Er zijn nummers die leven.
En er zijn nummers die al dood zijn voordat ze beginnen.
Suburban Requiem hoort duidelijk bij die tweede categorie.
En dat is een compliment.
Vanaf de eerste seconden klinkt Yungblud alsof hij net uit zijn eigen graf is gekropen. Niet dramatisch. Niet theatraal. Maar langzaam. Vermoeid. Alsof hij zelf ook nog niet zeker weet of hij terug wilde komen.
Een beetje zombie, inderdaad.
Maar wel een zombie met gevoel.
De piano sleept zich voort als een maandagochtend zonder koffie. Zijn stem hangt erboven als iemand die iets wil zeggen, maar niet meer weet tegen wie. De rebel van vroeger is er nog wel, maar hij staat nu achterin de kamer. Rookt. Zegt niets meer.
En dat is precies waarom dit werkt.
Dit is geen schreeuw.
Dit is de stilte na de schreeuw.
Halverwege komt er een moment waarop het nummer zichzelf optilt. Niet groot. Niet stadionachtig. Maar net genoeg om je eraan te herinneren dat er nog een hart klopt. Zwak. Maar aanwezig.
Je hoort hier een artiest die iets kwijt is. Misschien zijn onschuld. Misschien zijn woede. Misschien gewoon zijn energie.
En in plaats van het te verbergen, heeft hij er een liedje van gemaakt.
Dat is moedig.
En een beetje ongemakkelijk.
Zoals de waarheid altijd is.
Suburban Requiem is geen hit die je overdag opzet.
Dit is een nummer voor de nacht. Voor lege straten. Voor mensen die iets missen en niet precies weten wat.
En juist daarom blijft het hangen.
Niet omdat het leeft.
Maar omdat het weigert te verdwijnen.
Beoordeling: ★★★★★
Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 8,4
Niet zijn luidste nummer.
Wel zijn meest eerlijke.https://www.youtube.com/watch?v=PqUBHqwWC-E
Geen opmerkingen:
Een reactie posten