Pedro Santos – Should Have Known Better★★★☆☆ – 3 van de 5 sterren

Pedro Santos – Should Have Known Better

Soms moet je doorploeteren met nieuwe muziek. De titel triggerde me. Het nummer helaas niet. Een niemendalletje dat alweer verdwenen is voordat ik deze recensie af heb. Gelukkig hebben we zijn gezicht nog.

Nieuwe muziek luisteren is leuk.

Meestal.

Maar wie iedere dag meerdere nieuwe nummers probeert, weet ook dat het soms gewoon doorploeteren is.

Volgende.

Volgende.

Hé, misschien deze?

Pedro Santos – Should Have Known Better.

Die titel triggert mij meteen.

Should Have Known Better.

Dat klinkt als spijt. Als een fout die je eigenlijk had kunnen zien aankomen. Als een liedje waarin iemand zichzelf muzikaal tegenkomt.

Bovendien bestaat er natuurlijk al een behoorlijk beroemde Should Have Known Better van Sufjan Stevens. Dan gaat bij mij automatisch een lampje branden.

Dus:

koptelefoon op.

Play.

Kom maar.

En na afloop denk ik:

tja.

Nog een keer dan.

Misschien heb ik iets gemist.

Tweede luisterbeurt.

Nee.

Ik had beter moeten weten.

Alles klopt. En dat is het probleem

Het vervelende is dat ik muzikaal nauwelijks iets kan aanwijzen dat werkelijk slecht is.

De zang is prima.

De melodie is netjes.

De productie klinkt verzorgd.

De instrumenten staan waar ze horen te staan.

Er wordt keurig opgebouwd en nergens rijdt iemand muzikaal tegen een lantaarnpaal.

Maar waar is het moment waarop ik wakker schrik?

Waar is die akkoordwisseling die iets openbreekt?

Die baslijn die ineens een eigen leven begint?

Een gitaar met een rafelrand?

Een vocale uithaal die niet volledig gladgestreken klinkt?

Iets?

Dat komt niet.

Het nummer beweegt van begin naar einde zonder werkelijk weerstand te bieden.

Muzikaal behang

En daar zit voor mij het verschil tussen aangenaam en goed.

Een goed nummer hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn. ABBA kon met een ogenschijnlijk eenvoudige melodie een wereld aan melancholie oproepen. RY X kan bijna alles weglaten en juist daardoor spanning creëren. Bleach Lab had bij Falling vier seconden nodig om mij te pakken.

Pedro Santos doet eigenlijk het tegenovergestelde.

Hij irriteert me nergens.

Maar hij verrast me ook nergens.

De dynamiek blijft behoorlijk vlak. Het arrangement ondersteunt de zang, maar gaat er nauwelijks mee in gesprek. Er is weinig wrijving tussen ritme, melodie en productie.

Alles werkt samen.

Misschien iets té vriendelijk.

Het resultaat is muziek die voorbijgaat zonder een kras achter te laten.

En dan wordt 500 woorden schrijven lastig

Dat is het probleem met niemendalletjes.

Bij een slecht nummer kun je je nog heerlijk ergeren.

Waarom werkt die productie niet?

Waarom zit daar autotune?

Wie heeft besloten dat dát refrein een goed idee was?

Dan heb je materiaal.

Maar Should Have Known Better maakt me niet boos.

Het maakt me vooral:

onverschillig.

En dat is voor muziek misschien nog gevaarlijker.

Na afloop zet ik het volgende nummer aan en merk ik vijf minuten later dat ik nauwelijks nog weet hoe Pedro Santos klonk.

Ai.

De Alternatieve Muziekman zegt

De titel won.

Daarom drukte ik op play.

Maar de muziek kon die nieuwsgierigheid niet vasthouden.

Should Have Known Better is keurig gemaakt, aangenaam gezongen en volkomen onschuldig.

Alleen zoek ik bij nieuwe muziek juist naar dat ene moment waarop ik denk:

wacht eens even… wat gebeurt daar?

Dat moment komt niet.

Geen ramp.

Geen verschrikkelijk nummer.

Zelfs geen onvoldoende.

Gewoon een niemendalletje.

En met zoveel nieuwe muziek die iedere week verschijnt, is 'best aardig' misschien wel het moeilijkste genre geworden.

Want morgen staan er alweer honderd andere liedjes klaar.

Pedro Santos zingt:

Should Have Known Better.

Inderdaad.

Na twee luisterbeurten wist ik beter.

★★★☆☆ – 3 van de 5 sterren

Cijfer: 6,2/10

Zang: ⭐⭐⭐½☆
Melodie: ⭐⭐⭐☆☆
Productie: ⭐⭐⭐½☆
Dynamiek: ⭐⭐½☆☆
Rafelrand: ⭐⭐☆☆☆
Originaliteit: ⭐⭐½☆☆
Verrassing: ⭐⭐☆☆☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐½☆☆
Hitpotentie: ⭐⭐½☆☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴⚪⚪⚪
Titel: ⭐⭐⭐⭐½
Vergeetfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐

Soms moet je doorploeteren om tussen alle nieuwe muziek iets bijzonders te vinden. Should Have Known Better trok me binnen met zijn titel. Helaas stond er binnen weinig meubilair. Keurig nummer, niets kapot, alles netjes achtergelaten — en vijf minuten later ben ik alweer vergeten dat ik er geweest ben.

https://youtu.be/9J8E4P8sW6g?si=LucQiELe1BTFGRow

In Color – Marionette★★★★☆ – 4 van de 5 sterren

In Color – Marionette

Geen Maribelle met ‘Marionette’. Gelukkig maar. Dit komt uit Groot-Brittannië en dan sta je bij mij alweer gevaarlijk snel met 1-0 voor

Marionette.

Mijn hoofd maakt dan helaas onmiddellijk een muzikale omweg.

Maribelle?

Nee.

We gaan niet terug naar het Nederlandse Songfestival van 1984. Geen Ik hou van jou, geen windmachine en ook geen jurk waar vermoedelijk een halve jaren-tachtig-gordijnwinkel voor nodig was.

Dit is In Color.

En gelukkig komen we muzikaal terecht waar mijn zwakke plek zit:

Britse indie.

Dan weet u inmiddels hoe laat het is.

Gitaar aan.

Koptelefoon op.

Kom maar door.

Die Britse gitaren

Wat bij Marionette meteen werkt, is de combinatie van gitaar en ritme.

De gitaar klinkt helder, maar heeft voldoende rafelrand om niet als keurige radiopop te eindigen. Er zit een nerveuze beweging in de partijen die het nummer voortdurend vooruit trekt.

Daaronder doet de ritmesectie iets belangrijks.

De drums zijn strak zonder alles dicht te slaan en de bas geeft het nummer een prettige drive. Daardoor krijgt Marionettedie typisch Britse eigenschap waarbij een nummer tegelijkertijd melodieus én licht gejaagd kan klinken.

Ik hoor verschillende vertrouwde kleuren.

Een beetje van de melodieuze kant van Bloc Party.

Iets van The Vaccines.

Hier en daar zelfs dat Britse gitaargevoel dat teruggaat naar bands als The Jam, zonder dat Marionette daadwerkelijk retro klinkt.

En voor we problemen krijgen:

nee, ik zeg niet dat In Color de nieuwe Bloc Party is.

Rustig.

Maar mijn muzikale antenne gaat wel dezelfde richting uit.

Het refrein doet zijn werk

Belangrijker is de melodie.

Want je kunt mij natuurlijk heel gemakkelijk lokken met het bordje BRITSE INDIE, maar uiteindelijk moet er wel een liedje onder zitten.

Dat zit hier.

Het refrein heeft precies voldoende haakje om na één luisterbeurt iets achter te laten. Niet zo nadrukkelijk dat ik na drie keer luisteren een straatverbod voor de melodie wil aanvragen, maar wel genoeg om te denken:

nog een keer.

De zang wordt bovendien niet volledig gladgestreken.

Gelukkig.

Ik wil bij dit soort muziek een mens horen en geen stem die door zeventien digitale schoonmaakprogramma's is gehaald.

Die kleine ruwheid past goed bij de gitaren.

Niet vernieuwend, wel verdomd lekker

Is Marionette revolutionair?

Nee.

En daar gaan we weer met dat woord.

Alsof iedere nieuwe gitaarband eerst de complete popgeschiedenis moet afbreken voordat we mogen zeggen dat een nummer gewoon goed is.

In Color gebruikt bekende ingrediënten.

Britse gitaren.

Een voortstuwende bas.

Strakke drums.

Een refrein.

Zang.

Eigenlijk schandalig traditioneel.

Maar als de verhoudingen kloppen, heb ik daar totaal geen probleem mee.

Sterker nog: na alle elektronische producties, ambientlandschappen en zorgvuldig gestapelde synthesizers van de afgelopen dagen vind ik het heerlijk om weer eens een band te horen waarbij de gitaar gewoon gitaar mag zijn.

De Alternatieve Muziekman zegt

Marionette is zo'n nummer dat precies mijn Britse zwakke plek raakt.

Niet doordat In Color iets compleet nieuws uitvindt.

Maar doordat ze begrijpen waarom deze muziek al decennialang werkt.

Energie.

Melodie.

Gitaren.

En een klein beetje rafelrand.

Misschien wil ik bij een volgende single nog iets meer eigen smoel horen. Een vreemde afslag. Een onverwachte brug. Een gitaarpartij waardoor ik na vier seconden al kan zeggen:

dit kan alleen In Color zijn.

Maar voor nu?

Meer dan geslaagd.

En die titel?

Daar moest ik dus even doorheen.

Marionette.

Geen Maribelle.

Gelukkig.

Gewoon Britpop.

En daar kan ik aanzienlijk beter tegen.

★★★★☆ – 4 van de 5 sterren

Cijfer: 8,6/10

Gitaren: ⭐⭐⭐⭐½
Ritmesectie: ⭐⭐⭐⭐½
Melodie: ⭐⭐⭐⭐☆
Refrein: ⭐⭐⭐⭐½
Rafelrand: ⭐⭐⭐⭐☆
Britse-indiefactor: 🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧
Eigen smoel: ⭐⭐⭐½☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐½
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴⚪
Maribelle-factor: ☆☆☆☆☆ — gelukkig

Marionette heet het nummer. Mijn hoofd dacht heel even aan Maribelle, maar In Color trok me gelukkig snel terug naar Groot-Brittannië. Gitaren, drive, een goed refrein en voldoende rafelrand. Geen touwtjes nodig: ik ga vrijwillig mee.

https://youtu.be/Nov9QKPLd_Y?si=lXlWc8F4YuCMnKbq

Loreena McKennitt – The Mystic’s Dream★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Loreena McKennitt – The Mystic’s Dream

Perfecte titel. Doe je ogen dicht en binnen een minuut sta je ergens in Ierland. Clannad? Ja, héél veel zelfs — en dat bedoel ik als groot compliment

Sommige titels vertellen eigenlijk al precies wat je gaat krijgen.

The Mystic's Dream.

Als dit vervolgens een vrolijk electropopliedje met handclaps was geweest, hadden we een probleem gehad.

Maar nee.

Loreena McKennitt doet precies wat die titel belooft.

Mysterie.

Droom.

Mist.

Keltische landschappen.

En na een paar seconden denk ik:

Clannad.

Niet een beetje.

Behoorlijk veel Clannad.

En voor iemand die gevoelig is voor die combinatie van Keltische muziek, ambient en bijna buitenaardse zang is dat natuurlijk bepaald geen straf.

Die stem zweeft boven alles

Het belangrijkste instrument is McKennitts stem.

Helder, hoog en bijna plechtig, met lange lijnen die boven het arrangement lijken te zweven. De zang probeert niet voortdurend een traditioneel poprefrein te bereiken. De stem wordt bijna onderdeel van het landschap.

Daar zit voor mij die sterke overeenkomst met Clannad en natuurlijk vooral de sfeer rond Moya Brennan.

Niet omdat McKennitt haar imiteert.

De muzikale werelden raken elkaar.

Diezelfde combinatie van menselijke stem en bijna spirituele ruimte.

Je luistert niet alleen naar een liedje.

Je wordt ergens neergezet.

Ultra-Iers — al klopt dat eigenlijk niet helemaal

Ik schreef bij mijn eerste luisterbeurt:

ultra-Iers.

En gevoelsmatig blijf ik daarbij.

Maar muzikaal is het interessanter dan dat. McKennitt is Canadees en haar werk combineert Keltische tradities met invloeden uit het Midden-Oosten en het Middellandse Zeegebied.

Dat hoor je hier duidelijk.

Onder die Keltische melodische sfeer zitten ritmes en klankkleuren die veel verder reizen dan Ierland. Percussie geeft het nummer een bijna ritueel karakter, terwijl de toetsen en lange atmosferische lagen een enorme ruimte creëren.

En juist dat maakt The Mystic's Dream sterker dan simpelweg:

mooie Keltische muziek.

Het nummer heeft iets hypnotiserends.

De harmonische beweging is langzaam. Er wordt niet voortdurend van akkoord gewisseld om onze aandacht vast te houden. In plaats daarvan wordt een sfeer opgebouwd waarin kleine veranderingen ineens belangrijk worden.

Een extra stem.

Percussie die sterker naar voren komt.

Een nieuwe instrumentale laag.

Daardoor groeit het nummer zonder ooit echt te hoeven ontploffen.

Geen couplet-refrein-couplet

En dat vind ik misschien het mooiste.

The Mystic's Dream gedraagt zich nauwelijks als een normaal popnummer.

Het voelt meer als een processie.

Een muzikale reis.

De herhaling is geen gebrek aan ideeën, maar juist onderdeel van het hypnotiserende karakter. De muziek trekt je langzaam verder naar binnen.

Dat vraagt wel iets van de luisteraar.

Dit is geen liedje dat je even tussen twee boodschappen door opzet.

Koptelefoon.

Ogen dicht.

Rust.

Dan werkt het.

En ineens zit ik niet meer thuis.

Ik sta ergens op een groen landschap waar mist tussen de heuvels hangt en vermoedelijk binnen vijf minuten iemand met een harp verschijnt.

Dat is natuurlijk een afschuwelijk clichébeeld van Ierland.

Maar mijn hoofd doet het toch.

De Alternatieve Muziekman zegt

Wat een sfeer.

En wat een perfecte titel.

The Mystic's Dream klinkt daadwerkelijk als een droom waarin verschillende muzikale werelden door elkaar lopen.

Clannad hoor ik duidelijk.

Keltische folk.

Ambient.

World music.

Een vleugje middeleeuwse mystiek.

Maar uiteindelijk is het vooral Loreena McKennitt.

En het knappe is dat de muziek ondanks al die lagen nergens kitscherig wordt. Dat gevaar ligt bij dit genre natuurlijk voortdurend op de loer. Eén verkeerde panfluit en je staat muzikaal ineens bij het rek met geurkaarsen in een tuincentrum.

McKennitt blijft daar keurig vandaan.

Dit is serieus mooi.

Donker.

Mysterieus.

Hypnotiserend.

Ultra-Iers in mijn hoofd, veel internationaler in werkelijkheid.

En Clannad?

Ja.

Heel veel in de verte — en soms helemaal niet zo ver.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,3/10

Stem: ⭐⭐⭐⭐⭐
Keltische sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐+
Clannad-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Mystiek: ⭐⭐⭐⭐⭐+
Percussie: ⭐⭐⭐⭐½
Opbouw: ⭐⭐⭐⭐⭐
Ruimtelijkheid: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐½☆☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
Titel past bij muziek: ⭐⭐⭐⭐⭐+

The Mystic's Dream is zo'n titel die gevaarlijk veel belooft. Loreena McKennitt maakt hem gewoon waar. Doe je ogen dicht en de kamer verdwijnt. Mist, Keltische stemmen, rituele percussie en ergens in de verte Clannad. Als dit geen mystieke droom is, weet ik het ook niet meer.

https://youtu.be/pRYoGP2_q0c?si=24lrpEgdDh1pinZX

Editors – Seriously★★★★☆ – 4 van de 5 sterren

Editors – Seriously

Mond open, nummer erin en je proeft onmiddellijk Editors. Alleen hebben ze vandaag de beige stiften meegenomen

Laat ik beginnen met een bekentenis die niemand zal verbazen:

ik heb een enorme zwak voor Editors.

Dus wanneer er een nieuwe single verschijnt, gaat die onmiddellijk aan. Geen wachtrij. Geen democratische inspraak.

Seriously.

En binnen een paar seconden weet ik:

Editors.

Heel veel Editors zelfs.

Die donkere bariton van Tom Smith, de melancholie, de ruimtelijke productie en die typische spanning tussen elektronica en gitaar. Het DNA is volledig aanwezig.

Alleen heeft iemand vandaag tegen de band gezegd:

doe maar rustig.

Heel rustig.

De beige stiften

Seriously kiest duidelijk niet voor de aanval.

Waar Editors op nummers als Papillon, Munich of recenter Rush spanning kan creëren door ritme, synthesizers en gitaren tegen elkaar aan te laten schuren, gebeurt hier bijna het tegenovergestelde.

Het tempo blijft beheerst.

De zang krijgt veel ruimte.

De elektronische lagen liggen netjes achter Smith en bouwen vooral sfeer op. De dynamiek groeit wel, maar nergens wordt de deur uit zijn scharnieren getrokken.

Muzikaal kleuren ze vier minuten lang behoorlijk braaf binnen de lijntjes.

Met beige stiften.

En beige kan best mooi zijn.

Maar het blijft beige.

Die stem redt natuurlijk een hoop

Want laten we wel wezen:

Tom Smith kan dit.

Zijn stem heeft voldoende gewicht om zelfs een relatief eenvoudig arrangement interessant te houden. Vooral in de lagere registers klinkt hij prachtig donker en vertrouwd.

En juist omdat de instrumentatie zich inhoudt, hoor je goed hoeveel sfeer hij met kleine veranderingen in zijn stem kan creëren.

Geen vocale acrobatiek.

Geen uithaal omdat de producer na drie minuten nog een climax nodig had.

Beheerst.

Dat past bij het nummer.

Maar tegelijkertijd mis ik wrijving.

Ik wil ergens een synthesizer die ineens gemeen wordt.

Een gitaar die door het keurige oppervlak heen snijdt.

Een drum die onverwacht harder binnenkomt.

Iets.

Goed is niet hetzelfde als spannend

En dat is mijn probleem met Seriously.

Ik vind het goed.

Sterker nog: zet dit nummer 's avonds op met een goede koptelefoon en die donkere Editors-sfeer werkt uitstekend.

De productie heeft ruimte. De kleine elektronische details zijn mooi geplaatst en Smith klinkt fantastisch.

Maar Editors heeft de lat zelf veel hoger gelegd.

Ik weet hoe deze band kan klinken wanneer er écht spanning ontstaat.

Dan krijg je dat heerlijke gevoel dat schoonheid en dreiging tegelijkertijd uit de speakers komen.

Hier krijg ik vooral schoonheid.

Netjes verpakt.

Strik erom.

Bedankt.

De Alternatieve Muziekman zegt

Misschien is Seriously binnen de context van de aankomende plaat precies het rustige moment dat nodig is.

Niet ieder nummer hoeft Papillon II te zijn.

Gelukkig niet.

Een album heeft ademruimte nodig en Editors hoeft na zoveel jaren ook niemand meer te bewijzen dat ze een enorme climax kunnen bouwen.

Maar als losse single?

Dan blijf ik iets gereserveerder.

Seriously is onmiskenbaar Editors.

En voor mij betekent dat automatisch dat er genoeg te genieten valt.

Alleen mis ik vandaag het gevaar.

Dat onverwachte moment.

De muzikale kras over het nette oppervlak.

Dus ja:

mond open.

Seriously erin.

En onmiddellijk proef ik Editors.

Maar ik had er graag een beetje peper op gehad.

★★★★☆ – 4 van de 5 sterren

Cijfer: 8,2/10

Tom Smith: ⭐⭐⭐⭐⭐
Editors-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐½
Synthesizers: ⭐⭐⭐⭐☆
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐½
Dynamiek: ⭐⭐⭐½☆
Wrijving: ⭐⭐⭐☆☆
Verrassing: ⭐⭐⭐☆☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐☆
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴⚪

Seriously is Editors met de lichten gedimd en de scherpe voorwerpen veilig opgeborgen. Mooi, donker en uitstekend gezongen. Maar van een van mijn favoriete bands verwacht ik soms nét iets meer dan keurig binnen de lijntjes kleuren. Volgende keer graag die zwarte stift weer, heren.

https://youtu.be/RC1if3uLQgQ?si=fwmhZA6wfPzCEA9P

Beck – Girl Dreams (Acoustic in the South of France)★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Beck – Girl Dreams (Acoustic in the South of France)

Een gitaar, Zuid-Frankrijk en een liedje van ruim dertig jaar oud. Meer heeft Beck blijkbaar niet nodig

“You’re just the girl from my dreams.”

En daar zit je dan.

Beck.

Een akoestische gitaar.

Zuid-Frankrijk.

En Girl Dreams, een nummer uit One Foot in the Grave uit 1994.

Meer dan dertig jaar oud dus.

Maar zodra Beck deze akoestische versie inzet, verdwijnt die tijd eigenlijk onmiddellijk.

Geen grote productie.

Geen synthesizers.

Geen beats.

Geen studiotrucs.

Gewoon Beck en een gitaar.

En verdorie, wat werkt dat goed.

Terug naar de kale Beck

Ik heb natuurlijk een enorm zwak voor de Beck die kan spelen met elektronica, funk en synthesizers. In The Night en Disappearing Act bewijzen voor mij dat hij in 2026 nog steeds muziek kan maken die fris en relevant klinkt.

Maar Beck heeft altijd nog een andere kant gehad.

De folk-Beck.

De man die bijna alles kan weghalen en vervolgens ontdekt dat zijn liedje nog steeds overeind staat.

Girl Dreams komt uit die wereld. One Foot in the Grave was sowieso een veel kalere plaat dan Mellow Gold, dat eveneens in 1994 verscheen. Waar Beck internationaal doorbrak met Loser, liet hij op deze plaat een veel rauwere, akoestische kant horen.

En juist daarom is het mooi dat hij dit nummer nu weer oppakt.

Niet perfect — gelukkig

Wat ik vooral sterk vind aan deze uitvoering is de ruimte.

Becks gitaar bepaalt het ritme, maar hij speelt niet alsof hij tijdens een auditie moet bewijzen hoeveel akkoorden hij kent. Het blijft eenvoudig.

Zijn stem is inmiddels natuurlijk veranderd.

Ouder.

Doorleefder.

Misschien iets kwetsbaarder.

En daardoor krijgt Girl Dreams ineens een andere betekenis.

Een jonge Beck die zingt over het meisje uit zijn dromen klinkt als verlangen.

Een Beck van 56 die ruim dertig jaar later dezelfde woorden zingt, laat mij ook iets anders horen:

herinnering.

Misschien leg ik dat er zelf in.

Prima.

Dat is precies wat goede muziek mag doen.

En dan Zuid-Frankrijk

De locatie helpt natuurlijk ook.

Dit klinkt niet alsof Beck een oud nummer uit de kast heeft gehaald omdat iemand van de platenmaatschappij dringend content nodig had.

De setting geeft het iets intiems en tijdloos.

Alsof hij ergens tijdens een warme avond gewoon een gitaar heeft gepakt en dacht:

deze ken ik nog.

Dat past perfect bij Girl Dreams.

Het nummer heeft helemaal geen grote nieuwe productie nodig.

Sterker nog: als je hier twintig synthesizers, een elektronische beat en een strijkorkest achter zou zetten, zou je waarschijnlijk precies kapotmaken waarom het zo mooi is.

Dit liedje moet ademen.

Gitaar.

Stem.

Stilte.

Klaar.

De Alternatieve Muziekman zegt

Wat ik hier misschien nog het mooiste aan vind?

Beck laat horen dat zijn muzikale verleden niet in een museum staat.

Hij kan in 2026 geweldige nieuwe elektronische muziek maken en vervolgens teruggrijpen naar een klein akoestisch nummer uit 1994 zonder dat het voelt als een nostalgische verplichting.

Dat is knap.

Girl Dreams wordt niet gemoderniseerd.

Het wordt ook niet opgeblazen.

Beck laat het nummer gewoon opnieuw leven.

En ineens realiseer ik me weer dat achter alle muzikale gedaanteverwisselingen — alternative rock, folk, funk, elektronica, hiphop, synthpop — altijd één ding heeft gezeten:

een uitstekende liedjesschrijver.

Soms hoor je dat het duidelijkst wanneer bijna alles wordt weggehaald.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,2/10

Beck: ⭐⭐⭐⭐⭐
Akoestische gitaar: ⭐⭐⭐⭐⭐
Stem: ⭐⭐⭐⭐½
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Kwetsbaarheid: ⭐⭐⭐⭐⭐
Minimalisme: ⭐⭐⭐⭐⭐
Nostalgie zonder stoffig te worden: ⭐⭐⭐⭐⭐
Zuid-Frankrijk-factor: ☀️☀️☀️☀️☀️
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐½☆☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴⚪

You’re just the girl from my dreams. Meer dan dertig jaar later heeft Beck aan één gitaar, zijn stem en een plek in Zuid-Frankrijk genoeg om die zin opnieuw te laten binnenkomen. Soms is vooruitgang niet méér toevoegen. Soms is het weten wat je allemaal kunt weglaten.

https://youtu.be/IEjn_5pZNlQ?si=fLSMFO860My9hEXt