Mystery Jets - Black Sage (Live from the Skyspace)★★★☆☆

6

Vier jaar stilte. Dat is in muziekland ongeveer hetzelfde als “we zien wel even hoe het loopt” in een relatie — meestal betekent het: dit komt niet meer goed. Maar kijk eens aan, Mystery Jets zijn er nog. En ze komen niet terug met een schreeuw, maar met Black Sage (Live from the Skyspace). En dat is… eigenlijk precies de juiste keuze.

Want dit is geen comeback-single die per se moet knallen. Dit is meer een voorzichtig “hoi, we zijn er nog” — maar dan verpakt in een setting die meteen iets toevoegt. Die Skyspace-achtige ruimte, met dat licht en die rust, geeft het nummer een soort bijna spirituele laag. Alsof je niet naar een optreden kijkt, maar naar een moment.

Muzikaal blijft het typisch Mystery Jets. Melancholisch, licht dromerig, een beetje zwevend tussen hoop en twijfel. Geen grote gebaren, geen stadionrefrein. Gewoon een goed geschreven nummer dat z’n tijd neemt en nergens haast heeft. En na vier jaar stilte is dat best een verademing.

De live-uitvoering helpt enorm. Alles voelt directer, eerlijker. Kleine imperfecties blijven zitten, en dat maakt het juist sterker. Je hoort dat het gespeeld wordt, niet geproduceerd. En dat is tegenwoordig bijna een genre op zich.

Toch moet je er wel in meegaan. Dit is geen track die je meteen grijpt. Het is subtiel, misschien zelfs een beetje te braaf. Je mist af en toe een moment waarop het echt loskomt. Iets dat je bij de lurven pakt en zegt: “hé, luister nou even goed.” Dat blijft een beetje uit.

Maar misschien is dat ook niet de bedoeling. Dit voelt als een voorbode. Een eerste stap. Geen eindpunt.

Is het spectaculair? Nee.
Is het mooi? Zeker.
Is het leuk dat ze terug zijn? Absoluut.

Eindoordeel:
★★★☆☆

Cijfer: 7,6

Hitpotentie: 6,8

Geen knallende comeback, wel een fijne herinnering dat ze er nog zijn. En soms is dat al genoeg.

https://youtu.be/EOXO0aB3Lbg?si=YGFP75BLqrJAlc3v

MGMT- Changes★★★★★

7

De titel Nothing Changes is natuurlijk meteen verdacht. Want bij MGMT verandert er altijd iets. Alleen nooit op het moment dat je het verwacht. En meestal ook niet in de richting die je had gehoopt. En toch blijf je luisteren. Dat is hun truc.

Want laten we eerlijk zijn: dit is geen band die nog probeert Kids of Electric Feel te herhalen. Dat station zijn ze al tien jaar geleden voorbijgelopen, zonder om te kijken. Nothing Changes voelt eerder als een soort eindpunt van alles wat ze daarna hebben gedaan: psychedelisch, licht vervreemdend, maar ook opvallend… emotioneel raak.

De opening is meteen anders. Geen catchy hook die je bij de lurven grijpt, maar een sfeer die langzaam binnenkomt. Synths die zweven, een beat die eerder suggereert dan doorduwt, en daaroverheen die typische MGMT-vocalen — een beetje afstandelijk, een beetje dromerig, maar altijd met een ondertoon van “er zit meer achter”.

En dat zit er ook.

Het nummer bouwt langzaam op naar iets wat je bijna een climax zou kunnen noemen, maar dan zonder de explosie. Alles blijft beheerst. Alsof ze bewust weigeren om het groot te maken. En dat is precies waarom het werkt. Want juist in die terughoudendheid zit de emotie.

Er zit iets melancholisch in, iets berustends. Alsof de titel niet cynisch bedoeld is, maar eerder als constatering: dingen veranderen niet… en dat is oké. Of misschien ook niet. MGMT laat dat lekker in het midden hangen.

Is dit een meesterwerk?
Misschien wel.

Omdat het alles heeft wat hun beste werk heeft: sfeer, lef, een eigen geluid — en vooral het vermogen om je net niet alles te geven. Je moet er zelf iets in stoppen. En als je dat doet, krijg je er verrassend veel voor terug.

Maar het blijft MGMT, dus het is ook een beetje ontoegankelijk. Geen instant hit, geen makkelijk nummer. Dit groeit. Of niet. En dat risico nemen ze gewoon.

Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,0

Hitpotentie: 7,3

Geen schreeuw, geen hype — maar misschien wel hun mooiste fluistering tot nu toe.

https://youtu.be/CnJGH5xiXAc?si=8XG6_N7KNn7q7aq1

Shearwater - More and More★★★★☆

7

Sommige bands proberen zichzelf opnieuw uit te vinden. Shearwater niet. Die maken gewoon weer een Shearwater-nummer. En More and More is precies dat. Typisch. Herkenbaar. En ja — gelukkig maar.

Want laten we eerlijk zijn: als je op Shearwater klikt, wil je geen EDM-drop of een TikTok-refrein. Je wil sfeer. Je wil ruimte. Je wil die licht plechtige melancholie die ergens tussen schoonheid en ongemak zweeft. En dat krijg je hier. Zonder poespas.

De opening is meteen raak. Ingetogen instrumentatie, een langzaam opbouwende spanning en daaroverheen de stem van Jonathan Meiburg — die nog steeds klinkt alsof hij iets belangrijks staat te verkondigen, ook al weet je niet precies wat. Het heeft iets plechtigs. Bijna kerkelijk. Maar dan zonder de verplichtingen.

Het nummer blijft klein. Heel klein. Geen grote uitbarsting, geen moment waarop alles losgaat. Het kabbelt, bouwt subtiel op en blijft uiteindelijk hangen in een soort emotionele schemerzone. En dat is precies waar Shearwater het beste is.

Is het vernieuwend? Nee.
Is het nodig? Misschien niet.
Is het mooi? Ja, verdomd mooi.

En dat is ook meteen de charme. Dit voelt als een voorbode. Geen statement, geen “we zijn terug!”-moment, maar een rustige aankondiging van: we zijn er nog. En er komt meer. Dat laatste album uit 2022 voelt ineens alweer ver weg, en dit nummer zegt eigenlijk: maak je geen zorgen, we hebben nog genoeg te vertellen.

Toch moet je er wel in meegaan. Dit is geen track die je bij de eerste luisterbeurt omver blaast. Het groeit. Langzaam. Stilletjes. En voor je het weet zit je er weer middenin en denk je: ja, dit is waarom ik dit soort muziek luister.

Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,2

Hitpotentie: 6,7

Geen verrassing, wel precies wat je hoopte. En soms is dat meer dan genoeg.

https://youtu.be/Ur3TBShGKZA?si=ciUpnrn--6zlyjP1

FINK - I Buried All The Answers★★★★☆

7

Sommige artiesten schreeuwen om aandacht. Fink doet dat al jaren niet. Die gaat gewoon zitten, pakt een gitaar en laat de stilte het werk doen. En I Buried All The Answers is daar weer zo’n voorbeeld van. Geen haast, geen opsmuk — gewoon melancholie die langzaam binnenkomt en blijft hangen als een gedachte waar je eigenlijk niet op zat te wachten.

En ja, alweer prachtig. Dat is misschien het probleem. Of juist de kracht.

Vanaf de eerste tonen zit je in die bekende Fink-wereld: ingetogen gitaar, minimale begeleiding en een stem die klinkt alsof hij al een paar levens achter de rug heeft. Geen groot drama, geen theatrale uithalen. Alles is klein. En daardoor juist groot.

De titel zegt eigenlijk al genoeg. I Buried All The Answers. Dat is geen zin die je roept als het lekker gaat. Dit is reflectie. Spijt misschien. Of gewoon acceptatie dat niet alles opgelost wordt. En Fink brengt dat zonder dat het zwaar wordt. Meer bittersweet dan zwaar. Alsof hij zegt: “Het is wat het is… en dat is oké.”

De productie laat veel ruimte. Soms bijna te veel. Je hoort elke nuance, elke ademhaling, elke kleine verschuiving. Het voelt alsof je in dezelfde kamer zit. En dat maakt het intiem. Maar ook confronterend. Want er is niks om je achter te verstoppen.

Het nummer bouwt nauwelijks op. Geen refrein dat alles openbreekt. Geen climax. Dit is een rechte lijn. Een langzaam kabbelende stroom die je meeneemt zonder dat je het doorhebt. En voor je het weet ben je drie minuten verder en denk je: “Dat kwam toch harder binnen dan verwacht.”

Maar eerlijk is eerlijk: als je geen geduld hebt, ben je hier snel klaar mee. Dit is geen Spotify-hit, geen playlistvuller voor de sportschool. Dit is voor laat op de avond. Koptelefoon op. Even niks anders.

Is het vernieuwend? Nee.
Is het mooi? Ja.
Is het raak? Pijnlijk vaak wel.

Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,4

Hitpotentie: 6,2

Geen antwoorden, wel gevoel. En soms is dat precies wat overblijft.

https://youtu.be/jw67BwDUHLo?si=0d27ImIK0EVqN4Sd

Boards of Canada - Aquarius★★★★★

7

Sommige nummers klinken als muziek. Aquarius van Boards of Canada klinkt alsof je per ongeluk een oude VHS-band hebt gevonden waar niemand meer precies van weet wat erop staat. Iets met educatie, iets met kinderen die tellen… en ergens onder dat alles een licht ongemakkelijk gevoel dat je niet helemaal kunt plaatsen.

Vanaf het begin zit je in die typische Boards of Canada-wereld: warme, vervormde synths, een beat die klinkt alsof hij uit een andere tijd komt, en een sfeer die tegelijkertijd nostalgisch en een beetje creepy is. Alsof je terugkijkt op je jeugd — maar dan met de wetenschap dat er dingen waren die je toen niet begreep.

En dan die stem. Dat kind dat begint te tellen. Onschuldig? Ja. Maar ook: licht verontrustend. Want Boards of Canada snapt iets wat veel artiesten niet snappen: dat nostalgie niet altijd veilig voelt. Soms schuurt het. Soms zit er iets onder wat je liever niet helemaal uitpluist.

De opbouw is repetitief, maar nooit saai. Het blijft draaien, herhalen, kleine variaties, kleine verschuivingen. Je komt er niet echt uit. En dat is precies de bedoeling. Dit is geen nummer met een begin, midden en einde. Dit is een cirkel waar je even in vastzit.

Wat dit zo sterk maakt, is dat het nergens probeert te pleasen. Geen duidelijke hook, geen refrein dat je meebrult. Dit is sfeer boven alles. En als je daarin meegaat, is het hypnotiserend. Zo niet, dan denk je na twee minuten: “Ja… en nu?”

Maar voor wie het snapt — of beter gezegd: voelt — is dit goud. Geen hit op de traditionele manier, maar wel een nummer dat blijft hangen. In je hoofd, in je onderbewustzijn, ergens tussen herinnering en vervreemding.

Is het toegankelijk? Nee.
Is het uniek? Absoluut.
Is het een klassieker? Zonder twijfel.

Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,1

Hitpotentie: 6,0

Niet gemaakt voor de hitlijsten, wel voor je onderbewustzijn. En daar blijft het nog lang rondspoken.

https://youtu.be/WyE2g2Egp08?si=6c-EZZPWbvkklWzO