maandag 24 augustus 2026

Cruz Beckham – Better Times ★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren


Ja, die zoon van. De looks heeft hij meegekregen… maar verdorie, dit is óók nog een goed nummer

Ik zag de naam Cruz Beckham voorbijkomen en mijn eerste gedachte was ongeveer:

Jaja. Daar hebben we er weer eentje.

Want Cruz is natuurlijk de zoon van David en Victoria Beckham. Dan begin je niet helemaal onderaan de maatschappelijke ladder. De achternaam kent ongeveer de halve wereld en de goede looks van zijn vader heeft hij duidelijk ook niet bij de garderobe hoeven achterlaten.

Maar vervolgens moet je nog wel muziek kunnen maken.

En daar komt de verrassing.

Better Times is namelijk veel beter dan ik vooraf had verwacht.

Cruz Beckham bracht op 21 augustus zijn EP Wear & Tear uit. Better Times staat daarop als derde track en duurt ruim vier minuten. De productie is van Justin Raisen en Lewis Pesacov. 

En vanaf het begin hoor ik iets waarvan ik enthousiast word:

The Stone Roses.

Niet als schaamteloze kopie, maar wel die losse, zonnige en een beetje psychedelische Britse gitaarvibe. Een gitaar die lekker slingert, een groove die niet te zwaar wordt en een zanger die het allemaal redelijk nonchalant brengt.

Grappig genoeg is die associatie helemaal niet zo vergezocht. Cruz vertelde eerder dit jaar dat zijn vader hem als kind meenam naar The Stone Roses en dat hij dat nog altijd als een bijzondere concertervaring beschouwt. 

Kijk.

Dan vallen er ineens wat kwartjes.

Zelfs bij eerdere optredens werd Better Times al omschreven als een zonnig nummer met hitmogelijkheden en viel Cruz op door zijn gitaarspel. 

En juist dat vind ik belangrijk.

Dit klinkt niet als:

zoon van beroemde ouders wil ook een plaatje maken.

Daar was ik eerlijk gezegd een beetje bang voor.

Je kent het verschijnsel. Een bekende achternaam, een leger producers eromheen, een peperdure videoclip en vervolgens een liedje waar na drie minuten werkelijk niets van is blijven hangen.

Better Times heeft wél een eigen sfeer.

Ik hoor Britpop. Psychedelische pop. Een beetje baggy. En vooral die heerlijke Stone Roses-vibe waarbij het nummer niet voortdurend probeert te bewijzen hoe belangrijk het is.

Het beweegt gewoon.

En ja, natuurlijk helpt die achternaam hem om aandacht te krijgen. Daar hoeven we niet kinderachtig over te doen.

Maar een beroemde vader kan misschien deuren openen.

Hij kan geen goed nummer voor je oren maken.

Dat moet uiteindelijk uit de speakers komen.

En bij Better Times gebeurt dat.

De Alternatieve Muziekman zegt

Ik begon bevooroordeeld.

Cruz Beckham? Ja hoor. Zoon van David en Victoria. Goede looks van pa erbij en klaar.

Maar na Better Times moet ik dat vooroordeel toch even netjes terug in de kast zetten.

Want dit is een verrassend sterke single.

Zonnig, licht psychedelisch, lekker gitaarwerk en vooral een heerlijke Britse sfeer. Alsof The Stone Roses ergens in Manchester nog een vergeten neefje hadden rondlopen.

Sterker nog: Better Times maakt mij nieuwsgierig naar de rest van Wear & Tear.

En dát had ik vóór het luisteren dus absoluut niet verwacht.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 8,9/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Stone Roses-vibe: ⭐⭐⭐⭐⭐
Verrassingsfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐

De achternaam Beckham opent waarschijnlijk gemakkelijker een deur dan de gemiddelde artiest gewend is. Maar Better Times bewijst iets belangrijkers: als die deur eenmaal openstaat, moet je nog steeds zelf met een goed liedje naar binnen lopen. 

https://youtu.be/agtjNGAsVYg?si=FuKol2jG5OHpCI_p

FLETCHR FLETCHR – Passenger★★★★☆ – 4 van de 5 sterren

FLETCHR FLETCHR – Passenger

Geen idee wie die zanger is… maar dit klinkt behoorlijk veelbelovend

Daar hebben we er weer eentje.

Een bandnaam die ik voorbij zie komen en waarbij ik eerst denk:

Fletchr Fletchr?

Nooit van gehoord.

En juist dat vind ik misschien wel het leukste aan dagelijks nieuwe muziek luisteren. Natuurlijk is het fijn als Beck, Fontaines D.C. of Peter Gabriel iets nieuws uitbrengt. Je weet ongeveer welke muzikale wereld je binnenstapt.

Maar een onbekende band?

Daar kan werkelijk alles gebeuren.

FLETCHR FLETCHR blijkt een Britse viermansband te zijn met Rohan Fletcher als zanger en gitarist, Adam Sanders op gitaar, drummer Oli Williams en bassist George Green. Fletcher, Sanders en Williams kennen elkaar al sinds hun schooltijd. 

Aha.

Dus die stem waarvan ik tijdens Passenger dacht:

wie is die zanger eigenlijk?

Dat is Rohan Fletcher.

En die mag wat mij betreft blijven.

Want Passenger klinkt meteen veelbelovend.

Geen nummer waarbij ik na twintig seconden denk dat hier onmiddellijk een nieuwe wereldband voor mijn neus staat. Zo gemakkelijk geef ik het tegenwoordig ook weer niet weg. Maar er zit iets in.

De gitaren hebben kracht, het nummer heeft een behoorlijke drive en vooral Fletchers zang geeft het geheel karakter. Niet zo'n perfecte indiestem die in een studio volledig glad is gestreken, maar een stem met voldoende rafelrand om nieuwsgierig te maken.

En belangrijker:

het lied heeft vaart.

Dat waardeer ik steeds meer. Een band mag van mij dromerig, melancholisch of langzaam zijn – graag zelfs – maar er moet íéts gebeuren. Passenger bouwt op en heeft die grotere, bijna anthemic Britse indierocksound die je gemakkelijk voor je ziet op een festivalpodium.

Dat is niet helemaal toevallig. De band zegt zelf dat de nieuwe muziek nadrukkelijk is gemaakt om ook live hard binnen te komen. Passenger opent hun nieuwe vijf nummers tellende EP On The Island We Call Home, die op 21 augustus verscheen. 

En het aardige is dat er achter de energie ook iets zit.

Passenger gaat over het gevoel dat je nauwelijks controle hebt over de wereld waarin je leeft. Een recente recensie noemt het zelfs een van de sterkste nummers die de groep tot nu toe heeft gemaakt, juist omdat persoonlijke frustratie en bredere maatschappelijke onrust in elkaar overlopen. 

Dat geeft het nummer meer gewicht dan zomaar een lekker gitaarplaatje.

Is alles al uniek?

Nee.

Ik hoor genoeg Britse indierockgeschiedenis voorbijkomen om te weten dat FLETCHR FLETCHR het wiel niet opnieuw heeft uitgevonden.

Maar dat hoeft bij een eerste kennismaking ook niet.

Ik wil vooral één ding:

meer horen.

En dat lukt.

De Alternatieve Muziekman zegt

FLETCHR FLETCHR was voor mij een onbekende naam.

Passenger niet meer.

Sterke gitaren, lekker tempo en vooral een zanger – Rohan Fletcher dus, weten we dat ook weer – met een stem die mij nieuwsgierig maakt naar de rest.

Misschien is dit over een jaar gewoon één van de vele Britse indiebandjes.

Maar misschien ook niet.

Daarom ga ik die EP maar eens verder beluisteren.

Veelbelovend.

★★★★☆ – 4 van de 5 sterren

Cijfer: 8,4/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Gitaarfactor: ⭐⭐⭐⭐☆
Verrassingsfactor: ⭐⭐⭐⭐☆

FLETCHR FLETCHR. Eerst geen idee wie ze waren. Vier minuten later wil ik weten wat ze nog meer gemaakt hebben. Voor een nieuwe band is dat eigenlijk precies de bedoeling.

https://youtu.be/j-GJ1wkOv2I?si=7CjpPu3hTBRQdSyi

Peter Hammill – Heavy Weather★★★½☆ – 3,5 van de 5 sterren

6

Peter Hammill – Heavy Weather

Ik hoor de stem van die andere Peter… maar Gabriel wordt het niet

De naam Peter Hammill vraagt bij mij altijd even om een kleine correctie in mijn hoofd.

Peter?

Gabriel?

Nee.

Die andere Peter.

En dat is natuurlijk behoorlijk oneerbiedig tegenover Hammill, want de Britse singer-songwriter en voorman van Van der Graaf Generator draait bepaald niet sinds gisteren mee. Hij behoort al meer dan vijf decennia tot de eigenzinnigste stemmen van de Britse progressieve muziek.

Nu is er Heavy Weather, afkomstig van Tears In Time, zijn eerste nieuwe album in vijf jaar.

En vanaf de eerste regels gebeurt er iets merkwaardigs.

Ik hoor Peter Gabriel.

Niet een beetje zelfs.

Vooral in de stemkleur, de manier waarop Hammill woorden neerlegt en die licht theatrale, doorleefde voordracht zit iets waardoor mijn muzikale hersenen steeds richting Gabriel wandelen.

Misschien is dat niet zo vreemd. Hammill en Gabriel komen uit ongeveer dezelfde generatie Britse progressieve rock, waarin een zanger niet alleen een melodie zong maar bijna een personage werd.

En Heavy Weather is absoluut geen standaard popliedje.

Geen enorme productie.

Geen refrein dat na dertig seconden zijn sollicitatie naar Radio 2 indient.

Het nummer is kaal, bedachtzaam en ingetogen.

Hammill geeft de woorden alle ruimte. Je hoort een man die niet meer hoeft te bewijzen hoeveel noten hij kan zingen of hoeveel muzikale kunstjes hij beheerst. De stem is ouder geworden en juist daardoor zit er iets kwetsbaars in.

Dat waardeer ik.

Maar dan komt het probleem.

Want zodra mijn hoofd Peter Gabriel heeft geroepen, ga ik automatisch vergelijken.

En die vergelijking wint Hammill voor mij niet.

Gabriel heeft dat merkwaardige vermogen om zelfs in zijn meest sobere muziek één melodische beweging, klank of vocale frase te vinden die mij volledig kan raken. Denk alleen al aan zijn recentere I/O-periode: zelfs wanneer hij experimenteert, blijft er vaak iets achter wat zich vastzet.

Bij Heavy Weather gebeurt dat bij mij minder.

Ik luister aandachtig.

Ik bewonder het.

Maar ik voel het niet helemaal.

Dat is een belangrijk verschil.

Het nummer is zeker niet slecht. Integendeel: er zit vakmanschap, levenservaring en eigenheid in. Maar bewondering voor een artiest is nog iets anders dan verlangen om onmiddellijk opnieuw op play te drukken.

En die behoefte heb ik hier niet sterk genoeg.

Misschien vraagt Heavy Weather meerdere luisterbeurten. Hammill heeft nooit muziek gemaakt die zich gemakkelijk na één draaibeurt laat samenvatten.

Dus ik schrijf hem zeker nog niet af.

De Alternatieve Muziekman zegt

Heavy Weather klinkt als het werk van iemand die niets meer hoeft te bewijzen.

Sober, reflectief en volledig op zijn eigen voorwaarden.

En ja, ik blijf die andere Peter horen.

Peter Gabriel.

Qua stemkleur en voordracht komen de twee voor mijn oren soms verrassend dicht bij elkaar.

Maar qua nummer?

Daar haalt Heavy Weather voor mij niet het niveau van Gabriel.

Mooi gemaakt, interessant en doorleefd.

Alleen mis ik dat ene moment waarop bewondering verandert in kippenvel.

★★★½☆ – 3,5 van de 5 sterren

Cijfer: 7,5/10
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐☆☆
Eigenzinnigheid: ⭐⭐⭐⭐☆
Peter-Gabriel-factor: ⭐⭐⭐⭐☆
Kippenvel: ⭐⭐⭐☆☆

Peter Hammill is natuurlijk veel meer dan ‘die andere Peter’. Heavy Weather bewijst dat opnieuw. Alleen blijft die andere Peter bij mij uiteindelijk toch nét wat langer hangen.

https://youtu.be/1Loh7z0xZng?si=9sVVHD6UIixL3vAe

Phoebe Ryan – Love Is a River★★★☆☆ – 3 van de 5 sterren





6

Phoebe Ryan – Love Is a River

Nieuwe week, nieuwe kansen… maar na vorige week is dit toch even landen

Vorige week was het bijna belachelijk.

Het ene goede nummer volgde het andere op. Fontaines D.C., Beck, Warhaus, Chelsea Wolfe, Julia Holter, Teenage Fanclub, Manchester Orchestra… op een gegeven moment begon ik me serieus af te vragen of iemand bij Spotify per ongeluk het mapje ‘alleen goede muziek voor De Alternatieve Muziekman’ had aangezet.

Fontaines D.C. won uiteindelijk met Marianne mijn Record of the Week, maar er waren genoeg nummers die in een normale week met die titel naar huis hadden kunnen gaan.

En dan is het maandag.

Nieuwe week.

We beginnen opnieuw.

Eerste nummer:

Phoebe Ryan – Love Is a River.

En dan volgt mijn eerste reactie:

Tja. Tje.

Leuk.

Maar niet bijzonder.

Misschien is dat ook het probleem wanneer je uit zo'n uitzonderlijk sterke muziekweek komt. Je oren zijn verwend geraakt. Je verwacht na tien seconden alweer een meesterwerk en dat is natuurlijk niet eerlijk.

Want Love Is a River is absoluut geen slecht nummer.

Phoebe Ryan weet prima hoe je een aangenaam popliedje maakt. Haar lichte stem past mooi bij de vriendelijke productie en de melodie stroomt – om de titel er maar even gemakkelijk bij te pakken – rustig voort.

Maar daar zit ook meteen mijn probleem.

Het stroomt.

En stroomt.

En stroomt.

Alleen kom ik nergens een stroomversnelling tegen.

Ik wacht op dat ene moment waarop Love Is a River mij bij de kladden grijpt. Een onverwachte melodische wending. Een refrein dat ineens veel groter wordt. Een vreemd geluid. Een vocale uithaal.

Iets.

Maar het blijft allemaal behoorlijk netjes.

En met netjes is niets mis. Dit kan prima op de radio. Zet het op tijdens een autorit en niemand zal vragen of het alsjeblieft uit mag.

Maar hoeveel mensen zullen vervolgens vragen:

"Hé, wie is dit eigenlijk?"

Dat betwijfel ik.

Het nummer mist voor mij een eigen gezicht. In het enorme aanbod van hedendaagse popmuziek heb je tegenwoordig iets nodig waardoor ik na twintig seconden weet: dát is Phoebe Ryan.

Hier hoor ik vooral:

een aardig popnummer.

Misschien groeit het nog. Dat gebeurt vaker. Soms zit een liedje na vijf luisterbeurten ineens wél onder je huid.

Voorlopig gebeurt dat bij mij niet.

En na vorige week voelt dat bijna als een koude douche.

Maar goed.

Het is pas nummer één van de maandag.

We hebben nog tijd.

De Alternatieve Muziekman zegt

Vorige week was een topweek. Daardoor ligt de lat misschien onredelijk hoog.

Phoebe Ryan mag de nieuwe muziekweek openen met Love Is a River en doet dat keurig.

Misschien zelfs iets té keurig.

Mooie stem.

Aardige melodie.

Verzorgde productie.

Maar nergens dat moment waarop ik denk:

ja, deze moet onmiddellijk nog een keer.

Niet slecht.

Niet vervelend.

Gewoon…

leuk.

En soms is leuk bij nieuwe muziek eigenlijk een heel gevaarlijk woord.

★★★☆☆ – 3 van de 5 sterren

Cijfer: 6,8/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐☆☆
Verrassingsfactor: ⭐⭐☆☆☆

Vorige week stroomde de nieuwe muziek als een wilde rivier. Phoebe Ryan begint deze maandag meer als een rustig beekje. Best aangenaam om naast te zitten, maar ik hoef er voorlopig niet voor thuis te blijven.

https://youtu.be/e_ts7nlYswk?si=WlQurNUVdpCAazjY