zaterdag 22 augustus 2026

Johnny Hates Jazz ft. Jaki Graham – Soul Believer★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Johnny Hates Jazz ft. Jaki Graham – Soul Believer

Dingen die ik vanmorgen niet verwachtte: een nieuwe Johnny Hates Jazz… en dan ook nog eentje die ik écht goed vind

Soms begint een muziekdag met een verrassing.

Ik had vanmorgen in ieder geval niet op mijn bingokaart staan:

een nieuwe single van Johnny Hates Jazz.

Mijn hoofd maakt bij die naam namelijk onmiddellijk een sprong naar Shattered Dreams. Dat blijft voor mij hét Johnny Hates Jazz-nummer: eind jaren tachtig, prachtige melodie, gepolijste productie en precies dat stijlvolle Britse popgeluid waar ik een zwak voor heb.

En nu, bijna veertig jaar later:

Soul Believer.

Samen met Jaki Graham.

En verdorie…

dit is lekker.

De single verscheen op 21 augustus en is geschreven door Clark Datchler samen met Hamish Stuart van Average White Band. Het nummer is bewust opgezet als eerbetoon aan de soul uit de jaren zestig, zeventig en tachtig waarmee de makers zijn opgegroeid. Sterker nog: in de tekst zijn titels van 27 klassieke soulnummers verwerkt. 

Maar tijdens het luisteren schoot er bij mij nog iets anders door het hoofd.

Hoor ik nou een klein beetje Lola's Theme van The Shapeshifters?

Niet letterlijk natuurlijk. Soul Believer is geen kopie en komt duidelijk meer vanuit klassieke soul en pop. Maar in die warme, zonnige groove, de piano/keys en dat gevoel van een stijlvolle dansvloer hoor ik in de verte wel iets wat mij aan Lola's Theme doet denken.

En dat is absoluut een compliment.

Het nummer heeft namelijk diezelfde prettige eigenschap: je hoeft helemaal niet naar een club om erop te bewegen.

De woonkamer is voldoende.

Jaki Graham blijkt bovendien een slimme keuze. Haar stem geeft het nummer precies de hoeveelheid soul die nodig is. Clark Datchler en Graham klinken niet als twee artiesten die door een platenmaatschappij toevallig aan elkaar gekoppeld zijn. Volgens Datchler ligt hun muzikale achtergrond juist mooi in elkaars verlengde: Graham komt vanuit R&B met popinvloeden, terwijl Johnny Hates Jazz pop maakt met R&B-invloeden. 

Dat hoor je.

En misschien vind ik het vooral zo leuk omdat niemand hier probeert jong te klinken.

Geen autotune.

Geen geforceerde moderne beat.

Geen stukje van twaalf seconden waarvan iemand tijdens de vergadering heeft gezegd: "Dat doet het vast goed op TikTok."

Gewoon vakmanschap.

Een sterke melodie, een fijne baslijn, een lekkere groove en twee stemmen die weten wat ze ermee moeten doen.

Is het vernieuwend?

Nee.

Maar waarom zou dat moeten?

Dit nummer viert juist een muzikale traditie. Johnny Hates Jazz zegt zelf dat Soul Believer een eerbetoon is aan de soulmuziek die generaties muzikanten heeft geïnspireerd. 

En dat voel je.

De Alternatieve Muziekman zegt

Wat een aangename verrassing.

Mijn laatste automatische gedachte bij Johnny Hates Jazz was nog altijd Shattered Dreams. Nu staat daar ineens Soul Believer naast.

En ja, ik hoor in de verte zelfs een beetje van dat heerlijke Lola's Theme-gevoel: warm, soulful, dansbaar en zonnig.

Misschien is het nostalgie.

Misschien is het gewoon een goed liedje.

Waarschijnlijk allebei.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 8,9/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Soulfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Lola's Theme-gevoel: ⭐⭐⭐⭐☆
Verrassingsfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐

Dingen die ik vanmorgen niet verwachtte: dat Johnny Hates Jazz mij bijna veertig jaar na Shattered Dreams weer aan het dansen zou krijgen. Shattered dreams? Vandaag even niet. Soul believer? Blijkbaar wel

https://youtu.be/YW0corEK378?si=q_G0w2ZVsWyckIqt


Hercules & Love Affair ft. Hips & Lips – My Journey★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Hercules & Love Affair ft. Hips & Lips – My Journey

Zeven minuten de club in – en gelukkig is niemand op zoek naar de uitgang

Sommige dancetracks zijn na tweeënhalve minuut alweer afgelopen. Intro, beat, refrein, nog een beat en wegwezen voordat de Spotify-luisteraar ongeduldig wordt.

Hercules & Love Affair heeft daar met My Journey duidelijk geen boodschap aan.

Zeven minuten en één seconde.

Kijk, dan heet je nummer tenminste terecht My Journey. We gáán ook daadwerkelijk ergens naartoe. De track verscheen deze zomer samen met Hips & Lips en opent de vier nummers tellende Danseur Part One-EP. Muzikaal zitten we rond 123 BPM: house dus, maar met voldoende disco en elektronische details om niet in een standaard clubdreun te veranderen. 

En dit is precies waarom ik Hercules & Love Affair interessant blijf vinden.

Sinds Blind uit 2008 hangt rond alles wat Andy Butler doet natuurlijk een enorme schaduw. Dat nummer is inmiddels een moderne danceklassieker. Maar My Journey probeert gelukkig niet zeventien jaar later nog eens dezelfde plaat te maken.

Het nummer neemt zijn tijd.

De groove wordt neergezet en vervolgens langzaam uitgebreid. Er komen laagjes bij, er verdwijnen weer dingen en ondertussen blijft die beat rustig doordraaien.

Dit is geen dance voor mensen die iedere twintig seconden een nieuwe climax nodig hebben.

En godzijdank ook geen EDM waarbij na anderhalve minuut iemand op een knop drukt en vervolgens een complete vuurwerkfabriek ontploft.

Nee.

My Journey zit veel dichter tegen klassieke house en disco aan.

Het nummer wil je niet omverblazen.

Het wil dat je beweegt.

En naarmate het langer duurt, begrijp je ook waarom die zeven minuten nodig zijn. Kort dit terug tot drie minuten en je haalt waarschijnlijk precies weg wat het aantrekkelijk maakt: die hypnotiserende opbouw.

Hips & Lips past bovendien uitstekend in deze wereld. De samenwerking voelt niet als "Hercules & Love Affair featuring iemand omdat dat goed op Spotify staat". Hips & Lips is ook op de andere nummers van Danseur Part One aanwezig, waardoor dit veel meer als een gezamenlijke muzikale wereld voelt. 

Ik hoor bovendien iets wat ik bij elektronische muziek altijd waardeer:

warmte.

Het is elektronisch, maar niet klinisch.

Dansbaar, maar niet goedkoop.

Retro, maar geen verkleedpartij waarbij iemand een discobal heeft opgehangen en denkt dat het daarmee automatisch 1981 is.

Andy Butler heeft voor zijn recente muziek nadrukkelijk inspiratie gezocht in vroege elektronische dance en pop uit de jaren tachtig. Dat hoor je terug zonder dat My Journey in nostalgie blijft steken. 

De Alternatieve Muziekman zegt

My Journey is geen liedje dat binnen dertig seconden al zijn kaarten op tafel legt.

Gelukkig niet.

Dit is zeven minuten langzaam verdwijnen in een groove. House, disco, elektronica en precies voldoende vreemde details om mij erbij te houden.

Wordt het een Top 40-hit?

Waarschijnlijk niet. Daarvoor is zeven minuten tegenwoordig ongeveer de lengte van een complete gemiddelde EP.

Maar in een club?

Daar begrijp ik hem volledig.

Licht uit.

Volume omhoog.

Niet op de klok kijken.

We zijn onderweg.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 8,9/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Clubfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Groove: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐☆

My Journey duurt zeven minuten. Normaal is dat gevaarlijk. Hier kijk ik na afloop vooral verbaasd op de klok. Blijkbaar was de reis interessanter dan de bestemming.


https://youtu.be/9gtpqYdR4Qw?si=b_FEaxuhlro0EiGy

De Staat – THE UNDERDOG★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

7

De Staat – THE UNDERDOG

Heerlijke industriële herrie – en die liveclip maakt het bijna onwerkelijk

Soms heb je bij een nieuwe single eerst twee of drie luisterbeurten nodig.

Bij De Staat heb je soms vooral een stevige stoel nodig.

THE UNDERDOG is de nieuwe single van de Nijmeegse band en werd op 20 augustus uitgebracht. Het nummer is onderdeel van het nieuwe album DE STAAT, dat op 18 september 2026 verschijnt. De bijbehorende officiële video bestaat uit livebeelden van hun optreden op Down The Rabbit Hole 2026

En juist die livebeelden maken het af.

Want wat een heerlijk industriële sound.

Vanaf het begin staat er iets te dreigen. Zware drums, vervormde gitaren, elektronica en die typische De Staat-groove waarvan je nooit helemaal weet of je erop moet dansen of dekking moet zoeken.

Waarschijnlijk allebei.

Torre Florim staat daar ondertussen middenin alsof dit de normaalste muziek ter wereld is.

Dat blijft een van de grote kwaliteiten van De Staat. Deze band kan behoorlijk vreemde dingen doen zonder dat het geforceerd experimenteel wordt. Waar sommige bands na één rare synthesizer onmiddellijk roepen dat ze "grenzen verleggen", bouwt De Staat al jaren complete machines van rock, elektronica, industrial en funk.

THE UNDERDOG past perfect in die traditie.

Het nummer draait om iemand die onderaan begint en vastbesloten is naar boven te klimmen. De dreigende groove, zware drums en riffs ondersteunen dat machtsspel uitstekend. Het komende album draait breder om thema's als macht, geloof, populisme en de steeds vager wordende grens tussen werkelijkheid en fictie. 

Dat klinkt zwaar.

Maar gelukkig klinkt De Staat vooral geweldig.

Want een maatschappelijk thema is prachtig, maar uiteindelijk wil ik ook gewoon dat een nummer uit mijn luidsprekers knalt.

Dat doet THE UNDERDOG.

En dan die clip.

Normaal gesproken krijg je bij een nieuwe single een zorgvuldig geregisseerde videoclip waarin een artiest drie dagen door een verlaten fabriekshal loopt omdat iemand dat "cinematisch" vond.

De Staat heeft iets veel beters:

de band live.

De beelden komen van Down The Rabbit Hole, waar De Staat deze zomer het grote project De Staat Becomes De Staatpresenteerde. 

Daardoor zie je precies waarvoor dit nummer gemaakt lijkt.

Een podium.

Een zaal of festivalweide.

Veel mensen.

En volume.

Op plaat is THE UNDERDOG sterk. Met die livebeelden erbij wordt het bijna onwerkelijk. Je ziet hoeveel fysieke kracht er in die muziek zit. Dit is geen band die een studioproductie vervolgens probeert na te bouwen op het podium.

Het podium is onderdeel van De Staat.

En ineens heb ik nóg meer zin in dat nieuwe album.

De Alternatieve Muziekman zegt

THE UNDERDOG is De Staat zoals ik ze het liefst hoor: industrieel, dreigend, zwaar, vreemd en toch ontzettend aanstekelijk.

Geen subtiel achtergrondmuziekje voor tijdens het strijken.

Dit moet hard.

Heel hard.

En kijk vooral naar die liveclip, want daar valt alles op zijn plek. De groove, de drums, de gitaren, Torre Florim en die bizarre podiumenergie.

Heerlijke industriële sound.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,1/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Livefactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Industriële herrie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Albumverwachting: ⭐⭐⭐⭐⭐

THE UNDERDOG heet dan misschien de underdog, maar muzikaal gedraagt De Staat zich hier totaal niet als eentje. Dit komt binnen alsof iemand een complete fabriekshal heeft aangezet.

https://youtu.be/YW0corEK378?si=q_G0w2ZVsWyckIqt


ALBUM VAN DE WEEK : Brandon Flowers – THRASHER★★★★☆ – Vier sterren

Brandon Flowers – THRASHER

★★★★☆ – Vier sterren

De cowboyhoed staat hem verrassend goed

Ik moet iets bekennen: mijn verhouding met country blijft ingewikkeld. De ene keer hoor ik een steelgitaar en wil ik onmiddellijk door naar het volgende nummer, de andere keer komt Orville Peck langs en vraag ik me ineens af of ik stiekem besmet ben geraakt met het countryvirus.

En nu doet Brandon Flowers er nog een schep bovenop.

Want THRASHER is geen Killers-album waarop toevallig ergens een steelgitaar voorbijkomt. Flowers is naar Nashville gegaan en heeft daar in de historische RCA Studio A een echte countryplaat opgenomen met producers Shawn Everett en Jonathan Rado. Met mensen als gitarist David Rawlings, pedal-steelspeler Bruce Bouton en de inmiddels 85-jarige mondharmonicaspeler Charlie McCoy haalt hij bovendien muzikanten binnen die dit genre niet gisteren op Spotify hebben ontdekt. 

En weet je wat?

Het werkt.

Misschien juist omdat Flowers nooit iets half doet.

Bij hem kan country blijkbaar niet gewoon een akoestische gitaar en een hoed betekenen. Nee, de complete Nashville-kast moet open: pedal steel, mondharmonica, strijkers, honky-tonk, americana en hier en daar een flinke scheut Springsteen.

Dat levert tien nummers op, waaronder Does It Ever Cross Your Mind?One of UsTiger's BloodPlansParadiseMiss America en afsluiter An American Dream.

Vooral Plans en Paradise hadden vooraf al duidelijk gemaakt waar Flowers naartoe wilde. Op het album vallen ze nog beter op hun plek.

Dit is muziek over Amerika, afkomst, familie, kleine plaatsen en grote dromen. Dat is niet zo vreemd: Flowers grijpt terug op zijn jeugd in Nephi, Utah, en de countrymuziek waarmee hij via zijn vader opgroeide. 

Soms hoor ik nog steeds gewoon The Killers.

Die stem kun je tenslotte moeilijk uitzetten.

Flowers blijft zingen alsof de laatste rij van een stadion hem zonder microfoon moet kunnen verstaan. Dat grootse, bijna theatrale zit nu eenmaal in zijn muzikale DNA.

En juist dat botst lekker met country.

Dit is geen man die plotseling klein en authentiek probeert te klinken omdat dat momenteel goed staat op de albumhoes. Flowers maakt er zijn eigen overdreven versie van Nashville van.

Niet alles is even sterk.

Bij sommige teksten wil Flowers iets te nadrukkelijk een groot Amerikaans verhaal vertellen. Met name Miss America en Angel hebben ook elders kritiek gekregen vanwege de manier waarop hun sociale thema's worden uitgewerkt. 

En muzikaal is er een ander probleem: na een heel album begin ik soms tóch naar een synthesizer te verlangen.

Gewoon eentje.

Heel zachtjes.

Achter in de schuur.

Maar dat zegt waarschijnlijk meer over mij dan over THRASHER.

Want als countryalbum is dit verrassend overtuigend. Geen goedkope verkleedpartij en geen "The Killers goes Nashville"-grap die na drie nummers is uitgewerkt.

Flowers meent dit.

En daardoor geloof ik hem.

De Alternatieve Muziekman zegt

THRASHER gaat mijn ingewikkelde relatie met country niet volledig oplossen. Daarvoor staan er nog altijd iets te veel denkbeeldige cowboylaarzen in de kamer.

Maar Brandon Flowers krijgt mij een heel eind.

De productie is prachtig, de muzikanten zijn geweldig en Flowers stort zich met zijn gebruikelijke overgave in de Amerikaanse countrytraditie. Het resultaat is warm, uitbundig, persoonlijk en af en toe heerlijk overdreven.

Geen Hot Fuss.

Geen The Desired Effect.

En gelukkig ook geen poging om die albums opnieuw te maken.

Dit is Brandon Flowers in Nashville.

En verdomd: de cowboyhoed past hem.

★★★★☆ – 4 van de 5 sterren

Cijfer: 8,5/10
Favorieten: PlansParadiseTiger's BloodThe Red Ground
Productie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Countryfactor: 🤠🤠🤠🤠🤠
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐☆

Ik ben nog steeds geen countryliefhebber. Maar na Orville Peck en nu Brandon Flowers begin ik me wel zorgen te maken. Als ik volgende week vrijwillig een cowboyhoed bestel, grijpt iemand dan even in?


watch