RECENSIE: Nothing – Never Come Never Morning
Er zijn nummers die hoop bieden.
En er zijn nummers die je aankijken en zeggen: hoop is vandaag gesloten, probeer het morgen nog eens.
Alleen komt morgen dus nooit.
Never Come Never Morning is geen liedje. Het is een toestand. Een grijze lucht waar geen einde aan zit. Vanaf de eerste seconde hangen de gitaren als mist boven een verlaten industrieterrein. Je ziet niets. Je voelt alles.
De zang komt binnen alsof hij zich verontschuldigt voor zijn eigen bestaan.
Niet omdat hij zwak is.
Maar omdat hij moe is.
En dat is misschien nog erger.
Dit is shoegaze zoals shoegaze bedoeld was. Niet mooi op een Instagram-manier. Maar mooi op een manier die pijn doet. Alsof iemand je een herinnering teruggeeft waar je niet om had gevraagd.
De gitaren bouwen geen muur.
Ze worden een muur.
En jij staat ervoor. Zonder deur.
Wat Nothing hier perfect begrijpt, is dat sfeer belangrijker is dan richting. Dit nummer gaat nergens heen. Het blijft hangen. Zoals nachten waarin slapen geen optie meer is en wakker blijven ook geen oplossing biedt.
En ergens halverwege besef je:
Dit is niet de soundtrack van een film.
Dit is de soundtrack van het moment waarop de film stopt.
En niemand uitlegt waarom.
Het is zwaar. Traag. En compromisloos eerlijk.
Precies zoals Nothing hoort te zijn.
Beoordeling: ★★★★½
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 6,8
Geen hit.
Wel een plek waar je blijft hangen zonder te weten waarom.
https://youtu.be/Le47RyNkinw?si=UGeDWsJQrzJxE_dO
Geen opmerkingen:
Een reactie posten