Eerst breekt ze je hart. Daarna zet ze de versterkers open.
★★★★☆
9/10
Julien Baker is terug. En gelukkig niet met een gezellig niemendalletje voor bij de koffie. Nee, Hound begint kwetsbaar, bijna breekbaar, om vervolgens uit te groeien tot een indrukwekkende muur van gitaren. Alsof iemand eerst voorzichtig bij je aanklopt en daarna besluit de complete voordeur eruit te trappen.
En dat vind ik een bijzonder interessante ontwikkeling.
Ik heb altijd een zwak gehad voor artiesten die hun emoties niet verstoppen achter een gelikte productie. Julien Baker behoort tot die categorie. Haar muziek is persoonlijk, intens en soms behoorlijk confronterend. Niet bepaald geschikt als achtergrondmuziek tijdens een verjaardag waarop tante Annie uitgebreid vertelt over haar nieuwe heup.
Met Hound kiest Baker voor een steviger geluid. Het nummer begint met een vervreemdende piano en kwetsbare zang, waarna de gitaren steeds nadrukkelijker het verhaal overnemen. De muziek krijgt een bijna explosieve intensiteit.
Wat mij vooral aanspreekt, is dat die kracht niet ten koste lijkt te gaan van de emotie.
Baker heeft inmiddels een indrukwekkende muzikale geschiedenis opgebouwd. Haar solowerk is prachtig, maar natuurlijk kennen we haar ook van boygenius, samen met Phoebe Bridgers en Lucy Dacus. Drie bijzondere persoonlijkheden die samen bewezen dat kwetsbaarheid en muzikale kracht uitstekend samengaan.
Toch vind ik Julien Baker als soloartiest misschien nog wel interessanter.
Hier staat haar eigen muzikale wereld centraal. Geen compromissen, geen overdreven commerciële ambities. Gewoon muziek die iets te vertellen heeft.
Voor haar nieuwe album This World Or The Next, dat op 12 februari 2027 verschijnt, werkt Baker opnieuw samen met oude muzikale vrienden Matt Gilliam en Calvin Lauber. Het drietal grijpt terug op de emo, hardcore en indierock waarmee hun muzikale geschiedenis ooit begon.
En dat belooft wat.
Wat mij vooral raakt in Hound, is die prachtige tegenstelling tussen kwetsbaarheid en kracht. Julien Baker kan met haar stem een gevoel van eenzaamheid oproepen, maar wanneer de gitaren losbarsten, krijgt die emotie ineens een heel andere lading.
En eerlijk gezegd vind ik beide kanten even mooi.
Ik hou van de breekbaarheid van Sufjan Stevens, maar net zo goed van de muzikale intensiteit van Manchester Orchestra. Julien Baker brengt die twee werelden bij elkaar.
Het is alsof ze eerst voorzichtig haar hart openlegt en vervolgens besluit er een paar flinke versterkers naast te zetten.
Dat is geen tegenstelling. Dat is juist de kracht van dit nummer.
En daarom kijk ik bijzonder uit naar haar nieuwe album This World Or The Next, dat op 12 februari 2027 verschijnt.
Mijn oordeel: Hound is een bijzonder veelbelovende aftrap van een nieuw hoofdstuk. Julien Baker lijkt haar kwetsbaarheid niet achter zich te laten, maar juist meer muzikale kracht te geven.
Als de rest van het album dit niveau haalt, wordt februari 2027 een bijzonder mooie muziekmaand.
En dan bedoel ik niet vanwege carnaval.
INDIE TOP 20-potentie: Zeer hoog. Een serieuze kandidaat voor de bovenste regionen.
Album: This World Or The Next – 12 februari 2027, Matador Records.





