Future Islands – Seasons (Waiting On You) (Live bij Later... with Jools Holland – BBC)★★★★★

Sommige optredens luister je.
Deze kijk je.

Sterker nog: het nummer ken je al, maar je blijft hangen voor één ding:
Samuel T. Herring z’n dansmoves.

Want laten we eerlijk zijn — muzikaal is Seasons gewoon een prima synthpopliedje. Leuke baslijn, fijne hook, beetje melancholie, beetje 80’s gevoel. Niks mis mee. Gewoon degelijk.

Maar live bij Jools Holland verandert het ineens in… een soort bezeten fitnessles.

Herring staat daar niet te zingen.
Die valt het nummer aan.

Binnen dertig seconden: zweten. Springen. Knieën omhoog. Rare armbewegingen alsof hij tegelijk bokst en een mug probeert te slaan. Je verwacht elk moment dat iemand van de BBC roept: “meneer, dit is een studio, geen crossfit”.

En toch… het werkt.

Want die man meent het.

Geen ironie. Geen pose. Geen “kijk mij indie cool zijn”. Gewoon 200% emotie. Hij zingt alsof z’n leven ervan afhangt. Schreeuwt, gromt, smijt zichzelf over het podium. Het is half soulzanger, half dronken oom op een bruiloft — en dat bedoel ik als compliment.

De band blijft ondertussen stoïcijns doorspelen. Synths strak. Bas groovy. Alles netjes. Alsof ze denken: laat hem maar, hij komt zo wel terug.

Dat contrast maakt het goud.

Het nummer zelf? Catchy als de pest. Dat refrein blijft weken hangen. Niet ingewikkeld, gewoon goed geschreven pop. Daarom werkt het ook zo live: iedereen kan meteen mee.

Maar eerlijk is eerlijk: zonder Herring was dit “gewoon een leuke track”.
Met Herring is het legendarische tv.

Hitpotentie? Enorm.
Entertainmentwaarde? Nog groter.

★★★★★
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 9,0

Goed liedje. Geweldige performance. En die dansmoves? Alsof je favoriete buurman ineens bezeten raakt door soul. Je kunt niet wegkijken. En dat wil je ook niet.

https://youtu.be/e8Uhf3gM1m0?si=MHUFqpzBmibbuwAR

Two Feet – Lost Your Ghost ★★☆☆☆

ommige artiesten maken muziek voor de massa.
Two Feet maakt muziek voor mensen die om half twee ’s nachts nog wakker zijn en denken: waar ging het eigenlijk mis?

Dat klinkt interessant. Sexy zelfs. Donker. R&B-achtig. Beetje zwoel.

Maar bij Lost Your Ghost dacht ik vooral: oké… gebeurt er nog iets of is dit het?

Het begint met zo’n typische Two Feet-basis: slome beat, beetje bas, wat gitaarplukjes, veel echo. Alles klinkt alsof het in een lege slaapkamer is opgenomen. Dat minimalisme kan heel cool zijn — als er spanning in zit.

Hier voelt het meer als… leeg.

Zijn zang is dat half-fluisterende, half-lome gepraat. Klinkt stoer, nonchalant, beetje “het kan me allemaal niet schelen”. Maar na twee minuten wil je gewoon dat iemand een keer écht zingt. Of schreeuwt. Of iets. Alles blijft in dezelfde vlakke stand.

Het refrein? Nauwelijks verschil.
Couplet? Zelfde sfeer.
Brug? Ook ongeveer hetzelfde.

Het nummer kabbelt voort als een Uber-rit om 03:00 uur. Je komt wel aan, maar je herinnert je er niks van.

De video probeert het nog spannend te maken: donkere kleuren, rook, schaduwen, slow motion, beetje arty gedoe. Maar het voelt allemaal alsof het uit hetzelfde “moody indie video”-pakket komt dat elke slaapkamerproducer downloadt. Geen idee, geen verhaal. Gewoon sfeer.

En sfeer alleen is niet genoeg.

Misschien is dit bedoeld als “cool en minimalistisch”.
Voor mij is het vooral: saai.

Het is niet slecht. Het is gewoon… niks. Geen haakje, geen emotie, geen moment dat je denkt: hé, dit is goed.

En dat is misschien nog erger dan slecht.

★★☆☆☆
Cijfer: 5,9
Hitpotentie: 5,2

Donker, traag en vooral vergeetbaar. Meer achtergrondmuziek dan liedje. Ik zet liever het licht aan en iets anders op.

https://youtu.be/4lXuSbCHqww?si=DkR-jS6SMGM-wHmW

Nothing But Thieves – Particles.★★★☆☆

Sommige nummers worden door iedereen “emotioneel meesterwerk” genoemd.
En dan zit jij op de bank en denk je: ja… oké… en nu?

Dat heb ik dus met Particles.

Kijk, objectief klopt alles. Piano. Strijkers. Zachte opbouw. Connor Mason die z’n ziel uit z’n lijf probeert te zingen. Alles staat in de juiste stand: dramatisch, breekbaar, “dit moet je voelen”.
Maar ergens halverwege zit je gewoon naar de klok te kijken.

Het begint klein. Té klein. Fluisterpiano, beetje galm. Alsof iemand bang is om de buren wakker te maken. Dan die zang — hoog, breekbaar, bijna huilend. Dat is hun handelsmerk, maar hier voelt het alsof elke lettergreep op standje kijk mij eens kwetsbaar zijn staat.

En dan die opbouw…

Je weet precies wat er komt. Strijkers erbij. Drums erbij. Grote emotionele ontlading. Slow motion. Aanstekers in de lucht. Het staat allemaal al in het draaiboek. Verrassing: nul.

Het is een beetje alsof iemand je drie minuten lang vertelt dat het heel verdrietig is, zonder dat je zelf iets mag voelen. Het wordt je opgelegd. “NU MOET JE ONTROERD ZIJN.” Ja, zo werkt het niet.

Technisch? Prima.
Productie? Mooi.
Stem? Indrukwekkend.

Maar het raakt me gewoon niet.

Het is zo’n nummer dat perfect past onder een talentenjacht-montage of een afscheidsscène in een ziekenhuisserie. Dat bedoel ik niet als compliment.

Soms wil je minder drama en meer echtheid. Minder strijkers, meer lef.

Misschien ben ik te nuchter. Misschien ben ik gewoon chagrijnig. Maar ik zet ’m niet nog een keer op.

★★★☆☆
Cijfer: 6,5
Hitpotentie: 6,0

Alles klopt. Behalve het gevoel. Mooi gemaakt, maar ik voel vooral dat ik iets anders wil luisteren.

https://youtu.be/uYmT5ouO0Nw?si=1Wgm0fFfkdzzNmFg

Anna Calvi – God’s Lonely Man (feat. Iggy Pop★★☆☆☆

Sommige samenwerkingen klinken op papier fantastisch.
Anna Calvi. Iggy Pop.
Dan denk je: dit wordt vuurwerk, zweet, gitaren, chaos.

Maar wat je krijgt is… een kunstproject.

Zo’n nummer waarvan je na drie minuten denkt: moet ik dit begrijpen of mag ik het gewoon niet leuk vinden?

Het begint al loodzwaar. Geen groove, geen melodie waar je je aan vastklampt. Gewoon dreigende gitaren, galm, spanning. Alsof iemand een slechte dag muzikaal heeft vertaald naar beton.

Anna Calvi zingt zoals altijd dramatisch en filmisch. Dat kan geweldig werken — denk aan haar sterkere nummers — maar hier voelt het alsof alles nét te veel gewicht krijgt. Elke noot is belangrijk. Elke stilte symbolisch. Je wordt er bijna moe van.

En dan Iggy Pop.

Normaal is Iggy chaos, energie, gevaar.
Hier klinkt hij alsof hij een sombere podcast inspreekt.

Half praten, half brommen. Geen melodie. Geen hook. Gewoon teksten mompelen. Artistiek? Vast. Spannend? Mwah. Het voelt meer als een hoorspel dan als een lied.

Het grootste probleem: er gebeurt gewoon te weinig.

Je wacht op een moment. Een uitbarsting. Een refrein. Iets.
Maar het blijft maar sudderen. En sudderen. En nog meer sudderen. Op een gegeven moment wil je gewoon dat iemand op een drum slaat.

Het is zo’n track die recensenten “intens” noemen, maar die je zelf nooit vrijwillig nog een keer opzet.

Respect? Ja.
Plezier? Nauwelijks.

En soms mag je gewoon zeggen: dit is knap gemaakt, maar niks voor mij.

Niet elk kunstwerk hoeft aan je muur.

★★☆☆☆
Cijfer: 6,2
Hitpotentie: 3,4

Donker, zwaar en vooral vermoeiend. Meer installatiekunst dan liedje. Knap hoor, maar ik zet liever iets anders op.

https://youtu.be/VwM4MNdz8v8?si=EqaQ3i9gLHIMIbxn

Taylor Swift – Opalite (Official Music Video★★★★☆

Er zijn artiesten die een clip maken.
En er is Taylor Swift, die gewoon een korte speelfilm opneemt omdat een “lyric video” blijkbaar te min is.

Opalite klinkt al als iets dat je bij de edelstenenwinkel koopt met korting, maar vooruit — het blijkt een metafoor. Breekbaar. Lichtgevend. Half doorzichtig. Kortom: gevoelens.

Het nummer zelf begint klein. Zachte synths, dromerige piano, veel ruimte. Geen stadiondrama. Geen Shake It Off-gedoe. Dit zit meer in haar folky / indiepop / nachtelijke dagboekfase. Fluisterpop. Koptelefoonmuziek. Je hoort meteen: dit is de “ik heb nagedacht en ik ga het rustig vertellen”-Taylor.

En eerlijk? Dat is vaak haar beste stand.

De coupletten zijn bijna gesproken. Intiem. Alsof ze naast je op de bank zit met thee en zegt: “ik moet even iets kwijt”. En dan dat refrein — niet groots, maar glijdend. Zo’n melodie die langzaam onder je huid kruipt in plaats van je omver te blazen.

Productie is weer belachelijk goed. Alles klinkt alsof het met een pincet is neergelegd. Subtiele beats, warme pads, een bas die je meer voelt dan hoort. Geen overdaad. Gewoon sfeer.

En dan de video.

Natuurlijk geen “ik sta op een krukje met een gitaar”-clip. Nee.
We krijgen: spiegels, rook, pastelkleuren, slow motion, zwevende stoffen, Taylor die betekenisvol uit ramen staart. Alsof elke scène schreeuwt: dit is kunst jongens.

Maar… het werkt dus wel.

De beelden zijn zacht, dromerig, bijna fragiel. Net als het nummer. Alles voelt licht breekbaar. Alsof je bang bent dat het uiteenvalt als je te hard kijkt. Dat past perfect bij de titel. Geen TikTok-dansjes. Geen product placement. Gewoon sfeer en emotie.

En ja — soms is het ook een tikje veel. Taylor heeft de neiging om élke blik en élke handbeweging symbolisch te maken. Dan denk je: meisje, je pakt gewoon een kop thee, het is geen Oscar-moment. Maar goed, dat is haar charme én haar overdrijving tegelijk.

Is het vernieuwend? Niet echt.
Is het vakkundig? Absurd goed.
Is het weer zo’n nummer dat miljoenen streams pakt terwijl jij denkt “hoe dan?”? Zeker.

Taylor maakt geen liedjes meer. Ze bouwt universums.

★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 9,5

Zacht, breekbaar en filmisch. Alsof je door glas loopt zonder je te snijden. Taylor doet weer Taylor-dingen. En ja… dat blijft irritant goed

https://youtu.be/1FVF-9KQiPo?si=hxWl4_QX6APT9lLg