ALBUMRECENSIE: Bruno Mars – The Romantic : ★★½☆☆

4

ALBUMRECENSIE: Bruno Mars – The Romantic

Er zijn artiesten die retro doen.

En er zijn artiesten die retro zijn.

Bruno Mars heeft jarenlang bewezen dat hij het tweede kon. Funk, soul, disco — alles klonk alsof het rechtstreeks uit een vergeten studio uit 1979 kwam, maar dan met genoeg energie om het heden wakker te schudden.

En toen kwam The Romantic.

Een album dat groovet.

Maar helaas zonder echte schwung.

Vanaf de eerste track hoor je het probleem. De ingrediënten zijn er nog steeds: warme baslijnen, glanzende gitaren, drums die lekker rollen. Alles klinkt technisch perfect. Zoals altijd bij Bruno Mars.

Alleen…

Er gebeurt niets.

Het voelt alsof hij een playlist van zijn eigen inspiratiebronnen heeft nagemaakt zonder die vonk die zijn eerdere werk zo onweerstaanbaar maakte. De grooves lopen netjes door, maar nergens krijg je het gevoel dat iemand in de studio spontaan van zijn stoel sprong.

En dat is vreemd.

Want Bruno Mars is normaal gesproken precies die artiest die een zaal binnenloopt en de temperatuur tien graden omhoog trekt.

Hier blijft het eerder lauw.

Zijn stem blijft geweldig. Dat moet gezegd worden. Zelfs middelmatige nummers krijgen nog een zekere charme wanneer hij ze zingt. Maar zelfs die stem kan niet verhullen dat veel songs aanvoelen als schetsen.

Muzikaal verzorgd.

Emotioneel leeg.

Het grootste probleem van The Romantic is misschien wel dat het te comfortabel klinkt. Alsof Bruno Mars weet dat hij dit kan en daardoor nergens meer risico neemt.

Geen gekke wendingen.

Geen verrassingen.

Geen moment waarop je denkt: dit wordt een klassieker.

En dat is zonde.

Want we weten dat hij dat kan.

---

Beoordeling: ★★½☆☆

Cijfer: 5,6

Hitpotentie: 7,4

Nog steeds groove.

Maar de magie bleef thuis.

https://www.youtube.com/watch?v=mrV8kK5t0V8

ALBUMRECENSIE: Harry Styles – Kiss All the Time. Disco, Occasionally★★★★☆

4

ALBUMRECENSIE: Harry Styles – Kiss All the Time. Disco, Occasionally

Er zijn popalbums die je meteen bij de keel grijpen.

En er zijn popalbums die je vriendelijk een drankje aanbieden en vervolgens drie kwartier lang beleefd naast je blijven zitten.

Het nieuwe album van Harry Styles hoort duidelijk bij die tweede categorie.

Kiss All the Time. Disco, Occasionally klinkt precies zoals de titel suggereert: stijlvol, relaxed, een beetje retro en vooral heel erg aangenaam. De muziek is warm, subtiel en perfect geproduceerd. Gitaarlijnen die zacht glanzen, baspartijen die soepel rollen en arrangementen die nergens overdreven worden.

Alles voelt… prettig.

Misschien zelfs té prettig.

Harry Styles heeft inmiddels een duidelijke formule gevonden: seventies pop, een vleugje soft rock, wat disco hier en daar en een productie die klinkt alsof hij rechtstreeks uit een dure vintage studio komt.

En muzikaal werkt dat nog steeds uitstekend.

Maar dan zijn er de teksten.

En daar begint het te wringen.

Vanaf de titel voel je het al. Kiss All the Time. Disco, Occasionally. Dat klinkt als een slogan op een totebag die je koopt in een conceptwinkel waar koffie €6 kost. Het klinkt leuk, maar het betekent eigenlijk niets.

En dat probleem keert regelmatig terug op het album.

Harry zingt mooi. Zijn stem blijft charmant en ontspannen. Maar veel zinnen voelen alsof ze nét niet af zijn. Alsof iemand halverwege dacht: ach, dit klinkt wel goed genoeg.

Dat maakt het album muzikaal sterk, maar inhoudelijk soms een beetje leeg.

En dat is jammer, want Styles heeft duidelijk het talent en de band om iets écht bijzonders te maken.

Nu blijft het vooral heel aangenaam.

En af en toe zelfs heel goed.

Maar zelden essentieel.

---

Beoordeling: ★★★★☆
Cijfer: 7,8

Hitpotentie: 9,0

Altijd lekker.

Soms briljant.

Maar zelden onmisbaar.https://www.youtube.com/watch?v=o6jQo3-iCao

ALBUMRECENSIE: Morrissey – Make-Up Is a Lie★★★☆☆

4

ALBUMRECENSIE: Morrissey – Make-Up Is a Lie

Er zijn artiesten die ouder worden en hun legendestatus voorzichtig koesteren.

En er is Morrissey.

Een man die al veertig jaar rondloopt alsof de wereld hem persoonlijk heeft teleurgesteld en daar vervolgens prachtige liedjes over schrijft.

Make-Up Is a Lie is zo’n plaat waarbij je vanaf de eerste minuten denkt: dit had briljant kunnen zijn… en dat gebeurt dan net niet.

Het album begint degelijk. Morrissey’s stem is er nog steeds: gedragen, melodramatisch, een beetje alsof hij elke zin uitspreekt alsof hij hem op een grafsteen wil laten graveren. Dat blijft indrukwekkend, want weinig stemmen in de popmuziek dragen zoveel melancholie.

De productie klinkt ook degelijk. Gitaren, orkestrale arrangementen, hier en daar een dramatische wending. Alles klinkt professioneel, verzorgd en duidelijk gemaakt door mensen die weten hoe een Morrissey-plaat hoort te klinken.

En precies daar zit het probleem.

Het klinkt té bekend.

Alsof Morrissey zijn eigen verleden heeft bestudeerd en daar een veilige remix van heeft gemaakt.

De pijnlijke misser van de plaat is zonder twijfel de cover van een nummer van Roxy Music. Waar het origineel elegant en mysterieus was, voelt Morrissey’s versie hier verrassend stroef. Alsof hij een kostuum heeft aangetrokken dat hem net niet past.

Maar gelukkig is er ook een moment waarop het album wél tot leven komt.

Monsters of Pig Alley.

Dat nummer heeft alles wat je van Morrissey wilt: drama, ironie, een melodie die zich vastzet en een tekst die klinkt alsof hij tegelijk de wereld aanklaagt en zichzelf.

Daar hoor je even weer de oude magie.

Alleen… die magie blijft niet lang genoeg hangen.

Het album is absoluut niet slecht. Sterker nog, het valt mee. Maar het haalt simpelweg niet het niveau van zijn sterkere platen. Het voelt meer als een voetnoot in een lange carrière dan als een nieuw hoofdstuk.

En misschien is dat ook onvermijdelijk.

Sommige legendes schrijven hun grootste werk vroeg.

En blijven daarna vooral herinneringen maken.

---

Beoordeling: ★★★☆☆
Cijfer: 6,5

Hitpotentie: 6,8

Geen slecht album.

Maar ook geen Morrissey-klassieker.

watch

RECENSIE: Depeche Mode – Universal Soldier (★★★★☆

4

RECENSIE: Depeche Mode – Universal Soldier (cover)

Er zijn covers die het origineel willen overtreffen.

En er zijn covers die gewoon zeggen: dit nummer verdient een nieuwe schaduw.

Depeche Mode kiest hier duidelijk voor dat laatste.

Universal Soldier is oorspronkelijk geschreven door Buffy Sainte‑Marie, een protestlied dat al decennia rondzingt in verschillende versies. Een nummer dat nooit echt vrolijk bedoeld was, en dat precies daardoor zo lang blijft leven.

En dan komt Depeche Mode.

Dat is alsof je een protestlied door een industriële nacht laat lopen.

De synths hangen zwaar in de lucht. Geen folk, geen akoestische eerlijkheid zoals in het origineel. In plaats daarvan krijg je een donkere, elektronische interpretatie die het nummer minder kampvuur en meer koude stad maakt.

Dave Gahan zingt het alsof hij de wereld al heeft zien mislukken.

Niet boos.

Meer… vermoeid.

En dat past eigenlijk verrassend goed bij de tekst. Waar het origineel nog een directe aanklacht was, voelt deze versie meer als een late reflectie. Alsof de strijd al lang bezig is en niemand nog precies weet wanneer die begon.

Depeche Mode doet hier wat ze altijd doen: sfeer boven alles. Geen grote muzikale revolutie, maar een interpretatie die het nummer een andere kleur geeft.

En toch blijft er één probleem.

Sommige songs zijn zo sterk dat elke cover automatisch vergeleken wordt met het origineel.

En daar ontkom je hier ook niet aan.

---

Beoordeling: ★★★★☆
Cijfer: 8,2

Hitpotentie: 7,0

Geen vervanging van het origineel.

Wel een donkere echo die verrassend goed blijft hangen.

https://youtu.be/hm-ZIm7eNpc?si=HcJvM5c0yNyzI_Ki

RECENSIE: Fontaines D.C. – Black Boys on Mopeds★★★★☆

RECENSIE: Fontaines D.C. – Black Boys on Mopeds

Er zijn covers die het origineel proberen te verbeteren.

En er zijn covers die gewoon zeggen: dit nummer is al perfect, wij lopen er alleen even doorheen.

Fontaines D.C. kiest duidelijk voor dat laatste.

Black Boys on Mopeds van Sinéad O'Connor was al geen vrolijk nummer. Het was een aanklacht, een observatie, een ongemakkelijk stuk waarheid dat zich niet liet wegpoetsen met een mooi refrein.

En Fontaines D.C. doet hier precies wat ze moeten doen:

Niet te veel.

De gitaren blijven kaal. De sfeer is bijna verstikkend. Alsof het nummer in een lege straat is opgenomen waar de echo net iets te lang blijft hangen.

Grian Chatten zingt het niet zoals Sinéad.

Dat kan ook niet.

Maar hij brengt iets anders: afstand. Vermoeidheid. Het soort stem dat klinkt alsof hij al te vaak heeft gezien dat dingen niet veranderen.

En dat werkt.

De band houdt alles klein. Geen grote productie. Geen dramatische opbouw. Alleen spanning die langzaam onder de huid kruipt.

Het voelt minder als een cover en meer als een herinnering.

Alsof dit nummer nog steeds rondloopt.

Maar eerlijk is eerlijk: het blijft een gevaarlijke onderneming om een lied dat zo sterk verbonden is met één stem opnieuw te zingen. Je hoort voortdurend het origineel in je hoofd.

En misschien is dat ook precies de bedoeling.

---

Beoordeling: ★★★★☆
Cijfer: 8,3

Hitpotentie: 6,7

Geen hit.

Wel een cover die laat zien dat sommige nummers nooit echt oud worden.https://www.youtube.com/watch?v=Czmy33Dqmv0