Alleen die titel al.
A Death in London.
Dat is geen single, dat is een BBC-crimeserie op zondagavond. Regen. Lantaarnpalen. Iemand in een lange jas die te lang blijft stilstaan.
En precies zo klinkt het nummer ook.
Ladytron doet hier weer waar ze patent op hebben: kilte als kunstvorm. Synths die niet warm willen zijn, bassen die onder je schoenen trillen, drumcomputers die klinken alsof ze met tegenzin meedoen. Alles voelt grijs. Beton. Mist.
Geen hitgevoelig refrein, geen meezingmoment. Gewoon sfeer. En veel ook.
De zang blijft heerlijk afstandelijk. Alsof de zangeres het nieuws voorleest over haar eigen hartzeer. Geen uithalen, geen drama. Dat onderkoelde maakt het juist pijnlijk. Dit is verdriet zonder theater. Meer: “het is wat het is”. En dat komt harder binnen dan geschreeuw.
Maar dan — en dat is echt het pluspunt — ineens die sax.
Ja, een saxofoon.
En normaal gesproken is dat gevaarlijk terrein. Voor je het weet zit je in een foute jaren ’80 lift of een Kenny G-nachtmerrie.
Maar hier? Perfect.
Die sax zweeft erdoorheen als nachtelijke rook. Niet schreeuwerig, niet jazzy, maar melancholisch. Meer film noir dan smooth jazz. Alsof iemand om drie uur ’s nachts alleen op een straathoek staat te spelen. Dat geeft het nummer precies dat extra menselijke randje tussen alle koele elektronica. Warmte in een verder ijskoude stad.
Zonder die sax was het “mooi”.
Met die sax wordt het bijzonder.
Het tilt het nummer van donkere synthpop naar iets filmisch. Alsof je ineens in een arthousefilm zit.
Is het een hit? Natuurlijk niet. Veel te somber, te stijlvol, te eigenwijs.
Maar dit is zo’n track die je ’s nachts opzet en denkt: ja, dit snap ik.
★★★★☆
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 6,3
Koude synths, grijze lucht en dan die eenzame sax. Alsof Londen zelf even meezucht. Sfeervoller krijg je het bijna niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten