Burning klinkt niet als een uitslaande brand.
Het klinkt als een waakvlam.
Zo’n klein vlammetje dat blijft branden terwijl de rest van het huis al lang slaapt. En dat is precies de kracht van IST IST. Ze schreeuwen niet. Ze smeulen.
Vanaf de eerste seconden hoor je die typische postpunk-kilte. Gitaar met delay, echo die blijft hangen alsof de ruimte groter is dan hij werkelijk is. En ja — ergens in die galm hoor je een geest uit de jaren tachtig fluisteren.
Hallo U2.
Niet de stadionversie met vlaggen en meezingmomenten, maar de vroege, donkere U2. De sfeer. De afstand. Dat zwevende geluid dat meer gevoel is dan riff.
De zang van Adam Houghton blijft een sterk punt. Monotoon, gecontroleerd, bijna emotieloos — en juist daardoor emotioneel. Alsof hij zijn gevoelens op slot heeft gedaan en alleen de echo laat ontsnappen.
Het nummer bouwt langzaam. Heel langzaam. Verwacht geen explosie. Geen catharsis. IST IST gelooft niet in grote gebaren. Ze geloven in spanning vasthouden.
En dat doen ze goed.
Maar eerlijk is eerlijk: het blijft ook een beetje op afstand.
Je wacht op dat ene moment dat het openbreekt. Dat het vuur oplaait. Dat gebeurt niet. Het blijft branden op diezelfde lage stand. Mooi, maar veilig.
Productie is strak. Donker, atmosferisch, professioneel. Alles klopt. Misschien iets té netjes. Je mist een krasje. Een foutje. Iets menselijks.
Maar binnen hun universum werkt het.
Dit is nachtelijke muziek. Koptelefoon. Regen. Gedachten waar je niet helemaal blij van wordt.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het effectief? Zeker.
Is het een hit? In deze wereld wel.
★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 7,1
Geen brand, maar een vlam die blijft. Echo’s van U2, maar met een eigen schaduw. IST IST blijft meester van de gecontroleerde melancholie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten