DUNCAN LAURENCE – HEAL ME
De eerste minuut dacht ik: daar gaan we weer. Maar dan haalt Duncan ineens een muzikale verrassing uit zijn hoge hoed.
★★★★☆ – 8/10
Duncan Laurence.
Ik heb een beetje een ingewikkelde verhouding met zijn muziek.
Natuurlijk, Arcade was prachtig. Een terechte winnaar van het Eurovisie Songfestival in 2019. Een indrukwekkende stem, een mooie melodie en vooral veel emotie.
Maar sindsdien heb ik regelmatig het gevoel dat Duncan muzikaal een beetje op dezelfde plaats blijft staan.
Mooie ballads.
Veel gevoel.
Een piano.
En nog meer gevoel.
En eerlijk gezegd begon ik dat trucje inmiddels wel te kennen.
Dus toen ik Heal Me opzette, dacht ik tijdens de eerste minuut: daar gaan we weer.
Een klassieke opening, gedragen door strijkers en die vertrouwde, kwetsbare stem.
Allemaal keurig verzorgd.
Maar verrassend?
Niet bepaald.
En dan gebeurt er ineens iets!
De muziek verandert van karakter.
De elektronica krijgt meer ruimte en de productie krijgt een donkere, ritmische onderlaag.
Een vleugje triphop!
Kijk, Duncan!
Dát wilde ik nou eens horen!
Plotseling wordt Heal Me veel interessanter.
De combinatie van klassieke strijkers en moderne elektronische ritmes geeft het nummer een spanning die ik bij zijn eerdere werk nogal eens miste.
Ik moet denken aan de sfeervolle elektronica van Massive Attack, de melancholie van London Grammar en de filmische kant van M83.
Niet dat Duncan ineens een triphopartiest is geworden.
Daarvoor blijft de compositie te nadrukkelijk geworteld in de moderne popballad.
Maar de muzikale richting bevalt me uitstekend.
Eindelijk durft hij zijn vertrouwde formule een beetje los te laten.
En het mooie is dat zijn stem daar helemaal niet onder lijdt.
Integendeel.
Die breekbare zang krijgt juist extra betekenis wanneer de muziek donkerder en spannender wordt.
Ook inhoudelijk heeft Heal Me iets te vertellen.
Het nummer gaat over jezelf kwijtraken en iemand vinden die je helpt om de gebroken stukken weer bij elkaar te brengen.
Over liefde, maar vooral ook over opnieuw vertrouwen krijgen in jezelf.
Dat past natuurlijk uitstekend bij Duncan.
Hij heeft altijd al een talent gehad om persoonlijke emoties in toegankelijke popmuziek te verwerken.
Alleen krijgt die emotie hier eindelijk een muzikaal interessantere verpakking.
Toch heb ik nog één bezwaar.
Waarom moet ik bijna een minuut wachten voordat het echt spannend wordt?
De opening had wat mij betreft best iets korter gekund.
En die elektronische sfeer had ik graag nog verder uitgewerkt gehoord.
Misschien zelfs iets donkerder.
Iets gewaagder.
Want juist daar liggen volgens mij nieuwe mogelijkheden voor Duncan Laurence.
Mijn oordeel: vier sterren. Een acht.
Een mooie verrassing van een artiest van wie ik eigenlijk opnieuw een keurige ballad verwachtte.
En dat maakt Heal Me voor mij juist zo aantrekkelijk.
Duncan Laurence begint zoals we hem kennen. Maar gelukkig eindigt hij niet waar hij begonnen is.
En dat is misschien wel zijn grootste muzikale winst.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ – 8/10
Plus: verrassende elektronische wending, fraaie strijkers, donkere triphopinvloeden en de sterke zang van Duncan.
Min: de eerste minuut is wat voorspelbaar; de elektronische kant had nog verder mogen worden uitgewerkt.
Voor liefhebbers van: London Grammar, Massive Attack, M83, James Blake en filmische elektronische pop.
Nederlandse Top 40-potentie: ★★★★☆ – Een toegankelijke single met voldoende emotie en een interessante productie.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆ – Een serieuze kandidaat voor een mooie notering.
Eindoordeel: Duncan Laurence verrast met een combinatie van klassieke strijkers, kwetsbare zang en een spannende elektronische wending.
De eerste minuut dacht ik: alweer Duncan zoals we hem kennen. Daarna dacht ik: hé, Duncan, waarom doe je dit niet veel vaker?
8/10 – VIER STERREN.
