Sommige namen lees je en je denkt meteen: bestaat die nog?
En dan bedoel ik dat met liefde.
Bruce Hornsby. Ja, die.
Van piano. Van 80’s radio. Van “oh ja, dát nummer!”.
Zo’n artiest die je ergens in je jeugd op cassette had en daarna twintig jaar niet meer tegenkwam.
En dan komt er ineens Indigo Park. Nieuwe single. 2026.
En je denkt: oké Bruce, verras me.
Het begint zoals je hoopt: piano. Natuurlijk piano. Die man ademt toetsen. Geen synthtapijt, geen hippe beats, gewoon vingers op hout en staal. Warm, organisch, een beetje jazzy zelfs. Je hoort meteen dat dit geen Spotify-algoritme-muziek is, maar iemand die gewoon nog liedjes schrijft zoals vroeger.
De sfeer is laidback. Middentempo. Licht melancholisch. Een beetje wandelen door een park — titel klopt dus. Geen drama, geen stadionrefrein. Meer: koffiemuziek voor volwassenen met herinneringen.
Zijn stem klinkt ouder, maar dat maakt het juist mooier. Minder glad, meer karakter. Alsof hij je een verhaal vertelt in plaats van iets probeert te verkopen. Dat geeft het nummer een soort rust die je tegenwoordig bijna niet meer hoort.
Maar eerlijk is eerlijk: het blijft ook wel erg braaf. Je zit te luisteren en denkt: ja, aardig. Niks mis mee. Maar ook niks dat je stoel omver blaast. Het kabbelt prettig voort. Je knikt. Je glimlacht. En daarna zet je misschien toch weer dat ene 80’s-nummer op.
Want daar zit het probleem: Hornsby concurreert vooral met… Hornsby zelf.
Indigo Park is goed. Degelijk. Warm.
Maar niet iconisch.
Toch is het ergens fijn dat hij gewoon nog steeds muziek maakt zonder zich aan te passen aan de tijd. Geen geforceerde hipheid. Gewoon Bruce die Bruce is. Dat verdient respect.
Cijfer: 7,6
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 6,5
Geen comebackknaller. Gewoon een volwassen wandeling met piano. Aardig, warm — en stiekem toch weer even terug naar die 80’s herinneringen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten