Er zijn artiesten die een nieuw album maken omdat ze nog iets willen zeggen.
En er zijn artiesten die een nieuw album maken omdat ze weten dat stilte ook een vorm van spreken is.
Moby zit inmiddels diep in die tweede categorie. En Retreat, een van de sleutelnummers van zijn nieuwe album, voelt niet als een track, maar als een ruimte. Een plek waar je even mag verdwijnen zonder dat iemand vraagt hoe het met je gaat.
De piano opent het nummer zoals alleen Moby dat kan. Niet virtuoos. Niet indrukwekkend. Maar onvermijdelijk. Elke toets klinkt alsof hij per ongeluk wordt aangeraakt door iemand die in gedachten ergens anders is.
En dan die krakende sample.
Dat geluid dat meteen 25 jaar teruggrijpt naar zijn eigen klassiekers, zonder dat het een goedkope herhaling wordt. Het voelt niet nostalgisch. Het voelt noodzakelijk. Alsof hij daar nog iets had liggen wat hij nu pas durfde op te halen.
De viool snijdt door het nummer heen als een herinnering waar je niet om gevraagd hebt. Niet overdreven. Niet melodramatisch. Maar precies genoeg om je eraan te herinneren dat dit geen achtergrondmuziek is.
Dit is voorgrondpijn.
De strijkers tillen het nummer langzaam op, maar nooit naar een echte climax. Moby weigert je die opluchting te geven. En dat is precies waarom het werkt.
Hij wil niet dat je ontsnapt.
Hij wil dat je blijft.
Wat je hoort, is geen artiest die zichzelf opnieuw uitvindt.
Je hoort een artiest die eindelijk heeft geaccepteerd wie hij altijd al was.
En dat is misschien nog wel indrukwekkender.
Beoordeling: ★★★★★
Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 7,5
Geen comeback.
Maar een bevestiging.
Dat hij nooit echt is weggeweest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten