Het lef alleen al.
Love Me Again (Again).
Dat is alsof je na tien jaar nog eens aanbelt bij je ex met dezelfde bloemen en zegt: ja hallo, ik ben er weer. Heb je me gemist?
John Newman durft dat.
En muzikaal doet hij precies wat je hoopt. Die stem — nog steeds dat unieke, raspende randje dat klinkt alsof hij tegelijk smeekt en beschuldigt. Newman zingt niet netjes binnen de lijntjes. Hij duwt zijn stem tegen de muur tot er barsten in komen.
De piano opent vertrouwd. Niet vernieuwend. Wel effectief. Je voelt meteen waar dit heen gaat. Naar dat refrein. Dat refrein waar hij groot in is geworden.
En ja hoor.
Daar is het.
Open. Dramatisch. Een beetje wanhopig. Je hoort een man die niet vraagt om liefde, maar om een tweede kans. Of een derde. Of een vierde.
De productie is moderner dan vroeger. Iets strakker. Iets minder retro-soul, iets meer hedendaagse pop. Maar gelukkig hebben ze zijn stem met rust gelaten. Dat blijft het wapen.
Toch hangt er ook iets melancholisch over het geheel.
Niet alleen in de tekst. Maar in het bestaan van dit nummer. Want je voelt dat Newman weet dat dit zijn identiteit is. Dit geluid. Deze emotie. Hij loopt er niet voor weg. Hij omarmt het.
En dat is ergens bewonderenswaardig.
Maar ook een beetje pijnlijk.
Want echt verrassen doet het niet.
Het is geen nieuwe deur. Het is een oude kamer. Maar wel één waar je graag nog eens binnenloopt.
En eerlijk — er zijn genoeg artiesten die zouden willen dat ze dit nog konden.
★★★★☆
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 9,3
Geen nieuw verhaal, wel een sterke hervertelling. Newman klopt opnieuw op dezelfde deur — en je doet ‘m toch weer open.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten