vrijdag 16 oktober 2026
ALBUM RECENSIE : THE SICK MAN OF EUROPE – THE INTERMITTENT SIGNAL★★★★½ – 9/10
THE SICK MAN OF EUROPE – THE INTERMITTENT SIGNAL
De patiënt is ziek. De muziek verkeert in uitstekende conditie.
Er zijn bands die je opvrolijken. En er zijn bands die klinken alsof ze zojuist het medisch dossier van Europa hebben gelezen. The Sick Man of Europe behoort duidelijk tot die laatste categorie. En merkwaardig genoeg word ik daar behoorlijk enthousiast van.
Met The Intermittent Signal levert de Londense formatie haar tweede album af. Acht nummers waarin postpunk, minimalistische elektronica en een flinke dosis maatschappelijke onrust samenkomen.
De naam van de band belooft weinig gezelligheid. De muziek houdt zich keurig aan die afspraak.
Vanaf Negative Stimuli wordt duidelijk dat hier geen ruimte is voor overbodige versieringen. De ritmes zijn strak, de synthesizers dreigend en de zang klinkt bijna afstandelijk.
Het fascinerende is hoe weinig de band nodig heeft om spanning op te bouwen.
Een pulserende baslijn.
Een repeterend ritme.
Een stem die eerder observeert dan probeert te verleiden.
Meer hoeft het soms niet te zijn.
De vergelijking met Joy Division ligt voor de hand, maar ik hoor ook de mechanische precisie van Kraftwerk en de experimentele elektronica van Suicide.
Toch is dit geen nostalgische oefening.
The Sick Man of Europe gebruikt die muzikale erfenis om iets te vertellen over het heden. Over vervreemding, technologie en een samenleving waarin iedereen voortdurend bereikbaar is, maar werkelijk contact steeds zeldzamer lijkt.
Een onderwerp waar je normaal gesproken een sombere documentaire van drie uur over krijgt.
Hier duurt het gelukkig aanzienlijk korter.
Chromophobia behoort voor mij tot de hoogtepunten. De elektronische spanning en het hypnotiserende karakter geven het nummer een bijna fysieke aantrekkingskracht.
Bij Apathy valt vooral de strakke ritmische aanpak op. De muziek beweegt onverstoorbaar vooruit, alsof iemand een machine heeft aangezet en vervolgens de gebruiksaanwijzing is kwijtgeraakt.
The Cadogan Gate legt meer nadruk op de vocale voordracht. De zang heeft iets van Ian Curtis, maar zonder dat het een goedkope imitatie wordt.
Het titelnummer The Intermittent Signal laat vervolgens horen hoe effectief herhaling kan zijn wanneer een band precies weet waar ze naartoe wil.
De spanning ontstaat niet door voortdurend nieuwe muzikale ideeën toe te voegen, maar juist door kleine verschuivingen binnen een herkenbaar patroon.
Dat vraagt aandacht van de luisteraar.
En daar hou ik van.
Niet alles hoeft onmiddellijk zijn geheimen prijs te geven.
Wat mij vooral aanspreekt, is de compromisloze aanpak. De band probeert de muziek nergens toegankelijker te maken dan noodzakelijk.
Geen verplicht refrein.
Geen opgewekte melodie om de radioprogrammeur tevreden te houden.
En gelukkig ook geen plotselinge samenwerking met een rapper omdat iemand op de marketingafdeling vond dat het bereik omhoog moest.
Maar er zit ook een keerzijde aan die eigenzinnigheid.
De composities vertrouwen soms wel erg sterk op hetzelfde ritmische uitgangspunt. Daardoor beginnen bepaalde passages op elkaar te lijken.
Vooral melodisch had de band wat meer risico mogen nemen.
Een onverwachte verandering in tempo of een sterker vocaal contrast zou het album nog meer dynamiek geven.
Ook de afstandelijke zang werkt niet overal even overtuigend. Soms versterkt die de beklemming, maar op andere momenten ontstaat er juist te veel afstand tussen muziek en luisteraar.
Dat zijn serieuze kanttekeningen.
Toch overheerst mijn waardering.
The Intermittent Signal is een album met een duidelijke muzikale identiteit. De productie is sober maar doeltreffend, de arrangementen zijn zorgvuldig opgebouwd en de band durft ongemakkelijk te klinken.
In een muziekwereld waarin veel artiesten vooral proberen niemand voor het hoofd te stoten, is dat een verademing.
The Sick Man of Europe maakt geen muziek voor iedereen.
Gelukkig maar.
De patiënt heeft misschien een zorgwekkende diagnose. Maar een tweede mening lijkt me voorlopig overbodig.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Composities: ★★★★½
Elektronica: ★★★★★
Productie: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★½
Zang: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★½
Hoogtepunten: Chromophobia, Negative Stimuli, The Cadogan Gate en The Intermittent Signal.
Plus: sterke minimalistische arrangementen, effectieve spanningsopbouw en een overtuigende eigen identiteit.
Min: sommige composities lijken ritmisch te veel op elkaar; meer melodische afwisseling en vocaal contrast hadden het album nog sterker gemaakt.
Voor liefhebbers van: Joy Division, Suicide, Kraftwerk, Cabaret Voltaire en de vroege Depeche Mode.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Vooral Chromophobia en het titelnummer.
Eindoordeel: The Intermittent Signal is een sterk tweede album dat laat horen hoe spannend minimalistische postpunk kan zijn. Niet ieder experiment werkt even goed, maar de muzikale overtuiging staat buiten kijf.
Europa mag dan ziek zijn, deze band heeft voorlopig geen behandeling nodig.
9/10 – VIERENHALVE STER.
INDIE TOP 20 VRIJDAG 16 OKTOBER 2026
1.3 PLACEBO- Helen Keller
2.1 CHVRCHES- Roses
3.2 SIMPLE MINDS - Beginner Boys
4.4 EDITORS - Seriously
5.5 THE WAR ON DRUGS- Who's That
6.8 FONTAINES D.C.- Tongue
7.-- PETER GABRIEL - Face The Wall (Bright-Side Mix)
8 .6 M83 - Blister Sunrise
9.11 PERFUM GENIUS - Natural High
10.19 HAMISH HAWK - Intriguer/Tenderness
11.12 BEACH HOUSE - April Suzanne
12.15 FATHER JOHN MISTY -The X-Panded Universe
13.16 KINGS OF LEON- Cold Blue Dawn
14.17 ERASURE- Wings Of Love
15.18 BLEECH 9:3- Tourniquet
16.14 BLEACH LAB - Falling
17.-- J.BERNARDT - Remedy
18.20 SAINT CLAIR - Dreams
19.7 FONTAINES D.C. - Marianne
20.10 MYLENE FRAMER - Des Lols Et Des Qu
RECORD OF THE WEEK FONTAINES D.C. & ROSALÍA – WHERE IS GONE?★★★★★ – 9,5/10
FONTAINES D.C. & ROSALÍA – WHERE IS GONE?
De hemel bestaat. En Fontaines D.C. heeft de sleutel gevonden.
RECORD OF THE WEEK
★★★★★ – 9,5/10
Soms hoor ik een nummer dat me onmiddellijk stil krijgt. Geen behoefte om iets anders op te zetten, geen neiging om alvast naar het volgende liedje te zoeken. Gewoon luisteren. En daarna nog een keer. Dat overkomt me niet dagelijks, maar Fontaines D.C. en ROSALÍA krijgen het met Where Is Gone? moeiteloos voor elkaar.
Ik volg Fontaines D.C. al jaren. Van de rauwe postpunk van Dogrel tot het indrukwekkende Romance. Iedere keer dacht ik dat de band zijn muzikale grenzen wel ongeveer had bereikt.
Maar die eigenwijze Ieren denken daar duidelijk anders over.
Met het nieuwe album Dopamine Chamber slaan ze opnieuw een andere weg in. Meer elektronica, filmische arrangementen en een donkere, bijna dromerige sfeer.
En Where Is Gone? is voor mij het absolute hoogtepunt.
De samenwerking met de Spaanse zangeres ROSALÍA had gemakkelijk een merkwaardige muzikale botsing kunnen worden. Twee artiesten met een totaal verschillende achtergrond, samengebracht omdat iemand op een platenmaatschappij dacht dat het commercieel interessant zou zijn.
Gelukkig klinkt het hier niet als een vergadering van de marketingafdeling.
Integendeel.
Het klinkt alsof deze twee muzikale werelden altijd al voor elkaar bestemd waren.
De stem van Grian Chatten heeft iets kwetsbaars en afstandelijks. Hij hoeft nauwelijks zijn stem te verheffen om emotie over te brengen.
En dan komt ROSALÍA.
Wat een prachtige tegenstelling.
Haar stem voegt warmte, spanning en een bijna hemelse schoonheid toe. De twee stemmen lijken niet met elkaar te concurreren, maar elkaar juist de ruimte te geven.
Dat is bijzonder.
Want bij veel duetten proberen beide artiesten voortdurend te bewijzen wie het hardst of het mooist kan zingen.
Hier gebeurt iets veel interessanters.
Ze luisteren muzikaal naar elkaar.
Het arrangement heeft een filmische uitstraling. De muziek ontvouwt zich langzaam en geeft de stemmen alle ruimte.
Ik hoor invloeden van Radiohead, de melancholie van Sigur Rós en zelfs iets van de ingetogen schoonheid van London Grammar.
Maar uiteindelijk klinkt het vooral als een nieuwe versie van Fontaines D.C.
Een band die niet langer uitsluitend geïnteresseerd is in gitaren en postpunk.
En dat vind ik een fantastische ontwikkeling.
Natuurlijk zullen er fans zijn die verlangen naar de rauwe energie van Boys in the Better Land.
Dat begrijp ik.
Maar een band die voortdurend hetzelfde blijft doen, wordt uiteindelijk zijn eigen tributeband.
En daar zit niemand op te wachten.
Al zijn er voldoende artiesten die er inmiddels een uitstekende boterham aan verdienen.
Where Is Gone? is voor mij het bewijs dat muzikale vernieuwing niet ten koste hoeft te gaan van emotie.
Sterker nog: juist door deze nieuwe richting weet Fontaines D.C. me opnieuw te verrassen.
Het nummer heeft iets tijdloos.
Iets dat je niet onmiddellijk kunt verklaren.
En misschien moet je dat ook niet willen.
Sommige muziek moet je niet analyseren tot er niets meer van overblijft.
Je moet haar gewoon ondergaan.
Heb ik kritiek?
Een klein beetje.
Ik had graag gehoord dat het nummer aan het einde nog één keer volledig openbreekt. Een groot, onverwacht muzikaal hoogtepunt had de emotionele spanning misschien nog verder kunnen versterken.
Maar tegelijkertijd besef ik dat juist de beheersing een belangrijk onderdeel van de schoonheid is.
Dus misschien moet ik me er vooral niet mee bemoeien.
Dat lijkt me voor alle betrokkenen het verstandigst.
Where Is Gone? is geen nummer dat onmiddellijk om aandacht schreeuwt.
Het doet iets veel indrukwekkenders.
Het zorgt ervoor dat ik vanzelf blijf luisteren.
En wanneer de laatste klanken verdwijnen, heb ik eigenlijk maar één gedachte:
Nog een keer.
Fontaines D.C. slaat nieuwe wegen in. ROSALÍA loopt een stukje mee. En ik volg met alle plezier.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
<text color="default">RECORD OF THE WEEK</text>
★★★★★ – 9,5/10
Zang Grian Chatten: ★★★★★
Zang ROSALÍA: ★★★★★
Emotie: ★★★★★
Arrangement: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★★
Herbeluisterbaarheid: ★★★★★
Plus: prachtige samenwerking, hemelse zang, filmische productie en een indrukwekkende nieuwe muzikale richting.
Min: een grotere muzikale ontlading aan het einde had het nummer misschien nog indrukwekkender gemaakt.
Voor liefhebbers van: Radiohead, Sigur Rós, London Grammar, The National en natuurlijk Fontaines D.C.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Absolute kanshebber voor de nummer 1.
Eindoordeel: Where Is Gone? is een van de mooiste nummers die Fontaines D.C. tot nu toe heeft gemaakt. De samenwerking met ROSALÍA levert een indrukwekkend, emotioneel en bijna hemels resultaat op.
Sommige nummers verdienen een plek in een hitlijst. Andere verdienen een plek in je hart. Dit nummer krijgt van mij allebei.
9,5/10 – RECORD OF THE WEEK.
ALBUM VAN DE WEEK:FONTAINES D.C. – DOPAMINE CHAMBER★★★★½ – 9/10
FONTAINES D.C. – DOPAMINE CHAMBER
De Britse pers juicht. En ik juich voorzichtig mee.
★★★★½ – 9/10
Ik heb de afgelopen jaren Fontaines D.C. zien veranderen van een rauwe Ierse postpunkband in een van mijn favoriete alternatieve bands. Bij ieder nieuw album dacht ik: veel beter kan het toch niet worden? En iedere keer bewezen die eigenwijze Ieren dat ik ernaast zat.
Met Romance dacht ik werkelijk dat ze hun hoogtepunt hadden bereikt. En toen kwam Dopamine Chamber.
Ik moest even wennen.
Niet omdat ik teleurgesteld was, maar omdat ik opnieuw een andere band leek te horen. Meer elektronica, meer donkere sfeer en minder nadruk op de vertrouwde gitaren.
En weet je wat het mooie is?
Ik vind het een heerlijke muzikale wending.
Marianne stond niet voor niets bovenaan mijn INDIE TOP 20. En met het prachtige Where Is Gone? hebben ze me opnieuw weten te raken.
Nu ligt het volledige album er. De Britse muziekpers jubelt en ik begrijp dat enthousiasme. Maar vijf sterren geef ik niet zomaar. Ook niet aan een van mijn favoriete bands.
Viereneenhalve ster dus. En misschien wel hun beste album tot nu toe.
Want Fontaines D.C. bewijst opnieuw dat je als band kunt veranderen zonder jezelf te verliezen.
De rauwe postpunk van Dogrel heeft steeds meer plaatsgemaakt voor donkere elektronica, filmische arrangementen en een bijna beklemmende sfeer.
De gitaren zijn er nog, maar krijgen gezelschap van synthesizers, samples en invloeden uit de triphop en darkwave.
En daar word ik bijzonder enthousiast van.
Bij Six Shot Morning hoor ik meteen dat de band opnieuw een andere richting kiest. De dreigende elektronische sfeer roept herinneringen op aan Depeche Mode en de donkere kant van The Cure.
Bij Mimesis hoor ik zelfs iets van New Order en Pet Shop Boys. Een combinatie die uitstekend bij mijn muzieksmaak past.
Maar het mooiste moment blijft voorlopig Where Is Gone?, het duet met ROSALÍA.
Wat een prachtig nummer.
Bijna hemelse muziek.
De stemmen van Grian Chatten en ROSALÍA versterken elkaar en het filmische arrangement geeft het nummer een bijzondere emotionele lading.
Hier bewijst Fontaines D.C. dat de band veel meer kan dan alternatieve gitaarrock maken.
Ook Happy For You, Tongue en Japan laten verschillende kanten van deze nieuwe muzikale wereld horen.
Grian Chatten heeft zich ondertussen ontwikkeld tot een veelzijdiger zanger. Waar hij vroeger zijn woorden soms bijna uitspuugde, klinkt hij tegenwoordig ingetogener en melodieuzer.
Dat is winst.
Maar niet alles is perfect.
Sommige nummers leunen behoorlijk zwaar op sfeer en herhaling. De elektronische productie is soms zo nadrukkelijk aanwezig dat ik de rauwe energie van vroeger mis.
En niet iedere compositie heeft dezelfde directe aantrekkingskracht als Marianne of Where Is Gone?.
Dat verklaart waarom ik voorlopig geen vijf sterren geef.
Want hoe indrukwekkend de nieuwe richting ook is, niet ieder experiment levert automatisch een onvergetelijk nummer op.
Toch vind ik deze ontwikkeling bijzonder interessant.
Fontaines D.C. kiest niet voor gemak.
De band durft haar eigen succesformule ter discussie te stellen.
En dat waardeer ik.
Dopamine Chamber is donkerder, elektronischer en soms moeilijker toegankelijk dan zijn voorgangers. Maar het is ook een album dat bij iedere luisterbeurt nieuwe details prijsgeeft.
Of het hun beste album is?
Misschien wel.
Of het album van het jaar wordt?
Die kans is absoluut aanwezig.
Maar het is pas oktober. Ik geef de concurrentie nog even de gelegenheid om iets terug te doen.
Al zullen ze behoorlijk hun best moeten doen.
Fontaines D.C. slaat nieuwe wegen in. En ik loop met plezier mee.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Muzikale ontwikkeling: ★★★★★
Zang Grian Chatten: ★★★★½
Productie: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★★
Melodie: ★★★★½
Herbeluisterbaarheid: ★★★★½
Hoogtepunten: Where Is Gone?, Marianne, Mimesis, Six Shot Morning en Happy For You.
Plus: een gedurfde nieuwe sound, prachtige elektronische invloeden en een band die zichzelf blijft ontwikkelen.
Min: sommige nummers zijn minder direct, de productie is soms erg nadrukkelijk en de rauwe energie van vroeger raakt wat op de achtergrond.
Voor liefhebbers van: Radiohead, Depeche Mode, The Cure, New Order, Massive Attack en Pet Shop Boys.
Kans op album van het jaar 2026: ★★★★½ – Een zeer serieuze kandidaat.
Eindoordeel: Dopamine Chamber is misschien wel het beste album van Fontaines D.C. tot nu toe. De Britse pers jubelt en ik begrijp waarom. Niet ieder nummer is even overtuigend, maar de nieuwe muzikale richting bevalt me uitstekend.
Andere bands blijven liever op de vertrouwde weg. Fontaines D.C. slaat af zonder navigatie. En verdomd, ze komen opnieuw ergens bijzonders terecht.
9/10 – VIERENHALVE STER.
Abonneren op:
Posts (Atom)