Dent May – Second Wind
Alsof The Beatles, The Beach Boys en ELO samen een zonnige popsingle hebben geschreven
Sommige nummers voelen als een frisse lentedag. De zon schijnt, de autoruiten staan open en ineens klinkt er een liedje waarvan je denkt: waarom maakt niet iedereen nog zulke muziek? Dat gevoel kreeg ik direct bij Second Wind van Dent May. Het is zo'n nummer dat je humeur ongemerkt een paar graden omhoog schroeft.
De eerste gedachte die bij me opkwam was eigenlijk heel simpel:
The Beatles + The Beach Boys + Electric Light Orchestra's Mr. Blue Sky = Second Wind.
Dat klinkt misschien als een onmogelijke optelsom, maar Dent May laat horen dat het verrassend goed werkt.
Vanaf de eerste seconden spat de zonneschijn uit de speakers. De melodie is onweerstaanbaar, de gitaren twinkelen vrolijk door het nummer heen en de meerstemmige zang doet onmiddellijk denken aan de gouden popjaren van de jaren zestig. Toch voelt het nergens als een nostalgische kopie. Second Wind ademt dezelfde warmte en speelsheid als zijn grote voorbeelden, maar klinkt tegelijkertijd fris genoeg om vandaag uitgebracht te kunnen worden.
Wat vooral opvalt, is hoe rijk de productie is. Achter iedere melodielijn lijkt weer een nieuw detail verstopt te zitten. Een subtiele toetsenpartij, een extra gitaarmelodie of een harmonie die pas na een paar luisterbeurten echt opvalt. Dat soort producties kom je tegenwoordig niet zo vaak meer tegen. Veel moderne pop kiest voor eenvoud, terwijl Dent May juist laat horen hoeveel plezier er schuilt in gelaagde arrangementen.
De invloed van The Beatles hoor je terug in de melodieën en de slimme akkoordwisselingen. The Beach Boys zijn duidelijk aanwezig in de prachtige vocale harmonieën die het nummer een bijna zorgeloze Californische sfeer geven. En zodra de stralende toetsen en het optimisme losbarsten, is de geest van ELO's Mr. Blue Sky nooit ver weg.
Toch blijft Dent May zichzelf.
Dat is misschien wel zijn grootste verdienste. Hij gebruikt zijn muzikale helden niet als blauwdruk, maar als inspiratiebron. Daardoor voelt Second Wind niet als een oefening in nostalgie, maar als een liefdevolle ode aan tijdloze popmuziek.
Ik betrapte mezelf erop dat ik het refrein al na één luisterbeurt zachtjes mee neuriede. Dat gebeurt alleen bij nummers met een uitzonderlijk sterke melodie. Goede popsongs lijken vaak eenvoudig, maar juist die eenvoud is ontzettend moeilijk te schrijven. Dent May laat horen dat hij dat ambacht volledig beheerst.
Is er dan helemaal geen kritiek?
Misschien hadden sommige luisteraars iets meer spanning of een onverwachte muzikale wending gewenst. Second Windblijft behoorlijk trouw aan zijn zonnige karakter. Wie op zoek is naar rauwe gitaren of experimentele uitbarstingen zal hier weinig vinden. Maar eerlijk gezegd is dat ook helemaal niet de bedoeling. Dit nummer wil je laten glimlachen, niet overdonderen.
En daarin slaagt het met glans.
In een tijd waarin veel popmuziek steeds donkerder en zwaarder wordt, voelt Second Wind als een frisse bries. Een herinnering dat muziek ook gewoon licht, melodieus en oprecht vrolijk mag zijn. Zonder schaamte, zonder ironie en zonder ingewikkelde concepten.
Dat maakt deze single misschien niet revolutionair, maar wel ontzettend verslavend.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★★★
Cijfer
9,4
🎯 Hitpotentie
8,9 / 10
🏁 De Alternatieve Muziekman zegt...
Ik heb een zwak voor artiesten die de kunst van het perfecte poplied begrijpen. Second Wind voelt als een muzikale ontmoeting tussen The Beatles, The Beach Boys en ELO, maar Dent May geeft die klassieke ingrediënten een eigen gezicht. Het resultaat is een zonnige, tijdloze popparel die je met iedere luisterbeurt een beetje vrolijker maakt. Soms is dat precies wat goede muziek moet doen.
