alleen die titel al. Worry Angel. Klinkt als iemand die je beschermengel is, maar dan eentje met wallen en een burn-out. Geen harp, maar een koffieverslaving. Dat gevoel krijg je ook bij dit nummer: troostend en onrustig tegelijk. Alsof iemand je een knuffel geeft en ondertussen zegt: het komt waarschijnlijk niet goed hoor.
Witch Post zit muzikaal ergens tussen indierock, slowcore en lichte shoegaze. Zo’n sfeer waar alles net een beetje zweeft. Gitaar met galm, drums die meer tikken dan slaan, zang die niet schreeuwt maar denkt. Geen haast. Geen “kijk ons eens”. Gewoon: stemming.
Het begin is bijna fluisterend. Je denkt even dat je volume te laag staat. Maar nee — ze willen dat je dichterbij komt. En dat is slim. Want hoe zachter het klinkt, hoe meer je gaat luisteren. De zang is breekbaar zonder zielig te worden. Dat randje onzekerheid geeft het karakter.
Halverwege bouwt het nummer langzaam op. Geen explosie, maar een subtiele verdikking. Meer lagen, meer spanning. Alsof de lucht zwaarder wordt. Het blijft beheerst, maar je voelt onderhuids iets borrelen. Dat soort gecontroleerde emotie werkt vaak beter dan een grote uithaal.
Tekstueel draait het om piekeren, twijfelen, dat eeuwige malen in je hoofd. Herkenbaar spul. Geen poëtische hoogstandjes, maar eerlijk. Het voelt niet geschreven om indruk te maken, maar om iets kwijt te kunnen. En dat maakt het geloofwaardig.
Minpuntje? Het blijft misschien iets té ingetogen. Je wacht op een moment dat het echt losbarst, maar Witch Post houdt de handrem erop. Daardoor blijft het mooi, maar net geen knock-out.
Toch: dit soort nummers groeien. Geen liefde op het eerste gezicht, maar eentje die na een paar luisterbeurt ineens je favoriet blijkt.
Cijfer: 8,0
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,0
Geen grote drama’s. Gewoon zachte melancholie met een hartslag. Muziek voor mensen die te veel nadenken — en daar stiekem van houden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten