maandag 6 juli 2026

ultrasaturated – Moor Single recensie★★★★½





7

Er zijn genres waarin de zanger de absolute hoofdrol speelt.

En er zijn genres waarin de stem gewoon één van de instrumenten is.

Welkom in de wereld van shoegaze.

Met Moor laat ultrasaturated precies horen waarom dit genre al decennialang zo geliefd is. Niet vanwege meezingbare refreinen of vocale hoogstandjes, maar vanwege de enorme muur van gitaren die je langzaam volledig omsluit.

Vanaf de eerste seconden wordt duidelijk waar de prioriteiten liggen.

Niet bij de zang.

Maar bij de gitaren.

En dat is precies zoals het hoort.

De zang staat bewust diep in de mix. Soms lijkt hij zelfs bijna te verdwijnen tussen alle galm, effecten en vervormde gitaarlagen. Voor wie voor het eerst naar shoegaze luistert, zal dat misschien vreemd klinken.

Voor liefhebbers is het juist de charme van het genre.

De stem vertelt niet het verhaal.

De gitaren doen dat.

En wat klinken die heerlijk.

Moor bouwt laag na laag een indrukwekkend geluidslandschap op. Iedere gitaar voegt iets toe. Een zwevende melodie, een vervormde akkoordlaag of een subtiele feedback die langzaam door de mix zweeft.

Alles ademt sfeer.

Tijdens het luisteren denk je onvermijdelijk aan grootheden als My Bloody ValentineSlowdive en Ride. Niet omdat ultrasaturated deze bands kopieert, maar omdat dezelfde liefde voor textuur, galm en melodieuze gitaarmuren duidelijk hoorbaar is.

Dat is een compliment.

De productie is uitstekend. Alles klinkt breed, warm en analoog. Met een goede koptelefoon ontdek je voortdurend nieuwe details. Kleine gitaarlijnen die eerst verborgen leken, subtiele effecten en lagen die langzaam in elkaar overvloeien.

Juist dat maakt shoegaze zo verslavend.

Iedere luisterbeurt klinkt anders.

Toch is Moor meer dan alleen een oefening in nostalgie. De band weet het klassieke shoegaze-geluid een eigentijdse uitstraling te geven zonder de essentie van het genre te verliezen.

Dat is knap.

Het enige kleine kritiekpunt is dat een echt melodisch ankerpunt soms ontbreekt. Wie graag een duidelijk refrein of een opvallende zanglijn hoort, zal hier minder snel voor vallen.

Maar eerlijk?

Dat is ook helemaal niet de bedoeling.

Moor vraagt niet om aandacht.

Het vraagt om overgave.

Je zet dit nummer niet op om mee te zingen.

Je zet het op om erin te verdwijnen.

En precies daarin slaagt ultrasaturated met overtuiging.


⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★½

Cijfer: 8,9

Hitpotentie: 7,4

🎸🌫️ Met Moor levert ultrasaturated een schoolvoorbeeld van moderne shoegaze af. De zang is bewust ondergeschikt aan de indrukwekkende gitaarmuren, die het echte verhaal vertellen. Een sfeervolle, meeslepende single die liefhebbers van het genre volledig zal omarmen. Shoegaze zoals shoegaze bedoeld is.


https://youtu.be/wzdX6HepTBY?si=s7qpR0mgQhI5VXnf

Alesso & OneRepublic – In Your Eyes Single recensie★★☆☆☆


6

Er zijn nummers waarbij je meteen terug wordt geslingerd naar een bepaalde periode.

In Your Eyes van Alesso en OneRepublic doet precies dat.

Binnen een minuut waan je je weer in 2012 tot 2014, toen progressive house de dancewereld domineerde. Grote melodieën, eindeloze opbouwen en drops die iedere festivalweide moesten laten ontploffen.

Destijds werkte dat.

Nu niet meer.

En eerlijk gezegd ben ik daar niet rouwig om.

Vanaf de eerste seconde hoor je precies waar Alesso naartoe wil. Alles klinkt alsof de tijd heeft stilgestaan. De synths, de opbouw, de drums en zelfs de manier waarop het refrein wordt aangekondigd voelen alsof ze rechtstreeks uit een dancefestival van tien jaar geleden komen.

Technisch is daar weinig mis mee.

De productie is uitstekend.

Ryan Tedder zingt zoals altijd overtuigend en de samenwerking verloopt soepel. Niemand doet iets verkeerd.

Maar dat is tegelijk het probleem.

Er gebeurt niets verrassends.

Niets wat je niet al honderden keren hebt gehoord.

De muziek voelt als een nostalgische ansichtkaart uit een tijdperk dat inmiddels voorbij is.

En misschien is dat ook maar goed.

Want eerlijk gezegd ben ik blij dat dit soort progressive house tegenwoordig veel minder wordt gemaakt. Waar het destijds vernieuwend klonk, voelt het nu vooral als een herhaling van een formule die haar beste tijd heeft gehad.

Het is allemaal erg voorspelbaar.

Je weet precies wanneer de opbouw begint.

Je weet wanneer de drums invallen.

Je weet wanneer de grote synthesizers losgaan.

En precies daardoor verdwijnt alle spanning.

Dat maakt In Your Eyes zeker geen slechte productie.

Maar wel een ontzettend veilige.

Misschien zullen liefhebbers van de oude EDM-periode hier enorm van genieten.

Ik niet.

Voor mij voelt dit als een stijl die gelukkig grotendeels achter ons ligt.

Muziek mag best evolueren.

En juist daarom voelt In Your Eyes eerder als een stap terug dan als een stap vooruit.


⭐ Sterrenbeoordeling

★★☆☆☆

Cijfer: 5,8

Hitpotentie: 7,9

🎧 Alesso en OneRepublic leveren een technisch verzorgde single af, maar muzikaal voelt In Your Eyes alsof hij tien jaar te laat verschijnt. De nostalgische progressive-house-sound zal sommige luisteraars aanspreken, maar voor mij is dit juist een herinnering aan een stijl waarvan ik blij ben dat die grotendeels uit het huidige muzieklandschap is verdwenen.

https://youtu.be/3EvujYssSZ4?si=D4gAa2KNcT2TcQxS

Kensington – Livin' For Single recensie★★★☆☆


4

Er zijn bands waarvan je na de eerste tien seconden meteen weet wie het zijn.

Dat is een compliment.

Maar het kan ook een valkuil worden.

Met Livin' For bewijst Kensington opnieuw waarom de band jarenlang tot de grootste rockacts van Nederland behoorde. De productie is dik in orde, de gitaren klinken krachtig en het refrein is gemaakt voor grote festivalweides.

Alle ingrediënten zijn aanwezig.

En toch...

blijft er na afloop vooral één gedachte hangen:

Heb ik dit niet eerder gehoord?

Dat is misschien wel het grootste probleem van Livin' For.

Niet dat het een slecht nummer is.

Integendeel.

Het zit degelijk in elkaar, wordt uitstekend gespeeld en klinkt professioneel van begin tot eind.

Maar vernieuwend?

Absoluut niet.

Vanaf de eerste gitaarakkoorden kiest Kensington voor het vertrouwde recept. De opbouw, de dynamiek, de drums en de stadionachtige productie voelen allemaal bekend. Té bekend.

Alsof de band bewust binnen de veilige lijnen blijft kleuren.

Dat is jammer.

Juist na alle veranderingen die Kensington de afgelopen jaren heeft doorgemaakt, hoop je op een frisse wind. Een nummer dat laat horen: "Kijk, dit is het nieuwe hoofdstuk."

In plaats daarvan krijg je vooral een vervolg op iets wat je al kent.

En dat voelt als een gemiste kans.

De zang is sterk en overtuigend. De melodie ligt prettig in het gehoor en het refrein zal live ongetwijfeld goed werken. Daar twijfelt niemand aan.

Maar een goed festivalrefrein alleen is tegenwoordig niet meer genoeg.

Je wilt verrast worden.

Je wilt iets horen waarvan je denkt:

"Dat had ik niet van Kensington verwacht."

Dat moment blijft uit.

De productie is overigens uitstekend. Alles klinkt groots, helder en radiovriendelijk. De gitaren hebben precies genoeg kracht zonder te zwaar te worden en de ritmesectie houdt het geheel stevig overeind.

Technisch valt er weinig op aan te merken.

Artistiek des te meer.

Misschien is dat wel de lastigste positie waarin een band kan belanden. Je beheerst je eigen geluid tot in de perfectie, maar juist daardoor wordt het steeds moeilijker om jezelf opnieuw uit te vinden.

En precies dat hoor je op Livin' For.

Het is een prima Kensington-single.

Maar ook precies dát.

Niet meer.

Niet minder.

Voor trouwe fans zal dat waarschijnlijk voldoende zijn.

Voor luisteraars die hoopten op een verrassende nieuwe richting blijft er vooral een gevoel van gemiste mogelijkheden over.

En dat is eigenlijk zonde.

Want Kensington heeft de kwaliteit om veel meer te doen dan alleen een nieuw hoofdstuk schrijven in een boek dat we al kennen.


⭐ Sterrenbeoordeling

★★★☆☆

Cijfer: 6,6

Hitpotentie: 8,1

🎸 Met Livin' For kiest Kensington opnieuw voor het vertrouwde stadionrockgeluid waarmee de band groot werd. Professioneel, degelijk en ongetwijfeld sterk op festivals, maar ook erg voorspelbaar. Juist na alle veranderingen had een frisse muzikale koers welkom geweest. Een goede single, maar geen spannende nieuwe stap.


https://youtu.be/TgUcIwPSdXE?si=PK9VS5kTnUeB0gNu

zondag 5 juli 2026

airhockey – OK (I Got You) Single recensie★★★★☆½


6

Sommige nummers hoef je nog geen halve minuut te horen voordat je denkt:

"Wacht eens even... waar ken ik deze sfeer van?"

Bij OK (I Got You) van airhockey gebeurde dat vrijwel direct.

Niet omdat de band een kopie maakt.

Maar omdat de schaduw van The Cure over het nummer hangt. Vooral de hypnotiserende gitaarlijnen en de donkere, zwevende sfeer roepen herinneringen op aan A Forest.

En dat is bepaald geen slechte referentie.

Vanaf de eerste noten wordt een mysterieuze wereld opgebouwd. De gitaar speelt een repeterend motief dat langzaam onder je huid kruipt, terwijl de ritmesectie onverstoorbaar doordendert. Alles voelt gecontroleerd, bijna tranceachtig. Je hebt niet het idee dat je naar een popsong luistert, maar eerder naar een nachtelijke wandeling door een verlaten stad.

Dat beeld blijft voortdurend hangen.

De zang sluit daar mooi op aan. Geen overdreven emotionele uithalen of grote gebaren, maar een stem die precies past bij de melancholische sfeer van het nummer. De vocalist blijft ingetogen en laat de muziek het werk doen.

Dat is een slimme keuze.

Want OK (I Got You) draait vooral om sfeer.

De productie verdient eveneens een groot compliment. De gitaren krijgen veel ruimte, de galm is precies goed gedoseerd en de bas speelt een hoofdrol zonder ooit dominant te worden. Daardoor ontstaat een warme, analoge klank die liefhebbers van postpunk en darkwave onmiddellijk zullen herkennen.

Het mooiste is misschien wel dat airhockey zich niet verliest in nostalgie. Natuurlijk hoor je invloeden uit de jaren tachtig, maar het nummer voelt nergens ouderwets. Integendeel, de moderne productie zorgt ervoor dat OK (I Got You) fris blijft klinken.

Dat is een lastige balans.

En die wordt hier knap gevonden.

Toch is er ook een klein punt van kritiek. Juist doordat de sfeer zo sterk is, blijft de melodie enigszins op de achtergrond. Na afloop herinner je je vooral het gevoel dat het nummer oproept, minder het refrein zelf.

Voor een alternatieve single hoeft dat geen probleem te zijn.

Maar het voorkomt wel dat OK (I Got You) direct uitgroeit tot een onvergetelijke klassieker.

Aan de andere kant: niet ieder nummer hoeft een meezinghit te zijn.

Soms wil je gewoon verdwijnen in een geluid.

En dat lukt airhockey uitstekend.

Wie houdt van donkere gitaren, een pulserende bas en muziek die langzaam bezit van je neemt, zal zich hier moeiteloos in verliezen.


⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★☆½

Cijfer: 8,8

Hitpotentie: 7,9

🌲🎸 Met OK (I Got You) levert airhockey een sfeervolle, hypnotiserende indiesingle af. De echo van A Forest van The Cure is hoorbaar in de gitaarsound en de donkere sfeer, maar de band weet daar een eigentijdse draai aan te geven. Een meeslepende luisterervaring die vooral indruk maakt door zijn atmosfeer en subtiele spanning

https://youtu.be/3phJ5IjiPWo?si=qVSbnBBl8n15oAw4

Tove Lo – des fleurs x Stromae Single recensie★★★★½

5e

Sommige samenwerkingen voelen alsof ze door een platenmaatschappij zijn bedacht.

Andere roepen meteen de vraag op:

"Waarom hebben deze twee niet veel eerder samengewerkt?"

Tove Lo en Stromae blijken verrassend goed bij elkaar te passen. Op papier lijkt het een ongewone combinatie: de Zweedse koningin van de donkere elektropop tegenover de Belgische meester van intelligente, ritmische popmuziek.

In de praktijk blijkt het een bijzonder spannende muzikale ontmoeting.

Vanaf de eerste seconden zet des fleurs x Stromae een mysterieuze sfeer neer. De elektronische productie klinkt warm en gelaagd, met subtiele beats die langzaam onder je huid kruipen. Geen opgejaagde dance, maar een groove die voortdurend in beweging blijft zonder de controle te verliezen.

Dat is precies waar beide artiesten in uitblinken.

Tove Lo klinkt zoals we haar kennen: kwetsbaar, sensueel en eerlijk. Haar stem zweeft moeiteloos door de elektronische lagen en geeft het nummer een melancholische ondertoon. Ze hoeft niet uit te pakken met vocale hoogstandjes; haar kracht zit juist in de emotie en de vanzelfsprekendheid waarmee ze zingt.

Wanneer Stromae opduikt, verandert de sfeer subtiel. Zijn karakteristieke ritmiek en bijna gesproken zang zorgen voor extra spanning. Hij heeft de unieke gave om complexe emoties in eenvoudige zinnen te verpakken, zonder dat het zwaar of pretentieus wordt.

Dat hoor je hier opnieuw.

De chemie tussen beide artiesten voelt natuurlijk. Niemand probeert de ander te overstemmen. Ze laten elkaar ruimte en bouwen samen aan een nummer dat steeds rijker wordt naarmate het vordert.

De productie verdient eveneens veel lof. De beats zijn modern zonder trendgevoelig te worden en de elektronische details zorgen ervoor dat je bij iedere luisterbeurt weer iets nieuws ontdekt. Alles klinkt verfijnd en doordacht.

Toch is er ook een kleine kanttekening.

des fleurs x Stromae kiest nadrukkelijk voor sfeer boven een groot refrein. Daardoor mist het misschien net die ene melodische explosie die een goede single verandert in een wereldhit. Sommige luisteraars zullen daar juist de schoonheid van inzien, anderen zullen een iets directere climax missen.

Maar dat is een kwestie van smaak.

Wat overeind blijft, is een artistiek sterke samenwerking tussen twee muzikanten die niet bang zijn om buiten de lijntjes te kleuren.

En dat hoor je tegenwoordig niet vaak genoeg.


⭐ Sterrenbeoordeling


Cijfer: 8,9

Hitpotentie: 8,2

🌺🎹 Met des fleurs x Stromae leveren Tove Lo en Stromae een stijlvolle, mysterieuze en gelaagde elektropopsingle af. De chemie tussen beide artiesten is overtuigend en de productie klinkt rijk en filmisch. Geen makkelijke pophit, maar een nummer dat steeds mooier wordt naarmate je er vaker naar luistert.


https://youtu.be/2SWSD6QVa7c?si=6Q8Z7uI0zM5tjO7K