Er zijn artiesten die ouder worden en steeds serieuzer gaan doen. Zwart colbert, moeilijke teksten, “dit is mijn donkere periode”.
MIKA doet het tegenovergestelde. Die denkt: meer kleur, meer drama, meer glitter, waarom niet nog een regenboog erbij?
Excuses For Love is dus precies wat je verwacht. Piano. Strijkers. Een licht hysterische opbouw. En dan BAM — dat typische MIKA-refrein dat binnenkomt alsof iemand alle gordijnen tegelijk opentrekt.
Die man kan geen kleine liedjes maken. Alles is meteen theater.
Het nummer zelf zit muzikaal ergens tussen klassieke pop, cabaret en licht over de top musical. Alsof Elton John en een Broadway-regisseur samen een break-up hebben verwerkt. De coupletten zijn bijna kwetsbaar, maar het refrein? Dat stijgt weer drie verdiepingen omhoog. Typisch MIKA: eerst fluisteren, dan het dak eraf.
En dan die video…
Kleurrijk. Camp. Overgestileerd. Kostuums, choreografie, knipoog, drama. Je kijkt niet naar een clip, je kijkt naar een mini-operette. Het slaat nergens op en precies daarom werkt het. MIKA heeft altijd begrepen dat pop ook gewoon entertainment mag zijn. Niet alles hoeft een existentiële crisis te zijn.
Tekstueel gaat het over spijt, liefde, excuses, dingen die je had moeten zeggen. Maar hij verpakt het niet in zwaarte. Hij gooit er confetti overheen. Verdriet, maar dan dansbaar. Dat is z’n handelsmerk.
Minpuntje? Het is wéér heel erg MIKA. Geen verrassing. Als je hem ooit leuk vond, vind je dit leuk. Vond je hem te druk, dan haak je nu al af. Subtiliteit is niet zijn hobby.
Maar eerlijk: dit soort uitgesproken popsterren zijn zeldzaam geworden. Iedereen wil cool zijn. MIKA durft gewoon theatraal te zijn. En dat verdient respect.
Cijfer: 8,0
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 8,4
Drama, kleur en een refrein waar je gordijnen spontaan van openwaaien. Schaamteloos theatraal — en daardoor heerlijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten