Er zijn bands die terugkomen met een statement. En er zijn bands die terugkomen alsof ze nooit echt weg zijn geweest. Broken Social Scene kiest hier heel duidelijk voor optie twee. Only The Good I Keep klinkt niet als een comeback, maar als een voortzetting van een gesprek dat twintig jaar geleden al begon en blijkbaar nog steeds niet klaar is.
En dat is meteen de charme — en het risico.
Want laten we eerlijk zijn: als je You Forgot It In People ooit hebt grijs gedraaid, dan weet je precies wat je hier ongeveer gaat krijgen. Gelaagde gitaren, een licht rommelige maar warme productie, en een gevoel alsof iedereen in de band tegelijk iets belangrijks probeert te zeggen, maar elkaar nét niet in de weg zit. En wonder boven wonder werkt dat nog steeds.
De motor van het nummer ligt bij Hannah Georgas, die het geheel een soort rustige, bijna berustende drive geeft. Geen grote uithalen, geen dramatische pieken — dit is een nummer dat zich langzaam ontvouwt, zoals een herinnering die ineens weer boven komt drijven terwijl je er niet om hebt gevraagd.
En daar zit ook meteen de kracht van Only The Good I Keep. Het voelt menselijk. Niet perfect, niet gepolijst tot op het bot, maar warm en echt. Alsof de band zegt: “We gaan niet opnieuw het wiel uitvinden, we gaan gewoon laten horen dat we er nog zijn — en dat dat genoeg is.”
De productie van David Newfeld helpt daar enorm bij. Alles klinkt ruim, ademend, alsof er bewust ruimte is gelaten voor imperfectie. In een tijd waarin alles klinisch strak moet zijn, voelt dat bijna rebels.
Maar — en ja, die komt altijd — het schuurt nergens echt. Het blijft veilig binnen de grenzen van wat Broken Social Scene al jaren goed kan. Geen verrassende wendingen, geen moment waarop je rechtop gaat zitten en denkt: “Hé, wat gebeurt hier?” Het is eerder een warm bad. En een warm bad is fijn, maar je blijft er meestal niet eindeloos in liggen.
Toch… dit is zo’n nummer dat blijft hangen. Niet omdat het zo schreeuwt om aandacht, maar juist omdat het dat niet doet. Het groeit. Langzaam. Stilletjes. En voor je het weet staat het weer op repeat.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het nodig? Misschien niet.
Is het mooi? Absoluut.
Eindoordeel:
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 7,4
Geen comeback, geen revolutie — gewoon een band die nog steeds precies weet hoe je iets echts maakt. En dat is tegenwoordig al bijzonder genoeg.
