Peter Gabriel heeft twee standen.
De ene is: wijze man die je geruststelt.
De andere is: wijze man die je licht ongemakkelijk maakt.
Dit is die tweede.
De Dark-Side Mix van Put The Bucket Down klinkt alsof iemand het licht heeft uitgedaan terwijl het origineel nog speelde. Waar de Bright-Side Mix nog hoop en warmte had, trekt deze versie je langzaam een tunnel in. Niet eng, maar wel… serieus.
De beat is zwaarder. Trager. Alsof hij nadenkt voordat hij beweegt.
En daaroverheen die stem.
Gabriel zingt niet meer. Hij vertelt. Dat heeft hij altijd gekund. Sinds Genesis al, maar nu nog beter. Oudere stem, meer kras, meer gewicht. Je hoort een man die niets meer hoeft te bewijzen.
De productie is minimalistisch maar geladen. Subtiele elektronica. Geluiden die opduiken en weer verdwijnen. Alles voelt functioneel. Geen noot te veel.
En dat maakt het sterk.
Maar ook — en dit is het eerlijke stuk — minder direct.
Dit is geen nummer dat je meteen omarmt. Het houdt afstand. Je moet er naartoe. Je moet het binnenlaten. Dit is Gabriel als kunstenaar, niet Gabriel als hitmaker.
Toch zit er onder die donkere laag nog steeds een prachtige melodie verstopt. Dat blijft zijn talent. Zelfs in de schaduw blijft hij melodisch.
Is het beter dan de Bright-Side Mix?
Niet beter. Wel interessanter.
Is het een hit? Nee.
Is het indrukwekkend? Ja.
Dit is nachtelijke muziek. Hoofdtelefoon. Alleen.
★★★★☆
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 6,2
Donker, bedachtzaam en intens. Gabriel kiest niet voor het licht, maar voor de waarheid. En dat blijft fascinerend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten