Vendetta van Temples klinkt alsof iemand een oude kaleidoscoop, een doos vol jarenzeventigplaten en een handvol glimmende synthesizers in een blender heeft gegooid. En eerlijk: daar zijn Temples vaak op hun best.
“Vendetta” heeft precies dat typische Temples-geluid: zweverige gitaren, veel echo, een beetje glamrock, een beetje psychedelica en vooral de overtuiging dat alles groter en kleurrijker mag klinken dan strikt noodzakelijk. Het nummer voelt alsof je in een oude sciencefictionfilm bent beland waar iedereen veel te mooie kleren draagt en de rookmachines nooit uitstaan.
Wat Temples slim doen, is dat ze ondanks al die retro-invloeden nooit klinken als een pure nostalgie-act. “Vendetta” voelt niet alsof ze gewoon een vergeten plaat van T. Rex of David Bowie kopiëren. Ze maken er iets eigens van. Dat refrein heeft iets aanstekelijks, de groove blijft hangen en ondertussen blijft alles net vreemd genoeg om interessant te blijven.
Muzikaal zit het vol kleine details. Die glijdende synths, de gitaren die alle kanten op dwarrelen, de zang die klinkt alsof hij ergens tussen droom en werkelijkheid hangt. Het is geen nummer dat je meteen volledig begrijpt, maar wel eentje dat steeds leuker wordt naarmate je hem vaker hoort. Een beetje zoals sommige platen van Tame Impala: eerst denk je “best aardig”, daarna merk je ineens dat je het al drie dagen neuriet.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 7,0
“Vendetta” klinkt alsof Temples nog steeds weigert om normaal te doen. Gelukkig maar.
