woensdag 18 november 2026

Loïc Nottet - crash ★★★★☆ – 8/10




Christine and the Queens heeft er een Belgische concurrent bij. En die mag er zijn.

★★★★☆ – 8/10

Sommige artiesten hoor je en je denkt onmiddellijk aan iemand anders. Bij Crash van Loïc Nottet moest ik vrijwel direct denken aan Christine and the Queens. Die bijzondere combinatie van elektronische pop, theatrale spanning en een zekere Franse elegantie. Alleen komt deze versie uit België.

En dat is bepaald geen straf.

Loïc Nottet is sowieso een artiest die ik interessant vind. Hij heeft een prachtige stem, een uitgesproken gevoel voor drama en een muzikale persoonlijkheid die zich niet gemakkelijk in een hokje laat stoppen. Zijn muziek beweegt ergens tussen alternatieve pop, elektronica en pure theatraliteit.

Met Crash raakt hij voor mij aan de wereld van Christine and the Queens. Niet omdat hij die klakkeloos kopieert, maar vanwege de sfeer en de artistieke uitstraling.

Het is popmuziek die niet alleen gehoord, maar ook gevoeld wil worden.

Wat mij aanspreekt, is dat Nottet niet bang is om zijn eigen gevoeligheid te laten zien. Hij hoeft niet voortdurend de stoere popster uit te hangen. Er mag emotie zijn. Er mag iets schuren. En gelukkig hoeft niet ieder nummer te klinken alsof het speciaal voor een radiostation met drie verkeersbulletins per uur is gemaakt.

Daar hebben we er al genoeg van.

Ik hou van elektronische pop met karakter. Depeche Mode, Pet Shop Boys, Mylène Farmer en natuurlijk Christine and the Queens. Artiesten die begrijpen dat een synthesizer meer kan doen dan alleen een vrolijk deuntje produceren.

Er moet iets achter zitten.

Bij Loïc Nottet vind ik vooral die combinatie van kwetsbaarheid en theatrale bravoure aantrekkelijk. Hij heeft de uitstraling van iemand die zijn emoties niet netjes in een laatje opbergt, maar ze liever omzet in muziek.

En dat levert interessante pop op.

Toch is Crash voor mij niet helemaal een meesterwerk. Daarvoor mis ik nog net dat ene moment waarop een goed nummer verandert in iets werkelijk onvergetelijks. Die melodie die dagenlang blijft hangen. Dat onverwachte muzikale detail waardoor je onmiddellijk opnieuw wilt luisteren.

Maar het is absoluut een richting die mij aanspreekt.

Mijn oordeel: Loïc Nottet laat met Crash een kant horen die uitstekend past bij mijn liefde voor eigenzinnige, elektronische pop. De vergelijking met Christine and the Queens is wat mij betreft een compliment.

En eerlijk gezegd: als België dit soort popmuziek blijft afleveren, mogen ze van mij gerust nog een paar punten extra krijgen op het Eurovisie Songfestival.

Zonder vakjury. Gewoon van mij.

Achtergrond: Crash verscheen op 13 november 2026. Nottet schreef het nummer na een persoonlijke angstaanval. Achter de dansbare elektronica zit dus een behoorlijk kwetsbaar verhaal. 

Radio Contact+1

INDIE TOP 20-potentie: Sterke kandidaat. De combinatie van Franstalige electropop en de sfeer van


https://youtu.be/SCw0qj4z5mY?si=on0FRcG1xAAbeVD1

SOAK - transmitter park★★★★☆ – 8,5/10



Gelukkig. SOAK blijft gewoon SOAK.

★★★★☆ – 8,5/10

Sommige artiesten ontdekken zichzelf opnieuw en besluiten vervolgens dat alles anders moet. Nieuwe kleding, nieuwe producers, een compleet andere sound en het liefst ook nog een internationale carrière. Voor je het weet, klinkt een eigenzinnige indieartiest als de achtergrondmuziek van een willekeurige telefoonreclame.

Gelukkig hebben we SOAK nog.

Met Transmitter Park laat Bridie Monds-Watson horen waarom ik zo'n zwak heb voor deze Noord-Ierse muzikant. Geen overdreven gebaren, geen muzikale grootheidswaanzin en vooral geen wanhopige poging om de volgende wereldhit te schrijven.

SOAK blijft gelukkig SOAK. En dat is precies wat ik wil horen.

Wat mij altijd aanspreekt in de muziek van SOAK, is die bijzondere combinatie van kwetsbaarheid en eigenzinnigheid. Het hoeft allemaal niet perfect te zijn. Sterker nog, juist de kleine rafelrandjes maken de muziek interessant.

SOAK heeft iets ontwapenends. Een stem die niet probeert de hele wereld te overtuigen, maar gewoon een verhaal wil vertellen. Alsof iemand naast je op de bank zit en voorzichtig iets persoonlijks deelt.

En daar luister ik graag naar.

Ik heb sowieso een zwak voor artiesten die melancholie niet verwarren met zwaarmoedigheid. Denk aan de intieme momenten van Sufjan Stevens, de gevoeligheid van Daughter en de eigenzinnige indiepop van The Japanese House.

SOAK hoort voor mij thuis in dat gezelschap.

Het mooie is dat deze muziek niet om aandacht hoeft te schreeuwen. In een tijd waarin veel singles binnen vijftien seconden hun volledige bestaansrecht moeten bewijzen, vind ik dat bijna een verademing.

Niet ieder nummer hoeft een explosief refrein te hebben. Niet iedere artiest hoeft ineens elektronischer, commerciëler of toegankelijker te worden.

Soms is trouw blijven aan jezelf al vernieuwend genoeg.

En dat is wat ik waardeer aan SOAK. Die herkenbare muzikale identiteit. Die oprechtheid. Dat gevoel dat achter de muziek daadwerkelijk iemand zit die iets te vertellen heeft.

Natuurlijk mag een artiest zich ontwikkelen. Graag zelfs. Maar ontwikkeling hoeft niet te betekenen dat je alles wat je bijzonder maakt overboord gooit.

Mijn oordeel: Transmitter Park bevestigt voor mij waarom SOAK een bijzondere plek verdient binnen de alternatieve muziek. Geen grote gebaren, maar persoonlijkheid, karakter en emotie.

De wereld verandert. De muziekindustrie verandert. Zelfs de algoritmes veranderen voortdurend van gedachten.

SOAK blijft gelukkig SOAK.

En soms is dat meer dan genoeg.

Achtergrond bij het nummer: transmitter park verscheen op 17 november 2026 als derde voorproefje van het album decembers, dat op 4 december uitkomt. Het nummer ontstond na een emotioneel moment in New York, waar SOAK tijdens een nachtelijke wandeling bij Transmitter Park in tranen uitbarstte. 

The Line of Best Fit+1


INDIE TOP 20: Een sterke kandidaat voor een notering.

MARCO MENGONI – COMING HOME★★★☆☆ – 6,5/10



Waarom Engels, Marco? Italië heeft toch al een prachtige taal?

★★★☆☆ – 6,5/10

Marco Mengoni heeft een nieuwe single. Coming Home. Een Engelse titel, een Amerikaanse sound en een flinke dosis soul. Op papier klinkt dat allemaal veelbelovend. Maar na het luisteren blijf ik vooral met één vraag zitten: waarom, Marco?

Waarom moet een van de mooiste Italiaanse stemmen ineens klinken alsof hij auditie doet voor een Amerikaanse soulplaat?

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb een groot zwak voor Marco Mengoni. Die stem is fantastisch. Warm, krachtig, soms breekbaar en altijd herkenbaar. Hij behoort voor mij tot de beste mannelijke zangers die Italië de afgelopen jaren heeft voortgebracht.

Maar juist daarom vind ik Coming Home een gemiste kans.

Marco wilde blijkbaar graag een soulnummer maken. Prima. Soul past uitstekend bij zijn stem. Hij heeft de techniek, de emotie en de uitstraling om zo'n nummer overtuigend te brengen. Daar ligt het probleem niet.

Het probleem is dat hij zijn Italiaanse identiteit voor mijn gevoel een beetje achterlaat bij de douane.

De Amerikaanse muzikale aankleding klinkt verzorgd, maar ook behoorlijk voorspelbaar. Alles zit keurig op zijn plaats. Misschien zelfs iets té keurig. Ik mis de eigenzinnigheid, de emotionele intensiteit en vooral die prachtige Italiaanse taal waarmee Mengoni mij normaal gesproken weet te raken.

Want laten we eerlijk zijn: Italiaans is bijna gemaakt om in te zingen. Zelfs een boodschappenlijstje klinkt in die taal nog als een hartverscheurende liefdesverklaring.

En Marco kan dat als geen ander.

Ik begrijp best dat hij internationaal wil blijven groeien. Een Engelstalige single maakt de weg naar een groter publiek misschien gemakkelijker. Maar groter betekent niet automatisch beter.

Juist artiesten die trouw blijven aan hun eigen muzikale karakter, kunnen internationaal indruk maken. Kijk naar hoe Italiaanse muziek buiten de landsgrenzen geliefd is geworden. Daar hoeft echt niet altijd een Amerikaans sausje overheen.

Wat mij betreft had Marco die soulvolle richting veel interessanter kunnen maken door gewoon in het Italiaans te zingen. Dan was Coming Home misschien niet alleen een thuiskomst geweest, maar ook muzikaal echt thuisgekomen.

Nu hoor ik een uitstekende zanger in een nummer dat mij onvoldoende verrast.

Mijn oordeel: Coming Home is zeker geen slechte single. Marco Mengoni zingt prachtig, maar de Amerikaanse soulrichting overtuigt mij net niet. Ik mis zijn Italiaanse hart.

Marco, kom vooral thuis.

Maar neem de Italiaanse taal de volgende keer gewoon mee.

Achtergrond: Coming Home verscheen op 7 november 2025 als kerstballad, geschreven met de Amerikaanse singer-songwriter Matt Simons. Mengoni koos bewust voor een warme, soulvolle jarenzeventigsound. 


INDIE TOP 20-potentie: Voor mij net niet. Een prachtige stem, maar muzikaal te weinig verrassend.

https://youtu.be/_EYTPzgmpWs?si=vVxLKoff_HqABTMZ


WARHAUS – JUST A SPARK AWAY ★★★★☆ – 8/10



WARHAUS – JUST A SPARK AWAY

Een nieuw hoofdstuk. En gelukkig weet niemand waar het eindigt.

★★★★☆ – 8/10 (voorlopig)

Warhaus slaat een nieuwe weg in. En dat vind ik spannend. Want Maarten Devoldere is niet iemand die zijn muzikale meubels ieder jaar op dezelfde plek laat staan.

Met Just a Spark Away lijkt een nieuw hoofdstuk aangebroken. Donker, eigenzinnig en met de belofte van iets onverwachts. Precies wat ik graag hoor van een artiest die zichzelf durft uit te dagen.

Ik heb altijd een zwak gehad voor de melancholische, sensuele wereld van Warhaus. Maar ik hoef niet telkens dezelfde plaat in een andere hoes. Laat die vertrouwde romantiek maar eens botsen met iets nieuws.

Een artiest moet soms risico's nemen. Zelfs als zijn publiek liever heeft dat hij netjes op de bank blijft zitten.


https://youtu.be/iAmGtiVl6VU?si=kmgWO8RZu3vAtKVq

dinsdag 17 november 2026

KOVACS – DOG★★★★★ – 9/10


Gisteren de nieuwe Bond. Morgen Kovacs als zangeres van de titelsong?

★★★★★ – 9/10

Gisteren ging het nog over de nieuwe James Bond. Vandaag luister ik naar DOG van Kovacs en denk ik: waarom zoeken ze eigenlijk nog naar een zangeres voor de volgende titelsong? We hebben er gewoon eentje in Nederland rondlopen. Sharon Kovacs. En ze hoeft niet eens auditie te doen.

Wat een stem. Wat een sfeer. En wat een prachtig nummer.

Kovacs heeft iets wat je niet kunt aanleren. Die donkere, rokerige stem, ergens tussen Shirley Bassey, Amy Winehouse en Beth Gibbons van Portishead. Een stem die klinkt alsof ze al drie levens achter de rug heeft en over het vierde liever niet praat.

En precies dat maakt DOG zo bijzonder.

Het nummer staat op haar nieuwe album Static Tears, dat op 13 november verscheen. Daarop combineert ze haar vertrouwde donkere soul met elektronica, analoge synthesizers en invloeden uit de jaren zeventig. Een interessante ontwikkeling, want Kovacs blijft herkenbaar zonder voortdurend hetzelfde kunstje te herhalen. 

Kovacs Official+1




Bij DOG hoor ik vooral die prachtige filmische spanning. De muziek heeft iets dreigends, iets verleidelijks. Alsof je midden in een Bondfilm zit, ergens tussen een verlaten hotelkamer, een geheimzinnige vrouw en een martini die inmiddels behoorlijk lauw is geworden.

Daniel Craig is vertrokken. De nieuwe Bond is nog niet bekend. Maar de muziek kunnen ze alvast regelen.

Wat mij aanspreekt, is dat Kovacs niet overdreven haar best hoeft te doen om indruk te maken. Ze heeft die uitstraling gewoon. Waar sommige zangeressen een compleet orkest nodig hebben om dramatisch te klinken, kan Sharon Kovacs met één zin al een hele film oproepen.

En dan die videoclip.

Wat een prachtige clip! Geen obligaat promotiefilmpje waarin een zangeres een beetje moeilijk in de camera kijkt. De beelden hebben een eigen verhaal. Samen met regisseur Jiska Rickels en cameraman Martijn Broekhuizen maakte Kovacs een drieluik over trauma en herstel. DOG vormt daarvan het sluitstuk en raakt aan het doorbreken van pijn die van generatie op generatie wordt doorgegeven. 

MusicCorner.gr

Dat geeft de muziek nog meer betekenis.

Ik heb altijd een zwak gehad voor muziek die duisternis en schoonheid weet te combineren. Denk aan Portishead, Massive Attack en de meer melancholische momenten van Depeche Mode. Kovacs past uitstekend in dat rijtje, maar heeft inmiddels haar eigen muzikale handtekening ontwikkeld.

Mijn oordeel: DOG is een indrukwekkend, donker en verleidelijk nummer van een Nederlandse zangeres die internationaal veel meer aandacht verdient.

En mocht de producent van James Bond toevallig meelezen: stop met zoeken.

Sharon Kovacs heeft haar sollicitatiebrief al ingezongen.

★★★★★

9/10

INDIE TOP 20: Absolute kanshebber voor de bovenste regionen.

https://youtu.be/XDpOYB97wi0?si=y_UxQTQVB2hg7RcG