Er zijn nummers die binnenkomen met vuurwerk. En er zijn nummers die aanbellen en zeggen: stoor ik?
I Should hoort duidelijk bij die tweede categorie.
Geen grote entree, geen TikTok-haakje, geen producer die alle knoppen tegelijk indrukt. Fayette kiest voor het tegenovergestelde: klein, breekbaar en bijna verlegen. Alsof het nummer bang is om te veel ruimte in te nemen. En juist daardoor luister je beter.
De basis is simpel: lichte gitaar, zachte beat, wat dromerige lagen eromheen. Alles klinkt warm en dichtbij. Geen stadionambitie, meer slaapkamerlamp. Het soort productie waarbij je hoort dat iemand echt een liedje heeft geschreven, niet een format heeft ingevuld.
De zang is het sterkste wapen. Fayette zingt niet groot, niet dramatisch, maar alsof ze hardop nadenkt. Dat aarzelende randje – dat moet ik dit wel doen? – past perfect bij de titel. Het voelt oprecht. Geen theater, geen pose. Gewoon iemand die twijfelt. En dat is tegenwoordig bijna rebels eerlijk.
Tekstueel draait het om keuzes, spijt, dat eeuwige “had ik maar”. Herkenbaar zonder zwaar te worden. Geen dagboekpoëzie, maar alledaagse zinnen die juist daardoor binnenkomen. Je hebt het gevoel dat dit nummer niet geschreven is om indruk te maken, maar om iets kwijt te kunnen.
Kanttekening: het blijft wel erg netjes. Je wacht halverwege op een uitbarsting, een refrein dat even alles openzet. Maar Fayette houdt de handrem erop. Dat maakt het sfeervol, maar ook iets te braaf. Het schuurt net niet genoeg om echt klassiek te worden.
Toch: dit soort liedjes groeien. Geen liefde op het eerste gezicht, maar eentje die na drie keer luisteren ineens blijft hangen.
Cijfer: 8,0
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,2
Geen grote gebaren. Gewoon een mooi, twijfelend liedje dat zachtjes naast je komt zitten. En soms is dat precies wat je nodig hebt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten