Shearwater laat ruimte bestaan.

En daarin groeit het nummer.

De clip versterkt dat idee mooi. Die slak wordt bijna een symbool. Langzaam bewegen betekent niet dat je stilstaat. Soms zie je juist meer wanneer je niet rent.

Dat is eigenlijk behoorlijk mooi.

Wie had gedacht dat we via een indieband en een slak nog een levensles zouden krijgen?

Maar goed, zo werkt Shearwater.

Ze maken zelfs een slak interessant.


Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,0

Hitpotentie: 6,8

🐌🌼 Een typisch Shearwater-juweeltje: langzaam, sfeervol en vol kleine details. En ja, natuurlijk hoort daar een slak in de clip bij. Bij elke andere band vreemd — bij Shearwater volkomen logisch.

https://youtu.be/erNfhnYq7ZU?si=WvObGF824lRBhnDw

Suede – Emotionally Unavailable★★★★★


7

Sommige bands komen na zoveel jaren terug en je luistert vooral uit beleefdheid. Een beetje zoals op bezoek gaan bij een oude bekende: leuk om hem weer te zien, maar je verwacht niet dat hij ineens de interessantste persoon op het feest wordt.

En dan heb je Suede.

Die weigeren blijkbaar gewoon om een normale nostalgieband te worden.

Alweer een nieuwe single. Alweer richting een nieuw hoofdstuk. En alweer denk je hetzelfde:

Hoe doen ze dit?

Want Emotionally Unavailable klinkt niet als een band die nog even langsloopt om oude successen op te poetsen. Dit klinkt als Suede die nog steeds iets te bewijzen heeft.

En dat is precies waarom het werkt.

Vanaf de eerste seconden zit die typische Suede-sfeer erin. Drama, romantiek, donkere straten, kapotte relaties en het gevoel dat iemand om drie uur ’s nachts nog net iets te hard nadenkt over het leven.

Kortom: gewoon een gemiddelde dinsdagavond in de wereld van Brett Anderson.

Die stem blijft ongelofelijk.

Veel zangers verliezen met de jaren hun urgentie. Ze zingen dezelfde woorden, maar je voelt niet meer waarom.

Bij Anderson is het tegenovergestelde gebeurd.

Hij klinkt misschien ouder, maar juist daardoor geloofwaardiger. Iedere zin heeft meer gewicht. Alsof de verhalen inmiddels echt gebeurd zijn.

De titel Emotionally Unavailable is natuurlijk ook bijna té perfect voor Suede.

Een andere band zou er een moderne therapiepop-single van maken. Bij Suede wordt het meteen een zwart-witte film vol verlangen, afstand en mensen die elkaar nét niet begrijpen.

Hun specialiteit.

Muzikaal grijpt het nummer terug naar alles wat deze band uniek maakt. Die scherpe gitaren. Die grote melodieën. Die combinatie van kwetsbaarheid en arrogantie. Want ja, Suede heeft altijd een beetje arrogantie gehad.

Gelukkig maar.

Sommige bands hebben dat nodig.

Een Suede zonder drama is als een regenbui zonder water.

Wat vooral knap is: ze klinken nog steeds als zichzelf zonder zichzelf te herhalen. Dat is een moeilijke balans. Veel bands kiezen óf voor een geforceerde moderne update óf voor een kopie van vroeger.

Suede kiest optie drie:

gewoon goede songs blijven schrijven.

Heel irritant eigenlijk.

Je wacht bijna op dat moment waarop je kunt zeggen: "Nu wordt het minder."

Maar het komt niet.

Emotionally Unavailable is weer raak.

Geen museumstuk.

Geen herinnering.

Een levende band.


Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,2

Hitpotentie: 8,0

🔥 Suede doet het alweer. Een nieuwe single, een nieuw hoofdstuk en nog steeds die unieke Suede-magie. Dramatisch, meeslepend en precies waarom deze band zoveel jaren later nog relevant klinkt.


https://youtu.be/5NfN8l1LktI?si=yLhOgToN8yNdUuKG

maandag 8 juni 2026

The Shapeshifters – Lola’s Theme (2004)★★★★★

7

Sommige nummers hebben geen introductie nodig. Je hoort drie seconden en je bent terug. Terug naar een tijd waarin house nog warm kon klinken, clubs nog niet allemaal dezelfde drop hadden en een dansplaat gewoon een ziel mocht hebben.

The Shapeshifters maakte met Lola’s Theme in 2004 precies zo’n plaat.

Een klassieker.

Punt.

Er zijn van die nummers waarbij alles klopt. De groove. De melodie. De zang. De sfeer. En vooral: dat enorme gevoel van positiviteit zonder dat het gemaakt vrolijk wordt. Want dat is moeilijker dan mensen denken.

Vrolijke muziek maken is makkelijk.

Vrolijke muziek maken die twintig jaar later nog steeds werkt? Dat is een compleet andere wedstrijd.

Lola’s Theme begint en meteen verschijnt die warme soulvolle sfeer. Geen koude elektronische beat, maar een geluid dat leeft. De disco-invloeden, de strijkers, de baslijn: alles voelt alsof het gemaakt is door mensen die daadwerkelijk van muziek houden.

Niet door iemand die alleen naar hitlijsten kijkt.

En dat hoor je.

De sample en de hele sfeer grijpen terug naar de gouden tijd van soul en disco, maar het nummer klinkt nooit als een simpele nostalgietrip. Het werd een moderne houseplaat met een ouderwets hart.

En juist daarom is hij tijdloos.

Veel dance uit de jaren 2000 klinkt inmiddels alsof je een oude mobiele telefoon opstart. Leuk voor de herinnering, maar duidelijk van toen.

Lola’s Theme niet.

Die zet je vandaag op en hij werkt nog steeds.

Dat is bijzonder.

De zang geeft het nummer bovendien enorm veel karakter. Het voelt niet als een willekeurige vocal boven een beat geplakt, iets wat later helaas nogal populair werd. Hier zijn stem en muziek één geheel.

Soul met een hartslag.

En dan die clip.

Ook daar zit precies dezelfde energie in. Geen overdreven luxe, geen poging om heel stoer te doen. Gewoon mensen, beweging, plezier. Het past perfect bij de boodschap van het nummer.

Dansmuziek als verbinding.

Niet als wedstrijd wie de duurste zonnebril draagt.

Wat vooral mooi is: Lola’s Theme heeft warmte. Een woord dat je niet vaak genoeg kunt gebruiken bij elektronische muziek. De beste danceplaten voelen menselijk. Denk aan de klassiekers uit disco en house: ze laten je bewegen, maar raken ook iets.

En dat doet deze nog steeds.

Twintig jaar later.

Geen trucje.

Geen vergeten zomerhit.

Een blijvertje.


Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,5

Hitpotentie: 10 (bewezen)

🪩 Een warme soulvolle houseklassieker waarin alles klopt. De groove, de clip, het gevoel. Lola’s Theme is niet uit 2004 — het bestaat gewoon buiten de tijd.


https://youtu.be/kIC0aQ56ASE?si=pnGijV5O3_aAbHBC

BLOW - Evelyn ★★★☆☆

sommige nummers fluisteren. Sommige nummers ademen. En sommige nummers gaan zo rustig voorbij dat je na drie minuten denkt: wacht even… is er eigenlijk iets gebeurd?

Welkom bij Evelyn van BLOW.

Een nummer dat duidelijk kiest voor sfeer boven spektakel. En daar is op zichzelf helemaal niets mis mee. Sterker nog: veel van de mooiste muziek ontstaat juist uit terughoudendheid. Niet alles hoeft een explosie te zijn. Niet iedere artiest hoeft binnen twintig seconden met vuurwerk, een kinderkoor en drie modulaties aan te komen zetten.

Maar er is een dunne lijn tussen subtiel en slaapverwekkend.

En Evelyn balanceert gevaarlijk op die lijn.

Vanaf het begin is de productie netjes. Misschien zelfs té netjes. Zachte elektronische klanken, een ontspannen tempo en een dromerige sfeer. Alles klinkt verzorgd. De kamer is mooi ingericht, de kaarsen staan aan, de bank zit lekker.

Alleen wacht je op iemand die binnenkomt.

Dat moment komt eigenlijk niet echt.

De zang zweeft door het nummer heen, maar blijft wat afstandelijk. Het past bij de stijl, maar zorgt er ook voor dat de emotionele verbinding minder sterk wordt. Je hoort een mooi geluid, maar je voelt niet altijd een verhaal.

En dat is jammer.

Want BLOW kan absoluut sfeer maken. De band weet hoe je een bepaalde nachtelijke, elegante wereld creëert. Je hoort invloeden van moderne Franse elektronica en subtiele synthpop. Denk aan een rustigere kant van Air, maar dan zonder die vreemde kleine details waardoor Air vaak spannend blijft.

Daar zit voor mij het verschil.

Een rustig nummer mag langzaam zijn.

Maar langzaam moet ergens heen gaan.

Bij Evelyn heb je soms het gevoel dat de trein comfortabel rijdt, alleen niemand heeft verteld wat de bestemming is.

Natuurlijk zullen er luisteraars zijn die juist vallen voor deze kalmte. Als achtergrondmuziek werkt het uitstekend. Laat op de avond, koptelefoon op, lichten laag: prima.


Maar als echte single?

Dan mis ik een moment.

Een verrassing.

Een klein haakje waardoor je denkt: ja, daarom wil ik hem opnieuw horen.

Nu blijft vooral een mooi gemaakte sfeer over.

Mooi behang.

Alleen had ik graag een opvallend schilderij aan de muur gezien.


Eindoordeel:
★★★☆☆

Cijfer: 6,4

Hitpotentie: 5,9

😴 Stijlvol en sfeervol gemaakt, maar iets té voorzichtig. Evelyn fluistert zo zacht dat je soms vergeet om echt te luisteren. Een mooi dutje in elektronische vorm

https://youtu.be/RUtpPpaYpfI?si=uKkYiJD8zaFVb4ER

Taylor Swift – I Knew It, I Knew You (from Toy Story 5)★★★☆☆


4

Soms komt een artiest terug bij een oud geluid en hoop je op dat magische gevoel van vroeger. De cirkel rond. De cowboylaarzen uit de kast. De akoestische gitaar afgestoft. Nog één keer dat gevoel van de jonge singer-songwriter die gewoon een verhaal wilde vertellen.

Taylor Swift terug richting country?

Op papier klinkt dat interessant.

Maar I Knew It, I Knew You laat vooral horen dat teruggaan naar vroeger niet automatisch betekent dat je de magie ook terugvindt.

Want eerlijk: het is een beetje mager.

Niet slecht.

Dat moeten we meteen zeggen. Taylor Swift is inmiddels veel te ervaren om echt een slecht nummer af te leveren. Ze weet hoe melodieën werken, ze weet hoe je een emotioneel verhaal opbouwt en ze weet precies welke woorden bij haar publiek binnenkomen.

Maar precies daar zit ook het probleem.

Je hóórt dat ze het weet.

En soms wil je juist verrast worden.

Het nummer kiest duidelijk voor een warmere countrypop-sfeer. Akoestische gitaren, een rustig tempo en een nostalgisch gevoel dat natuurlijk goed aansluit bij de wereld van Toy Story 5. Een filmserie die zelf volledig draait om herinneringen, vriendschap en loslaten.

De combinatie is dus logisch.

Misschien iets té logisch.

Want waar de beste Taylor Swift-nummers voelen alsof ze een pagina uit haar dagboek scheurt, voelt I Knew It, I Knew You meer alsof die pagina speciaal voor een film geschreven moest worden.

Netjes.

Mooi.

Maar veilig.

En veilig is meestal niet waar de grootste kunst ontstaat.

De zang is uiteraard prima. Taylor hoeft niets meer te bewijzen. Ze heeft nooit de grootste stem in pop gehad, maar haar kracht lag altijd in karakter en herkenbaarheid. Hier klinkt ze warm en gecontroleerd.

Alleen mis je dat ene scherpe randje.

Dat moment waarop je denkt: alleen Taylor had dit kunnen maken.

Bij nummers als All Too Well voel je bijna iedere seconde waarom ze zo groot geworden is. De details. De pijn. De kleine observaties.

Hier blijft het algemener.

Een mooie jas, maar iets minder persoonlijk.

Natuurlijk zal het perfect werken binnen een filmcontext. Bij een emotionele scène met bekende personages zal dit waarschijnlijk veel mensen raken. Daar is het ook voor gemaakt.

Maar los als single?

Dan verwacht je van Taylor Swift gewoon meer.

Dat is eigenlijk haar eigen schuld.

Ze heeft de lat zelf zo hoog gelegd.


Eindoordeel:
★★★☆☆

Cijfer: 6,8

Hitpotentie: 8,0

🤠 Een nette terugkeer richting countrypop, maar geen hoogtepunt uit haar carrière. Mooi gemaakt, warm gezongen — alleen iets te voorspelbaar voor iemand die normaal zoveel scherper kan schrijven. ✨

https://youtu.be/hDU4GB1PTxc?si=V9Grblb9cYoRZyil

Post Crucifixion - Echoes★★★★☆

7

Soms hoor je een nummer en weet je binnen tien seconden in welke platenkast de makers vroeger hebben zitten neuzen. Niet stiekem ook. Geen klein laatje achterin. Nee, gewoon met de zaklamp tussen de platen van de jaren tachtig.

En weet je?

Daar is helemaal niets mis mee.

Echoes van Post Crucifixion voelt als een liefdesbrief aan een periode waarin gitaren nog mochten galmen, zangers mysterieus mochten klinken en een beetje melancholie niet meteen opgelost hoefde te worden met een vrolijke beat.

Een soort lichte versie van The Cure en The Church.

En dat bedoel ik als compliment.

Want waar The Cure soms klinkt alsof Robert Smith net ontdekt heeft dat zelfs de regen verdrietig is, houdt Echoes het iets lichter. Minder zwarte eyeliner om drie uur ’s nachts, meer een wandeling door een verlaten straat vlak na zonsondergang.

De sfeer zit meteen goed.

De gitaren zijn het belangrijkste wapen. Veel ruimte, veel galm, veel gevoel. Geen riffs die zichzelf naar voren duwen, maar lijnen die door het nummer zweven. Precies die dromerige kwaliteit die The Church zo goed beheerste: muziek die niet loopt, maar langzaam voorbij drijft.

En daar ligt de kracht van Echoes.

Het nummer probeert niet voortdurend indruk te maken.

Het bouwt een stemming.

De zang blijft mooi onderdeel van het geheel. Niet iemand die bovenop de muziek gaat staan, maar iemand die erin verdwijnt. Bij dit genre werkt dat vaak beter. De stem wordt bijna een extra instrument.

Dat zorgt voor die typische jaren 80-postpunk/dreampop-sfeer.

Een beetje mist.

Een beetje nostalgie.

Een beetje het gevoel alsof je naar oude herinneringen kijkt die misschien mooier zijn geworden dan ze ooit waren.

Muzikaal is het natuurlijk geen compleet nieuwe uitvinding. De schaduw van de grote voorbeelden hangt duidelijk boven het nummer. Maar de vraag is altijd: doe je iets interessants met je inspiratie?

Hier wel.

Want Echoes voelt niet als een kopie. Meer als een moderne band die begrijpt waarom dat geluid toen werkte.

Ruimte.

Melodie.

Sfeer.

Drie dingen die tegenwoordig nog weleens vergeten worden omdat alles meteen binnen acht seconden moet gebeuren.

Het enige kleine kritiekpunt: iets meer eigenzinnigheid had het nummer misschien nog een stap hoger gebracht. Een onverwachte wending, een moment waarop je denkt: hé, dat zag ik niet aankomen.

Maar eerlijk?

Als de basis zo lekker klinkt, klaag je niet te lang.


Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,3

Hitpotentie: 7,1

🌑 Een prachtige echo uit de donkere jaren tachtig. Een lichtere The Cure met een vleugje The Church: sfeervol, melancholisch en precies genoeg schaduw zonder volledig in het donker te verdwijnen.

https://youtu.be/FQYwNdVaxIw?si=AJDIZ1yUJ88lJ8QM

zondag 7 juni 2026

Kingfishr – The Sun Will Never Settle★★★★★

5

Sommige nummers komen niet binnen met grote woorden of dramatische gebaren. Ze doen iets veel gevaarlijkers: ze zijn gewoon oprecht lief.

En ja, dat woord mag gewoon.

Lief.

In een muziekwereld waarin iedereen tegenwoordig vooral heel ingewikkeld, donker of “diep artistiek” wil zijn, voelt The Sun Will Never Settle van Kingfishr bijna rebels door hoe warm het klinkt.

Geen cynisme.

Geen truc.

Gewoon gevoel.

Wat een heerlijk nummer.

Vanaf de eerste seconden hoor je die typische Ierse warmte. Alsof iemand een raam openzet en ineens komt er frisse lucht binnen. Akoestische klanken, een melodie die meteen vertrouwd voelt en een sfeer die ergens tussen hoop en nostalgie hangt.

Kingfishr heeft die gave die veel Ierse artiesten bezitten: groot gevoel brengen zonder dat het nep wordt.

Dat is moeilijker dan mensen denken.

Want dit soort muziek kan heel snel doorslaan. Voor je het weet sta je muzikaal tot je knieën in suikerstroop en vliegt er ergens symbolisch een witte duif voorbij.

Maar hier gebeurt dat niet.

Het blijft eerlijk.

De stem draagt enorm veel. Niet omdat er technisch allerlei spectaculaire dingen gebeuren, maar omdat je de emotie gelooft. En uiteindelijk is dat veel belangrijker. Een perfecte stem zonder gevoel is gewoon een dure microfoontest.

De clip versterkt dat gevoel alleen maar.

Ook die probeert niet slimmer te zijn dan nodig. Geen ingewikkeld verhaal waarbij je na afloop online moet zoeken: “betekenis videoclip uitgelegd”. Gewoon warmte, verbinding en dat kleine menselijke gevoel.

Kort gezegd:

lief.

En soms is dat precies genoeg.

Muzikaal hoor je natuurlijk de Ierse traditie terug. Een beetje folk, een beetje moderne pop en die grote melodieuze lijnen die gemaakt lijken om samen gezongen te worden. Het heeft iets van een avond waarop niemand haast heeft en iedereen nog even blijft zitten.

Het enige echte minpunt?

Het is te kort.

En dat is eigenlijk het mooiste probleem dat een nummer kan hebben.

Er zijn genoeg liedjes waarbij je na twee minuten denkt: jongens, bedankt, we begrijpen het inmiddels.

Bij The Sun Will Never Settle gebeurt het tegenovergestelde.

Het stopt en je denkt:

"Wacht… nu al?"

Je wil nog even blijven.

Nog een refrein.

Nog een minuut.

Nog iets langer dat gevoel vasthouden.

Dat zegt eigenlijk alles.

Want goede muziek laat je niet blij achter omdat het voorbij is.

Goede muziek zorgt ervoor dat je opnieuw op play drukt.


Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,1

Hitpotentie: 8,6

☀️ Een superlief, warm en oprecht nummer met een even charmante clip. Het grootste probleem? Dat het te snel voorbij is. Kingfishr geeft je een zonsondergang waar je eigenlijk nog een uur naar wil blijven kijken.

https://youtu.be/qIkN02ZS2K8?si=pa7jxWyJv309kMum

Sara Bareilles – Home ★★★☆☆

6

Soms is het moeilijker om kritiek te hebben op een goed gezongen nummer dan op een slecht nummer. Een slecht nummer kun je makkelijk aanpakken. Dat staat daar gewoon met een bordje: “help, ik ben mislukt.” Maar een degelijk, professioneel en keurig gemaakt nummer? Dat is lastiger.

En dat is precies het probleem met Sara Bareilles en Home.

Want laten we beginnen met wat absoluut klopt.

Sara kan zingen.

Heel goed zelfs.

Die stem blijft prachtig: warm, krachtig en technisch bijna moeiteloos. Ze heeft zo’n stem waarbij je merkt dat ze niet hoeft te bewijzen dat ze kan zingen. Geen twintig onnodige uithalen om indruk te maken. Geen vocale atletiek alsof zingen een Olympische sport is geworden.

Gewoon klasse.

Alleen…

Waar is de oude Sara?

De Sara van nummers waarin persoonlijkheid voorop stond. Waar een klein randje zat. Waar je het gevoel had dat alleen zij dat nummer kon brengen. Die eigenwijze singer-songwriter die niet alleen mooi zong, maar vooral iets vertelde.

Bij Home mis ik dat een beetje.

Het nummer is mooi gemaakt. Misschien zelfs té mooi gemaakt.

Alles staat precies waar het moet staan. De melodie is vriendelijk, de productie warm en de opbouw professioneel. Het soort nummer waarbij niemand in een vergadering zal zeggen: “Dit werkt niet.”

Maar soms wil je juist dat iemand dat wél zegt.

Want perfecte veiligheid kan ook saai worden.

Home heeft iets van muziek die overal kan klinken zonder iemand lastig te vallen. In de auto. In een winkelcentrum. Op kantoor. In een lift waar ze eindelijk besloten hebben betere speakers te plaatsen.

Of inderdaad: perfect voor Sky Radio.

En dat bedoel ik niet eens volledig negatief.

Er is absoluut een plek voor comfortabele muziek. Niet alles hoeft donker, ingewikkeld of experimenteel te zijn. Soms wil je gewoon iets prettigs horen.

Maar van Sara Bareilles verwacht je nét iets meer.

Zij is geen gemiddelde zangeres.

Daarom valt “gewoon mooi” een beetje tegen.

Het voelt alsof een geweldige kok een prima boterham maakt. Je eet hem op en denkt: lekker hoor. Maar ergens weet je dat die persoon ook een fantastisch diner kan bereiden.

En dát blijft hangen.

De emotie is aanwezig.

De stem is aanwezig.

Het vakmanschap is aanwezig.

Alleen de verrassing ontbreekt.


Eindoordeel:
★★★☆☆

Cijfer: 6,8

Hitpotentie: 7,7

🏠 Sara Bareilles zingt nog steeds prachtig, maar Home blijft iets te veilig binnen de muren. Prima voor radio, winkel of rustige zondag — alleen mis je de oude Sara die niet alleen mooi zong, maar je echt raakte

https://youtu.be/ZvfNLSytHzI?si=wDux5vZG7nsHqlAh