JAKE BUGG – DAY BY DAY
De oude Jake Bugg is terug! Maar waarom heeft hij zo'n haast?
★★★★½ – 9/10
Daar is hij weer! De Jake Bugg die me in 2012 zo aangenaam verraste met zijn debuutalbum. Die jonge Brit met een oude ziel, een gitaar en een stem die rechtstreeks uit de jaren zestig leek te komen. Met Day By Day hoor ik eindelijk weer die oorspronkelijke Jake. Wat heerlijk! Alleen één probleem: voordat ik goed en wel zit te genieten, is het nummer alweer afgelopen. Jake, waarom zo'n haast?
Ik heb altijd een zwak gehad voor Jake Bugg.
Vooral zijn eerste album vond ik bijzonder.
Met nummers als Lightning Bolt, Two Fingers en Broken bracht hij een verfrissende combinatie van folk, country en alternatieve rock.
Een beetje Bob Dylan.
Een vleugje Johnny Cash.
En vooral een jonge muzikant die helemaal zichzelf durfde te zijn.
Daarna volgden albums waarop Bugg verschillende muzikale richtingen verkende.
Soms interessant.
Soms wat minder overtuigend.
Maar met Day By Day lijkt hij eindelijk weer thuisgekomen.
En wat klinkt dat vertrouwd!
De akoestische gitaar staat centraal.
Geen overbodige elektronische versieringen.
Geen productie die voortdurend om aandacht schreeuwt.
Gewoon Jake Bugg, zijn karakteristieke stem en dat heerlijke gitaarspel.
Het nummer heeft iets van oude Amerikaanse folk en country.
Alsof Dylan en Cash ergens achter in een café zitten te luisteren en goedkeurend knikken.
Maar Bugg kopieert niemand.
Hij heeft nog altijd zijn eigen muzikale handtekening.
Vooral de eenvoud spreekt me aan.
De tekst gaat over volhouden, onzekerheid en het accepteren van de mooie én moeilijke momenten in het leven.
Dag na dag verdergaan.
Een herkenbaar onderwerp.
En Bugg heeft gelukkig geen groot orkest nodig om die boodschap over te brengen.
Zijn stem doet het werk.
Een beetje rauw.
Een beetje melancholisch.
En vooral geloofwaardig.
Day By Day is de tweede voorbode van zijn nieuwe album Alamo, dat op 13 november verschijnt.
En als dit de muzikale richting wordt, kijk ik daar bijzonder naar uit.
Want dit is precies de Jake Bugg die ik graag hoor.
Niet de artiest die probeert met de nieuwste trends mee te doen.
Maar de singer-songwriter die met een eenvoudige gitaar en een sterke melodie indruk maakt.
Toch heb ik één serieus minpunt.
Het nummer duurt maar iets meer dan twee minuten.
Twee minuten!
Net wanneer ik lekker in de muziek zit, trekt Jake de stekker eruit.
Dat vind ik jammer.
Een extra couplet, een instrumentaal stukje of een iets langere afsluiting had het nummer beslist goedgedaan.
Natuurlijk hoeft een liedje geen vijf minuten te duren om indruk te maken.
Maar dit voelt alsof iemand een heerlijk glas wijn inschenkt en het na twee slokken alweer wegpakt.
Jake, ik was nog niet klaar!
Toch overheerst mijn enthousiasme.
De oude Jake Bugg is terug.
Met een volwassenere blik op het leven, maar muzikaal weer dicht bij zijn oorsprong.
En dat belooft veel goeds voor Alamo.
Een negen.
Want soms heb je niet meer nodig dan een gitaar, een bijzondere stem en een goed liedje.
Alleen de volgende keer graag een minuutje langer.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Plus: de oorspronkelijke Jake Bugg-sound, prachtig akoestisch gitaarspel, karakteristieke zang en een eerlijke, persoonlijke tekst.
Min: veel te kort! Het nummer had best wat langer mogen duren.
Voor liefhebbers van: Bob Dylan, Johnny Cash, Donovan, The Kinks en de vroege Jake Bugg.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de top 5.
Albumverwachting Alamo: ★★★★★ – Dit belooft een bijzonder interessant album te worden.
Eindoordeel: Jake Bugg keert overtuigend terug naar zijn muzikale wortels. Een heerlijke voorbode van Alamo.
De oude Jake is terug. Alleen heeft hij blijkbaar nog steeds haast om de laatste bus naar Nottingham te halen!
9/10 – VIERENHALVE STER.
