Sommige nummers voelen als een liedje. Dit voelt als een internationale topconferentie voor mensen met talent waar jij per ongeluk naast bent gaan zitten met een plastic bekertje lauwe wijn.
The Empty Dream Machine begint met een subtiel snufje India, dankzij Anoushka Shankar, die haar sitar laat klinken alsof ze persoonlijk je karma komt herstructureren. Het is geen gimmick. Het is een sfeer. Een warme, zwevende waas waarin je bijna vergeet dat de wereld bestaat uit belastingaangiftes en mensen die “fijne maandag” zeggen.
En dan komt Black Thought. Niet binnen, maar over je heen. Zijn stem klinkt als iemand die de waarheid heeft gezien en daar niet vrolijker van is geworden. Hij rapt niet om indruk te maken. Hij rapt omdat hij geen andere keuze heeft.
Ondertussen doet Johnny Marr wat Johnny Marr al veertig jaar doet: bewijzen dat gitaren gevoelens kunnen hebben. Zijn spel zweeft door het nummer als een oude herinnering die weigert te verdwijnen.
En daarboven hangt Damon Albarn, de architect van deze emotionele instorting, die opnieuw bewijst dat Gorillaz geen band is maar een parallel universum waar muziek nog belangrijk is.
Is het toegankelijk? Niet echt.
Is het mooi? Pijnlijk mooi.
Is het een hit? Dat is ingewikkeld.
Want dit is geen nummer voor iedereen.
Dit is een nummer voor mensen die nog voelen.
📊 Beoordeling
Cijfer: 9,1
Sterren:
Hitpotentie: 8,3
🎯 Slotzin
Gorillaz heeft met The Empty Dream Machine geen hit gemaakt, maar een plek waar je naartoe kunt als de wereld even te klein voelt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten