Er zijn nummers die beginnen.
En er zijn nummers die klinken alsof ze al bezig waren voordat jij binnenkwam.
Lights Burn Dimmer (brandon’s night pt.3) is geen single. Het is een moment waar je per ongeluk in terechtkomt. Half twee ’s nachts. Telefoon bijna leeg. Gedachten die je overdag succesvol had vermeden.
Fred again.. heeft daar patent op. Hij maakt geen muziek. Hij bewaart herinneringen waar andere mensen van wegkijken.
De opening is breekbaar. Een paar toetsen. Een stem die niet zingt maar bekent. En dan komt Jamie T. Niet groots. Niet dramatisch. Maar alsof hij naast je zit en iets zegt wat hij eigenlijk niet wilde delen.
Zijn stem klinkt moe.
Niet gespeeld moe.
Echt moe.
En dat maakt het gevaarlijk goed.
De beat komt pas later. Voorzichtig. Alsof hij toestemming vraagt. Geen festival-drop. Geen effectbejag. Alleen een hartslag die langzaam accepteert dat de nacht nog niet voorbij is.
Wat dit nummer zo sterk maakt, is dat het nergens heen wil.
Het bestaat gewoon.
Zoals herinneringen bestaan.
En dat is precies waarom het binnenkomt.
Je hoort hier geen artiesten die indruk willen maken.
Je hoort twee mannen die iets proberen vast te houden wat al weg is.
En dat lukt.
Voor even.
Beoordeling:Cijfer: 9,3
Hitpotentie: 8,8
Geen hit voor overdag.
Maar een klassieker voor iedereen die ’s nachts nog denkt.https://www.youtube.com/results?search_query=RECENSIE%3A+Fred+again..+%26+Jamie+T+%E2%80%93+Lights+Burn+Dimmer+(brandon%27s+night+pt.3+
Geen opmerkingen:
Een reactie posten