Aldous Harding - Venus in the Zinnia (★★★★☆

7

Venus in the Zinnia van Aldous Harding is weer typisch zo’n nummer waarbij je na afloop denkt: wat heb ik eigenlijk net gehoord? En gek genoeg is dat precies de bedoeling. Aldous Harding maakt geen muziek voor mensen die gewoon een lekker refreintje willen en daarna weer doorgaan met hun leven. Dit is muziek voor mensen die graag een beetje verdwalen.

“Venus in the Zinnia” voelt alsof iemand midden in een bloemenveld een vreemde droom heeft gehad en die vervolgens op muziek heeft gezet. Er gebeurt van alles, maar nooit op een manier die logisch voelt. De melodie slingert alle kanten op, de instrumentatie blijft klein en vreemd tegelijk en Harding zingt alsof ze ieder moment kan omslaan van fluisteren naar iets dat bijna ongemakkelijk wordt. Dat maakt haar juist zo fascinerend.

Het nummer heeft iets heel ouderwets en tegelijk iets totaal ongrijpbaars. Alsof Kate Bush ooit samen met Joanna Newsom een nacht in een verlaten theater heeft doorgebracht en daar een liedje uit is ontstaan. Geen makkelijke kost, maar wel intrigerend. Want hoe langer je luistert, hoe meer je merkt dat Harding precies weet wat ze doet.

De kracht van “Venus in the Zinnia” zit ook in de spanning. Het voelt de hele tijd alsof het nummer op het punt staat uit elkaar te vallen, maar dat gebeurt nooit. Alles blijft net overeind. Alsof je naar iemand kijkt die zonder vangnet over een touw loopt en ondertussen doodleuk nog een kop thee drinkt.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 4,9

“Venus in the Zinnia” is geen nummer dat je even gezellig tussendoor draait. Dit is muziek die je óf prachtig vindt óf na anderhalve minuut uitzet omdat je denkt dat de radio kapot is

https://youtu.be/g1DiJEEpulE?si=wDZ6OzIhMpgY9Cxc

Harry Styles - Carla's Song | A Take Away Show★★★★★

6

Carla's Song in deze A Take Away Show-versie laat vooral zien dat sommige nummers beter worden zodra je alle poespas eruit sloopt. Geen grote productie, geen extra laagjes, geen band die op de achtergrond doet alsof ze in een stadion staan. Alleen een piano, een stem en een tempo dat net iets langzamer ligt. En precies daardoor komt het veel harder binnen.

Harry Styles klinkt hier ineens niet als de wereldster die even een gevoelig momentje probeert te verkopen, maar als iemand die echt iets kwijt wil. Dat langzamere tempo helpt enorm. In de studioversie zit er nog iets te veel haast in, alsof het nummer vooral door moet naar het volgende refrein. Hier krijgt iedere zin de tijd om te landen. Iedere stilte telt mee. En ineens hoor je hoeveel melancholie er eigenlijk in “Carla’s Song” zit.

Die piano doet ook precies genoeg. Niet te veel versiering, niet overal grote akkoorden en dramatische uithalen, maar gewoon sober en mooi. Alsof iemand in een lege kamer nog één keer een lied speelt voor iemand die allang weg is. Dat maakt deze versie veel kwetsbaarder dan de studioversie, die toch vooral voelt als een net iets te dure jas waar alle emotie keurig onder verstopt zit.

Het mooie is dat Harry hier ook eindelijk laat horen dat hij echt goed kan zingen zonder dat alles dichtgesmeerd wordt met productie. Zijn stem klinkt breekbaar, een beetje vermoeid zelfs, en dat past perfect bij het nummer. Het is geen groot spektakel, geen poging om indruk te maken. Juist doordat het klein blijft, werkt het.

VSterren: ★★★★★

Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 6,8

Deze liveversie van “Carla’s Song” bewijst dat een piano soms meer kan doen dan een hele vrachtwagen vol producers.

https://youtu.be/7tIC16OCb0k?si=dIz5Xk6ttdWZWIW7

Lykke Li - Sick Of Love ★★★★☆

7

Sick Of Love van Lykke Li klinkt alsof iemand na de zoveelste mislukte relatie op de bank ligt, naar het plafond staart en denkt: weet je wat, ik ben er gewoon even helemaal klaar mee. Niet met één persoon, niet met één ex, maar met het hele concept liefde. En eerlijk: dat gevoel vangt Lykke Li hier akelig goed.

Vanaf de eerste seconde hangt er iets donkergrijs over dit nummer. Een loom ritme, een wat slepende beat en daaroverheen die stem van Lykke Li die altijd klinkt alsof ze tegelijkertijd kapotgaat én doet alsof het haar niets meer uitmaakt. Alsof ze de pijn al zo vaak heeft gevoeld dat ze hem inmiddels bijna achteloos kan uitspreken.

Wat “Sick Of Love” sterk maakt, is dat het nergens probeert om verdriet mooi te maken. Veel artiesten maken van liefdespijn iets romantisch. Regen op de ramen, een glas wijn, een blik naar buiten. Lykke Li niet. Bij haar klinkt liefdesverdriet gewoon vermoeiend. Alsof je na jaren gedoe, drama en teleurstelling denkt: laat maar. Ik bestel wel eten en kijk een slechte serie. En misschien is dat juist waarom dit nummer zo herkenbaar voelt.

Muzikaal blijft het typisch Lykke Li: klein, donker en net een beetje afstandelijk. De productie klinkt sober, maar juist daardoor komt haar stem harder binnen. Er zit iets in haar manier van zingen waardoor je altijd het gevoel hebt dat ze nog maar één stap verwijderd is van volledig instorten. En toch blijft ze overeind. Dat maakt haar muziek zo goed: het klinkt kwetsbaar, maar nooit zielig.

VSterren: ★★★★☆

Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 6,7

“Sick Of Love” is geen nummer voor mensen die nog geloven in rozen, kaarslicht en eeuwige trouw. Dit is muziek voor mensen die weten dat liefde soms vooral heel veel gedoe oplevert.

https://youtu.be/oExw95vBuYo?si=nLAlwaU2YMTSDqL9

FINK - Wishing For Blue Sky ★★★★☆

7

Wishing For Blue Sky van Fink is typisch zo’n nummer waarbij je denkt: misschien moet je niet altijd alles langer maken. De singleversie werkt namelijk beter dan die uitgerekte versie, simpelweg omdat er meer spanning in blijft zitten. Minder zwerven, minder eindeloos voortkabbelen, meer focus. Alsof iemand eindelijk heeft besloten dat een goed glas whisky ook niet lekkerder wordt als je er een liter water bij gooit.

De kracht van dit nummer zit juist in die subtiele opbouw. Een gitaarlijn die voorzichtig begint, die donkere stem van Fin Greenall eroverheen en dan langzaam dat gevoel dat er iets boven de horizon hangt. In de singleversie blijft dat mooi strak. Je voelt de spanning oplopen zonder dat het nummer zichzelf verliest in allerlei extra stukken die eigenlijk vooral bedoeld lijken voor mensen die graag met hun ogen dicht op een festivalweide staan te knikken alsof ze net iets heel spiritueels meemaken.

Fink heeft sowieso het talent om melancholie geloofwaardig te maken zonder dat het meteen zwaar op de hand wordt. “Wishing For Blue Sky” voelt als verlangen naar iets beters terwijl je diep vanbinnen al weet dat het waarschijnlijk weer gewoon gaat regenen. Dat maakt het nummer zo sterk. Geen grote dramatiek, geen overbodige uithalen, gewoon iemand die probeert hoopvol te klinken terwijl hij eigenlijk vooral moe is.

En juist daarom werkt die kortere versie beter. Het houdt de aandacht vast, bouwt slimmer op en laat minder ruimte voor het gevaar dat het allemaal nét iets te veel achtergrondmuziek wordt. Want dat risico ligt bij Fink altijd op de loer: als hij te lang doorgaat, voelt het soms alsof je naar de soundtrack van een Scandinavische meubelwinkel zit te luisteren. Mooie sfeer, maar je bent halverwege vergeten waarom je er ook alweer naar luisterde.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 6,3

De singleversie van “Wishing For Blue Sky” bewijst vooral dat minder soms gewoon beter is. Minder minuten, meer gevoel.

https://youtu.be/YLermn1Fav8?si=EcQYWGH_0opox3Mt

thirty Seconds To Mars - The Glory (Demo 2005: ★★☆☆☆

4

The Glory van Thirty Seconds to Mars is precies zo’n demo waarbij je meteen begrijpt waarom hij uiteindelijk niet op de plaat terechtkwam. Niet omdat het een ramp van jewelste is, maar vooral omdat het klinkt als een band die nog midden in het zoeken zit naar wat ze precies willen zijn.

Rond 2005 zat Thirty Seconds to Mars midden in die overgang van alternatieve rockband naar grootse emo-ruimtevaartmuziek voor mensen die graag met wapperende jassen op een bergtop willen staan. Het tijdperk van A Beautiful Lie moest groter, dramatischer en meeslepender worden. En “The Glory” voelt vooral alsof ze halverwege dat proces even iets in elkaar hebben gezet en later dachten: nee, dit is het toch niet helemaal.

Het nummer begint nog best aardig. Een beetje gitaar, wat spanning, Jared Leto die klinkt alsof hij weer eens denkt dat hij persoonlijk verantwoordelijk is voor het redden van de mensheid. Alleen gebeurt er daarna opvallend weinig. Het refrein mist kracht, de opbouw voelt onaf en de melodie blijft nergens echt hangen. Het klinkt alsof ze een schets hebben gemaakt van een groot stadionnummer, maar vergeten zijn om er ook echt een goed liedje van te maken.

En dat is misschien meteen het probleem van “The Glory”. Bij Thirty Seconds to Mars werkte het vroeger juist als alles nét iets te veel was. Meer drama, meer koortjes, meer bombast, meer Jared Leto die doet alsof hij op het punt staat een religieuze openbaring te krijgen. Hier blijft het allemaal te braaf en te vlak. Alsof de band zelf ook nog niet wist of dit een rocknummer, een ballad of een halve soundtrack voor een slechte actiefilm moest worden.

Waarom deze demo uiteindelijk in de la is verdwenen? Omdat ze betere nummers hadden. Simpel zat. Als je kijkt naar tracks als The Kill, Attack of From Yesterday hoor je meteen hoeveel sterker die zijn. Meer urgentie, meer spanning, meer hooks. “The Glory” voelt eerder als een halve repetitie die per ongeluk op internet is beland.

Cijfer: 4,7
Hitpotentie: 4,9

“The Glory” is niet slecht genoeg om echt kwaad van te worden. Maar wel zo’n demo waarbij je na afloop denkt: ja hoor, hier zat inderdaad nog flink wat werk aan.

https://youtu.be/nVMcHkk0MCM?si=CbGqMvG1hkWCweWz