RECENSIE: The Temper Trap – Into The Wild
Er zijn bands die verdwijnen.
En er zijn bands die na jaren ineens weer opduiken alsof ze alleen even sigaretten gingen halen.
The Temper Trap is zo’n band.
Into The Wild begint met precies datgene wat je hoopte en vreesde: die stem. Dougy Mandagi. Dat onmiskenbare, bijna buitenaardse falsetto dat ooit Sweet Disposition veranderde in een collectief religieus moment voor mensen met een festivalbandje en te veel gevoelens.
En hij is er nog.
Misschien iets breekbaarder.
Misschien iets vermoeider.
Maar nog steeds gevaarlijk mooi.
De opbouw is klassiek Temper Trap. Gitaar. Ruimte. Geduld. Alles beweegt richting een refrein dat niet explodeert, maar openbloeit. Alsof het nummer zichzelf langzaam toestemming geeft om te bestaan.
En daar zit meteen ook de twijfel.
Want terwijl je luistert, vraag je je af:
Is dit een comeback?
Of een herinnering aan een comeback?
Het klinkt vertrouwd. Veilig bijna. Alsof de band precies weet wat je wilt voelen en dat keurig voor je heeft klaargezet.
Maar echte noodzaak?
Die ontbreekt net.
Dit is geen nummer dat schreeuwt om gehoord te worden.
Dit is een nummer dat hoopt dat je nog luistert.
En eerlijk is eerlijk:
Dat doe je.
Omdat sommige stemmen simpelweg te mooi zijn om te negeren.
Zelfs als ze niets nieuws meer zeggen.
Beoordeling: ★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 8,0
Geen nieuwe Sweet Disposition.
Wel een herinnering aan waarom dat ooit zo belangrijk was.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten