ommige artiesten maken muziek voor de massa.
Two Feet maakt muziek voor mensen die om half twee ’s nachts nog wakker zijn en denken: waar ging het eigenlijk mis?
Dat klinkt interessant. Sexy zelfs. Donker. R&B-achtig. Beetje zwoel.
Maar bij Lost Your Ghost dacht ik vooral: oké… gebeurt er nog iets of is dit het?
Het begint met zo’n typische Two Feet-basis: slome beat, beetje bas, wat gitaarplukjes, veel echo. Alles klinkt alsof het in een lege slaapkamer is opgenomen. Dat minimalisme kan heel cool zijn — als er spanning in zit.
Hier voelt het meer als… leeg.
Zijn zang is dat half-fluisterende, half-lome gepraat. Klinkt stoer, nonchalant, beetje “het kan me allemaal niet schelen”. Maar na twee minuten wil je gewoon dat iemand een keer écht zingt. Of schreeuwt. Of iets. Alles blijft in dezelfde vlakke stand.
Het refrein? Nauwelijks verschil.
Couplet? Zelfde sfeer.
Brug? Ook ongeveer hetzelfde.
Het nummer kabbelt voort als een Uber-rit om 03:00 uur. Je komt wel aan, maar je herinnert je er niks van.
De video probeert het nog spannend te maken: donkere kleuren, rook, schaduwen, slow motion, beetje arty gedoe. Maar het voelt allemaal alsof het uit hetzelfde “moody indie video”-pakket komt dat elke slaapkamerproducer downloadt. Geen idee, geen verhaal. Gewoon sfeer.
En sfeer alleen is niet genoeg.
Misschien is dit bedoeld als “cool en minimalistisch”.
Voor mij is het vooral: saai.
Het is niet slecht. Het is gewoon… niks. Geen haakje, geen emotie, geen moment dat je denkt: hé, dit is goed.
En dat is misschien nog erger dan slecht.
★★☆☆☆
Cijfer: 5,9
Hitpotentie: 5,2
Donker, traag en vooral vergeetbaar. Meer achtergrondmuziek dan liedje. Ik zet liever het licht aan en iets anders op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten