Er zijn artiesten die een clip maken.
En er is Taylor Swift, die gewoon een korte speelfilm opneemt omdat een “lyric video” blijkbaar te min is.
Opalite klinkt al als iets dat je bij de edelstenenwinkel koopt met korting, maar vooruit — het blijkt een metafoor. Breekbaar. Lichtgevend. Half doorzichtig. Kortom: gevoelens.
Het nummer zelf begint klein. Zachte synths, dromerige piano, veel ruimte. Geen stadiondrama. Geen Shake It Off-gedoe. Dit zit meer in haar folky / indiepop / nachtelijke dagboekfase. Fluisterpop. Koptelefoonmuziek. Je hoort meteen: dit is de “ik heb nagedacht en ik ga het rustig vertellen”-Taylor.
En eerlijk? Dat is vaak haar beste stand.
De coupletten zijn bijna gesproken. Intiem. Alsof ze naast je op de bank zit met thee en zegt: “ik moet even iets kwijt”. En dan dat refrein — niet groots, maar glijdend. Zo’n melodie die langzaam onder je huid kruipt in plaats van je omver te blazen.
Productie is weer belachelijk goed. Alles klinkt alsof het met een pincet is neergelegd. Subtiele beats, warme pads, een bas die je meer voelt dan hoort. Geen overdaad. Gewoon sfeer.
En dan de video.
Natuurlijk geen “ik sta op een krukje met een gitaar”-clip. Nee.
We krijgen: spiegels, rook, pastelkleuren, slow motion, zwevende stoffen, Taylor die betekenisvol uit ramen staart. Alsof elke scène schreeuwt: dit is kunst jongens.
Maar… het werkt dus wel.
De beelden zijn zacht, dromerig, bijna fragiel. Net als het nummer. Alles voelt licht breekbaar. Alsof je bang bent dat het uiteenvalt als je te hard kijkt. Dat past perfect bij de titel. Geen TikTok-dansjes. Geen product placement. Gewoon sfeer en emotie.
En ja — soms is het ook een tikje veel. Taylor heeft de neiging om élke blik en élke handbeweging symbolisch te maken. Dan denk je: meisje, je pakt gewoon een kop thee, het is geen Oscar-moment. Maar goed, dat is haar charme én haar overdrijving tegelijk.
Is het vernieuwend? Niet echt.
Is het vakkundig? Absurd goed.
Is het weer zo’n nummer dat miljoenen streams pakt terwijl jij denkt “hoe dan?”? Zeker.
Taylor maakt geen liedjes meer. Ze bouwt universums.
★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 9,5
Zacht, breekbaar en filmisch. Alsof je door glas loopt zonder je te snijden. Taylor doet weer Taylor-dingen. En ja… dat blijft irritant goed
Geen opmerkingen:
Een reactie posten