woensdag 28 oktober 2026

MYLÈNE FARMER feat. DJ SNAKE – COMBIEN POUR LA NUIT★★★★½ – 9/10



MYLÈNE FARMER feat. DJ SNAKE – COMBIEN POUR LA NUIT

Mylène verkoopt haar ziel niet. Ze neemt gewoon de dansvloer over!

★★★★½ – 9/10

Wat een muzikale dag! Eerst Everything But The Girl, vervolgens CHVRCHES en Dressed Like Boys. En nu komt ook Mylène Farmer nog even langs. Samen met DJ Snake! Alsof de muziekindustrie heeft besloten dat ik vandaag absoluut niet achter mijn computer vandaan mag. En verdorie, ook deze samenwerking klinkt heerlijk. Maar Mylène zou Mylène niet zijn als er achter die dansbare muziek een behoorlijk duister verhaal schuilging.

Het nummer

Combien pour la nuit betekent letterlijk: hoeveel voor de nacht?

Een titel waarmee Mylène onmiddellijk nieuwsgierigheid opwekt.

DJ Snake zorgt voor een stevige elektronische productie. De beat is energiek, de synthesizers hebben een moderne clubuitstraling en alles beweegt richting de dansvloer.

Maar gelukkig verdwijnt Mylène niet onder het elektronische geweld.

Die stem blijft het middelpunt.

Sensueel, mysterieus en met die karakteristieke Franse uitspraak.

Ik hoor iets van haar vroegere dansbare werk, maar ook de moderne elektronica van DJ Snake.

Een verrassend geslaagd huwelijk.

De tekst speelt met verlangen, macht en vrijheid. Mylène draait de traditionele verhoudingen om: een vrouw bepaalt zelf wat ze wil en wat ze daarvoor over heeft.

Een speelse verwijzing naar haar vroegere Libertine.

En dat vind ik typisch Mylène Farmer.

Ze maakt muziek waarop je kunt dansen, maar geeft je ondertussen genoeg stof om over na te denken.

De videoclip

De video is geregisseerd door Gilles Lellouche.

En gelukkig krijgen we geen standaard danceclip met knipperende lampen en een verzameling mensen die overdreven enthousiast voor een camera springen.

Nee, Mylène kiest opnieuw voor filmische beelden.

We zien haar tijdens een mysterieuze autorit.

De sfeer is donker, verleidelijk en soms bijna dreigend.

Alsof we naar een korte Franse thriller kijken.

Bijzonder is het beeld waarin Mylène haar eigen dubbelganger begraaft.

Een prachtig symbool.

Afscheid nemen van een vroegere versie van jezelf?

Een nieuwe identiteit omarmen?

Of simpelweg de dood recht in de ogen kijken?

Bij Mylène Farmer zijn meerdere interpretaties mogelijk.

En dat maakt haar videoclips zo aantrekkelijk.

De beelden sluiten uitstekend aan bij de muziek: modern, mysterieus en vol symboliek.

Mijn oordeel

Toch heb ik een klein kritiekpunt.

De elektronische productie is soms behoorlijk nadrukkelijk aanwezig. Ik had graag iets meer ruimte gehoord voor Mylènes eigen muzikale melancholie.

En de melodie is niet zo onvergetelijk als die van haar allergrootste klassiekers.

Maar dat zijn kleine bezwaren.

Want dit is een sterke samenwerking.

DJ Snake brengt de moderne energie.

Mylène zorgt voor karakter, mysterie en emotie.

En samen maken ze een nummer dat zowel op de dansvloer als op mijn koptelefoon uitstekend werkt.

Een negen.

Want Mylène Farmer bewijst opnieuw dat ze niet in het verleden blijft hangen.

Ze blijft experimenteren.

Ze blijft uitdagen.

En ze blijft verrassen.

Hoeveel voor de nacht, Mylène? Geen idee. Maar voor deze muzikale samenwerking betaal ik graag de toegangsprijs.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Muziek: ★★★★½
Zang: ★★★★★
Productie: ★★★★½
Videoclip: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★☆

Plus: heerlijke elektronische beat, herkenbare stem van Mylène, sterke filmische beelden en interessante symboliek.

Min: de productie overheerst soms en de melodie mist nét de magie van haar grootste klassiekers.

Voor liefhebbers van: Depeche Mode, Pet Shop Boys, Röyksopp, Ladytron en natuurlijk Mylène Farmer.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de top 3.

Eindoordeel: Een geslaagde ontmoeting tussen Franse mystiek en moderne elektronische dance, met een videoclip die het nummer extra betekenis geeft.

DJ Snake levert de beats. Mylène Farmer levert het mysterie. En ik? Ik blijf voorlopig nog even wakker.

9/10 – VIERENHALVE STER.

https://youtu.be/qLurx8Iihsw?si=McVpcXrIopdhZLwb

DRESSED LIKE BOYS – LY★★★★½ – 9/10



The Beatles zijn even terug. Maar ze komen deze keer uit België!


Soms heb je aan een paar toetsenakkoorden genoeg om onmiddellijk verliefd te worden op een nummer. Dat overkomt me bij LY van Dressed Like Boys. Wat een heerlijke opening! Die warme toetsen, die prachtige melodie en dat onmiskenbare jarenzestiggevoel. Ik moet meteen aan The Beatles denken. Alsof Paul McCartney ergens in een Belgische studio is binnengelopen en heeft gezegd: jongens, zullen we nog eens een lekker liedje maken?

Achter Dressed Like Boys schuilt de Belgische muzikant Jelle Denturck, die we kennen van de band DIRK.

Met zijn soloproject laat hij een heel andere muzikale kant horen.

Persoonlijker.

Melodieuzer.

En vooral bijzonder gevoelig voor prachtige arrangementen.

LY is daar opnieuw een uitstekend voorbeeld van.

De combinatie van piano en synthesizers geeft het nummer een warme, bijna nostalgische uitstraling.

En die toetsenakkoorden!

Daar blijf ik bij terugkomen.

Ze hebben iets tijdloos.

Ik hoor de melodieuze elegantie van The Beatles, een vleugje The Kinks en misschien zelfs iets van de vroege Electric Light Orchestra.

Niet omdat Denturck deze artiesten probeert te kopiëren.

Maar omdat hij dezelfde liefde voor sterke melodieën heeft.

En dat is een groot compliment.

Wat ik bovendien aantrekkelijk vind, is de combinatie van oud en nieuw.

De muziek heeft duidelijk wortels in de jaren zestig en zeventig.

Maar de elektronische details zorgen ervoor dat het geen nostalgische verkleedpartij wordt.

Er zit beweging in.

Een heerlijke groove.

En gaandeweg wordt het arrangement steeds avontuurlijker.

Het instrumentale gedeelte geeft de muziek extra ruimte, terwijl de elektronische afsluiting een verrassende moderne draai toevoegt.

Dat vind ik knap.

Want veel artiesten die teruggrijpen naar de jaren zestig blijven hangen in een keurige imitatie.

Dressed Like Boys doet iets anders.

Hij gebruikt het verleden als inspiratie en maakt er vervolgens zijn eigen muzikale wereld van.

Ook de zang spreekt me aan.

Denturck klinkt kwetsbaar, maar niet breekbaar.

Hij heeft een stem die emotie kan overbrengen zonder voortdurend dramatisch te worden.

En juist daardoor blijft de muziek geloofwaardig.

LY heeft bovendien iets heerlijk optimistisch.

Volgens Denturck gaat het nummer over het leven niet voortdurend te serieus nemen.

Een mooie gedachte.

Want we zijn tegenwoordig allemaal ontzettend druk met nadenken, analyseren en ons zorgen maken.

Soms mag je gewoon genieten.

Van muziek.

Van het moment.

En van een paar prachtige toetsenakkoorden.

Heb ik kritiek?

Een klein beetje.

De overgang naar de elektronische afsluiting voelt voor mij wat onverwacht.

Ik had misschien nog iets langer willen genieten van die heerlijke jarenzestigsfeer.

Maar tegelijkertijd maakt juist die eigenzinnigheid het nummer interessant.

En wat een vooruitzicht voor het nieuwe album And Then I Woke Up, dat op 5 februari 2027 verschijnt!

Een negen.

Want Dressed Like Boys bewijst dat je geen ingewikkelde muzikale trucs nodig hebt om indruk te maken.

Soms zijn een paar prachtige akkoorden voldoende.

The Beatles zijn niet terug. Maar in België loopt gelukkig iemand rond die uitstekend heeft opgelet.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Plus: heerlijke toetsenakkoorden, prachtige jarenzestigsfeer, sterke melodie en een verrassende elektronische afsluiting.

Min: de elektronische outro had wat mij betreft iets subtieler mogen aansluiten.

Voor liefhebbers van: The Beatles, The Kinks, Electric Light Orchestra, David Bowie en melodieuze indiepop.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de top 5.

Albumverwachting: ★★★★★ – And Then I Woke Up belooft bijzonder veel goeds.

Eindoordeel: Een warme, melodieuze en eigenzinnige single die het beste van de jaren zestig combineert met moderne indiepop.

Een paar toetsenakkoorden, een vleugje Beatles en een flinke dosis Belgisch talent. Meer heb ik vandaag eigenlijk niet nodig.

9/10 – VIERENHALVE STER.

https://youtu.be/DMbnRG_DKwM?si=LuOgrZKQL1gbUe1Q

CHVRCHES – OVERTHINKER★★★★☆ – 8/10



CHVRCHES – OVERTHINKER

Wat een muzikale dag! Maar CHVRCHES blijft keurig binnen de lijntjes.

★★★★☆ – 8/10

Wat een dag, zeg! Eerst Everything But The Girl met een prachtige nieuwe single. En nu ook nog CHVRCHES! Twee van mijn favoriete namen op één dag. Je zou bijna denken dat de muziekindustrie speciaal voor mij een feestje organiseert. En wie weet wat er vandaag nog meer verschijnt? Maar voordat ik de champagne opentrek: Overthinker klinkt vooral als de vertrouwde CHVRCHES. En dat is natuurlijk helemaal niet verkeerd.

CHVRCHES behoort al jaren tot mijn favoriete elektronische bands.

Die heerlijke combinatie van synthesizers, krachtige ritmes en de herkenbare stem van Lauren Mayberry.

Ik kan er moeilijk genoeg van krijgen.

En met Overthinker krijgen we precies dat geluid voorgeschoteld.

De normale CHVRCHES-sound.

Geen radicale muzikale koerswijziging.

Geen experimentele uitstapjes.

Maar de vertrouwde elektronische pop waarmee de Schotse band groot is geworden.

De synthesizers klinken helder en energiek.

De beat zorgt voor beweging.

En Lauren Mayberry zingt zoals alleen zij dat kan.

Een stem die tegelijkertijd kwetsbaar en krachtig klinkt.

Dat blijft een bijzondere combinatie.

Toch merk ik dat ik iets kritischer luister.

Want na al die jaren verwacht ik niet alleen herkenbaarheid.

Ik wil ook verrast worden.

Een onverwachte melodie.

Een bijzondere elektronische wending.

Of een refrein dat me onmiddellijk bij de keel grijpt.

Bij Overthinker blijft dat laatste een beetje uit.

Het nummer klinkt uitstekend.

Maar het is vooral vertrouwd.

Alsof je een oude vriend tegenkomt die nog precies dezelfde verhalen vertelt.

Gezellig.

Maar je kent de afloop inmiddels.

En toch werkt het.

Want CHVRCHES heeft een geluid ontwikkeld dat onmiddellijk herkenbaar is.

Dat kunnen niet veel bands zeggen.

Ik hoor nog steeds die prachtige balans tussen melancholie en elektronische energie.

Een beetje Depeche Mode.

Een vleugje Robyn.

En natuurlijk de typische CHVRCHES-synthpop.

Maar uiteindelijk klinkt het vooral als CHVRCHES.

En dat is een compliment.

Wat me bovendien aanspreekt, is de titel.

Overthinker.

Iemand die overal te veel over nadenkt.

Een bijzonder herkenbaar verschijnsel.

We leven in een wereld waarin iedereen voortdurend alles analyseert.

Iedere opmerking.

Iedere beslissing.

Iedere emotie.

Soms zou je willen dat je gewoon even kon stoppen met denken.

En alleen naar muziek kon luisteren.

Misschien moet ik dat bij dit nummer ook maar doen.

Niet voortdurend zoeken naar muzikale vernieuwing.

Niet iedere synthesizer vergelijken met hun eerdere albums.

Maar gewoon genieten van een goed elektronisch popnummer.

Want dat is Overthinker absoluut.

Heb ik kritiek?

Ja.

Het nummer verrast me nauwelijks.

En ik mis die ene onvergetelijke melodie die van een goede CHVRCHES-single een klassieker maakt.

Maar een acht is zonder twijfel verdiend.

Want zelfs wanneer CHVRCHES op vertrouwd terrein blijft, klinkt de band nog altijd beter dan veel andere elektronische popgroepen.

En wat een muzikale dag is het inmiddels geworden!

Everything But The Girl.

CHVRCHES.

En misschien komt er nog meer.

Ik blijf voorlopig maar bij mijn computer zitten.

De champagne staat alvast koud.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Plus: herkenbare CHVRCHES-synthpop, sterke zang van Lauren Mayberry en een heerlijke elektronische productie.

Min: weinig verrassend en net iets te voorspelbaar.

Voor liefhebbers van: Depeche Mode, Robyn, Ladytron, M83 en natuurlijk CHVRCHES.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆ – Een serieuze kandidaat voor de top 10.

Eindoordeel: Een sterke, vertrouwde CHVRCHES-single die vooral bevestigt hoe goed de band zijn eigen geluid beheerst.

Overthinker heet het nummer. Misschien moet ik inderdaad wat minder nadenken. Want CHVRCHES klinkt gewoon als CHVRCHES. En daar is helemaal niets mis mee.

8/10 – VIER STERREN.

https://youtu.be/1MOlCPAF5qk?si=UiNdNxy2o_jpKGzQ

EVERYTHING BUT THE GIRL – YOUNG AND DUMB★★★★½ – 9/10



Ouder, wijzer en een stem die een verdieping lager is gaan wonen!

★★★★½ – 9/10

Everything But The Girl? Altijd goed! Al moet ik bij Young And Dumb toch even wennen. Want waar is die vertrouwde stem van Tracey Thorn gebleven? Niet verdwenen, gelukkig. Maar ze lijkt een verdieping lager te zijn gaan wonen. Haar stem klinkt donkerder, dieper en doorleefder. Even wennen dus. En net wanneer ik eraan gewend ben, is het nummer alweer afgelopen. Veel te kort!

Tracey Thorn en Ben Watt vormen al ruim veertig jaar een bijzonder muzikaal duo.

Van verfijnde jazzpop tot elektronische melancholie. En natuurlijk dat onvergetelijke Missing.

Everything But The Girl heeft zich nooit laten opsluiten in één muziekstijl.

En dat waardeer ik.

Met Young And Dumb kiezen ze opnieuw voor een intieme benadering.

De akoestische gitaar geeft het nummer warmte. De begeleiding blijft bescheiden en laat voldoende ruimte voor de zang.

Geen stevige elektronische beats.

Geen uitbundige productie.

Gewoon twee muzikanten die precies weten wat ze doen.

Maar die stem!

Tracey Thorn klinkt duidelijk lager dan vroeger.

Rokeriger.

Misschien zelfs een beetje breekbaar.

Aanvankelijk moet ik eraan wennen. Ik mis even de vertrouwde stem uit de jaren negentig.

Maar naarmate het nummer vordert, ontdek ik juist de schoonheid van die verandering.

Want ouder worden hoor je soms terug in een stem.

En dat hoeft helemaal geen nadeel te zijn.

Sterker nog: bij Thorn geeft het de muziek extra karakter.

Young And Dumb heeft iets nostalgisch zonder sentimenteel te worden.

Het roept herinneringen op aan de tijd waarin je jong was en dacht dat het leven eindeloos duurde.

Een tijd waarin je fouten maakte zonder daar voortdurend over na te denken.

En waarin morgen nog ontzettend ver weg leek.

Die melancholie past prachtig bij Everything But The Girl.

Ik hoor iets van hun vroegere werk, een vleugje Sade en de ingetogen schoonheid van The Blue Nile.

Toch heb ik twee kritiekpunten.

De lagere stem vraagt gewenning.

Maar mijn grootste bezwaar is eigenlijk de lengte.

Het nummer is gewoon te kort!

Net wanneer de muziek me helemaal heeft meegenomen, houdt het alweer op.

Ik had graag een extra couplet gehoord.

Of een langere instrumentale afsluiting.

Gewoon nog even genieten van die prachtige sfeer.

Want dit is muziek die niet gehaast moet worden.

En toch overheerst mijn enthousiasme.

Everything But The Girl laat opnieuw horen dat goede muziek niet afhankelijk is van leeftijd of trends.

De stemmen veranderen.

De jaren verstrijken.

Maar het muzikale gevoel blijft.

Een negen.

Want ondanks mijn kritiek is dit een prachtige single.

Alleen zou ik Ben Watt vriendelijk willen vragen de volgende keer zijn gitaar wat langer vast te houden.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Plus: prachtige intieme sfeer, warme gitaar en de doorleefde stem van Tracey Thorn.

Min: even wennen aan haar lagere stem. En vooral: veel te kort!

Voor liefhebbers van: Sade, The Blue Nile en de vroege Everything But The Girl.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★

Eindoordeel: Een prachtige, melancholische single die laat horen hoe mooi muzikale volwassenheid kan klinken.

Tracey Thorn zingt een verdieping lager. Everything But The Girl staat muzikaal nog altijd bovenaan. Alleen gaat de lift veel te snel weer naar beneden.

9/10 – VIERENHALVE STER.

https://youtu.be/Zs-N7b3e6P4?si=diLl54kHTDk489Lz

dinsdag 27 oktober 2026

DEAD MAN'S BONES – LOST IN THE NIGHT★★★★½ – 9/10



DEAD MAN'S BONES – LOST IN THE NIGHT

Zeventien jaar wachten. En verdorie, het was het waard!

★★★★½ – 9/10

Zeventien jaar! Sommige bands nemen even pauze, andere verdwijnen gewoon van de aardbodem. Dead Man's Bones koos blijkbaar voor het laatste. In 2009 verscheen hun enige album en daarna werd het angstvallig stil. Maar nu zijn Ryan Gosling en Zach Shields eindelijk terug met Lost In The Night. Was het wachten de moeite waard? Jazeker! En hoe!

Dead Man's Bones was altijd al een bijzonder muzikaal project.

Een acteur die samen met een vriend muziek maakt, klinkt doorgaans als een hobby die we vooral niet te serieus moeten nemen.

Maar Ryan Gosling bleek meer te kunnen dan acteren.

Samen met Zach Shields creëerde hij een merkwaardige muzikale wereld vol spoken, melancholie, kinderkoren en donkere romantiek.

Hun debuutalbum uit 2009 was een heerlijke combinatie van gothic folk, alternatieve rock en ouderwetse pop.

Alsof Tom Waits en Arcade Fire samen een nachtelijke wandeling over een begraafplaats maakten.

En nu zijn ze terug.

Met een opvallend ander geluid.

Lost In The Night heeft een stevige elektronische basis. De drummachine zorgt voor een hypnotiserend ritme, terwijl de synthesizers en gitaren een donkere, bijna filmische sfeer oproepen.

Ik hoor iets van Suicide, een vleugje The Cure en de melancholische energie van Bruce Springsteen.

Een bijzondere combinatie.

Maar het werkt.

Wat me vooral aanspreekt, is de spanning tussen duisternis en romantiek.

Het nummer klinkt donker, maar niet uitzichtloos.

Er zit juist iets hoopvols in.

Alsof twee mensen midden in de nacht op zoek zijn naar elkaar, terwijl de rest van de wereld allang slaapt.

En die sfeer wordt prachtig versterkt door de stem van Gosling.

Geen overdreven zangtechniek.

Geen spectaculaire uithalen.

Maar een warme, enigszins mysterieuze stem die precies bij de muziek past.

Ook de productie vind ik bijzonder.

Het nummer werd in één dag opgenomen op een boerderij buiten Los Angeles.

Met twee gitaren, twee drummachines en twee synthesizers.

Meer hadden de heren blijkbaar niet nodig.

Dat vind ik prachtig.

Terwijl sommige artiesten maandenlang in peperdure studio's zitten om uiteindelijk een volkomen karakterloos popnummer af te leveren, maken Gosling en Shields in één dag iets wat werkelijk sfeer heeft.

En dan de videoclip.

In zwart-wit zien we Rain Spencer en Noah Jupe in een mysterieuze, romantische wereld.

Een begraafplaats.

Een nachtelijke ontmoeting.

Beelden die uitstekend passen bij de muziek.

Het voelt als een kleine onafhankelijke film.

En dat is natuurlijk niet zo vreemd met Gosling achter het project.

Heb ik kritiek?

Een klein beetje.

Ik mis nog iets van de bijzondere, bijna spookachtige koorzang die hun debuutalbum zo uniek maakte.

De nieuwe elektronische richting is aantrekkelijk, maar maakt het geluid ook wat toegankelijker.

Toch overheerst mijn enthousiasme.

Want Lost In The Night is geen nostalgische herhaling van vroeger.

Het is een overtuigende nieuwe stap.

Zeventien jaar stilte. En dan terugkomen met zo'n nummer.

Dat verdient respect.

En een negen.

Ryan Gosling heeft zeventien jaar nodig gehad om weer muziek te maken. Ik hoop alleen dat hij voor de volgende single niet opnieuw eerst een complete filmcarrière moet afwerken.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Plus: donkere elektronische sfeer, hypnotiserende beat, sterke zang en een prachtige videoclip.

Min: de bijzondere koorzang van het debuutalbum ontbreekt.

Voor liefhebbers van: The Cure, Suicide, Arcade Fire, Nick Cave en donkere elektronische indie.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de top 5.

Eindoordeel: Een indrukwekkende comeback die nostalgie combineert met een verrassend nieuwe muzikale richting.

Zeventien jaar wachten op nieuwe muziek van Dead Man's Bones. Het klinkt bijna als een straf. Maar Lost In The Night bewijst dat geduld soms bijzonder mooi wordt beloond.


9/10 – VIERENHALVE STER.

https://youtu.be/j7K6FC_psGc?si=i-1-OUHTKkVIlVqX