Self Aware is zo’n titel waar je meteen al een beetje moe van wordt.
Niemand wil self aware zijn. Iedereen wil gewoon gelukkig zijn. Maar goed, Temper City denkt daar anders over. Die duiken juist diep hun eigen hoofd in. En nemen je mee.
Het nummer begint met een elektronisch tikje. Subtiel. Niet opdringerig. Daarna komt die gitaar, zwevend, een beetje mistig. Je voelt meteen: dit wordt geen feestje. Dit wordt nadenken.
De zang klinkt afstandelijk. Niet koud, maar gecontroleerd. Alsof hij precies weet wat hij voelt, maar het niet helemaal wil laten zien. Dat past bij de titel. Zelfbewust, maar ook gevangen daarin.
Muzikaal zit het ergens tussen indie en elektronica. Je hoort echo’s van The National, een vleugje White Lies, en dat moderne, licht klinische geluid dat tegenwoordig overal rondhangt.
Het refrein opent, maar explodeert niet. Geen grote bevrijding. Het blijft hangen in diezelfde spanning. Dat is sterk — en tegelijk een klein gemis. Je wacht op een moment dat alles losgaat.
Dat komt niet.
Maar misschien is dat ook het punt. Niet elke strijd heeft een overwinning.
De productie is strak. Misschien iets te strak. Alles zit op z’n plek. Je mist een foutje. Een krasje. Iets dat breekt.
En toch blijft het hangen.
Niet als een hit die je meezingt, maar als een gedachte die terugkomt wanneer je het niet verwacht.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het geloofwaardig? Ja.
Is het effectief? Zeker.
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 7,2
Koel, introspectief en gecontroleerd. Temper City kijkt in de spiegel en jij kijkt mee. Niet vrolijk, wel goed
Geen opmerkingen:
Een reactie posten