Titel alleen al: Every Bit Of Violence.
Je verwacht bijna een muur van gitaren en iemand die z’n microfoon opeet.
Maar The Mandevilles pakken het anders aan.
Ja, er zit spanning in. Ja, de gitaren hebben een randje. Maar het is geen chaos. Het is gecontroleerde agressie. Zo’n nummer dat niet schreeuwt, maar strak vooruit marcheert. De drums tikken als een hartslag die nét iets te hoog ligt. De gitaar schuurt, maar niet overdreven. Het blijft binnen de lijntjes.
En dat is misschien meteen de kracht én het probleem.
De zang heeft dat Britse, licht vermoeide randje. Niet glamoureus. Geen stadionbrul. Meer de man die net genoeg heeft meegemaakt om er een liedje over te schrijven. Dat geeft geloofwaardigheid.
De tekst suggereert innerlijke strijd. Frustratie die niet explodeert maar ophoopt. En muzikaal voel je dat ook. Het bouwt op, maar nooit tot een totale ontploffing. Het blijft dreigend. Onderhuids.
En daar zit dus het spannende stuk:
je blijft wachten op het moment dat het alles loslaat.
Dat komt niet helemaal.
Het refrein is sterk, maar niet zó sterk dat je het meteen onder de douche staat te zingen. Het blijft meer sfeer dan anthem. Meer statement dan hit.
Maar eerlijk? Dat past ook bij de titel. Dit is geen vrolijk meezingliedje. Dit is een nummer dat spanning vasthoudt. Dat je licht ongemakkelijk maakt. En dat doen ze goed.
Het klinkt volwassen. Degelijk geproduceerd. Geen rommel. Geen overspelen. Gewoon strak.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het overtuigend? Ja.
Is het een grote hit? Waarschijnlijk niet.
Maar het blijft hangen. En dat is ook wat waard.
★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 7,0
Geen explosie, maar een smeulende lont. The Mandevilles leveren spanning zonder spektakel. En dat werkt verrassend goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten