RECENSIE: Temples – Jet Stream Heart
Er zijn bands met een eigen geluid.
En er zijn bands die een geluid horen en denken: dat wil ik ook, maar dan met andere schoenen aan.
Temples heeft met Jet Stream Heart een nummer gemaakt dat zo duidelijk in de spiegel heeft gekeken van Tame Impala dat je bijna verwacht dat Kevin Parker royalty’s krijgt voor het meeluisteren.
Vanaf de eerste seconde zit je erin. Die zwevende synths. Die dromerige zang die klinkt alsof hij net wakker is geworden en daar gemengde gevoelens over heeft. Die baslijn die niet loopt, maar zweeft. Alles klopt.
En alles voelt bekend.
Niet storend bekend.
Maar wel: hé, dit ken ik ergens van, bekend.
De productie is glanzend. Bijna te mooi. Alsof elk randje bewust is gladgestreken zodat niemand zich kan bezeren. De stem van James Bagshaw hangt ergens tussen verlangen en afstand. Hij wil iets zeggen, maar vooral niet te direct.
En dat werkt.
Want Jet Stream Heart heeft sfeer. Heel veel sfeer.
Het voelt als autorijden zonder bestemming. Zonsondergang. Ramen open. Gedachten die nergens heen hoeven.
Maar tegelijkertijd knaagt er iets.
Een gebrek aan gevaar.
Een gebrek aan noodzaak.
Het is prachtig, maar nergens echt van henzelf.
En toch… blijf je luisteren.
Omdat sommige kopieën beter voelen dan de meeste originelen.
En omdat Temples dit met zoveel overtuiging doet dat je ze het bijna vergeeft.
Bijna.
Beoordeling: ★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 8,4
Niet origineel.
Wel verslavend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten