Er zijn artiesten die ouder worden. En je hebt Morrissey, die vooral beter wordt in het klinken alsof hij al overleden is, maar daar zelf nog bezwaar tegen heeft aangetekend.
Amazona voelt als een brief uit 1987 die per ongeluk in 2026 is bezorgd. De goede oude Morrissey-sound is volledig intact: de slepende melancholie, de gitaar die meer zucht dan speelt en daaroverheen die stem. Die stem die klinkt alsof hij je persoonlijk kwalijk neemt dat je bestaat.
Het is dramatisch. Het is overgevoelig. Het is compleet onredelijk.
En dus is het geweldig.
Morrissey zingt niet. Morrissey lijdt. Professioneel. Al veertig jaar.
Waar jonge artiesten tegenwoordig hun ziel verkopen voor een hit, bewaart Morrissey zijn ziel in een vitrinekast en wijst er af en toe naar. Kijk, lijkt hij te zeggen, dit had je kunnen zijn als je betere keuzes had gemaakt.
Is dit vernieuwend? Nee.
Is dit nodig? Ook nee.
Maar wil je dat hij ooit stopt?
Absoluut niet.
Want Morrissey is geen artiest.
Hij is een sfeer.
Een licht depressieve novembermiddag die nooit meer overgaat.
📊 Beoordeling
Cijfer: 8,7
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,9
🥀 Slotzin in één klap raak
Morrissey bewijst met Amazona dat je niet gelukkig hoeft te zijn om gelijk te hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten