DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

donderdag 14 mei 2026

RECORD OF THE WEEK Sondre Lerche - Little Kids

Soms heb je geen groot gebaar nodig. Geen bombast, geen “kijk ons eens belangrijk doen”-arrangement. Soms is een goed geschreven liedje gewoon genoeg. En ja hoor, daar is Sondre Lerche weer met Little Kids. En dat is dus precies zo’n nummer waar je eerst een beetje langsheen luistert… en vervolgens niet meer vanaf komt.

Want laten we eerlijk zijn: de titel klinkt als iets wat je per ongeluk aanklikt en daarna snel weer wegklikt. Little Kids. Dat kan alle kanten op. Maar Lerche doet hier iets slims. Hij maakt het klein, persoonlijk en een tikje melancholisch, zonder dat het zwaar wordt. Een soort nostalgie zonder dat het meteen naar oude fotoalbums en tranentrekkers ruikt.

Muzikaal zit het vol warmte. Gitaren die zachtjes meebewegen, een arrangement dat nergens in de weg zit en een productie die precies genoeg doet. Geen overbodige lagen, geen opgeblazen refrein. Alles klopt. En dat is verdacht, want meestal gaat het dan ergens mis. Hier niet.

Zijn stem — licht, bijna nonchalant — draagt het hele nummer. Hij zingt alsof hij het zelf ook nog een beetje aan het ontdekken is. Geen grote emotionele uithalen, maar kleine observaties die ineens binnenkomen. En dat is misschien wel de grootste kracht: het voelt echt. Niet gemaakt om indruk te maken, maar om iets te zeggen.

En ergens halverwege heb je het door. Dit is zo’n nummer dat zich onder je huid nestelt. Niet omdat het zo luid is, maar omdat het zo stil blijft. Je neuriet het later, zonder dat je precies weet waarom. En dan weet je: ja, dit zit goed.

Is het vernieuwend? Nee.
Is het spectaculair? Ook niet.
Is het raak? Pijnlijk vaak wel.

En precies daarom is dit de Record of the Week. Omdat het zonder gedoe laat horen hoe goed een simpel liedje kan zijn.

Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,1

Hitpotentie: 7,5

Geen grote woorden, geen groot drama — gewoon een nummer dat blijft hangen. En dat is misschien wel het moeilijkste wat er is.

https://youtu.be/eXXaovyzvEI?si=g5zksCZ00iK4wzLX

INDIE TOP 20 WEEK 21

INDIE TOP 20 – WEEK 21

De Alternatieve Muziekman

Week 21 is geen revolutie. Dit is consolidatie. De top staat muurvast alsof niemand nog durft te bewegen, terwijl daaronder langzaam verschuivingen plaatsvinden die je pas doorhebt als het al te laat is. Massive Attack en Tom Waits blijven heersen als een duister duo waar niemand echt tegenop kan, terwijl HIQPY, Beck en Editors zich stilletjes naar voren drukken alsof ze de macht aan het voorbereiden zijn.

En dan heb je ineens Depeche Mode die keihard naar beneden kukelt en Fink die binnensluipt met een titel waar je al moe van wordt voordat je ‘m hebt gehoord. Precies de charme van deze lijst: niks blijft waar het hoort.

1. MASSIVE ATTACK & TOM WAITS – Boots on the Ground

Vorige week: 1
🌟 Record of the Week
Nog steeds onaantastbaar. Dit is geen nummer meer, dit is een sfeer waar je niet onderuit komt. Gruizig, dreigend en nog steeds indrukwekkend dominant.
Cijfer: 9,2
Sterren: ★★★★★
Hitpotentie: 8,0

2. THE BOXER REBELLION – Last Of A Dying Breed

Vorige week: 2
Blijft op twee hangen als een nummer dat simpelweg te goed is om te zakken. Nog steeds even intens en meeslepend.
Cijfer: 9,0
Sterren: ★★★★★
Hitpotentie: 8,2

3. PETER GABRIEL – Till Your Mind Is Shining (Dark-Side Mix)

Vorige week: 4
Stijgt verder. Gabriel klinkt alsof hij buiten de tijd opereert en daar gewoon gelijk in heeft.
Cijfer: 8,9
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,6

4. HIQPY – Nothing

Vorige week: 5
🎁 Kleine Verrassing (nu echt een factor)
Van vaag project naar top 5. Dit is geen toeval meer, dit is een statement. Minimalistisch en verslavend goed.
Cijfer: 8,6
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 8,2

5. BECK – Ride Lonesome

Vorige week: 6
Beck blijft schuiven richting de top zonder ooit echt te duwen. Eigenzinnig, relaxed en slim opgebouwd.
Cijfer: 8,6
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 8,0

6. EDITORS – Call It In

Vorige week: 7
Editors kruipt verder omhoog en voelt weer relevant. Donker, intens en precies zoals je ze wilt horen.
Cijfer: 8,7
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 8,4

7. THOMAS AZIER – Year In A Spiral

Vorige week: 3
Zakt, maar blijft indrukwekkend. Misschien net iets te koel om nog echt te verrassen, maar nog steeds topniveau.
Cijfer: 8,8
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,9

8. OSCAR AND THE WOLF – Losing My Religion

Vorige week: 8
Blijft hangen. Een cover die niet beter is, maar wel interessant genoeg om te blijven bestaan.
Cijfer: 8,3
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 8,0

9. WAISA Project – 2515

Vorige week: 9
Stabiel en eigenzinnig. Geen grote sprongen, maar wel een nummer dat z’n plek verdient.
Cijfer: 8,2
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,7

10. TEMPLES – Vendetta

Vorige week: 11
Langzame stijger met een psychedelische ondertoon die steeds beter landt.
Cijfer: 8,2
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,8

11. THE TEMPER TRAP – These Arms

Vorige week: 13
Rustige groeier. Minder bombast, meer gevoel — en dat blijft werken.
Cijfer: 8,4
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 8,1

12. THE AFGHAN WHIGS – Duvateen

Vorige week: 12
Blijft hangen in de middenmoot, maar wel met karakter. Rauw en sfeervol.
Cijfer: 8,3
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,7

13. LANA DEL REY – First Fight

Vorige week: 14
Lana blijft haar eigen tempo volgen. Dromerig, traag en nog steeds effectief.
Cijfer: 8,1
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,8

14. THE VEILS – Aurora

Vorige week: 16
Stijgt langzaam. Dit begint nu echt te groeien.
Cijfer: 8,4
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,9

15. LADYTRON – Sing

Vorige week: 17
Koud en strak. Geen concessies, en dat maakt het juist sterk.
Cijfer: 8,2
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,6

16. JAMES BLAKE – Trying Times

Vorige week: 19
Sterke stijger. Breekbaar en intens, precies wat je van Blake verwacht.
Cijfer: 8,6
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 8,3

17. DEPECHE MODE – Universal Soldier

Vorige week: 10
💥 Oei, wat een drama
Van top 10 naar 17. Niet omdat het slecht is, maar omdat de rest harder groeit. Pijnlijk, maar onvermijdelijk.
Cijfer: 8,5
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,3

18. EEFJE DE VISSER – Tikkend

Vorige week: 15
Zakt iets, maar blijft bijzonder. Dit is zo’n nummer dat later pas echt wordt gewaardeerd.
Cijfer: 8,5
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 8,2

19. FINK – I Buried All The Answers

Vorige week: nieuw
Nieuw binnen en meteen sfeer. Fink fluistert zich weer naar binnen met een nummer dat langzaam binnenkomt en daar blijft.
Cijfer: 8,4
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,8

20. DEATH CAB FOR CUTIE – Riptides

Vorige week: 18
Sluit de lijst af, maar blijft mooi. Soms is dat genoeg.
Cijfer: 8,3
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,2

Deze week in één adem

Blijvende leider: Massive Attack & Tom Waits
Slimste groeier: Editors – Call It In
Stille killer: HIQPY – Nothing
Pijnlijkste daling: Depeche Mode – Universal Soldier

📝 Blog-intro – Week 21

Week 21 is het moment waarop je merkt dat de top niet zomaar verschuift. Massive Attack en Tom Waits blijven onaantastbaar, terwijl daaronder langzaam een nieuwe orde ontstaat. HIQPY groeit door richting de elite, Editors kruipt steeds dichterbij en Beck doet wat Beck altijd doet: stilletjes beter worden.

Ondertussen begint de onderkant te schuiven. Fink sluipt binnen, James Blake klimt en Depeche Mode krijgt ineens te maken met iets wat ze niet gewend zijn: concurrentie die sneller beweegt dan zij.

Het is geen explosieve week. Het is een strategische.

🎤 Afsluitende quote

De beste muziek wint niet door volume, maar door te blijven hangen als alles al stil is.

1.1 MASSIVE ATTACK &TOM WAITS - Boots on the Ground*

2.2 THE BOXER REBELLION - Last Of A Dying Breed

3.4 PETER GABRIEL - Till Your Mind is Shining (Dark-Side Mix)

4.5 HIQPY- Nothing

5.6 BECK-Ride Lonesome*

6.7 EDITORS - Call It In

7.3 THOMAS AZIER - Year In A Spiral

8.8 OSCAR AND THE WOLF - Losing My Religion (cover)

9.9 WAISA Project - 2515*

10.11 TEMPLES- Vendetta

11.13 THE TEMPER TRAP -These Arms

12.12 THE AFGHAN WINGS-Duvateen

13.14 LANA DEL RAY- First Fight

14.16 THE VIELS-Aurora

15.17 LADYTRON - Sing

16.19 JAMES BLAKE - Trying Times

17.10 DEPECHE MODE -Universal Soldier

18.15 EEFJE DE VISSER - Tikkend

19.-- FINK- I Burried All The Answers

20.18 DEATH CAB FOR CUTIE - Riptides

Fink - I Buried All The Answers (★★★★★

Er zijn live video’s die vooral laten zien hoe goed iemand kan spelen. En er zijn live video’s die laten zien waarom iemand überhaupt muziek maakt. Deze van Fink valt heel duidelijk in die tweede categorie.

I Buried All The Answers was al geen vrolijk nummer. Maar live wordt het nog een stuk… eerlijker. Minder bescherming, minder productie, meer stilte. En dat is bij Fink altijd een goed idee — want hoe minder er tussen jou en hem zit, hoe harder het binnenkomt.

Vanaf de eerste noot voel je het verschil. Waar de studioversie nog een beetje omlijst is, staat hier alles open en bloot. Gitaar, stem, ruimte. Meer is er niet. En meer is er ook niet nodig. Het klinkt alsof je in dezelfde kamer zit, en dat is tegelijk prettig en licht ongemakkelijk. Want je kunt nergens heen.

Fink zingt hier niet, hij vertelt. Elk woord lijkt net iets zwaarder te wegen, alsof hij het zelf opnieuw beleeft terwijl hij het brengt. Geen grote uithalen, geen “kijk mij eens emotioneel zijn”-momenten. Alles blijft ingetogen. En juist daardoor komt het binnen.

De kracht van deze live versie zit in de stilte. Die momenten tussen de noten, waar niks gebeurt maar alles voelbaar is. Dat is iets wat je niet kunt faken. Dat moet je durven. En Fink durft dat al jaren.

Toch — en dat moet gezegd — dit is niet voor iedereen. Als je houdt van dynamiek, van opbouw, van een refrein dat je optilt: ga iets anders luisteren. Dit is een rechte lijn. Een verhaal dat langzaam verteld wordt en nergens versnelt.

Maar als je erin zit… dan zit je er ook echt in.

Is het beter dan de studioversie? Ja, eigenlijk wel.
Is het toegankelijk? Niet echt.
Is het raak? Ja. En hoe.

Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 8,8

Hitpotentie: 6,0

Minder lagen, meer waarheid. En dat maakt deze versie net even pijnlijker — en beter.

https://youtu.be/m8t0omjoe6Q?si=TM-HFfWRGQbymVOn

Daði Freyr - I'm Out and I Wanna Go Home ★★★★☆

Er zijn nummers die je uitnodigen om te blijven. I’m Out and I Wanna Go Home van Daði Freyr doet precies het tegenovergestelde. Dit is de muzikale versie van iemand die na twintig minuten op een feestje al richting kapstok loopt. En eerlijk? Je voelt ’m.

Vanaf de eerste seconden hoor je die typische Daði Freyr-signatuur: strakke, droge beats, retro synths die ergens tussen de jaren ’80 en een IKEA-showroom zweven, en een groove die zo simpel is dat je denkt: “dit kan ik ook.” Tot je het probeert en het totaal niet werkt.

Wat dit nummer meteen goed doet, is de toon. Licht cynisch, een beetje ongemakkelijk, maar vooral herkenbaar. Want wie heeft er niet ooit gedacht: “Leuk hoor allemaal, maar ik wil gewoon naar huis.” Daði maakt daar geen groot drama van. Hij maakt er een dansbaar excuus van.

De productie is minimalistisch, maar effectief. Alles zit precies op z’n plek. Geen overbodige lagen, geen bombast. Gewoon een beat die doorloopt en synths die net genoeg kleur geven om het interessant te houden. Het klinkt bijna nonchalant, maar dat is natuurlijk keihard uitgerekend.

En dan die zang. Die half droge, bijna monotone delivery die ergens tussen zingen en praten in zit. Het klinkt alsof hij zelf ook niet helemaal overtuigd is dat hij hier nog wil zijn — en dat maakt het juist leuk. Geen vocaal vuurwerk, maar karakter. Veel karakter.

Het refrein blijft hangen, maar niet omdat het zo groots is. Het is juist klein. En daardoor werkt het. Je neuriet het mee zonder dat je het doorhebt, en voor je het weet zit het in je hoofd terwijl je… ja hoor… weer ergens weg wil.

Toch zit er ook een grens aan dit concept. Het blijft allemaal vrij vlak. Geen echte pieken, geen moment waarop het nummer zichzelf overstijgt. Het blijft hangen in z’n eigen vibe. Fijn, maar niet wereldschokkend.

Is het vernieuwend? Nee.
Is het leuk? Zeker.
Is het herkenbaar? Pijnlijk vaak.

Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,0

Hitpotentie: 7,7

Geen feestnummer, maar wel perfect voor als je er klaar mee bent. En dat is misschien nog wel beter.

https://youtu.be/ebAvkqpA9MU?si=c1F6SywG19BT6534

woensdag 13 mei 2026

Mystery Jets - Black Sage (Live from the Skyspace)★★★☆☆

Vier jaar stilte. Dat is in muziekland ongeveer hetzelfde als “we zien wel even hoe het loopt” in een relatie — meestal betekent het: dit komt niet meer goed. Maar kijk eens aan, Mystery Jets zijn er nog. En ze komen niet terug met een schreeuw, maar met Black Sage (Live from the Skyspace). En dat is… eigenlijk precies de juiste keuze.

Want dit is geen comeback-single die per se moet knallen. Dit is meer een voorzichtig “hoi, we zijn er nog” — maar dan verpakt in een setting die meteen iets toevoegt. Die Skyspace-achtige ruimte, met dat licht en die rust, geeft het nummer een soort bijna spirituele laag. Alsof je niet naar een optreden kijkt, maar naar een moment.

Muzikaal blijft het typisch Mystery Jets. Melancholisch, licht dromerig, een beetje zwevend tussen hoop en twijfel. Geen grote gebaren, geen stadionrefrein. Gewoon een goed geschreven nummer dat z’n tijd neemt en nergens haast heeft. En na vier jaar stilte is dat best een verademing.

De live-uitvoering helpt enorm. Alles voelt directer, eerlijker. Kleine imperfecties blijven zitten, en dat maakt het juist sterker. Je hoort dat het gespeeld wordt, niet geproduceerd. En dat is tegenwoordig bijna een genre op zich.

Toch moet je er wel in meegaan. Dit is geen track die je meteen grijpt. Het is subtiel, misschien zelfs een beetje te braaf. Je mist af en toe een moment waarop het echt loskomt. Iets dat je bij de lurven pakt en zegt: “hé, luister nou even goed.” Dat blijft een beetje uit.

Maar misschien is dat ook niet de bedoeling. Dit voelt als een voorbode. Een eerste stap. Geen eindpunt.

Is het spectaculair? Nee.
Is het mooi? Zeker.
Is het leuk dat ze terug zijn? Absoluut.

Eindoordeel:
★★★☆☆

Cijfer: 7,6

Hitpotentie: 6,8

Geen knallende comeback, wel een fijne herinnering dat ze er nog zijn. En soms is dat al genoeg.

https://youtu.be/EOXO0aB3Lbg?si=YGFP75BLqrJAlc3v