The Notwist is zo’n band waarvan je nooit precies weet:
is dit nou een liedje of een kunstwerk dat per ongeluk geluid maakt?
En ik bedoel dat liefdevol.
Projectors klinkt alsof iemand een oude beamer heeft aangezet in een leeg klaslokaal. Zo’n lichtstraal met stofdeeltjes erin. Beetje zoemend. Beetje melancholisch. Alles voelt… vervaagd.
Het begint met minimale elektronica. Tikjes. Piepjes. Een bas die nauwelijks bas wil zijn. En dan die zang van Markus Acher — half fluisterend, half afwezig. Alsof hij je iets vertelt maar zelf ook niet zeker weet wat.
Geen grote refreinen. Geen hooks. Geen “hey luister eens”.
The Notwist doet niet aan aandacht trekken. Ze laten je gewoon binnenlopen en hopen dat je blijft.
Muzikaal zweeft het ergens tussen indietronica, glitchpop en slaapkamerfilosofie. Kleine beats, subtiele gitaar, samples die opduiken en weer verdwijnen. Het voelt alsof het nummer zichzelf steeds opnieuw opbouwt en weer afbreekt. Heel breekbaar allemaal.
En eerlijk: soms ook een beetje té braaf.
Je wacht op een moment dat het losgaat. Iets dat je bij je lurven grijpt. Maar dat komt niet. Het blijft in die zachte mist hangen. Mooi, sfeervol, maar ook een beetje afstandelijk.
Dat is typisch Notwist. Je bewondert het meer dan dat je het meezingt.
Dit is muziek voor regenachtige zondagen. Of voor mensen die graag naar geluiden staren. Geen festivalweide, geen autoradio. Meer: koptelefoon, koffie, raam, nadenken over het leven.
Is het goed? Zeker.
Is het spannend? Mwah.
Is het een hit? Absoluut niet.
Maar niet alles hoeft een hit te zijn.
Cijfer: 7,6
Hitpotentie: 4,3
Meer sfeer dan song. Mooie mist om in te verdwalen, maar je vindt de uitgang ook weer snel. Typisch The Notwist: knap, subtiel en een tikje afstandelijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten