ALBUM RECENSIE Echo & The Bunnymen – Apples For Isaac★★★★ – 4/5

Echo & The Bunnymen – Apples For Isaac

46 jaar later. De donkere regenjas hangt nog aan de kapstok, maar tegenwoordig mag het gordijn ook een stukje open

★★★★ – 4/5

Je hebt bands die na 46 jaar nog steeds proberen te klinken alsof het 1980 is.

Gelukkig doet Echo & The Bunnymen dat niet.

Want wat zou daar eigenlijk het nut van zijn? Ian McCulloch en Will Sergeant zijn geen jonge mannen meer die in een donkere kelder in Liverpool de postpunk opnieuw moeten uitvinden. Ze hebben die kelder zelf ongeveer helpen bouwen.

En nu is er Apples For Isaac.

Hun eerste album met volledig nieuw materiaal in twaalf jaar. Ian McCulloch en Will Sergeant zijn nog altijd de twee oorspronkelijke Bunnymen in de huidige bezetting, terwijl de inmiddels overleden Blondie-drummer Clem Burke op tien van de elf nummers meespeelt.

Wat mij vooral opvalt?

Het licht.

Wie teruggaat naar de vroege Echo & The Bunnymen hoort donkere postpunk, new wave, galmende gitaren en muziek waarin zelfs de zon waarschijnlijk eerst toestemming aan Ian McCulloch moest vragen voordat hij mocht opkomen.

Op Apples For Isaac staat het raam verder open.

Maar gelukkig: niet té ver.

Neem Take Me By The Hand. De opener heeft een verrassend funky ritme, terwijl Will Sergeants gitaar onmiddellijk dat typische Bunnymen-landschap neerzet. Ik schreef bij de single al dat ik bijna niet kon geloven dat Echo & The Bunnymen ineens een soort discostamper hadden gemaakt.

En toch werkt het.

Brussels Is Haunted staat dichter bij het klassieke geluid: rinkelende gitaren, een stevige baslijn en die onmiskenbare stem van McCulloch.

Maar luister vervolgens naar The Honey en An Unstoppable Force. Dan hoor je hoe mooi de band tegenwoordig met ruimte en melodie omgaat. Vooral bij An Unstoppable Force zorgen strijkers voor een lichtere, bijna breekbare laag boven de melancholie.

Dat vind ik de interessantste ontwikkeling.

De darkwave en postpunk zitten nog steeds in het DNA, maar ze bepalen niet meer iedere seconde.

Er mag melodie binnen.

Er mag zelfs zonlicht binnen.

Maar nergens wordt het zo licht dat ik me afvraag of ik per ongeluk naar Coldplay op een terras in Marbella luister.

Dank u.

En dan Ian McCulloch.

Zijn stem is ouder geworden en juist daardoor interessanter. Minder glad, meer leven. Hij hoeft niet meer te klinken als de Ian van The Cutter of The Killing Moon. Die platen bestaan al.

Will Sergeant doet ondertussen iets vergelijkbaars met zijn gitaar. Nog steeds herkenbaar atmosferisch, soms dreigend, soms bijna glinsterend, maar nergens klinkt het alsof iemand een oude plaat uit 1984 probeert na te bouwen.

Lab Rats Ran gooit er zelfs een opvallende saxofoonsolo tegenaan, terwijl We Prayed In The Dark het album afsluit met gitaren, strijkers en opnieuw wat van die oude Bunnymen-duisternis.

En precies daar valt voor mij alles samen.

De Alternatieve Muziekman zegt

Na 46 jaar hoef je je verleden niet weg te gooien.

Je moet er alleen niet in gaan wonen.

Apples For Isaac begrijpt dat.

Dit is Echo & The Bunnymen in 2026: ouder, melodieuzer en lichter dan vroeger, maar nog steeds met genoeg schaduw in de hoeken.

Niet meer volledig dark.

Gelukkig ook nergens light.

Gewoon:

Bunnymen.

★★★★ – 4/5

Cijfer: 8,7/10

Ian McCulloch: ⭐⭐⭐⭐½
Will Sergeants gitaar: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melodie: ⭐⭐⭐⭐½
Donkerte: ⭐⭐⭐⭐
Licht: ⭐⭐⭐⭐
Nostalgiefactor: ⭐⭐⭐⭐
Vernieuwing: ⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐½

46 jaar geleden liepen Echo & The Bunnymen de duisternis in. Op Apples For Isaac hebben ze eindelijk een zaklamp meegenomen. Gelukkig zijn de batterijen niet sterk genoeg om alle schaduwen te laten verdwijnen.

https://youtu.be/KgKfKIBnNOw?si=q4wF4cYfcyNLaDgK

Valley – Don't You Forget About Me?★★★½☆ – 3,5/5

Valley – Don't You Forget About Me?

Nee, geen Simple Minds. Wel aardig. Maar eerlijk gezegd ook niet veel meer dan dat

Met zo'n titel vraag je natuurlijk om problemen.

Don't You Forget About Me?

Mijn muzikale geheugen heeft dan ongeveer een halve seconde nodig:

Simple Minds!

Ik verwacht bijna dat Jim Kerr ergens uit de coulissen komt lopen om te vragen wie er met zijn titel vandoor is.

Maar nee.

Dit is Valley.

En laat ik maar meteen duidelijk zijn: slecht is het absoluut niet. Don't You Forget About Me? is een aardig indiepopnummer. Lekker geproduceerd, een prettige melodie en een refrein dat gemakkelijk in het gehoor ligt.

Maar echt heel goed?

Nee, dat vind ik ook weer niet.

Het probleem zit voor mij vooral in de voorspelbaarheid. De drums tikken keurig door, de bas geeft het nummer voldoende beweging en de elektronische laagjes liggen allemaal netjes op hun plaats.

Misschien wel iets té netjes.

Ik wacht tijdens het luisteren steeds op dat ene moment waarop Valley buiten de lijntjes gaat kleuren. Een gitaar die ineens dwars door de productie snijdt. Een vreemde synthesizer. Een onverwachte tempowisseling. Een refrein dat ineens twee keer zo groot wordt.

Maar dat moment komt niet echt.

Ook de zang van Rob Laska is prettig. Hij hoeft gelukkig niet bij iedere zin te bewijzen dat er emotie in het nummer zit. Dat ingetogen zingen past prima bij Valley.

Alleen mis ik ook daar een beetje wrijving.

En dan het refrein.

Dat is zonder twijfel het sterkste gedeelte. De melodie opent zich, het nummer wordt iets groter en de titel blijft hangen.

Alleen is er een klein probleem.

Een nummer dat Don't You Forget About Me? heet, moet eigenlijk voorkomen dat ik het na tien minuten alweer bijna vergeten ben.

En juist daar gaat het mis.

Niet dramatisch.

Ik heb nergens de behoefte om het nummer af te zetten. Integendeel, als dit op de radio voorbij komt, laat ik het met plezier aanstaan.

Maar daarna?

Dan ga ik gewoon verder.

En misschien is dat wel het verschil tussen aardig en echt goed.

Een goed nummer wil ik onmiddellijk opnieuw horen. Bij een geweldig nummer zoek ik na afloop meteen de artiest op.

Bij Valley denk ik vooral:

ja, was best leuk.

Dat klinkt bijna vernietigender dan bedoeld, want muzikaal zit het allemaal prima in elkaar. Alleen heb ik na al die jaren luisteren inmiddels ook geleerd dat vakmanschap alleen niet genoeg is.

Ik wil iets voelen.

De Alternatieve Muziekman zegt

Don't You Forget About Me? is frisse, verzorgde indiepop met een aardig refrein en voldoende melodie om drie minuten prettig door te komen.

Maar Valley speelt wel erg veilig.

Geen grote fout.

Geen grote verrassing.

En helaas ook geen groot nummer.

★★★½☆ – 3,5/5

Cijfer: 7,4/10

Melodie: ⭐⭐⭐⭐
Refrein: ⭐⭐⭐⭐
Productie: ⭐⭐⭐⭐
Originaliteit: ⭐⭐⭐
Wrijving: ⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐½
Hitpotentie: ⭐⭐⭐½
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐

Don't You Forget About Me? Geen zorgen Valley, ik vergeet jullie niet. Maar zet voor de zekerheid volgende keer toch maar iets opvallenders in het refrein.

https://youtu.be/qYDnmXbTa50?si=5f2cYHGVX_qkjUCR

Modern Cult – Connection★★★★☆ – 4/5

Modern Cult – Connection

Nieuwe band, nieuw nummer en binnen een paar seconden denk ik: hé, dit is leuk

Een van de leukste dingen aan iedere dag nieuwe muziek luisteren?

Dat er ineens een band voorbij kan komen waarvan je gisteren nog nooit had gehoord.

Vandaag heet die band voor mij Modern Cult.

Connection is hun nieuwe single en verscheen afgelopen vrijdag. Modern Cult bestaat uit Augie Pink en Rod Wendt, een duo uit Florida. Hun platenmaatschappij omschrijft hun muziek als synthpop waarin opgewekte muziek wordt gecombineerd met meer persoonlijke en emotionele teksten.

Maar goed.

Platenmaatschappijen vinden natuurlijk iedere nieuwe band fantastisch.

Wat hoor ík?

Vooral een heerlijk fris nummer.

Connection heeft precies dat soort elektronische fundament waar ik gemakkelijk voor val. De synthesizers staan meteen vooraan, maar klinken niet overdreven zwaar of donker. Ze geven het nummer juist iets lichts en beweeglijks.

Daaronder ligt een strakke beat die voortdurend vooruit wil.

Geen ingewikkelde ritmische capriolen.

Gewoon:

tik, tik, tik — door.

En dat werkt.

De zang blijft relatief koel en ontspannen boven die elektronische onderlaag hangen. Juist dat contrast vind ik aantrekkelijk. De muziek wil bewegen, terwijl de vocalen nergens hysterisch proberen aandacht op te eisen.

Er zit duidelijk iets van de jaren tachtig in.

Niet op de goedkope manier waarbij iemand een synthesizer uit 1984 aanzet en vervolgens denkt dat het werk gedaan is. Modern Cult gebruikt die invloed vooral in de combinatie van melodie, ritme en elektronica.

Ik hoor een beetje new wave, een beetje synthpop en hier en daar zelfs iets van de lichtere kant van postpunk.

En belangrijker:

ik hoor een melodie.

Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar bij nieuwe synthpop wordt sfeer nog weleens aangezien voor een liedje. Zet voldoende galm op een synthesizer, laat iemand drie minuten ernstig naar zijn schoenen kijken en klaar: alternatieve muziek.

Nee.

Ik wil uiteindelijk ook iets onthouden.

En Connection heeft dat.

Het refrein blijft hangen zonder zich na één luisterbeurt met secondelijm aan je hersenen vast te plakken. De bas en beat houden het nummer in beweging en de synths zorgen voor voldoende kleur.

Is dit meteen wereldschokkend?

Nee.

Modern Cult vindt hier de synthpop ook niet opnieuw uit.

Maar bij een nieuwe band zoek ik eigenlijk iets anders: wil ik na dit nummer weten wat ze hierna gaan doen?

Het antwoord is simpel.

Ja.

Modern Cult bracht eerder dit jaar ook Be My Friend, Tell Me en Work It Out uit; Connection is dus onderdeel van een behoorlijk gestage stroom nieuwe muziek.

Daar ga ik toch maar eens verder in graven.

De Alternatieve Muziekman zegt

Connection is precies waarom ik nieuwe muziek blijf zoeken.

Niet iedere ontdekking hoeft onmiddellijk een 10 te zijn. Soms is het al heerlijk wanneer je na drie minuten denkt:

Wie zijn dit eigenlijk?

Frisse synthpop, een lekker ritme, genoeg jaren-tachtiggevoel en vooral een melodie die uitnodigt tot nog een draaibeurt.

Modern Cult?

Nog iets te vroeg voor de cultstatus.

Maar leuk zijn ze al wel.

★★★★☆ – 4/5

Cijfer: 8,4/10

Synths: ⭐⭐⭐⭐½
Melodie: ⭐⭐⭐⭐
Jaren 80-factor: ⭐⭐⭐⭐½
Groove: ⭐⭐⭐⭐
Eigen smoel: ⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐½
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐⭐

Connection heet het nummer. Die verbinding is in ieder geval gelegd. Nu maar eens kijken of Modern Cult de lijn open weet te houden.

https://youtu.be/xz2EjgoH5s8?si=OwSiqys_mzfZ4Wou

Manchester Orchestra – Colly Strings (Reimagined)★★★★½ – 4,5/5

Manchester Orchestra – Colly Strings (Reimagined)

Bijna twintig jaar later wordt een oud nummer niet afgestoft, maar opnieuw gevoeld

Manchester Orchestra duikt opnieuw het eigen verleden in en geeft met Colly Strings (Reimagined) een bijna twintig jaar oud nummer een prachtig tweede leven.

Sommige bands brengen een oude opname opnieuw uit, zetten er remastered achter en hopen dat we allemaal enthousiast onze portemonnee trekken.

Manchester Orchestra doet gelukkig iets anders.

Colly Strings (Reimagined) pakt een nummer uit de begintijd van de band en bekijkt het opnieuw vanuit het heden. Het origineel verscheen in de vroege jaren van Manchester Orchestra en belandde ook op debuutalbum I’m Like a Virgin Losing a Child.

Bijna twintig jaar later klinkt dezelfde compositie ineens alsof er een ander licht in de kamer brandt.

En precies dát vind ik interessant aan die Reimagined-reeks van Manchester Orchestra.

Want een goed liedje is geen museumstuk.

De basis van Colly Strings blijft herkenbaar, maar de nieuwe versie is ruimer, warmer en vooral bedachtzamer. Waar het jonge Manchester Orchestra nog regelmatig leek te denken dat emotie uiteindelijk vooral betekende dat de versterker harder moest, begrijpt de oudere band dat stilte minstens zoveel lawaai kan maken.

Andy Hull is daarbij natuurlijk het middelpunt.

Zijn stem draagt inmiddels bijna twintig jaar extra leven mee. Je hoort niet alleen de melodie, maar ook de afstand tot de jongen die het nummer ooit schreef. Dat maakt deze uitvoering voor mij interessanter dan wanneer Manchester Orchestra simpelweg had geprobeerd het oude geluid exact na te bouwen.

Muzikaal begint het klein.

De instrumenten krijgen lucht en Hull hoeft nergens onmiddellijk naar een climax toe. Gitaar, piano en atmosferische lagen worden niet als muur neergezet, maar voorzichtig over elkaar geschoven.

Daardoor hoor je beter hoe sterk de melodie eigenlijk is.

En vervolgens doet Manchester Orchestra iets waar de band bijzonder goed in is:

bouwen.

Niet met een hijskraan, maar laag voor laag.

De spanning groeit. Hull gaat meer geven. De instrumentatie wordt voller. Wat eerst bijna breekbaar klinkt, krijgt langzaam gewicht.

Maar het mooie is dat de band nergens vergeet waar het nummer vandaan kwam.

Dat vind ik ook zo aantrekkelijk aan deze nieuwe Reimagined-opnamen. Bij I Can Barely Breathe (Reimagined) hoorde je eerder al hetzelfde principe: niet proberen jonger te klinken, maar juist accepteren dat je inmiddels andere muzikanten en andere mensen bent.

Ouder worden als voordeel.

Wie had dat gedacht.

En bij Colly Strings werkt het misschien nog beter, omdat het oorspronkelijke nummer zelf al die typische Manchester Orchestra-eigenschap had: kwetsbaarheid die ieder moment kan omslaan in iets enorms.

De Alternatieve Muziekman zegt

Dit is hoe je oud werk opnieuw moet opnemen.

Niet omdat het origineel gerepareerd moet worden.

Het origineel mankeert niets.

Maar bijna twintig jaar later kun je hetzelfde lied anders begrijpen.

Colly Strings (Reimagined) klinkt ruimer, volwassener en emotioneler zonder sentimenteel te worden. Andy Hull zingt niet alsof hij terug wil naar zijn jongere zelf.

Hij kijkt hem even aan.

En speelt vervolgens verder.

★★★★½ – 4,5/5

Cijfer: 9,2/10

Stem Andy Hull: ⭐⭐⭐⭐⭐
Opbouw: ⭐⭐⭐⭐⭐
Dynamiek: ⭐⭐⭐⭐½
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Reimagined-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐⭐⭐

Manchester Orchestra bewijst dat een oud liedje niet jonger hoeft te worden om opnieuw te leven. Soms moet je het gewoon bijna twintig jaar laten rijpen en Andy Hull opnieuw voor de microfoon zetten.

https://youtu.be/bkh1MtiIrDQ?si=J2qrBA4FEVm5P_XN

Sivert Høyem – More Than This★★★☆☆ 3/5

Sivert Høyem – More Than This

Als je volgens mij het mooiste nummer van Roxy Music covert, maak je het jezelf wel héél moeilijk

Sommige nummers mag je best coveren.

Andere nummers moet je eerst even aankijken, diep ademhalen en jezelf vervolgens één belangrijke vraag stellen:

weet je dit heel zeker?

More Than This van Roxy Music behoort voor mij tot die tweede categorie.

Sterker nog: volgens mij is dit gewoon het mooiste nummer dat Roxy Music ooit heeft gemaakt.

Het verscheen in 1982 als eerste single van Avalon en werd geschreven door Bryan Ferry. Dat album is voor mij sowieso een van die platen waarop sfeer bijna belangrijker wordt dan afzonderlijke instrumenten.

En nu doet Sivert Høyem More Than This.

Dat klinkt op papier eigenlijk helemaal niet verkeerd.

Høyem heeft immers een geweldige donkere bariton. Bij Madrugada en in zijn solowerk kan hij met één zin een complete Noorse winter naar binnen zingen.

Maar hier ontstaat het probleem.

Sivert is geen Bryan.

En verdraaid, juist bij dit nummer mis ik Bryan Ferry verschrikkelijk.

Muzikaal wordt de versie van Høyem mooi opgebouwd. Zijn diepe stem maakt het nummer donkerder en zwaarder. Waar het origineel bijna gewichtloos door de ruimte zweeft, staat deze versie steviger met beide voeten op de grond.

Dat hoeft natuurlijk geen probleem te zijn. Een cover die het origineel exact probeert na te spelen heeft weinig bestaansrecht.

Maar bij More Than This zit de magie juist in die merkwaardige lichtheid.

De zachte synthesizers. De elegante gitaar. Het rustige ritme. En vooral die stem van Ferry, die nooit lijkt te duwen. Hij zingt bijna achteloos, alsof melancholie iets is waarvoor je vooral niet te hard je best moet doen.

Høyem doet precies het tegenovergestelde.

Zijn stem heeft gewicht. Korrel. Donkerte.

Normaal gesproken zijn dat precies de eigenschappen waarom ik hem goed vind.

Hier werken ze voor mij tegen hem.

Het is alsof iemand een prachtige zwartleren jas aantrekt op een nummer dat eigenlijk in een zijden overhemd naar buiten wilde.

Technisch is er weinig mis mee. De sfeer klopt, de zang is uitstekend en Høyem behandelt het origineel met respect.

Maar ondertussen zit mijn hoofd voortdurend te wachten op iets wat niet komt:

Bryan Ferry.

En dat is dodelijk voor een cover.

Het origineel heeft bovendien een bijzondere structuur: Ferry stopt al ruim vóór het einde met zingen, waarna de instrumentale outro het nummer langzaam laat wegzweven. Juist dat maakt More Than This zo onweerstaanbaar. Het nummer verdwijnt bijna voordat je beseft hoe mooi het was.

Bij Høyem hoor ik vooral een uitstekende zanger die een schitterend nummer zingt.

Bij Roxy Music hoor ik magie.

De Alternatieve Muziekman zegt

Ik waardeer de poging. Echt.

Maar als je aan mijn favoriete Roxy Music-nummer komt, moet je met iets bijzonders thuiskomen.

Sivert Høyem heeft een fantastische stem.

Alleen niet déze stem.

En soms blijkt bij een cover pas hoe essentieel de oorspronkelijke zanger voor een nummer was.

Bryan Ferry ís een deel van More Than This.

★★★☆☆ 3/5

Cijfer: 6,8/10

Stem Sivert: ⭐⭐⭐⭐½
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐
Arrangement: ⭐⭐⭐½
Respect voor origineel: ⭐⭐⭐⭐
Bryan-Ferry-gemis: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐

More Than This? Voor mij deze keer helaas Less Than This. Jammer Sivert. Volgende plaat maar — en laat Bryan deze gewoon houden.

https://youtu.be/4ZoWSrxy5Pg?si=Hb8KlkdViwh18zau