Sommige bandnamen vertellen meteen een verhaal. Goth Dad bijvoorbeeld. Alleen die naam al. Je ziet bijna iemand voor je die vroeger in een donkere club naar postpunk stond te luisteren en nu met zwarte nagellak de broodtrommel van zijn kinderen klaarmaakt. Een beetje duisternis, maar wel netjes om half acht naar de ouderavond.
Gelukkig is Twice muzikaal veel meer dan alleen een leuke naam.
Vanaf de eerste seconden hangt er een heerlijke melancholische sfeer over het nummer. Niet het soort donkerte waarbij je meteen alle gordijnen moet sluiten en een kaars moet aansteken, maar meer een zachte schemering. Een nummer dat zich ergens bevindt tussen nostalgie en verlangen.
En dat is vaak de interessantste plek.
De gitaren zorgen voor veel sfeer. Ze zweven, laten ruimte en bouwen langzaam een wereld op. Geen grote rockposes, geen solo's waarbij iemand wil bewijzen dat hij twaalf uur per dag oefent. Gewoon klanken die het gevoel versterken.
Precies zoals het hoort.
De zang past daar perfect bij. Licht afstandelijk, een beetje dromerig, alsof de woorden vanuit een herinnering komen in plaats van uit het heden. Dat geeft Twice een fijne mysterieuze laag.
Je hoort duidelijk invloeden uit verschillende alternatieve hoeken. Een beetje postpunk, een beetje dreampop, misschien zelfs wat shoegaze. Muziek die niet gemaakt is om meteen alles prijs te geven.
En dat waardeer ik.
Want tegenwoordig moet alles snel. Binnen vijftien seconden moet een nummer uitleggen wie het is, waar het heen gaat en waarom jij moet blijven luisteren. Bij voorkeur inclusief dansje.
Twice doet daar niet aan mee.
Het neemt zijn tijd.
De productie is mooi in balans. Er zit genoeg mist in het geluid om sfeer te creëren, maar niet zoveel dat het nummer verdwijnt achter een muur van effecten. Dat gebeurt namelijk nog weleens in dit genre: zoveel galm gebruiken dat zelfs de band waarschijnlijk niet meer weet waar ze gebleven zijn.
Hier blijft de melodie overeind.
En dat is belangrijk.
Want achter alle sfeer zit gewoon een sterk liedje.
Is het vernieuwend? Niet enorm. Deze donkere, dromerige indiehoek is vaker bezocht. Maar Goth Dad weet wel de juiste ingrediënten te combineren: emotie, sfeer en precies genoeg mysterie.
Het voelt als muziek voor een nachtelijke autorit zonder duidelijke bestemming.
En eerlijk gezegd zijn dat vaak de beste ritten.
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 7,2
🌑 Donker, sfeervol en dromerig. Twice bewijst dat melancholie niet altijd zwaar hoeft te zijn — soms mag het gewoon prachtig door de nacht zweven.
