Metric – Time Is A Bomb (Dreamy Bedroom Version)★★★☆☆ (3/5)

🎧 Metric – Time Is A Bomb (Dreamy Bedroom Version)

4

Er zijn nummers die een tweede leven krijgen in een akoestische of “intieme” versie. En dan zijn er nummers die zo ver worden uitgekleed dat je bijna vergeet waarom je het origineel ooit goed vond. Time Is A Bomb (Dreamy Bedroom Version) van Metric zit gevaarlijk dicht tegen die tweede categorie aan.

De titel liegt in ieder geval niet. Dreamy? Zeker. Bedroom? Absoluut. Dit klinkt alsof iemand het nummer heeft opgenomen onder een dekbed met een nachtlampje aan en een kop kamillethee ernaast.

Emily Haines zingt nog steeds prachtig – daar ligt het niet aan. Haar stem blijft koel, breekbaar en precies goed voor dit soort melancholische nummers. Maar alles eromheen is zo voorzichtig, zo dromerig, zo “ssst niet te hard doen”, dat het nummer bijna verdwijnt voordat het echt begonnen is.

Waar het origineel nog iets van spanning en dreiging had – want Time Is A Bomb is natuurlijk geen titel voor een gezellig tuinfeest – voelt deze versie meer als een bom die al uren geleden niet is afgegaan en nu ergens onder een stapel dekens ligt.

En dat is ergens jammer. Want Metric kan juist zo goed zijn als er een beetje scherpte in zit. Als het schuurt, dreigt, iets losmaakt. Hier kiezen ze volledig voor sfeer. En sfeer is mooi… maar na een tijdje ook een beetje slaapverwekkend.

⭐ Eindoordeel

★★★☆☆ (3/5)
Cijfer: 6,8
Hitpotentie: 5,9

Mooie poging, maar uiteindelijk iets te veel slaapkamer en iets te weinig bom.

https://www.youtube.com/watch?v=Vf8jMr-xzxM

Disclosure – The Sun Comes Up Tremendous★★★☆☆ (3/5)

Disclosure – The Sun Comes Up Tremendous

4

Disclosure maakt hier muziek alsof de zon net opkomt boven een strandtent waar nog drie mensen staan te dansen en iemand al aan zijn tweede kokoswater zit. The Sun Comes Up Tremendous is één grote Ibiza-zucht. Warm, relaxed en net iets te comfortabel.

Vanaf het begin hoor je het al: dit wil vooral lekker zijn. Zachte beats, soepele house-invloeden, wat luchtige synths en een groove die nooit echt versnelt. Het klinkt alsof Disclosure even geen zin had in spanning, conflict of iets wat moeilijker is dan “nog eentje dan”.

En eerlijk: soms is dat prima. Niet elk nummer hoeft ingewikkeld te zijn. Niet alles hoeft pijn te doen of een statement te maken. Maar bij dit nummer slaat het net iets te ver door naar achtergrondmuziek. Het is fijn, het glijdt soepel voorbij, maar echt hangen doet het niet.

Die Ibiza-sound zit er volop in: een beetje loungy, een beetje tropisch, een beetje alsof je in een open jeep over een eiland rijdt waar niemand ooit haast heeft. Maar daardoor mist het ook wat scherpte. Je blijft wachten op een moment waarop het nummer wakker wordt – en dat moment komt eigenlijk nooit.

---

⭐ Eindoordeel

★★★☆☆ (3/5)
Cijfer: 7,1
Hitpotentie: 7,8

Best lekker voor op de achtergrond of tijdens een te dure cocktail op Ibiza. Maar als je écht wilt dat een nummer iets doet, blijf je hier toch een beetje op je honger zitten

https://www.youtube.com/watch?v=paEe6qTS20c

Thomas Azier – Twenty Twenty-Three★★★★☆ (4/5)

🎧 Thomas Azier – Twenty Twenty-Three

4

Thomas Azier maakt geen muziek voor mensen die graag alles meteen begrijpen. Twenty Twenty-Three klinkt alsof hij midden in de nacht door een verlaten stad loopt, ergens tussen nostalgie en complete vervreemding in. En jij loopt mee. Omdat je geen idee hebt waar het heen gaat, maar het wel interessant blijft.

Vanaf de eerste seconde zit je in die typische Azier-sfeer: synths die koud aanvoelen maar toch emotie hebben, een stem die klinkt alsof hij tegelijkertijd dichtbij en onbereikbaar is, en een productie die meer sfeer neerzet dan echt een liedje probeert te zijn.

En dat is meteen de kracht van Twenty Twenty-Three. Dit is geen traditionele popsong met een duidelijk refrein en een “nu moet je meezingen”-moment. Dit is eerder een stemming. Een momentopname van iemand die terugkijkt op een jaar, een tijd, een gevoel – en er niet helemaal uitkomt.

De titel alleen al maakt het interessant. Twenty Twenty-Three voelt niet als een herinnering aan een specifiek jaar, maar eerder aan alles wat dat jaar symboliseerde: vermoeidheid, verwarring, te veel nieuws, te weinig rust. Het nummer heeft iets afstandelijks, maar juist daardoor komt het binnen.

⭐ Eindoordeel

★★★★☆ (4/5)
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 6,9

Geen grote hit, maar wel een nummer dat blijft hangen. Zoals een herinnering waar je niet om gevraagd hebt, maar die toch steeds terugkomt.

watch

Seafret – Desert Heart★★★★☆ (4/5)

🎧 Seafret – Desert Heart

4

Seafret maakt weer zo’n nummer dat klinkt alsof het geschreven is op een regenachtige avond met te weinig slaap en net iets te veel gedachten. Desert Heart is geen liedje dat zich opdringt. Het zit daar gewoon. Stil. Wachtend tot jij even niet oplet.

Vanaf de eerste gitaar hoor je dat typische Seafret-geluid: akoestisch, melancholisch en zo breekbaar dat je bijna bang bent om te hard te luisteren. De zang klinkt alsof hij elk moment kan breken, maar dat gebeurt net niet. En precies dat maakt het geloofwaardig.

De titel Desert Heart zegt eigenlijk alles al. Dit gaat over leegte. Over afstand. Over iemand die probeert iets vast te houden terwijl hij diep vanbinnen al weet dat het waarschijnlijk niet meer lukt. Geen groot drama, geen ruzie, geen vuurwerk – meer dat stille besef dat sommige dingen gewoon langzaam verdwijnen.

Muzikaal blijft het veilig binnen de lijnen van wat Seafret altijd doet. Dat is tegelijk de kracht en de beperking. Want ja, het is mooi. Ja, het raakt. Maar ergens wil je ook dat ze eens een keer onverwacht uit de bocht vliegen. Dat doen ze niet. Ze blijven netjes, ingetogen en betrouwbaar.

---

⭐ Eindoordeel

★★★★☆ (4/5)
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 7,1

Geen grote hit, maar wel zo’n nummer dat langzaam onder je huid kruipt. Zoals een gedachte waar je liever niet te lang bij stilstaat.  https://youtu.be/7h2weN_WkPU?si=z9psLx3Q7OavN7JH

Justice – Mannequin Love (The Flints Remix)★★★★☆ (4/5)

🎧 Justice – Mannequin Love (The Flints Remix)

4

Er zijn remixes die alleen maar harder willen zijn. Meer kick, meer bas, meer “kijk mij eens clubproof zijn”. Mannequin Love (The Flints Remix) van Justice kiest gelukkig een andere route.

The Flints trekt het origineel niet uit elkaar, maar zet het net iets schever. Meer nacht, meer melancholie, meer gevoel dat je om drie uur ’s nachts nog steeds onderweg bent terwijl je eigenlijk allang thuis had moeten zijn.

De groove blijft overeind, maar krijgt iets dromerigs. Synths zweven meer, de bas pompt minder nadrukkelijk, en alles voelt net iets minder gespierd dan bij Justice zelf. Dat is slim, want daardoor krijgt het nummer meer ruimte. Niet om te knallen, maar om te blijven hangen.

En precies daar zit de kracht van deze remix. Het is geen dancefloor-sloopkogel, het is eerder zo’n track die je na een avond stappen opzet als je thuiskomt en denkt: ja… ik ben nog niet klaar met deze nacht.

---

⭐ Eindoordeel

★★★★☆ (4/5)
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 7,8

Geen remix die alles kapot maakt, maar wel eentje die het origineel slimmer, donkerder en misschien zelfs iets mooier maakthttps://youtu.be/E09LJjNGY9A?si=4vWr1mHiCSiESy7w

ZAYN – Sideways★★★★☆ (4/5)

🎧 ZAYN – Sideways

4

Er zijn artiesten die na een boybandverleden koste wat kost willen bewijzen dat ze serieus zijn. ZAYN doet dat inmiddels niet meer. Die is al jaren bezig met zijn eigen wereld bouwen: donker, traag, een tikje mysterieus en vooral heel erg ZAYN.

Sideways past daar perfect in. Geen grote popsingle, geen refrein dat om aandacht schreeuwt, geen “kijk mij eens terug zijn”. Dit is weer zo’n nummer dat vooral draait om sfeer. Het beweegt langzaam, alsof het liever rondhangt dan ergens echt naartoe gaat. En eerlijk: dat werkt.

De productie is strak, maar nooit glad. Subtiele beats, wat dromerige elektronica, een stem die half fluistert en half zingt alsof hij je iets vertelt wat eigenlijk niet voor iedereen bedoeld is. Het nummer hangt ergens tussen R&B, pop en nachtelijke melancholie in – precies dat gebied waar ZAYN zich het prettigst voelt.

En dat is misschien ook meteen de kracht én de beperking van Sideways. Het klinkt goed, sfeervol en emotioneel geladen, maar echt verrassen doet het niet meer. Je weet inmiddels wel wat je krijgt: gevoel, ambiance en een artiest die liever naar binnen kijkt dan naar buiten.

---

⭐ Eindoordeel

★★★★☆ (4/5)
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 7,5

Kortom: Sideways is een nummer dat perfect past binnen ZAYNs stijl – gematigd, sfeervol en emotioneel geladen. Het laat zien dat hij zijn eigen pad blijft volgen, weg van de typische popstructuren en blijft inzetten op gevoel en ambiance.

https://youtu.be/RQ4noGB54a8?si=pxhUs6W6BIhhKqh_

Patrick Watson – We Fly For The Ones We Love★★★★★ (4,5/5)

🎧 Patrick Watson – We Fly For The Ones We Love

4

Sommige nummers schreeuwen om aandacht. We Fly For The Ones We Love van Patrick Watson doet precies het tegenovergestelde. Het komt zachtjes binnen, gaat ergens in een hoekje van je hoofd zitten en weigert daarna nog weg te gaan.

Dit is geen liedje dat je even opzet tijdens het stofzuigen of terwijl je je mail wegwerkt. Daar is het te mooi voor. En misschien ook te kwetsbaar. Patrick Watson maakt hier weer zo’n nummer dat voelt alsof het half uit stilte bestaat. Piano, zachte strijkers, een stem die bijna meer fluistert dan zingt – alles lijkt erop gericht om je even stil te krijgen. En dat lukt.

De titel alleen al is raak: We Fly For The Ones We Love. Dat klinkt als een troostzin, maar ook als iets wat pijn doet. Alsof je doorgaat, vliegt, leeft… voor de mensen die belangrijk voor je zijn. Of misschien voor degene die er niet meer zijn. En juist omdat Watson het klein houdt, komt het binnen. Hij legt niets uit. Hij laat het gewoon bestaan.

Muzikaal gebeurt er niet veel – en dat is precies de kracht. Geen grote climax, geen moment waarop ineens een koor binnenvalt om je te vertellen wat je moet voelen. Gewoon laag voor laag een sfeer bouwen die steeds dieper gaat zitten.

---

⭐ Eindoordeel

★★★★★ (4,5/5)
Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 6,8

Geen hit voor de massa, maar wel zo’n nummer dat je stil laat worden en even doet nadenken. Het nestelt zich op een rustige manier in je hoofd en hart, en blijft daar nog een tijdje nazinderen.

https://www.youtube.com/watch?v=UcoH7xmp7Sw

ALBUM RECENSIE FLEA – Honora Jazz, liefde en een trompet die meer zegt dan de meeste zangers★★★★☆ (4/5)

🎧 FLEA – Honora

Jazz, liefde en een trompet die meer zegt dan de meeste zangers

4

Je verwacht veel van Flea. Chaos. Energie. Baslijnen die tegen muren oplopen. Wat je niet direct verwacht, is een warm jazzalbum dat klinkt alsof iemand eindelijk even stil is gaan zitten.

Honora is geen ego-project en ook geen rare hobbyplaat van een rockster die “eens iets anders wilde proberen”. Dit voelt oprecht. Alsof Flea even alle drukte van zich af heeft geschud en terug is gegaan naar waar zijn liefde voor muziek ooit begon: jazz, improvisatie, gevoel.

Vanaf de eerste tonen hoor je dat dit album niet draait om perfectie of grote gebaren. Het draait om sfeer. Trompetpartijen die soms aarzelend zijn, soms juist verrassend zelfverzekerd, en arrangementen die niet schreeuwen om aandacht maar gewoon rustig hun werk doen.

En juist daardoor werkt het zo goed.

---

🎺 De kracht van het album: warmte zonder pretentie

Honora is een plaat die klinkt alsof hij gemaakt is uit liefde. Liefde voor muziek, voor herinneringen, voor mensen. Het album is opgedragen aan zijn schoonmoeder en dat hoor je ergens ook terug: er zit zachtheid in. Geen stoerdoenerij, geen “kijk mij eens artistiek zijn” – gewoon iemand die iets moois probeert te maken.

De jazzinvloeden zijn duidelijk aanwezig, maar het wordt nooit moeilijk of elitair. Dit is geen plaat waar je een cursus muziektheorie voor nodig hebt. Het is jazz voor mensen die normaal geen jazz luisteren.

🎤 Die Nick Cave-samenwerking… tja

Als er dan toch iets op aan te merken valt, dan is het wel de samenwerking met Nick Cave op Wichita Lineman. Dat nummer begint nog hoopvol met lekkere gitaar en een fijne sfeer, maar daarna draait het vooral om Cave die Cave staat te zijn.

En dat is prima, want Nick Cave kan ongeveer een boodschappenlijstje voorlezen en nog steeds interessant klinken. Maar daardoor verdwijnt Flea zelf wat naar de achtergrond. Pas helemaal aan het einde mag hij weer echt meedoen.

Het is niet slecht – verre van. Maar op een album dat verder zo warm en persoonlijk voelt, is dit net iets te veel “special guest” en net iets te weinig Flea.

---

⚖️ Eindoordeel

★★★★☆ (4/5)
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 6,5

Honora is een bijzonder fijn album waar de liefde voor de wereld, Geen plaat die de hitlijsten sloopt, maar wel eentje die je graag nog eens opzet als de rest van de wereld even te druk wordt.

https://www.youtube.com/watch?v=iDdl-cwIXJU

The New Pornographers – The Former Site Of★★★★☆ (4/5)

🎧 The New Pornographers – The Former Site Of

Titelnummer van het album, en meteen ook het kloppende hart ervan

4

Er zijn bands die ingewikkeld willen klinken en daardoor vooral vermoeiend worden. The New Pornographers balanceert al jaren op dat randje, maar weet meestal net op tijd weer een geweldige melodie uit de hoge hoed te trekken. The Former Site Of is daar een uitstekend voorbeeld van.

Dit titelnummer klinkt alsof er vijf ideeën tegelijk door elkaar lopen – en wonder boven wonder werkt het nog ook. Gitaren, toetsen, meerstemmige zang, refreinen die eerst nergens heen lijken te gaan en dan ineens toch blijven hangen. Het is druk, vol en slim, maar nooit zo slim dat het irritant wordt.

De titel alleen al – The Former Site Of – klinkt alsof je ergens teruggaat naar een plek die niet meer bestaat. En dat is ook een beetje waar het nummer over voelt: herinneringen, verandering, het besef dat iets wat ooit belangrijk was nu alleen nog in je hoofd leeft. Geen groot drama, geen tranentrekker, maar meer dat ongemakkelijke gevoel dat vroeger misschien beter was… of in elk geval overzichtelijker.

Muzikaal zit het weer vol van die typische New Pornographers-trucjes: tempo erin houden, melodieën opstapelen, net genoeg chaos om het spannend te houden. En onder al die lagen zit gewoon een heel goed popnummer verstopt.

Pannekoek zou zeggen: dit is muziek voor mensen die graag verdwalen, maar wel met een routeplanner in de hand.
Derksen: slim, melodieus en heerlijk overvol.
Van Roosmalen: je denkt eerst “wat gebeurt hier allemaal?”, en dan zing je het refrein ineens mee.

---

⭐ Eindoordeel

★★★★☆ (4/5)
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 7,2

Geen makkelijke hit, maar wel een van de sterkste nummers van het album. Zo’n track die langzaam groeit tot je ineens denkt: verrek, dit is gewoon heel goed.https://www.youtube.com/watch?v=X3tIJRBRyAc

Jessie Ware – Automatic★★★★☆ (4/5)

🎧 Jessie Ware – Automatic

4

Sommige nummers zijn spannend omdat ze je verrassen. Automatic van Jessie Ware doet dat niet. Die doet iets anders: die draait zichzelf soepel op de automatische piloot en komt daarmee alsnog precies uit waar hij moet zijn.

En eerlijk? Dat is ook een talent.

Vanaf de eerste seconde hoor je het al: dit is Jessie Ware in haar comfortzone. Gladde disco-invloeden, een baslijn die je heupen begrijpt voordat jij het zelf doorhebt, en een productie die zo strak staat dat je er bijna je haar in kunt kammen.

Het nummer klinkt alsof het gemaakt is in een kamer met fluwelen banken, goede wijn en mensen die nét iets te mooi zijn om normaal te vertrouwen. Alles klopt. Misschien wel té goed.

Want Automatic doet precies wat de titel belooft: het gaat vanzelf. Refrein, groove, couplet – alles loopt soepel door zonder ooit echt uit de bocht te vliegen. Dat maakt het lekker, toegankelijk en stijlvol… maar ook een tikje voorspelbaar.

En toch blijf je luisteren. Omdat Jessie Ware dit soort nummers gewoon beter doet dan de meeste anderen. Haar stem blijft koel, verleidelijk en volledig in controle. Ze zingt niet alsof ze indruk wil maken – ze weet al dat het lukt.

Pannekoek zou zeggen: dit is muziek voor mensen die op de automatische piloot nog steeds beter functioneren dan de rest van ons.
Derksen: stijlvol, verzorgd en muzikaal weer dik in orde.
Van Roosmalen: er gebeurt weinig onverwachts, maar het loopt allemaal wel heerlijk soepel door.

---

⭐ Eindoordeel

★★★★☆ (4/5)
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 8,0

Geen nummer dat de wereld verandert, maar wel eentje dat moeiteloos blijft draaien. Zoals een goed geoliede machine met hakken aan.https://www.youtube.com/watch?v=y35H9XrTpfE

Seafret – Standing By You★★★★☆ (4/5)

🎧 Seafret – Standing By You

4

Er zijn nummers die je troosten. Standing By You van Seafret doet dat op zo’n manier dat je eerst denkt: ach, lekker rustig. En drie minuten later zit je ineens in je eigen gevoelens te roeren alsof het een pan soep is die al te lang opstaat.

Seafret heeft sowieso patent op dat soort nummers. Akoestische gitaren, een stem die klinkt alsof hij al drie nachten niet geslapen heeft, en teksten die rechtstreeks uit het handboek “ik laat je niet vallen, ook al is alles ingewikkeld” lijken te komen.

En eerlijk: dat werkt. Omdat ze het klein houden. Geen overdreven productie, geen stadionrefrein, geen moment waarop ineens een koor binnenkomt om te zeggen dat het allemaal nóg belangrijker is. Gewoon een liedje dat precies weet wat het wil zijn.

De kracht zit in de eenvoud. Standing By You gaat over trouw blijven aan iemand, ook als het lastig wordt. Niet op een dramatische manier, niet met grote woorden – gewoon rustig, eerlijk en geloofwaardig. En dat maakt het sterker dan al die nummers die hun liefde proberen te bewijzen met vuurwerk en violen.

Muzikaal blijft het dicht bij de Seafret-formule: akoestisch, melancholisch en precies op het randje van te braaf. Want daar zit ook meteen de kleine kanttekening. Soms wil je dat het nummer nét iets meer risico neemt. Iets onverwachts doet. Maar Seafret kiest voor veilig.

Pannekoek zou zeggen: dit is muziek voor mensen die hun emoties graag netjes opvouwen.
Derksen: breekbaar, oprecht en precies genoeg.
Van Roosmalen: hij blijft bij je staan… en jij blijft luisteren.

---

⭐ Eindoordeel

★★★★☆ (4/5)
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 7,4

Geen wereldschokkende hit, maar wel zo’n nummer dat precies op het juiste moment binnenkomt. Zoals iemand die niks oplost, maar wel blijft zitten.

https://www.youtube.com/watch?v=y1ArnLYIyHg

Fischer-Z – Strings★★★★☆ (4/5)

🎧 Fischer-Z – Strings

4

Sommige artiesten worden ouder en gaan dan ineens alleen nog maar praten over vroeger. Fischer-Z niet. John Watts kijkt liever naar de wereld van nu en denkt: wat een puinhoop is dit eigenlijk geworden.

Strings is volgens Watts “a pop song about consequence”, over de simpele waarheid dat alles wat je doet uiteindelijk weer terugkomt. En eerlijk: in een tijd waarin politici zich gedragen alsof feiten optioneel zijn en verantwoordelijkheid iets is voor andere mensen, voelt dat ineens verrassend actueel.

Muzikaal klinkt het als Fischer-Z op z’n best: licht nerveus, melodieus, een beetje hoekig, maar altijd slim. Die gitaarpartijen tikken lekker door, de ritmes houden vaart, en Watts zingt alsof hij al lang weet hoe het allemaal gaat aflopen. Niet boos, niet verbitterd – eerder vermoeid. En dat is misschien nog erger.

De kracht van Strings zit hem juist in die eenvoud. Geen grote protestsong, geen schreeuwerig statement. Gewoon de boodschap: let op wat je doet, want het komt terug. Dat klinkt bijna ouderwets verstandig. Alsof iemand in een kamer vol roeptoeters ineens iets normaals zegt.

En daardoor werkt het.

---

⭐ Eindoordeel

★★★★☆ (4/5)
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 7,1

Geen grote hit, maar wel een nummer dat meer zegt dan de gemiddelde playlist vol lege kreten. En dat is tegenwoordig al bijna een revolutionaire daad.

https://www.youtube.com/watch?v=sRtmKxV0hjY