RECENSIE: Apparat – Glimmerine (Live from the Studio)
Er zijn live-versies die vooral bewijzen dat het origineel beter was.
En er zijn live-versies die je het gevoel geven dat het origineel nooit echt heeft bestaan.
Dit is die tweede.
Glimmerine (Live from the Studio) klinkt niet als een optreden. Het klinkt als een bekentenis waar per ongeluk microfoons bij stonden. Alles ademt. Alles beweegt. En niets heeft haast.
Apparat begint niet. Hij verschijnt.
Een paar toetsen. Voorzichtig. Alsof hij zelf ook nog niet zeker weet of hij dit wel wil delen. Zijn stem volgt, breekbaar en vermoeid. Niet groot. Niet indrukwekkend. Maar precies daardoor onmogelijk te negeren.
Dit is geen zang.
Dit is iemand die probeert te blijven bestaan.
Wat deze live-versie zo pijnlijk mooi maakt, is de leegte. De ruimte tussen de noten. Je hoort letterlijk de stilte meedoen. Alsof het nummer elk moment kan stoppen en niemand het zou durven tegenhouden.
De elektronica klinkt hier niet als technologie, maar als emotie met bedrading.
En ergens halverwege gebeurt er iets gevaarlijks.
Het wordt nog stiller.
Geen explosie. Geen refrein dat zichzelf belangrijk wil maken. Alleen acceptatie.
Alsof Apparat heeft besloten dat het niet beter hoeft te worden.
Alleen eerlijk.
En dat is zeldzaam.
Dit is geen nummer voor de radio.
Dit is een nummer voor mensen die begrijpen dat sommige gevoelens geen oplossing hebben.
Alleen een soundtrack.
Beoordeling: ★★★★★
Cijfer: 9,1
Hitpotentie: 6,3
Geen hit.
Wel een moment dat blijft bestaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten