Dit is geen liedje.
Dit is een ademhaling.
Particles klinkt alsof iemand bang is om de stilte kapot te maken. Piano. Heel voorzichtig. Alsof elke noot eerst toestemming moet vragen voordat hij mag bestaan. En daaroverheen die stem van Nanna Bryndís Hilmarsdóttir — klein, breekbaar, bijna fluisterend.
En dat is meteen het mooiste én het minpunt.
Want haar stem is prachtig. Echt hemels. Alsof ze niet zingt maar zweeft. Maar soms is het zó klein dat je bijna dichterbij wilt kruipen. Je mist net dat ene moment waarop ze losbreekt. Waarop ze even laat horen dat er ook kracht zit.
Ólafur Arnalds doet precies wat hij altijd doet: ruimte laten. Geen opsmuk. Geen drums. Geen poging om er een hit van te maken. Gewoon emotie, kaal en eerlijk.
En dat is indrukwekkend.
Maar ook frustrerend.
Want net als je erin zit… is het voorbij.
Het nummer is kort. Te kort. Je voelt dat er meer in zat. Meer groei. Meer verhaal. Het stopt voordat het volledig is uitgeademd.
En toch blijft het hangen.
Niet als een liedje dat je meezingt, maar als een gevoel. Een moment. Een herinnering die je niet helemaal kunt plaatsen.
Dit is geen popmuziek. Dit is kunst. Maar kunst die misschien nog iets langer had mogen blijven.
★★★★☆
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 4,8
Hemels mooi, breekbaar en te snel verdwenen. Geen hit, maar een moment van pure stilte. Soms is dat genoeg. Soms wil je meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten