RECENSIE: Apparat – Glimmerine
Er zijn nummers met een begin, een midden en een eind.
En er zijn nummers die klinken alsof ze altijd al bestonden en het prima zonder jou redden.
Glimmerine is zo’n nummer.
Vanaf de eerste seconde zit je niet naar muziek te luisteren, maar naar een stemming. Een paar zwevende klanken. Een synth die niet speelt, maar ademt. En daarboven die stem van Sascha Ring, die klinkt alsof hij net wakker is geworden uit een droom waar hij liever was gebleven.
Het tempo is laag. Niet lui. Maar berustend.
Alsof het nummer al weet hoe het afloopt en geen zin heeft om zich nog druk te maken.
Wat Apparat hier doet, is gevaarlijk simpel. Geen grote drop. Geen moment waarop het publiek de armen in de lucht moet gooien. Geen trucje dat om applaus vraagt.
Alleen spanning.
En leegte.
En schoonheid.
Zijn stem breekt nergens echt. Maar je hoort dat het zou kunnen. Elk moment. En juist dat maakt het intens. Alsof je naar iemand kijkt die zich groot houdt terwijl hij eigenlijk wil verdwijnen.
Halverwege komen er lagen bij. Subtiel. Strijkers die meer voelen dan je hoort. Elektronica die niet modern wil zijn, maar tijdloos.
Dit is geen nummer voor de radio.
Dit is een nummer voor nachten waarin slapen geen optie is.
En Apparat begrijpt dat als geen ander.
Hij maakt geen muziek om je beter te laten voelen.
Hij maakt muziek zodat je je niet alleen voelt in het slechter voelen.
Beoordeling: ★★★★★
Cijfer: 9,2
Hitpotentie: 6,1
Geen hit.
Wel een schaduw die blijft staan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten