Haute & Freddy – Touch Touch
Heerlijke jaren 80-synthpop – alsof Robyn na sluitingstijd nog even alleen door de club danst
Soms heb je maar een paar seconden nodig.
Synthesizer aan.
Beat erbij.
En mijn jaren 80-radar begint alweer te piepen.
Touch Touch van Haute & Freddy is precies zo'n nummer. Een heerlijke elektronische popsong die onmiddellijk vertrouwd klinkt, terwijl hij gelukkig niet klinkt alsof iemand simpelweg een oude jaren 80-playlist heeft gekopieerd.
En vrijwel meteen dacht ik aan:
Robyn.
Meer specifiek aan Dancing on My Own.
Niet omdat Touch Touch daarop lijkt als twee druppels Zweeds water, maar omdat het hetzelfde soort gevoel bij mij oproept. Dansmuziek waarbij onder die lekkere beat iets melancholisch verstopt zit.
En daar heb ik een enorme zwak voor.
Want de beste synthpop doet volgens mij twee dingen tegelijkertijd:
je voeten willen dansen en je hoofd wil nadenken.
Haute & Freddy bestaan uit Michelle Buzz en Lance Shipp en omschrijven hun eigen universum als een combinatie van muziek, mode en film. Hun geluid haalt inspiratie uit onder meer jaren 80-synthpop, new wave en elektronische pop. Dat hoor je op Touch Touch onmiddellijk terug.
Maar gelukkig hebben ze begrepen dat jaren 80-invloeden iets anders zijn dan jaren 80-nadoen.
Dat verschil is belangrijk.
We hebben inmiddels voldoende artiesten gehoord die een synthesizer uit 1984 nabootsen, wat galm over de drums gooien en vervolgens denken dat ze Depeche Mode zijn.
Zo werkt het natuurlijk niet.
Bij Touch Touch zit het vooral in de sfeer.
De productie glanst. De synths bewegen voortdurend door het nummer en de zang zweeft er bijna nonchalant bovenop. Alles klinkt behoorlijk strak en modern, maar ergens hangt die neonverlichting van veertig jaar geleden nog steeds aan het plafond.
En dan kom ik toch weer bij Robyn terecht.
Want Dancing on My Own is voor mij het perfecte voorbeeld van muziek die in eerste instantie als een fantastische popsong binnenkomt, maar ondertussen eigenlijk behoorlijk verdrietig is.
Je staat te dansen.
Alleen.
Dat is toch eigenlijk verschrikkelijk?
Maar geef er een synthesizer onder en ineens willen we het allemaal meemaken.
Dat kunstje beheerst Touch Touch ook.
Niet op hetzelfde niveau als Robyns klassieker – laten we een beetje normaal blijven – maar ik herken wel die combinatie van verlangen, afstand, elektronica en een onweerstaanbare beat.
En daar word ik dus blij van.
Of melancholisch.
Waarschijnlijk allebei.
Dat is meestal een goed teken.
De Alternatieve Muziekman zegt
Touch Touch is precies het soort elektronische pop waar ik makkelijk voor val.
Een flinke scheut jaren 80.
Een beetje new wave.
Moderne synthpop.
En ergens in de verte dat heerlijke Robyn-gevoel van Dancing on My Own.
Niet gekopieerd.
Wel dezelfde emotionele familie.
Haute & Freddy begrijpen bovendien iets belangrijks: retro hoeft niet stoffig te zijn. Je kunt teruggrijpen op veertig jaar popgeschiedenis en toch een nummer maken dat gewoon nu klinkt.
En dit blijft hangen.
Na één keer luisteren wil ik hem opnieuw horen.
Na twee keer zit het refrein in mijn hoofd.
Na drie keer begin ik me zorgen te maken.
Want dan weet ik meestal hoe laat het is:
kandidaat voor de INDIE TOP 20.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,2/10
Jaren 80-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Synthpopgehalte: ⭐⭐⭐⭐⭐
Robyn-factor: ⭐⭐⭐⭐☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Touch Touch? Eén keer aanraken blijkt niet voldoende. Voor je het weet staat hij alweer op repeat. Robyn zou waarschijnlijk goedkeurend vanaf de zijkant van de dansvloer meeknikken.
