En daar is er weer één.
Nog zo’n band met gitaren, melancholie en een zanger die klinkt alsof hij net wakker is geworden met spijt. Alleen… deze komen dus uit Canada. Maar als je je ogen dichtdoet, sta je gewoon in Manchester in 1997.
You & I opent met een gitaarlijn die meteen vertrouwd voelt. Niet vernieuwend, niet schokkend, maar warm. Zo’n geluid dat je hersenen herkennen voordat jij het zelf doorhebt. En dan die stem — licht breekbaar, licht vermoeid, licht dramatisch.
Britpop-DNA. Overduidelijk.
Je hoort echo’s van Elbow, een vleugje Coldplay toen ze nog verdrietig mochten zijn, en zelfs een beetje dat weemoedige van Travis. Allemaal netjes gemengd.
En eerlijk? Dat is zowel goed als problematisch.
Goed, omdat het gewoon mooi is. Het refrein opent zich precies zoals je wilt. Drums erbij, gitaren breder, emotie omhoog. Je voelt het werken. Je voelt het raken.
Problematisch, omdat je het allemaal al eens gehoord hebt.
Het nummer verrast nergens. Geen onverwachte bocht, geen moment dat je denkt: hé, dit is nieuw. Maar misschien hoeft dat ook niet altijd.
Soms wil je gewoon een goed liedje. En dat is dit.
De productie is helder, volwassen, zonder opsmuk. Geen overdreven drama, geen effectbejag. Gewoon een band die weet hoe ze een emotioneel indie-anthem moeten bouwen.
Dit is zo’n track die live waarschijnlijk nog beter werkt. Publiek dat meezingt. Armen omhoog. Bier in de lucht. Je kent het.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het effectief? Absoluut.
Is het een hit? In de juiste wereld wel.
★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 7,8
Alweer een “Britpop-bandje”, maar wel eentje dat het goed doet. Niet origineel, wel oprecht. Soms is dat genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten