Bleachers is eigenlijk gewoon Jack Antonoff met gevoelens en een stadiondroom.
Alles wat die man aanraakt klinkt alsof het uit een Amerikaanse coming-of-agefilm komt. Je ziet automatisch iemand op een fiets, zonsondergang, jeugdtrauma, hand uit het autoraam. Dat is geen kritiek. Dat is z’n handelsmerk.
En You and Forever is weer precies zo’n nummer.
Vanaf seconde één: grote drums, galm, synths, gitaar die ergens jankt in de verte. Je denkt meteen: oh ja, hier gaan we weer. 80’s, Springsteen, stadion, alles open. Antonoff heeft waarschijnlijk een knop op z’n mengpaneel waar “nostalgie” op staat.
De coupletten zijn nog rustig. Beetje opbouw, beetje spanning. Maar je weet al: dit gaat ontploffen. En ja hoor — refrein: BAM. Alles tegelijk. Koortjes, drums, emotie, armen in de lucht. Het is zo schaamteloos groots dat het bijna ontroerend wordt.
En dat is het gekke aan Bleachers: het is vaak nét over de top… maar toch geloof je het.
Die stem van Antonoff is niet perfect. Beetje schor, beetje rommelig. Maar dat maakt het menselijk. Geen gladde popster. Meer: je beste vriend die te hard meezingt. Dat past perfect bij de romantiek van het nummer.
Tekstueel draait het om — verrassing — liefde, herinneringen, samen tegen de wereld. Niet ingewikkeld. Geen poëziebundel. Gewoon recht uit het hart. Soms is simpel gewoon beter.
Maar eerlijk is eerlijk:
het is ook allemaal een beetje voorspelbaar.
Je hoort Bleachers en je weet exact wat je krijgt. Geen verrassingen. Geen gekte. Gewoon diezelfde grote, warme, Amerikaanse sound. Als je dat zat bent, haak je af. Als je erin zit, zing je mee alsof het je lijflied is.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het effectief? Enorm.
Is het stiekem gewoon heerlijk? Ja, verdorie.
Dit is zo’n nummer dat het live gigantisch doet. Hele zaal brult mee. Bier in de lucht. Klaar.
★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 9,1
Groot, nostalgisch en schaamteloos emotioneel. Bleachers doet weer Bleachers-dingen. Niet subtiel, wel onweerstaanbaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten