White Lies - My Lover (Bonus Track )★★★★☆

Een bonus track is meestal zo’n muzikale zolderkamer. Dingen die nét niet goed genoeg waren voor het album. Restjes. Kruimels.
En dan heb je White Lies, die blijkbaar denken: ach, we gooien er nog even een halve stadionanthem bij als extraatje.Alsof je bij de snackbar een frikandel bestelt en er per ongeluk een pizza bij krijgt.

My Lover klinkt namelijk totaal niet als een afdankertje.

Vanaf seconde één: die typische White Lies-sound. Donkere baslijn, stuwende drums, galmende gitaren en natuurlijk die stem van Harry McVeigh die klinkt alsof hij het einde der tijden aankondigt in een lege parkeergarage. Serieus, die man kan “goedemorgen” zingen en het klinkt nog apocalyptisch.

Het nummer bouwt klassiek op: couplet ingehouden, spanning erin, en dan dat refrein dat openklapt alsof iemand het dak eraf trekt. Groot. Dramatisch. Licht over de top. Precies zoals je het wil. White Lies doet niet aan subtiel. White Lies doet aan gevoelens met hoofdletters.

Tekstueel zit het weer in de bekende hoek van liefde, verlies, verlangen, nacht, regen, verlaten straten. Je ziet het voor je: zwart-wit videoclip, iemand loopt alleen door Londen. Het is allemaal niet nieuw, maar het werkt. Omdat ze het menen. Geen ironie, geen knipoog.

Wat grappig is: als dit écht “maar” een bonus track is, vraag je je af wat er in godsnaam op het album is blijven staan. Dit had daar moeiteloos tussen gepast. Misschien zelfs als single.

Minpuntje? Het klinkt wel heel vertrouwd. White Lies heeft hun formule gevonden en blijft daar netjes binnen. Geen gekke experimenten. Maar eerlijk: als je dit goed kunt, waarom zou je?

Is het een hit? In de alternatieve hoek zeker. Live gaat dit gigantisch werken. Handen in de lucht, meebrullen, lichtshow erbij. Klaar.

Cijfer: 8,2
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,9

Als dit al een bonus is, dan wil je de hoofdfilm zien. Donker, groots en heerlijk dramatisch. Precies zoals White Lies hoort te klinken.

The Paper Kites - Strongly in Your Arms (Official Audio★★★★☆

Sommige bands maken muziek waar je stil van wordt. Niet omdat het zo ingewikkeld is, maar omdat het je gewoon zachtjes bij de keel pakt. The Paper Kites zijn daar inmiddels kampioen in. Geen spierballenrock, geen kijk-ons-eens-gek-doen. Gewoon melancholie in een wollen trui.

Strongly in Your Arms klinkt alsof het speciaal is gemaakt voor zondagavond. Regen tegen het raam. Kop thee. Hond naast je.  Het nummer begint klein — gitaar, lichte drums, wat galm — en bouwt langzaam op alsof iemand heel voorzichtig een dekentje over je heen legt.

De zang is weer dat typische Paper Kites-gevoel: breekbaar, bijna fluisterend, maar loepzuiver. Geen theatrale uithalen. Geen drama. Gewoon eerlijk. Alsof ze het recht in je oor zingen. Dat maakt het intiemer dan de meeste liefdesliedjes die drie keer zo hard hun best doen.

Muzikaal gebeurt er niet eens zo veel. En dat bedoel ik als compliment. Alles staat in dienst van sfeer. Subtiele lagen, lichte harmonieën, wat ambient gitaarwerk. Geen moment waarop iemand denkt: “nu even knallen jongens.” Dat weigeren ze gewoon. Dit is geen vuurwerk, dit is kaarslicht.

De tekst is warm, troostend, veilig. Over vasthouden, dichtbij zijn, geborgenheid. Het klinkt als een slow dance in de woonkamer. En ergens is dat precies wat het moet zijn. Niet cool, niet hip, gewoon menselijk.

Minpuntje: het schuurt nergens. Je mist misschien één moment van spanning. Het blijft erg netjes. Maar goed — dat is hun stijl. The Paper Kites gaan niet ineens Arctic Monkeys spelen. Gelukkig maar.

Is het een hit? Nee. Veel te zacht. Veel te introvert. Maar dit zijn van die nummers die jarenlang in je playlists blijven rondhangen terwijl de ‘grote’ hits al lang verdwenen zijn.

Cijfer: 8,3
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 6,6

Geen bombast. Geen drama. Gewoon warmte. Muziek als een veilige arm om je heen. En soms is dat het mooiste wat een lied kan doen.

Tom Odell - Don't Cry, Put Your Head On My Shoulder (Official Lyric Video★★★★☆

Tom Odell heeft inmiddels een specialisme. Sommige mensen zijn loodgieter, anderen bakker. Tom repareert gevoelens. Met piano. Altijd met piano.
Don’t Cry, Put Your Head On My Shoulder klinkt precies zoals je hoopt — of vreest — dat een Tom Odell-nummer klinkt: breekbaar, melancholisch en één zucht verwijderd van instorten.

Het begint zoals het hoort. Piano. Stilte. Stem. Geen gedoe. Geen beat die eerst even aandacht vraagt. Gewoon: hallo verdriet, ga maar zitten. Odell zingt alsof hij iemand letterlijk tegenover zich heeft. Geen stadion, geen publiek. Dit is slaapkamer om 02:13 uur.

De titel is bijna pijnlijk direct. Geen poëzie, geen metaforen. Gewoon troost. En dat is meteen de kracht. Het voelt niet bedacht, maar gezegd. Alsof hij het echt tegen iemand fluistert. Dat maakt het intiem. En ook gevaarlijk — want sentimenteel wordt het nooit, maar het hangt er wel vlak boven.

Muzikaal blijft het klein. Piano, wat subtiele strijkers, heel lichte opbouw. Geen explosief refrein. Geen “big moment”. Odell weigert te schreeuwen. Hij blijft zacht. En daardoor komt het juist harder binnen. Dat is een truc die hij inmiddels tot kunst heeft verheven.

Maar eerlijk is eerlijk: als je vaker naar Tom Odell luistert, weet je ook precies wat je krijgt. Dit is geen stilistische revolutie. Het zit allemaal veilig in zijn vertrouwde melancholiehoek. Soms verlang je naar één onverwachte wending. Iets dat schuurt. Dat gebeurt hier niet.

Toch… als je eenmaal in die sfeer zit, werkt het genadeloos. Dit is muziek die je niet opzet voor gezelligheid, maar voor troost. En daarin slaagt hij weer moeiteloos.

Is dit een hit? Streaming-hit, zeker. TikTok-achtergrond bij huilvideo’s? Gegarandeerd. Stadion? Nee. Maar het blijft hangen.

Cijfer: 8,2
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,9

Geen groot gebaar, geen drama. Gewoon Tom Odell die je even laat leunen. En soms is dat precies genoeg.

Pulp - The Day Before You Came (ABBA Cover) in the Radio 2 Piano Room★★★★☆

Pulp zingt ABBA?
Dat klinkt als een caféweddenschap die uit de hand is gelopen. Maar dan wél eentje die wonderbaarlijk goed uitpakt.

Het originele The Day Before You Came was al het meest atypische ABBA-nummer ooit: klinisch, afstandelijk, bijna saai opzettelijk. Een lied over een doodgewone dag. Tot alles verandert. Bij Pulp wordt dat geen synthpop-verhaal meer, maar een filmische mini-tragedie.

De Radio 2 Piano Room-versie met orkest tilt het nummer meteen naar een hoger plan. Strijkers sluipen binnen, bouwen spanning op, alsof er elk moment iets misgaat. Het klinkt minder Zweeds minimalistisch en meer Britse arthousefilm. Je ziet bijna regen tegen een bushokje.

Jarvis Cocker doet wat Jarvis altijd doet: half zingen, half praten, half observeren. Alsof hij het leven beschrijft van iemand die hij net in de trein zag. Droog, ironisch, maar met onderliggende weemoed. En juist met dat orkest erachter krijgt zijn stem extra gewicht. Alles voelt groter. Tragischer. Menselijker.

Waar ABBA afstand hield, trekt Pulp je juist naar binnen. Het nummer wordt minder “concept” en meer “gevoel”. En dat orkest? Dat maakt het af. Zonder dat zou het een leuke cover zijn. Mét orkest wordt het echt iets nieuws.

Is het een hit? Natuurlijk niet. Dit is veel te subtiel en te intelligent voor hitlijsten. Maar artistiek gezien is dit smullen. Zo hoort een cover te zijn: herkenbaar, maar totaal anders.

Cijfer: 8,7
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 5,8

Pulp + ABBA + orkest. Klinkt als een rare rekensom. Blijkt gewoon prachtig. Extra punt voor de strijkers.

Fayette- I Should★★★★☆

Er zijn nummers die binnenkomen met vuurwerk. En er zijn nummers die aanbellen en zeggen: stoor ik?
I Should hoort duidelijk bij die tweede categorie.

Geen grote entree, geen TikTok-haakje, geen producer die alle knoppen tegelijk indrukt. Fayette kiest voor het tegenovergestelde: klein, breekbaar en bijna verlegen. Alsof het nummer bang is om te veel ruimte in te nemen. En juist daardoor luister je beter.

De basis is simpel: lichte gitaar, zachte beat, wat dromerige lagen eromheen. Alles klinkt warm en dichtbij. Geen stadionambitie, meer slaapkamerlamp. Het soort productie waarbij je hoort dat iemand echt een liedje heeft geschreven, niet een format heeft ingevuld.

De zang is het sterkste wapen. Fayette zingt niet groot, niet dramatisch, maar alsof ze hardop nadenkt. Dat aarzelende randje – dat moet ik dit wel doen? – past perfect bij de titel. Het voelt oprecht. Geen theater, geen pose. Gewoon iemand die twijfelt. En dat is tegenwoordig bijna rebels eerlijk.

Tekstueel draait het om keuzes, spijt, dat eeuwige “had ik maar”. Herkenbaar zonder zwaar te worden. Geen dagboekpoëzie, maar alledaagse zinnen die juist daardoor binnenkomen. Je hebt het gevoel dat dit nummer niet geschreven is om indruk te maken, maar om iets kwijt te kunnen.

Kanttekening: het blijft wel erg netjes. Je wacht halverwege op een uitbarsting, een refrein dat even alles openzet. Maar Fayette houdt de handrem erop. Dat maakt het sfeervol, maar ook iets te braaf. Het schuurt net niet genoeg om echt klassiek te worden.

Toch: dit soort liedjes groeien. Geen liefde op het eerste gezicht, maar eentje die na drie keer luisteren ineens blijft hangen.

Cijfer: 8,0
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,2

Geen grote gebaren. Gewoon een mooi, twijfelend liedje dat zachtjes naast je komt zitten. En soms is dat precies wat je nodig hebt.