Alleen al op papier is dit een soort alternatieve kerstboom: goth-icoon Peter Murphy, flamboyante soulpop-priester Boy George en dan ook nog Delerium die er een remix tegenaan gooien. Dat is óf een ramp, óf iets verrassend moois. Gelukkig: het is dat tweede. Net.
Het origineel had al iets plechtigs. Twee stemmen die klinken alsof ze samen een oude kerk binnenlopen. Murphy donker en gedragen, George warm en menselijk. Licht en schaduw. Dat contrast blijft ook in deze remix overeind — en dat is meteen de grootste winst.
Delerium doet wat Delerium altijd doet: sfeer bouwen alsof je in slow motion door een mistig bos loopt. Veel lagen, zachte beats, zwevende synths, engelenstof. Het nummer wordt minder bandlied en meer soundscape. Minder “song”, meer “ervaring”. Je hoort bijna kaarsen branden.
Dat werkt goed… maar soms ook iets té goed. Het randje van het origineel wordt een beetje gladgestreken. Alles klinkt mooi, netjes, filmisch. Misschien net iets te braaf voor twee figuren die ooit halve scenes op hun kop zetten. Je mist soms wat vuil onder de nagels.
De stemmen blijven gelukkig centraal. Murphy bromt als een gothic-dominee, Boy George zingt nog steeds met die herkenbare emotionele glans. Samen tillen ze het nummer boven de remix-trucjes uit. Zonder hen was dit gewoon achtergrondmuziek voor een yoga-app geweest.
Is dit vernieuwend? Niet echt. Is het stijlvol? Zeker. Is het een hit? In de alternatieve danshoek absoluut mogelijk. Dit is nachtelijke playlist-materiaal.
Cijfer: 8,0
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,3
Twee iconen, veel mist en een remix die mooi zweeft. Geen revolutie, wel een elegante herinterpretatie. Bloemen groeien hier vooral in slow motion.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten