Nickless gooit met As I Am meteen de deur open naar 1987.
Niet subtiel. Niet voorzichtig.
Gewoon: synths aan, galm erop, drums die klinken alsof Phil Collins ze persoonlijk heeft goedgekeurd.
Die intro alleen al — je verwacht bijna dat er een rookmachine aangaat in je woonkamer. Het is die typische 80’s-sound: warme pads, een strakke baslijn en een refrein dat groot durft te zijn. Geen ironie. Geen knipoog. Gewoon serieus nostalgisch.
En dat werkt.
Nickless heeft een stem die daar goed in past. Licht hees, emotioneel, net genoeg drama om geloofwaardig te blijven zonder te overdrijven. Hij zingt niet alsof hij een stadion wil vullen, maar wel alsof hij het zou kunnen.
De productie is strak. Heel strak. Alles klinkt glanzend. Geen korrel, geen randje. Dat is fijn, maar ook een beetje veilig. Je mist soms net dat kleine imperfecte detail dat het menselijk maakt.
Het refrein is duidelijk het mikpunt. “As I Am” is zo’n titel die bijna schreeuwt om armen-in-de-lucht-meezingmomenten. En ja — het zit goed in elkaar. Het blijft hangen. Je neuriet het sneller dan je zou willen toegeven.
Maar.
En nu komt het kleine maar.
Het is allemaal heel bekend terrein. Dit is geen revolutie. Dit is een goed gebouwde 80’s revival-track. Meer hommage dan vernieuwing. En dat hoeft geen probleem te zijn — als het maar overtuigt. En dat doet het grotendeels.
Dit is zo’n nummer dat het live waarschijnlijk beter doet dan op je koptelefoon. Groot licht, publiek dat meeklapt, beetje zweet, beetje drama.
Is het origineel? Niet echt.
Is het effectief? Absoluut.
Is het lekker? Ja.
En soms is dat genoeg.
★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 8,2
Neon, galm en een refrein dat blijft plakken. Geen vernieuwende sprong, wel een overtuigende duik in de jaren tachtig. En eerlijk: dat klinkt gewoon goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten