The Sways – Blue Sky, Don't Cry
Drie stemmen, één prachtig geheel. Soms is mooie samenzang eigenlijk al genoeg
Daar heb je weer zo'n band.
The Sways.
Een naam waarvan ik tot voor kort niet onmiddellijk dacht: daar moet ik alles voor laten vallen. Maar Blue Sky, Don't Cry begint en eigenlijk is het vrij snel gebeurd.
Want die samenzang.
Prachtig.
Niet drie stemmen die toevallig tegelijkertijd hetzelfde liedje zingen, maar stemmen die werkelijk bij elkaar lijken te horen. En dat is een verschil.
The Sways is een trio uit Flagstaff, Arizona, bestaande uit multi-instrumentalisten Kyle Miller, Andrew Tyler en Adam Bruce. Ze bewegen zich tussen indiefolk, softrock en americana, met duidelijke liefde voor de warme harmonieën van de jaren zeventig.
Nou, dat laatste hoef je mij na Blue Sky, Don't Cry niet meer uit te leggen.
Dit klinkt alsof iemand een oude plaat heeft gevonden waarop folk, Laurel Canyon en zachte westcoastpop samen een weekendje weg waren.
Maar het klinkt niet ouderwets.
Dat is belangrijk.
Want je kunt tegenwoordig vrij eenvoudig een akoestische gitaar pakken, drie baarden laten groeien en verklaren dat Fleetwood Mac een grote inspiratiebron is.
Daarmee heb je nog geen goed liedje.
The Sways gelukkig wel.
Blue Sky, Don't Cry duurt 4:26 en verscheen op 3 september via Rounder. Adam Bruce neemt de leadzang voor zijn rekening, terwijl Kyle Miller en Andrew Tyler bijdragen aan de productie en achtergrondzang.
En juist die stemmen maken voor mij het verschil.
Het nummer ademt.
Niemand probeert de ander weg te zingen.
Er hoeft geen vocale acrobatiek te worden uitgehaald om te bewijzen dat er talent aanwezig is.
Samen zingen is hier belangrijker dan hard zingen.
En dat vind ik mooi.
Blue sky… maar niet zonder wolken
Ook de titel is prachtig:
Blue Sky, Don't Cry.
Dat klinkt bijna kinderlijk eenvoudig, maar onder die zonnige woorden zit behoorlijk wat melancholie. De tekst gaat over er voor iemand blijven in moeilijke tijden: lange autoritten, ziekenhuizen, gebroken botten, begrafenissen en stormen passeren allemaal. Daartegenover staan kleine, warme beelden van samenzijn en de gedachte dat er nog tijd is om dingen om te draaien.
Daarom werkt die samenzang zo goed.
Het voelt bijna alsof drie mensen tegen één persoon zeggen:
je hoeft dit niet alleen te doen.
Geen enorme strijkers.
Geen koor van 84 mensen.
Geen producer die na drie minuten nog even een dramatische donderklap toevoegt.
Gewoon stemmen.
Gitaar.
Warmte.
Ruimte.
Soms is dat genoeg.
De Alternatieve Muziekman zegt
Dit is misschien niet het soort muziek waar ik normaal gesproken onmiddellijk op afvlieg.
Geen donkere synthesizers.
Geen postpunkbas.
Geen Robert Smith die ergens achter een rookmachine staat.
Maar goede muziek trekt zich gelukkig niets aan van mijn vaste voorkeuren.
En Blue Sky, Don't Cry is gewoon een heel mooi liedje.
Vooral die samenzang doet het.
Er zit iets geruststellends in. Iets tijdloos. Alsof dit nummer in 1976 gemaakt had kunnen worden, maar net zo gemakkelijk vandaag kan bestaan.
Bovendien heeft The Sways iets wat je niet kunt programmeren:
chemie tussen stemmen.
Dat kun je met honderd plugins proberen na te bouwen, maar uiteindelijk hoor je gewoon of mensen muzikaal bij elkaar passen.
Bij The Sways hoor ik dat.
En ineens ben ik dus alweer nieuwsgierig naar een band waar ik gisteren nauwelijks iets van wist.
Dat blijft toch het leukste van nieuwe muziek ontdekken.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,2/10
Samenzang: ⭐⭐⭐⭐⭐
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Warmte: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐½
Jaren 70-gevoel: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
Blue Sky, Don't Cry. Met zulke samenzang mag die blauwe lucht van mij best een klein traantje laten. Zolang The Sways maar met z'n drieën blijven zingen.
