Dit is zo’n nummer waarbij je automatisch zachter gaat praten. Alsof je bang bent dat je het stoort.
De eerste paar seconden?
Piano. Ruimte. Lucht.
En ja — je denkt heel even aan Sign of the Times. Diezelfde plechtige, zwevende opening. Zo’n intro die zegt: ga even zitten, dit wordt geen feestje.
En dan komt die stem.
En dan denk je ineens: hé… Art Garfunkel. Bright Eyes. Dat breekbare, bijna engelachtige randje. Alsof het elk moment kan breken. Perfume Genius (Mike Hadreas) zingt hier niet, hij verontschuldigt zich bijna. Alsof hij het nummer liever niet te hard durft aan te raken.
Dat is meteen de kracht.
Die paar pianonoten blijven de hele tijd als een broze ruggengraat onder het lied liggen. Geen dikke productie. Geen drums die het “interessant” moeten maken. Alles is minimaal. Elk geluid voelt alsof het met handschoenen wordt vastgepakt. Alsof te veel volume het kapot zou maken.
De sfeer is donker. Intiem. Schroomvallig bijna. Je hebt het gevoel dat je iets hoort wat eigenlijk niet voor jou bedoeld was. Alsof hij het in een hoekje van de kamer speelt, met z’n rug naar je toe. En toch raakt het recht in je borst.
Tekstueel en emotioneel zit het vol onderhuidse spanning. Geen groot drama, maar stille kwetsbaarheid. Dat soort verdriet dat niet schreeuwt, maar blijft hangen. Het is bloedmooi zonder ooit sentimenteel te worden. Dat is een dun koord, en Perfume Genius loopt er moeiteloos overheen.
Is het een hit? Natuurlijk niet. Dit is veel te fragiel voor radio of TikTok. Maar artistiek? Dit is pure klasse. Zo’n nummer dat je ’s nachts opzet met een koptelefoon en dan even niks zegt.
En eerlijk: dit soort liedjes blijven vaak langer hangen dan alle knallers bij elkaar.
Cijfer: 9,0
Sterren: ★★★★★
Hitpotentie: 5,4
Alsof iemand zachtjes je hart aanraakt en daarna weer wegloopt. Fluisterpop van de hoogste plank. Bloedmooi.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten