James Blake - Trying Times (Live): ★★★★★

6

Trying Times (Live) van James Blake is zo’n nummer waarbij je na dertig seconden vergeet waar je was, wat je aan het doen was en waarom je eigenlijk überhaupt muziek had opgezet. En dat is misschien wel het grootste compliment dat je kunt geven.

“Trying Times” klinkt live nog fragieler dan op plaat. Alsof het nummer ieder moment kan breken, maar dat net niet doet. Alleen piano, een beetje elektronica en die stem van James Blake die klinkt alsof hij ergens tussen hoop en vermoeidheid hangt. Het is klein, maar tegelijkertijd ook enorm. Precies dat soort tegenstrijdigheid waar hij al jaren meester in is.

een fantastisch kleinood. En dat klopt. Dit is geen nummer dat schreeuwt om aandacht, geen track die zichzelf belangrijk probeert te maken. Integendeel, het voelt bijna alsof je er per ongeluk naar luistert. Alsof je een repetitie binnenloopt en ineens iets hoort wat eigenlijk niet voor jou bedoeld was.

Wat deze live-versie zo sterk maakt, is de stilte. De ruimte tussen de noten. De manier waarop Blake durft te vertragen zonder dat het saai wordt. Dat is iets wat maar weinig artiesten kunnen. Het heeft iets van Bon Iver, maar dan nog minimalistischer. Of zelfs een beetje Sufjan Stevens in zijn meest breekbare momenten.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,3
Hitpotentie: 5,8

“Trying Times” bewijst vooral dat James Blake soms het meeste zegt door bijna niets te doen.

https://youtu.be/bkrAwMnoX5M?si=gMd0F0j4f4liwRSu

Eefje de Visser - Tikkend★★★★★

6

Tikkend van Eefje de Visser is weer zo’n liedje waarbij je niet alleen moet luisteren, maar eigenlijk ook even moet voelen of je er wel klaar voor bent. Want dit is geen muziek voor erbij. Dit is muziek die rustig naast je komt zitten en vervolgens besluit dat je toch even eerlijk naar jezelf moet kijken.

“Tikkend” klinkt klein, maar doet ondertussen iets groots. Die zachte elektronica, die subtiele beat, die stem die nooit echt op de voorgrond dringt maar er altijd is — het voelt alsof het nummer je langzaam in een soort trance trekt. Alsof de tijd inderdaad een beetje tikt, zoals de titel al zegt, en jij daar ineens heel bewust van wordt.

Wat Eefje de Visser zo goed maakt, is dat ze nooit hoeft te overdrijven. Geen grote uithalen, geen bombast, geen refrein dat alles openbreekt. Alles blijft ingetogen, maar daardoor komt het juist harder binnen. Dit is muziek die je niet overweldigt, maar langzaam onder je huid kruipt en daar blijft zitten.

 een pareltje. En dat is het ook. Niet omdat het zo spectaculair is, maar juist omdat het zo precies klopt. Iedere klank, iedere stilte, iedere zin lijkt op de juiste plek te vallen. Het heeft iets van Froukje, maar dan minder direct en meer dromerig. Of een beetje AURORA, maar dan Nederlandser, kleiner en misschien nog wel intiemer.

Sterren: ★★★★★

Cijfer: 9,2
Hitpotentie: 7,3

“Tikkend” bewijst vooral dat je soms meer voelt als muziek juist minder probeert te doen.

https://youtu.be/u1d4WvpPXmw?si=6WKadCXiTdbFaBPI

The Afghan Whigs – “Duvateen★★★★☆

6

Duvet (Duvateen) van The Afghan Whigs is zo’n single waarvan je eerst denkt: rustig aan jongens, we hebben geen haast. En vervolgens zit je er toch ineens volledig in, alsof Greg Dulli je langzaam een verhaal in trekt waar je eigenlijk niet bij wilde zijn, maar nu toch niet meer wegkomt.

“Duvateen” is geen groot statement, geen comeback met vuurwerk en sirenes. Dit is een nummer dat sluipt. Een beetje broeierig, een beetje donker, een beetje alsof iemand net iets te lang is blijven hangen in een relatie die allang voorbij was. En ja, dat is precies het terrein waar The Afghan Whigs al jaren kampioen in zijn.

Wat hebben ze hier gebrouwen? Nou, inderdaad: een toffe, goede en zelfs lichtjes fascinerende aanvulling op hun oeuvre. Niet het soort track dat meteen de wereld in brand zet, maar wel eentje die blijft hangen. Muzikaal zit het slim in elkaar: subtiele gitaren, een ritme dat meer ademt dan loopt en een sfeer die ergens tussen soul, indie en nachtclub-melancholie in hangt.

Greg Dulli klinkt hier weer als de man die hij altijd is geweest: iemand die precies weet waar het misging, maar er nog één keer over wil zingen voordat hij het definitief laat liggen. Geen geschreeuw, geen overdreven drama, maar juist die ingehouden emotie maakt het sterk. Het heeft iets van de meer ingetogen kant van Nick Cave of zelfs The National, maar dan met die typische Afghan Whigs-smerigheid eronder.

: ★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 6,1

“Duvateen” bewijst vooral dat The Afghan Whigs nog altijd beter is in subtiele pijn dan de meeste bands in grote emoties.

https://youtu.be/kMYA5twrlgs?si=X8a6DKLgOLsn8NIE

Duran Duran - Free to Love (feat. Nile Rodgers)★★★★☆

6

Free to Love van Duran Duran (met Nile Rodgers) klinkt alsof iemand de sleutel van een tijdmachine heeft gevonden en rechtstreeks is binnengelopen bij Studio 54, met een glimlach van oor tot oor en een gitaar die glanst alsof hij net uit de discobol is gevallen.

En laten we eerlijk zijn: natuurlijk werkt dit. Zet Nile Rodgers ergens bij en het begint vanzelf te grooven. Die man hoeft alleen maar een snaar aan te raken en het voelt alsof je ineens midden op de dansvloer staat tussen zweterige mensen, glimmende outfits en veel te dure cocktails.

“Free to Love” is geen subtiel nummer. Dit is disco. Voluit. Geen halfslachtige knipoog, geen ironische terugblik, maar gewoon: gaan met die groove. Duran Duran gooit hun new wave-jasje hier grotendeels uit en kiest voor een sound die rechtstreeks uit de jaren zeventig en tachtig lijkt te komen. En gek genoeg klinkt het niet ouderwets, maar juist fris. Misschien omdat ze het niet proberen te moderniseren tot iets wat het niet is.

Simon Le Bon klinkt ontspannen, bijna alsof hij zelf ook een beetje verrast is dat het nog zo lekker loopt. Geen groot drama, geen overdreven pathos, gewoon meeliften op die onweerstaanbare funk van Nile Rodgers. En dat is precies wat dit nummer nodig heeft. Niet moeilijk doen, gewoon dansen.

Het resultaat is inderdaad een feest. Zo’n nummer dat je niet per se diep raakt, maar wel meteen in je benen kruipt. En soms is dat precies genoeg. Niet alles hoeft een existentiële crisis te zijn. Soms mag muziek gewoon lekker zijn. En “Free to Love” is heel erg lekker.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 8,2

“Free to Love” bewijst vooral dat Duran Duran nog altijd weet hoe je een feestje bouwt zonder dat het gênant wordt.

https://youtu.be/W1-2XVQs46U?si=2Qmlx-h9sjZS91hZ

London Plane - SMALLTOWN BOY (A REFUGEE SONG) ★★☆☆☆

5

SMALLTOWN BOY (A REFUGEE SONG) van London Plane is helaas vooral een goed voorbeeld van hoe moeilijk het is om aan een klassieker van Bronski Beat te komen zonder dat je uiteindelijk iets kapotmaakt.

Het origineel van “Smalltown Boy” is natuurlijk bijna onaantastbaar. Die synths, die emotie, die wanhoop in de stem van Jimmy Somerville — dat nummer heeft iets tijdloos en hartverscheurends. London Plane probeert daar iets heel anders van te maken. Minder synths, meer kale gitaren, meer duisternis. Een beetje alsof iemand dacht: wat als we hier een soort verloren postpunknummer van maken?

En eerlijk: de sound is op zich niet eens het probleem. Die gitaren hebben best iets. Droog, donker, wat echo erop, een beetje die sfeer van Joy Division of een vergeten B-kantje van Editors. Daar zit nog wel iets spannends in.

Alleen komt dan die zang erbij. En daar begint het te wringen. De stem mist simpelweg het gewicht en de emotie die zo’n nummer nodig heeft. Waar Jimmy Somerville je echt het gevoel gaf dat hij ieder moment kon breken, klinkt dit meer alsof iemand op een regenachtige dinsdagmiddag een cover aan het inzingen is omdat de studio toch al geboekt was.

Daardoor blijft deze versie hangen in goede bedoelingen. Je hoort wat London Plane wilde: iets rauws, iets urgents, iets eigentijds. Maar uiteindelijk klinkt het vooral als een nummer dat zichzelf veel serieuzer neemt dan nodig is. En dat is jammer, want juist bij zo’n iconisch liedje moet je of iets totaal nieuws toevoegen, of er gewoon vanaf blijven.

Sterren: ★★☆☆☆

Cijfer: 5,5
Hitpotentie: 3,4

Deze cover bewijst vooral dat niet iedere klassieker gered is met een paar gitaren en een donkere blik.

https://youtu.be/EM5MbBsXT-8?si=ssyJ1W4kJFQQ24Ce