vrijdag 30 oktober 2026

RECORD OF THE WEEK : ARMIN VAN BUUREN x DOUWE BOB – WHAT IF I TOLD YOU



Armin doet Avicii. Een dikke hit? Waarschijnlijk. Een meesterwerk? Nou nee.

★★★☆☆ – 6/10

RECORD OF THE WEEK – DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

Soms hoor ik een nieuwe single en denk ik onmiddellijk: dit gaat hoog in de hitlijsten eindigen. Niet omdat ik van mijn stoel val van muzikale bewondering, maar omdat alle ingrediënten voor een commerciële hit aanwezig zijn.

Dat gevoel krijg ik bij What If I Told You, de samenwerking tussen Armin van Buuren en Douwe Bob.

Armin doet hier een beetje Avicii.

En niet zo'n klein beetje ook.

De combinatie van countryachtige pop, een herkenbare zangstem en elektronische dance doet onmiddellijk denken aan Wake Me Up en Hey Brother.

Alleen heeft Avicii dat kunstje jaren geleden al bijzonder overtuigend uitgevoerd.

Armin heeft blijkbaar goed opgelet.

Douwe Bob zorgt voor de menselijke kant van het nummer. Zijn warme, licht rauwe stem past uitstekend bij deze muzikale formule.

Hij klinkt ontspannen en geloofwaardig.

Alsof hij met een gitaar op een houten veranda zit.

Totdat Armin besluit dat er op die veranda ook best een discotheek gebouwd kan worden.

En daar begint voor mij het probleem.

De productie is uitstekend verzorgd.

De beat klinkt helder.

De melodie is toegankelijk.

En het refrein is gemaakt om onmiddellijk te blijven hangen.

Maar spannend wordt het nergens.

Alles verloopt precies zoals je verwacht.

De rustige opening.

De opbouw.

De elektronische ontlading.

Het is allemaal keurig volgens het handboek Hoe maak ik een commerciële dancehit?

En dat handboek heeft inmiddels behoorlijk versleten pagina's.

Begrijp me niet verkeerd.

Ik vind het best een aardig nummer.

Douwe Bob zingt uitstekend en Armin van Buuren weet als geen ander hoe je een productie geschikt maakt voor de radio.

Maar ik mis verrassing.

Ik mis eigenzinnigheid.

En vooral mis ik een moment waarop de muziek me werkelijk raakt.

Bij Avicii hoorde ik destijds iets nieuws.

Hier hoor ik vooral iets bekends.

Goed uitgevoerd, absoluut.

Maar muzikaal nogal veilig.

Waarom dan toch mijn Record of the Week?

Heel eenvoudig.

Omdat deze rubriek bij De Alternatieve Muziekman niet noodzakelijk draait om het mooiste nummer van de week.

Hier kijk ik juist naar de commerciële kansen in de Nederlandse Top 40.

En die zijn volgens mij enorm.

Twee bekende Nederlandse artiesten.

Een toegankelijk refrein.

Een vertrouwde dancepopformule.

En een geluid dat uitstekend past bij de grote commerciële radiozenders.

Ik verwacht daarom een hoge notering.

De top 5 lijkt mij absoluut haalbaar.

Misschien zelfs hoger.

Maar een hitvoorspelling is natuurlijk geen kwaliteitskeurmerk.

Daarom geef ik What If I Told You gewoon een zes.

Niet slecht.

Niet bijzonder.

Wel bijzonder geschikt voor de hitlijsten.

Armin van Buuren heeft goed naar Avicii geluisterd. Douwe Bob zingt zijn partij uitstekend. En ik? Ik voorspel een hit, maar zet zelf liever iets anders op.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

RECORD OF THE WEEK

★★★☆☆ – 6/10

Plus: sterke zang van Douwe Bob, verzorgde productie en een toegankelijk refrein.

Min: voorspelbaar, weinig origineel en wel erg veel Avicii.

Voor liefhebbers van: Avicii, Kygo en commerciële dancepop.

Nederlandse Top 40-potentie: ★★★★★

Mijn voorspelling: top 5, mogelijk hoger.

INDIE TOP 20-potentie: ★★☆☆☆

Eindoordeel: Een aardige, radiovriendelijke single die waarschijnlijk veel succes gaat krijgen, maar muzikaal weinig verrassingen biedt.

Een zes voor de muziek. Een negen voor de commerciële kansen. En precies daarom is dit mijn Record of the Week.

https://youtu.be/lljEisqQSjc?si=C_Vv1M7ts-gwQG4o

LADYTRON – METAPHYSICA★★★★½ – 9/10



De synthesizers staan aan. Mijn humeur ook!

★★★★½ – 9/10

Sommige bands hoeven maar een paar elektronische geluiden te produceren en ik ben verkocht. Ladytron is er zo eentje. Met Metaphysica bewijzen de Britten opnieuw waarom ik zo'n zwak heb voor hun muziek. Wat een heerlijk nummer! Donker, mysterieus, hypnotiserend en tegelijkertijd onweerstaanbaar melodieus. Alsof iemand de jaren tachtig opnieuw heeft uitgevonden, maar gelukkig vergeten is de gebruiksaanwijzing mee te sturen.

Ladytron behoort al ruim vijfentwintig jaar tot de interessantste namen binnen de elektronische popmuziek.

Hun combinatie van synthpop, new wave en donkere elektronica heeft altijd iets bijzonders gehad.

Niet overdreven vrolijk.

Niet overdreven somber.

Maar precies dat aantrekkelijke gebied ertussenin.

Metaphysica past daar uitstekend tussen.

Het nummer komt van hun achtste studioalbum Paradises, dat eerder dit jaar verscheen en waarop de band opvallend veel ruimte geeft aan dansbare elektronica.

En dat hoor ik graag.

Wat me vooral aanspreekt, is de sfeer.

De synthesizers bouwen een wereld waarin je heerlijk kunt verdwalen.

Er zit iets afstandelijks in de muziek, maar tegelijkertijd voelt het bijzonder vertrouwd.

Een vreemde tegenstelling.

Maar Ladytron heeft daar nooit moeite mee gehad.

Ik hoor de geest van Kraftwerk, een vleugje Depeche Mode en de koele elegantie van New Order.

En toch klinkt het nergens als een eenvoudige kopie.

Ladytron heeft een eigen muzikale identiteit ontwikkeld.

Die herken je onmiddellijk.

De zang blijft beheerst en past uitstekend bij de elektronische achtergrond.

Geen overdreven uithalen.

Geen emotioneel toneelstuk waarbij de zangeres voortdurend moet bewijzen hoeveel verdriet ze heeft.

Nee, gewoon die karakteristieke, bijna hypnotiserende manier van zingen.

Juist daardoor krijgt de muziek iets geheimzinnigs.

De titel Metaphysica past daar prachtig bij.

Metafysica houdt zich bezig met vragen over de werkelijkheid, het bestaan en alles wat daarachter schuilgaat.

Dat klinkt behoorlijk ingewikkeld.

Gelukkig hoef je geen filosofie te hebben gestudeerd om van deze muziek te genieten.

Een goede koptelefoon is voldoende.

Wat ik daarnaast prettig vind, is dat Ladytron niet voortdurend probeert modern te klinken.

Ze hoeven geen modieuze trucjes uit te halen.

Geen geforceerde samenwerking met een populaire rapper.

Geen beat die speciaal voor vijftien seconden op TikTok is bedacht.

Ladytron maakt gewoon Ladytron-muziek.

En daar ben ik bijzonder blij mee.

Heb ik kritiek?

Een klein beetje.

Het nummer had van mij nog iets meer mogen openbreken.

Een onverwachte melodische wending of een extra elektronische ontlading had het helemaal onvergetelijk kunnen maken.

Nu blijft het vooral een bijzonder sfeervolle compositie.

Maar wat voor eentje!

Een negen.

Want Metaphysica laat horen dat Ladytron na al die jaren nog altijd weet hoe je met synthesizers een complete muzikale wereld kunt bouwen.

En ik blijf daar graag in rondwandelen.

Metafysica probeert te verklaren wat er achter de werkelijkheid schuilgaat. Ladytron geeft gelukkig een eenvoudiger antwoord: zet de synthesizers aan en geniet!


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Plus: heerlijke synthesizers, hypnotiserende sfeer, herkenbare zang en prachtige donkere elektronica.

Min: een grotere muzikale ontlading had het nummer nog sterker gemaakt.

Voor liefhebbers van: Depeche Mode, New Order, Kraftwerk, CHVRCHES, OMD en Pet Shop Boys.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de top 5.

Album: Paradises (2026).

Eindoordeel: Een heerlijk elektronisch nummer waarin Ladytron opnieuw bewijst dat donkere synthpop bijzonder verleidelijk kan zijn.

9/10 – VIERENHALVE STER.

Ladytron maakt muziek voor mensen die graag dans

en, maar ondertussen ook een beetje willen nadenken. Ik behoor duidelijk tot die categorie.

https://youtu.be/yif1GafmHmQ?si=leNf60Hw-SjH8Rqg

INDIE TOP 20 VRIJDAG 30 OKTOBER 2026

1.5  FONTAINES D.C.& ROSALIA- Where is Gone ?

2.1 PLACEBO- Helen Keller

3.3 FONTAINES D.C.- Tongue

4.4 PETER GABRIEL - Face The Wall (Bright-Side Mix)

5.6 HAMISH HAWK - Intriguer/Tenderness

6.2  CHVRCHES- Roses

7.20 THOMAS AZIER - Beluga In The Seine

8 .-- CHVRCHES-Overthinker 

9.-- EDITORS- Much Love

10.-- DRESSED LIKE BOYS- LY 

11.12  KINGS OF LEON- Cold Blue Dawn

12.13  ERASURE- Wings Of Love

13.14 BLEECH 9:3- Tourniquet 

14.15 J.BERNARDT - Remedy

15.16 SAINT CLAIR - Dreams

16.19 WARHAUS- One Day

17.11 FATHER JOHN MISTY -The X-Panded Universe

18.-- JAKE BUGG - Day By Day

19.-- DIIV- Dare Me

20.-- OH WONDER - Mad World









EDITORS – MUCH LOVE★★★★½ – 9/10



EDITORS – MUCH LOVE

De liefde is groot. De baslijn gelukkig ook!

★★★★½ – 9/10

Er zijn bands waarbij ik nauwelijks objectief kan blijven. Editors is er zo eentje. Al ruim twintig jaar weten Tom Smith en zijn muzikale kompanen mij te raken. Met donkere gitaren, prachtige melodieën en natuurlijk die geweldige stem. En nu is daar Much Love, afkomstig van het vandaag verschenen album Surface, Echo & Sound. En verdorie, wat klinkt dit weer heerlijk!

Vooral die baslijn!

Die kruipt onmiddellijk onder mijn huid.

Donker, dreigend en heerlijk ritmisch. Alsof Editors even teruggrijpt naar de tijd van Sugar, maar ondertussen ook een flinke dosis jaren tachtig heeft meegenomen.

Ik hoor zelfs iets van Duran Duran.

Niet de vrolijke heren in dure pakken op een tropisch jacht, maar de donkere, spannende kant van hun muziek.

En natuurlijk hoor ik Depeche Mode.

Dat kan voor mij nauwelijks verkeerd gaan.

Wat Much Love bijzonder maakt, is de combinatie van een stevige groove en de karakteristieke melancholie van Editors.

De drums zorgen voor een strak ritme.

De gitaren geven het nummer spanning.

En de synthesizers kleuren de achtergrond zonder voortdurend alle aandacht op te eisen.

Het resultaat is een nummer dat tegelijkertijd donker en verrassend dansbaar klinkt.

En dan Tom Smith.

Die man hoeft maar een paar woorden te zingen en ik ben verkocht.

Zijn diepe stem heeft nog altijd iets dramatisch, maar klinkt hier ook opvallend warm.

Want achter al die donkere muziek schuilt bij Editors opvallend veel liefde.

Dat is misschien wel het grootste misverstand over deze band.

Omdat hun muziek vaak melancholisch klinkt, denken mensen dat het allemaal kommer en kwel is.

Maar luister eens goed naar de teksten.

Dan ontdek je regelmatig hoop, verbondenheid en verlangen.

En precies dat gevoel hoor ik terug in Much Love.

Muzikaal vind ik vooral de tegenstelling aantrekkelijk.

De baslijn klinkt bijna dreigend.

De melodie heeft iets toegankelijks.

En samen levert dat een heerlijke spanning op.

Editors doet hier wat Editors uitstekend kan: donkere muziek maken waar je toch vrolijk van wordt.

Heb ik ook kritiek?

Een klein beetje.

Het nummer verrast niet voortdurend.

De band blijft behoorlijk dicht bij zijn vertrouwde muzikale wereld.

Maar wanneer die wereld zo goed klinkt, vind ik dat eerlijk gezegd geen groot bezwaar.

Bovendien ben ik blij dat de gitaren en de elektronica weer zo mooi samenwerken.

Na het behoorlijk elektronische EBM kiest Editors op het nieuwe album voor een organischer geluid.

En Much Love laat horen dat die koerswijziging niet betekent dat de band zijn donkere karakter heeft verloren.

Een negen.

Want dit is precies het soort Editors waar ik graag naar luister.

Een heerlijke baslijn, een sterke melodie en Tom Smith die klinkt alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor alle melancholie op deze planeet.

En het mooie is: het nieuwe album ligt er nu ook!

Dit weekend verschijnt mijn uitgebreide albumrecensie van Surface, Echo & Sound op De Alternatieve Muziekman.

Of het hele album net zo overtuigend is?

Dat bewaren we nog even.

Much Love heet het nummer. En veel liefde krijgt het van mij terug.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Plus: geweldige baslijn, donkere groove, herkenbare zang en een heerlijke jaren tachtig-sfeer.

Min: muzikaal niet de meest verrassende Editors-single.

Voor liefhebbers van: Depeche Mode, Duran Duran, The Cure, New Order en Interpol.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de top 3.

Album: Surface, Echo & Sound – verschenen op 30 oktober 2026.

Eindoordeel: Een donkere, dansbare en melodieuze Editors-single die bewijst dat de band zijn muzikale magie nog lang niet kwijt is.

De baslijn is donker. De stem is donker. Maar mijn humeur? Dat is na Much Love uitstekend!

9/10 – VIERENHALVE STER.

Dit weekend: de uitgebreide albumrecensie van Surface, Echo & Sound!

https://youtu.be/GV1AB6mEpRA?si=ISGlW_DAgSO2ORHF

donderdag 29 oktober 2026

DIIV – DARE ME★★★★½ – 9/10



Minder mist, meer melodie. En verdorie, wat klinkt dat lekker!

★★★★½ – 9/10

Er zijn bands waarvan je na een paar seconden al weet dat je goed zit. DIIV is er voor mij zo eentje. Die zwevende gitaren, die dromerige zang en dat heerlijke gevoel alsof je ergens tussen de wolken en een verlaten industrieterrein bent beland. Met Dare Me gebeurt er echter iets bijzonders. De mist trekt een beetje op. En wat blijkt? Daarachter staat gewoon een uitstekend popnummer!

Ik was eerder al enthousiast over Trillions. En nu is daar Dare Me, de vierde voorproef van het nieuwe album ZIRP!, dat op 30 oktober verschijnt.

DIIV klinkt nog altijd als DIIV. Maar er is duidelijk iets veranderd.

De gitaren hebben nog steeds die prachtige shoegaze-uitstraling. Denk aan My Bloody Valentine, Slowdive en een vleugje The Cure.

Alleen klinkt het geheel deze keer directer.

De melodie krijgt meer ruimte.

Het ritme heeft een heerlijke vaart en de elektronische geluiden zorgen voor een verrassende extra laag.

En dat werkt!

Vooral de combinatie van die licht vervormde gitaren en de bijna achteloos klinkende zang van Zachary Cole Smith vind ik aantrekkelijk.

Hij zingt niet alsof hij de wereld moet overtuigen.

Hij lijkt eerder een gedachte hardop uit te spreken.

En juist daardoor blijf ik luisteren.

De productie is in handen van A. G. Cook, die we onder meer kennen van zijn werk met Charli XCX.

Dat lijkt op papier een merkwaardige combinatie.

Een producer uit de experimentele popwereld die zich bemoeit met een Amerikaanse shoegazeband?

Maar het resultaat is verrassend geslaagd.

De elektronica maakt de muziek speelser, zonder het karakter van DIIV volledig weg te poetsen.

En dan de videoclip.

De band staat in een leeg kantoor, keurig gekleed in zakelijke kleding.

Het ziet eruit alsof vier muzikanten een sollicitatiegesprek hebben gehad en vervolgens besloten dat werken toch niet helemaal hun ding is.

Droge humor, een vervreemdende sfeer en een mooie aansluiting bij de maatschappijkritische wereld van het nieuwe album.

De video is geregisseerd door Louie Kovatch.

Wat me vooral aanspreekt, is dat Dare Me niet uitsluitend op sfeer drijft.

Er zit een echte melodie in.

Een refrein dat blijft hangen.

En een energie die ik bij sommige shoegazebands weleens mis.

Heb ik ook kritiek?

Een klein beetje.

Door de toegankelijkere productie verdwijnt iets van de mysterieuze, bijna verstikkende sfeer die DIIV vroeger zo bijzonder maakte.

Ik begrijp dus best dat niet iedere oude fan onmiddellijk enthousiast zal zijn.

Maar voor mij is dit vooral muzikale vooruitgang.

Een negen.

Want Dare Me bewijst dat een band zichzelf kan vernieuwen zonder zijn identiteit kwijt te raken.

En als ZIRP! dit niveau vasthoudt, hebben we er eind oktober zomaar een bijzonder sterk album bij.

DIIV heeft de mistmachine niet weggegooid. Ze hebben alleen eindelijk het licht aangedaan. En wat blijkt? Het uitzicht is prachtig!


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Plus: prachtige gitaren, sterke melodie, verrassende elektronische details en een heerlijke energie.

Min: iets minder mysterieus dan het vroegere DIIV.

Voor liefhebbers van: Slowdive, My Bloody Valentine, The Cure, Ride en Beach House.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de top 5.

Albumverwachting: ★★★★★ – ZIRP! belooft veel goeds.

Eindoordeel: Een heerlijke combinatie van shoegaze, dreampop en moderne elektronica.

DIIV durft te veranderen. En ik durf er gerust een negen tegenover te zetten.

https://youtu.be/fyWb2Phz35w?si=pOTyFfwTQkB-c9Gd