Een cover van Last Train To London is vragen om problemen.
Want het origineel van Electric Light Orchestra is heilig. Dat is geen liedje, dat is een tijdperk. Disco, romantiek, trein gemist, leven gemist — alles in één.
En dan komt Rikas.
Niet met een kopie. Gelukkig niet. Maar met een versie die klinkt alsof hij per ongeluk in IJsland is opgenomen met een glimlach en een gekleurde trui.
Ja — die vergelijking klopt:
Je hoort duidelijk de vrolijke, licht naïeve, synthpop-aanpak van Daði & Gagnamagnið.
Alles is lichter. Luchtiger. Minder drama, meer speelsheid.
De baslijn blijft natuurlijk overeind — want zonder die bas heb je geen bestaansrecht — maar de productie is schoner. Moderner. Minder disco, meer indiepop. Minder nacht, meer dag.
En dat is even wennen.
Want waar het origineel verlangde naar iets dat al weg was, klinkt dit alsof ze er vrede mee hebben.
De zang is ontspannen. Misschien iets té ontspannen. Je mist dat randje urgentie. Dat gevoel dat je echt die trein móét halen. Hier lijkt het meer: ach, we zien wel wanneer de volgende komt.
Maar.
En dat is belangrijk.
Het werkt.
Niet als vervanging. Niet als verbetering. Maar als een alternatieve realiteit. Een versie waarin het leven minder zwaar voelt.
Is het beter dan het origineel? Natuurlijk niet.
Is het respectloos? Absoluut niet.
Is het geslaagd? Ja.
Omdat ze het hun eigen maken.
★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 7,7
Geen trein vol drama, maar een vrolijke rit met een glimlach. Rikas mist misschien de urgentie, maar niet de charme.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten