Johnny Marr – Spin Single recensie★★★★☆

7

Sommige muzikanten hoeven maar één akkoord aan te slaan en je weet genoeg.

Geen grote aankondiging.

Geen rookmachine.

Geen stem die roept: “dames en heren, een legende!”

Gewoon die gitaar.

En ja hoor.

Daar is Johnny Marr.

Met zijn nieuwe single Spin laat hij weer horen waarom hij niet zomaar “de gitarist van vroeger” is. Natuurlijk zal zijn naam altijd verbonden blijven aan The Smiths. Dat krijg je als je een paar van de meest herkenbare gitaarlijnen uit de Britse popgeschiedenis hebt gemaakt.

Best lastig.

Maak één keer iets geniaals en mensen beginnen er veertig jaar later nog steeds over.

Maar Marr heeft iets knaps gedaan:

hij is blijven bewegen.

En Spin klinkt precies zo.

Levend.

Vanaf de eerste seconden zit er energie in. Die typische heldere gitaarlijnen draaien en bewegen door het nummer heen. Niet omdat hij wil laten zien hoeveel noten hij kan spelen — dat is nooit zijn stijl geweest.

Johnny Marr speelt geen gitaar om indruk te maken op andere gitaristen.

Hij speelt om liedjes beter te maken.

Groot verschil.

Er zijn genoeg muzikanten die twintig solo’s kunnen spelen waardoor iedereen technisch onder de indruk is, maar niemand iets voelt.

Marr doet vaak met drie akkoorden meer.

Spin heeft een heerlijke Britse drive. Een beetje indie, een beetje alternatieve rock en vooral dat gevoel van iemand die nog steeds plezier heeft in muziek maken.

En dat hoor je.

Veel artiesten uit zijn generatie klinken soms alsof ze nog één rondje moeten doen omdat de agenda dat zegt.

Marr klinkt alsof hij gewoon zin had.

Dat is misschien wel de grootste winst.

De productie is fris zonder zijn identiteit kwijt te raken. Het probeert niet overdreven modern te zijn. Geen vreemde samenwerking om jongeren te bereiken. Geen geforceerde TikTok-refreintjes.

Gewoon Johnny Marr.

Gitaar.

Melodie.

Klasse.

Is Spin een nieuwe wereldklassieker?

Misschien niet.

Maar dat hoeft ook niet.

Niet elk nieuw hoofdstuk hoeft beter te zijn dan het beroemdste hoofdstuk uit het boek.

Soms wil je gewoon weten dat de schrijver nog steeds goede zinnen maakt.

En dat doet hij.

Spin bewijst dat Johnny Marr nog altijd relevant klinkt.

Niet door achter trends aan te rennen.

Maar door precies te doen wat hij altijd al goed kon.

---

Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,5

Hitpotentie: 7,4

🎸 Een heerlijke nieuwe single van Johnny Marr. Fris, energiek en natuurlijk met die herkenbare gitaarmagie. Geen nostalgische terugblik — gewoon een muzikant die nog steeds vooruit draait

https://youtu.be/VqGsu-5jluw?si=_RQbHB7_nZFOuaGn

Eels – Cap In Hand Single recensie★★★★☆

4

Er zijn artiesten waarbij een grote muzikale verandering eigenlijk bijna teleurstellend zou zijn. Natuurlijk is ontwikkeling belangrijk, maar stel je voor dat Eels ineens met een Ibiza-danceplaat komt inclusief confettikanonnen en een gastbijdrage van de populairste rapper van het moment.

Nee.

Laat maar.

Sommige artiesten moeten vooral zichzelf blijven.

En gelukkig:

Cap In Hand bewijst dat Eels nog steeds gewoon Eels is.

Dat klinkt misschien als een simpele opmerking.

Maar eigenlijk is het een groot compliment.

Want Mark Oliver Everett, oftewel E, heeft door de jaren heen een eigen muzikale wereld gebouwd. Je stapt erin en je weet meteen waar je bent.

Een beetje rommelig.

Een beetje melancholisch.

Een beetje vreemd.

Maar altijd menselijk.

Vanaf de eerste tonen hoor je die vertrouwde sfeer. Geen gladgestreken productie waarbij alle randjes zijn weggepoetst. Gelukkig niet. Bij Eels horen juist die kleine scheurtjes.

Het is muziek met een krasje.

En vaak zit precies daar de schoonheid.

Cap In Hand voelt als een gesprek met een oude vriend die je een tijdje niet hebt gezien. Hij is misschien iets ouder geworden, heeft nieuwe verhalen, maar na vijf minuten denk je:

ja hoor.

Daar ben je weer.

De kracht van Eels zit nooit in overdreven drama. E hoeft geen enorme vocale uithalen te doen om iets duidelijk te maken. Hij kan met een simpele zin en een droge voordracht meer gevoel oproepen dan sommige artiesten met een compleet orkest.

Dat is vakmanschap.

Muzikaal blijft het nummer trouw aan die bekende combinatie van alternatieve rock, singer-songwriter en een vleugje eigenaardigheid.

Want dat laatste is belangrijk.

Eels zonder een beetje vreemdheid is als koffie zonder cafeïne.

Het lijkt erop.

Maar er mist iets.

En natuurlijk kun je zeggen: verrast Cap In Hand enorm?

Nee.

Niet echt.

Maar moet dat altijd?

Een nieuwe Eels-single voelt niet alsof je een compleet onbekende stad ontdekt. Het voelt eerder alsof je terugkeert naar een favoriete straat waar nog steeds dat kleine bijzondere winkeltje zit.

En gelukkig is het niet vervangen door een standaard keten.

Dat is precies waarom fans blijven luisteren.

Omdat Eels niet probeert iemand anders te worden.

Geen jonger imago.

Geen paniek.

Gewoon goede liedjes maken.

Blijkbaar mag dat nog.

---

Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,4

Hitpotentie: 7,1

🎩 Gelukkig: Eels is Eels gebleven. Cap In Hand heeft weer die typische mix van melancholie, droge charme en menselijke rafelrandjes. Geen revolutie — gewoon een oude vriend die opnieuw een mooi verhaal vertelt.

https://youtu.be/fflhp0v5Fr8?si=-D66DrZcYlVZl-QU

only tears – Disaster Single recensie★★★★☆

5

Soms wil je als recensent origineel blijven. Je denkt: vandaag ga ik eens géén vergelijking maken met dezelfde band.

Nieuwe invalshoek.

Frisse woorden.

Andere referenties.

En dan zet je Disaster van only tears op.

Tja.

Daar gaat dat goede voornemen.

Want we vallen misschien een beetje in herhaling, maar het is bijna onmogelijk om niet aan The Haunted Youth te denken.

En dat bedoelen we absoluut als compliment.

Vanaf de eerste seconden komt diezelfde soort mistige melancholie binnen. Dromerige gitaren, een traag brandende sfeer en dat gevoel alsof iemand midden in de nacht nog wakker is terwijl de rest van de wereld allang slaapt.

Gezellig?

Misschien niet.

Mooi?

Zeker.

Disaster is gelukkig geen muzikale ramp, ondanks de titel.

Sterker nog: het is eerder het tegenovergestelde.

Altijd leuk als een titel je op het verkeerde been zet. Een nummer Disaster noemen en dan iets heel moois afleveren is toch een beetje alsof een restaurant “De Slechte Kok” heet en je daarna fantastisch eet.

Verwarrend.

Maar aangenaam.

Muzikaal zit het in die wereld van dream pop en melancholische indie waar sfeer belangrijker is dan grote gebaren. Geen refrein dat binnenstormt alsof het de deurwaarder is.

Nee.

Het groeit langzaam.

Laag voor laag.

De gitaren zweven, de productie laat ruimte en de emotie zit vooral tussen de regels.

Net als bij The Haunted Youth draait het niet alleen om wat er gespeeld wordt, maar vooral om wat blijft hangen.

Die lege ruimte.

Die echo.

Dat gevoel.

En dat is moeilijker dan mensen denken.

Iedereen kan een effectpedaal kopen.

Niet iedereen kan er emotie uit halen.

Het enige gevaar van deze stijl is natuurlijk herkenbaarheid. Als je zo dicht tegen een bepaalde sfeer aan zit, moet je oppassen dat je niet alleen herinneringen oproept aan andere artiesten.

En eerlijk: die vergelijking blijft wel aanwezig.

Maar gelukkig heeft Disaster genoeg eigen charme.

De melodie blijft hangen en de sfeer klopt.

Soms hoef je niet de hele muziekwereld opnieuw uit te vinden.

Soms moet je gewoon een goed nummer maken.

En dat gebeurt hier.

Het is muziek voor grijze luchten, lange wandelingen en momenten waarop je even niet alles hoeft uit te leggen.

Sommige mensen noemen dat somber.

Ik noem dat gewoon goede indie.

---

Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,3

Hitpotentie: 7,4

🌫️ Een prachtige melancholische indieplaat. Ja, de schaduw van The Haunted Youth hangt duidelijk in de kamer — maar eerlijk gezegd is dat een hele mooie schaduw om in te staan.

https://youtu.be/pvQtKygMl_g?si=CxhadT9aHzDOhTJh

Blossoms – Meet Me In Love Single recensie★★★★½

4

Soms komt er een nummer langs dat niet probeert de wereldproblemen in vier minuten op te lossen. Geen existentiële crisis, geen diepe analyse over het menselijk bestaan en geen zanger die fluisterend in een lege kamer zijn jeugdtrauma’s verwerkt.

Soms mag muziek gewoon de zon aanzetten.

En eerlijk?

Dat is ook een talent.

Blossoms doet precies dat met Meet Me In Love.

Een heerlijk zonnig nummer.

Zo’n liedje waarbij je bijna automatisch denkt aan open ramen, een autorit zonder bestemming en het idee dat het leven misschien toch even minder ingewikkeld is dan je agenda beweert.

En daar zijn Blossoms ontzettend goed in.

Vanaf de eerste seconden hoor je hun typische kracht: melodie.

Gewoon een ouderwets goed geschreven popnummer.

Wat tegenwoordig bijna revolutionair klinkt.

Want ergens zijn we vergeten hoe moeilijk “simpel” eigenlijk is.

Iedereen kan een nummer volstoppen met honderd lagen productie en effecten. Maar een melodie maken die natuurlijk voelt?

Dat is vakwerk.

Meet Me In Love heeft die Britse charme die doet denken aan de grote traditie van gitaarpop. Je hoort een beetje jaren 80, een beetje Britpop en vooral een band die precies weet waar hun kracht ligt.

Geen geforceerde verandering.

Geen ineens experimenteel album met Mongoolse keelzang omdat iemand “artistiek wil groeien”.

Gewoon Blossoms.

Gelukkig.

De stem van Tom Ogden past perfect bij deze sfeer. Niet overdreven dramatisch, maar warm en herkenbaar. Hij verkoopt het nummer zonder dat hij probeert de hele wereld tegelijk te overtuigen.

Het klinkt makkelijk.

En dat is juist moeilijk.

De productie is ook precies goed. Licht, fris en kleurrijk. Je krijgt dat gevoel van klassieke popbands die begrijpen dat vrolijkheid niet automatisch oppervlakkigheid betekent.

Denk aan het beste van The Lightning Seeds of de lichtere momenten van Britpop.

Een glimlach mag ook diepte hebben.

Natuurlijk kun je zeggen: verandert Meet Me In Love de muziekgeschiedenis?

Nee.

Waarschijnlijk niet.

Maar moet ieder nummer dat doen?

Ook nee.

Niet elk schilderij hoeft in een museum te hangen.

Soms wil je gewoon iets moois aan de muur waar je iedere dag blij van wordt.

En precies daar zit de kracht.

Dit is feelgood zonder goedkoop te worden.

Zonnig zonder irritant vrolijk te zijn.

Een klein kunstje dat maar weinig bands echt beheersen.

---

Eindoordeel:
★★★★½

Cijfer: 8,6

Hitpotentie: 8,4

☀️ Een heerlijke zonnige indiepopplaat. Blossoms veranderen de wereld niet met Meet Me In Love, maar maken hem vier minuten lang wel een stuk aangenamer. Soms is dat precies genoeg.

https://youtu.be/b_8r0CdM7Bo?si=LcINFGnjsL5qqhYv

Mystery Jets – Soul River Single recensie★★★★½

4

Soms heeft een nummer een titel waarbij je al een kleine verwachting krijgt voordat je één seconde hebt gehoord. Soul River.

Dat klinkt niet als een nummer dat haast heeft.

Dat klinkt als iets dat stroomt.

En eerlijk gezegd: de titel is behoorlijk treffend.

Mystery Jets heeft altijd iets gehad met muziek die net iets naast de normale route loopt. Geen band die alleen maar denkt: “waar zit het snelle refrein voor de playlist?” Gelukkig niet.

Daar hebben we inmiddels genoeg muzikale snelwegen voor.

Mystery Jets neemt liever een zijweg.

En Soul River is precies zo’n route.

Vanaf het begin voelt het nummer warm en organisch. Het heeft een bepaalde stroming, alsof de muziek langzaam vooruit beweegt zonder zich druk te maken over de klok. Niet alles hoeft meteen binnen tien seconden te ontploffen.

Sommige nummers mogen groeien.

Een rivier begint tenslotte ook niet meteen als een oceaan.

De kracht zit vooral in de sfeer. Er zit iets dromerigs en melancholisch in, maar zonder zwaar te worden. Dat is een moeilijke balans. Sommige bands maken melancholie alsof iemand alle gordijnen dicht heeft gedaan en de lampen heeft weggehaald.

Mystery Jets laat nog licht binnen.

En dat maakt het mooi.

De zang heeft die typische Britse indie-eerlijkheid. Niet perfect gepolijst, niet alsof iedere noot door een computer is rechtgezet. Gewoon karakter.

En karakter wint bijna altijd van perfectie.

Muzikaal hoor je een band die ervaring heeft. De instrumenten krijgen ruimte. De melodie mag ademen. Er zit een volwassenheid in die je alleen krijgt als je niet meer hoeft te bewijzen hoe interessant je bent.

Jonge bands zetten soms alles in één nummer:

“Kijk, we kunnen dit! En dit! En ook nog dit!”

Mystery Jets weet inmiddels:

één goed gevoel is genoeg.

En Soul River heeft precies dat.

De titel blijft ondertussen terugkomen in je hoofd. Een rivier van ziel. Klinkt misschien groot, bijna gevaarlijk groot.

Maar het nummer verdient die titel.

Het stroomt.

Rustig.

Zeker.

Met gevoel.

Is dit hun allergrootste anthem?

Misschien niet.

Maar dat hoeft ook niet.

Niet iedere rivier hoeft de grootste van de wereld te zijn.

Soms is een kleinere rivier veel mooier om langs te lopen.

---

Eindoordeel:
★★★★½

Cijfer: 8,7

Hitpotentie: 7,4

🌊 Een treffende titel voor een prachtig sfeervol nummer. Soul River stroomt precies zoals Mystery Jets het bedoelt: warm, menselijk en zonder haast. Geen wilde waterval, maar een rivier waar je graag even blijft zitten.

https://youtu.be/Ev5MxpAaaFE?si=w_vjl73C8QXaRCbL