LAKSHMI maakt geen muziek voor op de achtergrond.
LAKSHMI maakt muziek die je aankijkt.
En dan net iets te lang blijft kijken.
See begint niet als een popnummer, maar als een sfeer. Een spanning. Elektronica die niet meteen warm aanvoelt, maar afstand houdt. Alsof het nummer eerst wil weten of jij wel klaar bent om eerlijk te zijn.
En dat past precies bij waar het over gaat.
Niet wegkijken. Niet verstoppen. Gewoon kijken. Naar jezelf.
Dat klinkt als iets wat een psycholoog zegt waar je eigenlijk geen zin in hebt — maar hier werkt het.
De productie is gelaagd. Subtiele beats, filmische synths, een constante dreiging onder de oppervlakte. Het voelt alsof er iets staat te gebeuren, maar het explodeert nooit volledig. Het blijft gecontroleerd. Intiem.
En dan die stem.
LAKSHMI zingt niet om mooi te zijn. Ze zingt om iets bloot te leggen. Soms bijna fluisterend, soms krachtiger, maar altijd met intentie. Je gelooft haar. Niet omdat ze perfect zingt, maar omdat ze eerlijk klinkt.
Er zit geen standaard refrein in dat je meteen meezingt. Dit is geen meezingpop. Dit is meer een innerlijke monoloog met een soundtrack.
En eerlijk — dat is moedig.
Want het is ook niet makkelijk. Dit vraagt aandacht. Je kunt dit niet half luisteren. Maar als je dat wel doet, mis je de helft.
Je hoort invloeden van alternatieve pop, elektronica, een beetje performancekunst zelfs. Het zit ergens tussen FKA twigs, Björk en de donkere randjes van Eefje de Visser.
Is het een hit? Niet in de traditionele zin.
Is het indrukwekkend? Ja.
Is het belangrijk? Misschien wel.
Dit is geen liedje dat je opzet omdat je je goed voelt. Dit is een liedje dat je opzet om iets te voelen.
★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 6,4
https://youtu.be/lG_OePF8TIY?si=mkHAE8GcsbftikFH
Kwetsbaar, intens en compromisloos. LAKSHMI kijkt niet weg — en jij kunt dat daarna ook niet meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten