Kijk.
Als je Rick Astley zegt, denkt 90% van de wereld nog steeds aan één ding: regenjas, dansje, meme, Never Gonna Give You Up. De man is cultureel erfgoed én internetgrap tegelijk. Dat kom je nooit meer kwijt.
Maar ondertussen – heel irritant eigenlijk – is Rick Astley gewoon serieus een goede muzikant geworden.
En Waiting On You bewijst dat weer eens.
Verwacht geen plastic jaren ’80-synthpop. Geen foute drumcomputers. Geen rickroll. Dit is volwassen, warme, bijna soulvolle poprock. Meer bandgevoel, minder hitmachine. Alsof hij ergens halverwege dacht: weet je wat, ik ga gewoon muziek maken die ik zelf leuk vind.
Het begint met een lekkere groove. Echte drums. Bas die rolt. Gitaar die subtiel meedoet. Dat live-gevoel doet ‘m goed. Het klinkt menselijk. Geen dichtgetimmerde productie. Gewoon muzikanten in een ruimte.
En dan die stem…
Die gast is zestig-plus en zingt nog steeds iedereen de tent uit. Dat lage, volle stemgeluid is alleen maar beter geworden. Vroeger was het “leuke popstem”, nu is het bijna soul. Warm, rond, geloofwaardig. Je gelooft hem als hij zingt dat hij wacht. Dat helpt.
Het nummer zelf is catchy zonder opdringerig te zijn. Refrein dat lekker blijft hangen, maar nergens schreeuwerig. Geen stadionpop, meer: autoradio met open ramen. Beetje feelgood, beetje melancholie. Heel Brits. Heel degelijk.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het charmant? Absoluut.
Het grappige is: als dit van een hippe nieuwe indieband was geweest, had iedereen gezegd “wat een fijne retro-soul vibe”. Maar omdat het Rick Astley is, denkt men: oh ja, die meme-man. Onterecht.
Dit is gewoon een goed liedje. Punt.
Is het een hit? Waarschijnlijk bescheiden. Radio 2-smash, geen TikTok-knaller. Maar dit soort nummers blijven vaak langer hangen dan de hype van de week.
★★★★☆
Cijfer: 7,9
Hitpotentie: 7,5
Geen grap. Geen meme. Gewoon Rick Astley die stiekem betere muziek maakt dan de helft van de hitlijsten. Wie had dat gedacht in 1987?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten