Bloc Party – Lagoon Blue
Oude bekende in een nieuw jasje. Niet totaal anders dan ‘Blue’, maar wél voller, warmer en precies op zijn plek
Daar zijn ze weer.
Bloc Party.
En zoals inmiddels bekend heb ik bij Britse gitaarbands een klein probleem met mijn objectiviteit. Zeker wanneer er Bloc Party op staat.
Na Pigwig — dat bij mij al behoorlijk raak was — komt vlak voor het nieuwe album Anatomy Of A Brief Romance nog één laatste voorproefje:
Lagoon Blue.
Alleen…
hebben we dit nummer niet al eens gehoord?
Jazeker.
Lagoon Blue is namelijk een nieuwe versie van Blue, dat oorspronkelijk verscheen op de EP The High Life uit 2023. En wie verwacht dat Bloc Party het nummer volledig heeft afgebroken en vervolgens ondersteboven weer heeft opgebouwd, komt bedrogen uit.
Het verschil is niet gigantisch.
Maar het verschil is er wel. De nieuwe versie klinkt voller en weelderiger en sluit daardoor beter aan bij de andere nummers die we inmiddels van het nieuwe album kennen.
En eerlijk gezegd:
ik vind deze versie mooier.
Trevor Horn heeft de poetsdoek gepakt
Daar zit natuurlijk ook Trevor Horn achter de knoppen.
Ja, díé Trevor Horn.
De man die met onder anderen Pet Shop Boys, Frankie Goes To Hollywood en Grace Jones werkte, produceerde het zevende Bloc Party-album. Anatomy Of A Brief Romance verschijnt op vrijdag 11 september en telt veertien nummers; Lagoon Blue staat op nummer vijf.
En Trevor Horn doet hier gelukkig niet wat producers soms doen wanneer ze een ouder nummer opnieuw aanpakken:
alles groter maken omdat het kan.
Geen compleet symfonieorkest.
Geen twintig extra achtergrondzangers.
Geen dancebreak omdat iemand heeft gehoord dat jongeren dat leuk vinden.
Hij geeft Blue vooral meer ruimte en kleur.
De gitaren klinken rijker. De productie ademt meer. En de stem van Kele Okereke lijkt beter in het geheel te liggen.
Daarom begrijp ik ook waarom deze versie Lagoon Blue heet.
Het oorspronkelijke Blue was blauw.
Deze versie heeft ineens meerdere tinten.
En het past bij het verhaal
Dat is belangrijk, want Anatomy Of A Brief Romance wordt geen willekeurige verzameling Bloc Party-liedjes.
Het is een conceptalbum over een relatie van begin tot einde. Okereke heeft gezegd dat de teksten voortkomen uit dingen die hem werkelijk zijn overkomen.
Dan krijgt zo'n opnieuw opgenomen nummer ineens een functie.
Want liefde werkt natuurlijk precies zo.
Je kijkt een paar jaar later terug op iets waarvan je dacht dat je het kende en ineens ziet het er anders uit.
De herinnering is hetzelfde.
De kleur is veranderd.
En misschien zoek ik er nu veel te veel achter en heeft Trevor Horn gewoon een betere galm gevonden.
Kan ook.
Maar het werkt.
Toch wint Pigwig
En daar moet ik wel bij zeggen:
Pigwig vind ik sterker.
Dat nummer had voor mij onmiddellijk dat typisch Britse Bloc Party-gevoel. Die gitaren, die energie, die eigenaardige romantiek — ik hoorde er zelfs iets van The Jam in.
Lagoon Blue is rustiger.
Dromeriger.
Meer beschouwend.
En daardoor misschien ook iets minder onmiddellijk.
Maar na twee luisterbeurten merk ik alweer hetzelfde verschijnsel dat ik eerder bij The Swell had:
hij groeit.
De eerste keer dacht ik vooral: ja, dit ken ik.
De tweede keer hoorde ik waarom Bloc Party het opnieuw heeft aangepakt.
En bij de derde luisterbeurt was ik gestopt met vergelijken.
Dan heeft het nummer dus gewonnen.
De Alternatieve Muziekman zegt
Mijn verwachtingen voor Anatomy Of A Brief Romance worden inmiddels gevaarlijk hoog.
Coming On Strong.
Love Bombs.
Now We Can't Be Friends.
Pigwig.
En nu Lagoon Blue.
Het album verschijnt vrijdag en de officiële tracklist bevestigt veertien nummers.
Het mooiste vind ik dat Bloc Party niet probeert Silent Alarm opnieuw te maken.
Dat album bestaat al.
Laat het daar vooral lekker staan.
Dit is een oudere Bloc Party. Een band die nog steeds herkenbaar Brits klinkt, maar inmiddels ruimte durft te laten voor romantiek, melancholie en een producer als Trevor Horn.
Lagoon Blue is misschien niet het nummer waarvan ik onmiddellijk roep:
PLAAT VAN DE WEEK!
Maar het is wél een heel mooie laatste stap richting vrijdag.
En ja hoor.
Mijn zwak voor Bloc Party speelt opnieuw op.
Heel vervelend.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,1/10
Gitaren: ⭐⭐⭐⭐½
Kele Okereke: ⭐⭐⭐⭐⭐
Trevor Horn-factor: ⭐⭐⭐⭐½
Britse-indie-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐½
Beter dan het oorspronkelijke Blue: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐½☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
Verwachting nieuwe album: ⭐⭐⭐⭐⭐
Blue was al mooi. Lagoon Blue is hetzelfde uitzicht nadat iemand het raam heeft schoongemaakt. Geen compleet ander landschap — je ziet alleen ineens hoeveel kleuren er eigenlijk al waren.
