woensdag 17 juni 2026

Pulp – A Sunset (Live) Live recensie★★★★½


7

Sommige bands kunnen een verhaal vertellen voordat het refrein überhaupt begonnen is. Eén akkoord, één zin, één bepaalde houding achter de microfoon en je weet:

Dit is Pulp.

Geen twijfel mogelijk.

Met A Sunset (Live) krijg je precies waarom deze band nog altijd zo bijzonder blijft. Dit is geen gewone uitvoering. Dit is bijna een kleine voorstelling.

Maar ja.

Met Jarvis Cocker achter de microfoon krijg je eigenlijk altijd een voorstelling.

Die man kan waarschijnlijk zelfs een boodschappenlijst voordragen en ervoor zorgen dat je denkt:

“Wat een scherpe analyse van de moderne maatschappij.”

Melk.

Brood.

Existentiële leegte.

Typisch Jarvis.

Waar veel Britpopbands vooral draaiden om grote refreinen en gitaren, was Pulp altijd anders. Meer filmisch. Meer literair. Meer observatie.

Ze schreven niet alleen liedjes.

Ze maakten kleine verhalen over vreemde mensen, verlangens en ongemakkelijke momenten.

Eigenlijk het leven dus.

A Sunset past prachtig in die wereld.

De liveversie geeft het nummer extra ademruimte. Je voelt een band die niet simpelweg de studioversie probeert na te spelen. Dat is vaak de fout bij live-uitvoeringen.

Dan krijg je eigenlijk gewoon de plaat…

maar dan met applaus.

Hier gebeurt iets anders.

De sfeer groeit.

De ruimte doet mee.

De kleine imperfecties maken het menselijker.

En vooral Jarvis gebruikt stilte geweldig. Hij weet dat je niet altijd harder hoeft te gaan om meer impact te hebben.

Soms moet je juist wachten.

Even niets.

En iedereen hangt aan je lippen.

Dat is klasse.

De titel A Sunset is ook typisch Pulp. Een zonsondergang klinkt romantisch, bijna cliché. Maar bij deze band weet je: er zit waarschijnlijk ergens een scheurtje in dat mooie plaatje.

Want echte schoonheid heeft vaak een klein randje nodig.

Een perfecte zonsondergang op een ansichtkaart is leuk.

Maar eentje terwijl je nadenkt over je leven?

Veel interessanter.

Muzikaal hoor je waarom Pulp nog steeds relevant voelt. Hun beste werk was nooit alleen verbonden aan een bepaalde periode. Ja, ze waren een belangrijk onderdeel van de Britpopgolf, maar hun kracht zat altijd dieper.

Karakter.

En karakter veroudert veel minder snel dan mode.

A Sunset (Live) is geen nostalgische museumtour.

Het leeft.

En dat is misschien het mooiste compliment.


Eindoordeel:
★★★★½

Cijfer: 8,9

Hitpotentie: 7,3

🌅 Een prachtige live-uitvoering vol typische Pulp-magie. Jarvis Cocker verandert zelfs een zonsondergang in een  klein menselijk drama — grappig, melancholisch en vooral heel erg echt

https://youtu.be/k0LCa4cGBQs?si=LDD_9VAGnZ0Kqf8m

Meltt – Monomyth Single recensie★★★★½


5

Sommige nummers komen niet gewoon uit je speakers. Ze lijken ergens langzaam uit de mist te verschijnen. Alsof je per ongeluk een deur opent naar een kamer waarvan je niet wist dat hij in je huis zat.

Dat gevoel krijg je bij Meltt met Monomyth.

En laten we meteen beginnen:

dit is heerlijke altpop/psychedelische indie.

Geen muziek die haast heeft.

Geen nummer dat na vijftien seconden roept: “Hallo algoritme, hier is mijn refrein!”

Gelukkig niet.

Monomyth neemt de lange route.

En soms is die veel mooier.

Vanaf het begin bouwt de band een bijzondere sfeer op. Dromerige lagen, warme gitaren en een productie die vooral draait om gevoel. Het klinkt ruim. Alsof het nummer niet in een studio is opgenomen, maar ergens tussen een zonsondergang en een vreemde droom.

Ja, dat klinkt overdreven.

Maar sommige muziek vraagt daar gewoon om.

Je hoort invloeden uit psychedelische rock, dreampop en moderne alternatieve pop. Een beetje de zwevende kant van Tame Impala, een vleugje MGMT, maar dan met een eigen zachtere, meer filmische benadering.

Geen kopie.

Meer dezelfde familie.

Zo’n neef die je niet vaak ziet maar waar je meteen een goed gesprek mee hebt.

De titel Monomyth past eigenlijk perfect. Het verwijst naar het idee van de grote reis, het terugkerende verhaal. En precies zo voelt de track ook: niet als couplet-refrein-klaar, maar als een beweging.

Een kleine trip.

Zonder dat je daarvoor iets vreemds hoeft te nemen.

Alleen een koptelefoon is genoeg.

De zang ligt mooi verstopt in het geheel. Niet als grote popster vooraan met een spotlight erop, maar als onderdeel van de sfeer. Bij sommige nummers zou dat een probleem zijn.

Hier niet.

Dit soort muziek draait om het totaalbeeld.

De enige kleine kanttekening: door die dromerige aanpak mist het misschien net dat ene directe moment waardoor iedereen meteen verkocht is. Het is geen instant hit.

Maar misschien is dat juist de charme.

Sommige nummers zijn geen snelle liefde.

Ze moeten groeien.

En Monomyth groeit.

Elke luisterbeurt ontdek je weer een klein detail.

Een geluid.

Een laag.

Een sfeer.

Dat zijn vaak de nummers die langer meegaan.


Eindoordeel:
★★★★½

Cijfer: 8,8

Hitpotentie: 7,5

🌌 Een prachtige psychedelische altpop-trip. Meltt maakt met Monomyth geen gewone single, maar een kleine reis vol sfeer, dromerige gitaren en details. Niet snel vergeten — langzaam verslavend. ✨https://youtu.be/CFLPh5P2jZQ?si=H8Tga3boV2Q3_6en

Coldplay – O (Fly On) Retro recensie – de verborgen parel van Ghost Stories★★★★★


5

Sommige nummers schreeuwen: “KIJK NAAR MIJ, IK BEN EEN SINGLE!”
En sommige nummers gaan stilletjes ergens achterin zitten.

Vaak zijn dat de interessantste.

O (Fly On) van Coldplay is precies zo’n nummer.

Een klein liedje op misschien wel één van de meest onderschatte albums uit hun carrière: Ghost Stories.

Want ja, laten we het maar zeggen:

Ghost Stories verdient meer liefde.

Veel mensen kijken bij Coldplay vooral naar de grote stadionmomenten. De confetti. De polsbandjes met lichtjes. A Sky Full of Stars waarbij een compleet stadion verandert in een menselijke kerstboom.

Mooi hoor.

Maar soms is Coldplay juist beter wanneer ze stoppen met proberen de laatste rij van een stadion te bereiken.

Wanneer ze fluisteren.

En O is zo’n moment.

Vanaf de eerste pianoklanken voel je dat dit geen nummer is dat indruk wil maken. Het wil niets verkopen. Het probeert niet de grootste hit van het jaar te worden.

Het bestaat gewoon.

En juist daarom raakt het.

Chris Martin klinkt hier kwetsbaar. Niet de frontman van één van de grootste bands ter wereld, maar gewoon iemand die iets probeert los te laten.

En daar draait Ghost Stories eigenlijk om.

Verlies.

Afstand.

Verdergaan.

Niet bepaald de gezelligste onderwerpen voor bij een barbecue, maar muzikaal levert het vaak de mooiste momenten op.

De eenvoud van O is de kracht.

Een piano.

Een stem.

Veel ruimte.

Geen enorme climax omdat iemand dacht: “Hier moet nog even een stadionmoment.”

Gelukkig niet.

Soms moet een nummer klein blijven.

Zoals een vogel in je hand.

Te stevig vasthouden en het verdwijnt.

De titel past prachtig. Dat idee van vliegen, loslaten, iets laten gaan zonder het helemaal kwijt te raken.

Heel eenvoudig.

Heel menselijk.

En ja, misschien is dat waarom het nummer wat verborgen is gebleven. Het is geen typische Coldplay-hit. Geen groot refrein voor de radio.

Maar juist daardoor voelt het bijzonder.

Niet alle beste nummers zijn de bekendste nummers.

Soms liggen de mooiste ergens verstopt op een album.

Wachtend tot iemand ze opnieuw vindt.

O is zo’n nummer.

Een kleine diamant.

Geen vuurwerk.

Meer een kaars.

Maar soms geeft een kaars mooier licht.


Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,4

Hitpotentie: 7,0

🕊️ Een van Coldplay’s meest onderschatte momenten. O bewijst dat de band soms op zijn mooist is wanneer ze klein blijven. Een breekbare afsluiter van het prachtige Ghost Stories — geen stadion, maar pure emotie



https://youtu.be/-gA3H3clEqk?si=I3lh5X_zZC9hdgno

Johnny Marr – Spin Single recensie★★★★☆




7

Sommige muzikanten hoeven maar één akkoord aan te slaan en je weet genoeg.

Geen grote aankondiging.

Geen rookmachine.

Geen stem die roept: “dames en heren, een legende!”

Gewoon die gitaar.

En ja hoor.

Daar is Johnny Marr.

Met zijn nieuwe single Spin laat hij weer horen waarom hij niet zomaar “de gitarist van vroeger” is. Natuurlijk zal zijn naam altijd verbonden blijven aan The Smiths. Dat krijg je als je een paar van de meest herkenbare gitaarlijnen uit de Britse popgeschiedenis hebt gemaakt.

Best lastig.

Maak één keer iets geniaals en mensen beginnen er veertig jaar later nog steeds over.

Maar Marr heeft iets knaps gedaan:

hij is blijven bewegen.

En Spin klinkt precies zo.

Levend.

Vanaf de eerste seconden zit er energie in. Die typische heldere gitaarlijnen draaien en bewegen door het nummer heen. Niet omdat hij wil laten zien hoeveel noten hij kan spelen — dat is nooit zijn stijl geweest.

Johnny Marr speelt geen gitaar om indruk te maken op andere gitaristen.

Hij speelt om liedjes beter te maken.

Groot verschil.

Er zijn genoeg muzikanten die twintig solo’s kunnen spelen waardoor iedereen technisch onder de indruk is, maar niemand iets voelt.

Marr doet vaak met drie akkoorden meer.

Spin heeft een heerlijke Britse drive. Een beetje indie, een beetje alternatieve rock en vooral dat gevoel van iemand die nog steeds plezier heeft in muziek maken.

En dat hoor je.

Veel artiesten uit zijn generatie klinken soms alsof ze nog één rondje moeten doen omdat de agenda dat zegt.

Marr klinkt alsof hij gewoon zin had.

Dat is misschien wel de grootste winst.

De productie is fris zonder zijn identiteit kwijt te raken. Het probeert niet overdreven modern te zijn. Geen vreemde samenwerking om jongeren te bereiken. Geen geforceerde TikTok-refreintjes.

Gewoon Johnny Marr.

Gitaar.

Melodie.

Klasse.

Is Spin een nieuwe wereldklassieker?

Misschien niet.

Maar dat hoeft ook niet.

Niet elk nieuw hoofdstuk hoeft beter te zijn dan het beroemdste hoofdstuk uit het boek.

Soms wil je gewoon weten dat de schrijver nog steeds goede zinnen maakt.

En dat doet hij.

Spin bewijst dat Johnny Marr nog altijd relevant klinkt.

Niet door achter trends aan te rennen.

Maar door precies te doen wat hij altijd al goed kon.


Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,5

Hitpotentie: 7,4

🎸 Een heerlijke nieuwe single van Johnny Marr. Fris, energiek en natuurlijk met die herkenbare gitaarmagie. Geen nostalgische terugblik — gewoon een muzikant die nog steeds vooruit draait

https://youtu.be/VqGsu-5jluw?si=_RQbHB7_nZFOuaGn

dinsdag 16 juni 2026

Eels – Cap In Hand Single recensie★★★★☆


4

Er zijn artiesten waarbij een grote muzikale verandering eigenlijk bijna teleurstellend zou zijn. Natuurlijk is ontwikkeling belangrijk, maar stel je voor dat Eels ineens met een Ibiza-danceplaat komt inclusief confettikanonnen en een gastbijdrage van de populairste rapper van het moment.

Nee.

Laat maar.

Sommige artiesten moeten vooral zichzelf blijven.

En gelukkig:

Cap In Hand bewijst dat Eels nog steeds gewoon Eels is.

Dat klinkt misschien als een simpele opmerking.

Maar eigenlijk is het een groot compliment.

Want Mark Oliver Everett, oftewel E, heeft door de jaren heen een eigen muzikale wereld gebouwd. Je stapt erin en je weet meteen waar je bent.

Een beetje rommelig.

Een beetje melancholisch.

Een beetje vreemd.

Maar altijd menselijk.

Vanaf de eerste tonen hoor je die vertrouwde sfeer. Geen gladgestreken productie waarbij alle randjes zijn weggepoetst. Gelukkig niet. Bij Eels horen juist die kleine scheurtjes.

Het is muziek met een krasje.

En vaak zit precies daar de schoonheid.

Cap In Hand voelt als een gesprek met een oude vriend die je een tijdje niet hebt gezien. Hij is misschien iets ouder geworden, heeft nieuwe verhalen, maar na vijf minuten denk je:

ja hoor.

Daar ben je weer.

De kracht van Eels zit nooit in overdreven drama. E hoeft geen enorme vocale uithalen te doen om iets duidelijk te maken. Hij kan met een simpele zin en een droge voordracht meer gevoel oproepen dan sommige artiesten met een compleet orkest.

Dat is vakmanschap.

Muzikaal blijft het nummer trouw aan die bekende combinatie van alternatieve rock, singer-songwriter en een vleugje eigenaardigheid.

Want dat laatste is belangrijk.

Eels zonder een beetje vreemdheid is als koffie zonder cafeïne.

Het lijkt erop.

Maar er mist iets.

En natuurlijk kun je zeggen: verrast Cap In Hand enorm?

Nee.

Niet echt.

Maar moet dat altijd?

Een nieuwe Eels-single voelt niet alsof je een compleet onbekende stad ontdekt. Het voelt eerder alsof je terugkeert naar een favoriete straat waar nog steeds dat kleine bijzondere winkeltje zit.

En gelukkig is het niet vervangen door een standaard keten.

Dat is precies waarom fans blijven luisteren.

Omdat Eels niet probeert iemand anders te worden.

Geen jonger imago.

Geen paniek.

Gewoon goede liedjes maken.

Blijkbaar mag dat nog.


Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,4

Hitpotentie: 7,1

🎩 Gelukkig: Eels is Eels gebleven. Cap In Hand heeft weer die typische mix van melancholie, droge charme en menselijke rafelrandjes. Geen revolutie — gewoon een oude vriend die opnieuw een mooi verhaal vertelt.

https://youtu.be/fflhp0v5Fr8?si=-D66DrZcYlVZl-QU