Rikas – Last Train To London★★★★☆

Een cover van Last Train To London is vragen om problemen.

Want het origineel van Electric Light Orchestra is heilig. Dat is geen liedje, dat is een tijdperk. Disco, romantiek, trein gemist, leven gemist — alles in één.

En dan komt Rikas.

Niet met een kopie. Gelukkig niet. Maar met een versie die klinkt alsof hij per ongeluk in IJsland is opgenomen met een glimlach en een gekleurde trui.

Ja — die vergelijking klopt:

Je hoort duidelijk de vrolijke, licht naïeve, synthpop-aanpak van Daði & Gagnamagnið.

Alles is lichter. Luchtiger. Minder drama, meer speelsheid.

De baslijn blijft natuurlijk overeind — want zonder die bas heb je geen bestaansrecht — maar de productie is schoner. Moderner. Minder disco, meer indiepop. Minder nacht, meer dag.

En dat is even wennen.

Want waar het origineel verlangde naar iets dat al weg was, klinkt dit alsof ze er vrede mee hebben.

De zang is ontspannen. Misschien iets té ontspannen. Je mist dat randje urgentie. Dat gevoel dat je echt die trein móét halen. Hier lijkt het meer: ach, we zien wel wanneer de volgende komt.

Maar.

En dat is belangrijk.

Het werkt.

Niet als vervanging. Niet als verbetering. Maar als een alternatieve realiteit. Een versie waarin het leven minder zwaar voelt.

Is het beter dan het origineel? Natuurlijk niet.
Is het respectloos? Absoluut niet.
Is het geslaagd? Ja.

Omdat ze het hun eigen maken.

★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 7,7

Geen trein vol drama, maar een vrolijke rit met een glimlach. Rikas mist misschien de urgentie, maar niet de charme.

watch

Searows - In Violet (Live ★★★★☆

Sommige nummers moet je niet mooier maken.

Die moet je juist uitkleden.

In Violet (Live) is zo’n nummer. Geen productie om je achter te verstoppen. Geen lagen. Geen trucjes. Alleen een stem, een instrument en een zaal die zo stil is dat je bijna bang bent om te ademen.

En dan hoor je pas hoe breekbaar het eigenlijk is.

Searows zingt alsof hij het nummer zelf nog niet helemaal begrijpt. Alsof hij het ter plekke ontdekt. Dat maakt het ongemakkelijk. Maar ook eerlijk. Je hoort kleine scheurtjes in zijn stem. Twijfel. Menselijkheid.

En dat is precies waarom deze liveversie sterker is dan de studioversie.

Waar de studioversie nog een veilige afstand had, komt dit binnen. Rechtstreeks. Zonder bescherming. Je zit er bovenop. Je kunt nergens heen.

De melodie is simpel. Misschien té simpel. Geen groot refrein. Geen moment dat het publiek losgaat. Het blijft klein. Intiem. Kwetsbaar.

En toch gebeurt er iets.

Niet spectaculairs. Maar iets dat blijft hangen.

Je hoort echo’s van Phoebe Bridgers, dat fluisterende verdriet, en een beetje van Bon Iver in zijn meest fragiele momenten.

Maar Searows blijft dichter bij zichzelf. Minder ambitie. Meer waarheid.

Is het een hit? Nee.
Is het indrukwekkend? Ja.
Is het mooi? Pijnlijk mooi.

Dit is geen nummer dat je opzet om je beter te voelen. Dit is een nummer dat je opzet om te voelen dat je leeft.

★★★★☆
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 5,9

Geen show, geen masker. Alleen een stem die iets probeert vast te houden wat al bijna verdwenen is. En juist daarom zo sterk.https://youtu.be/FPyqtZkXgPI?si=-kLnuqXtzVpn_Ob7

John Newman – Love Me Again (Again)★★★★☆

Het lef alleen al.

Love Me Again (Again).

Dat is alsof je na tien jaar nog eens aanbelt bij je ex met dezelfde bloemen en zegt: ja hallo, ik ben er weer. Heb je me gemist?

John Newman durft dat.

En muzikaal doet hij precies wat je hoopt. Die stem — nog steeds dat unieke, raspende randje dat klinkt alsof hij tegelijk smeekt en beschuldigt. Newman zingt niet netjes binnen de lijntjes. Hij duwt zijn stem tegen de muur tot er barsten in komen.

De piano opent vertrouwd. Niet vernieuwend. Wel effectief. Je voelt meteen waar dit heen gaat. Naar dat refrein. Dat refrein waar hij groot in is geworden.

En ja hoor.

Daar is het.

Open. Dramatisch. Een beetje wanhopig. Je hoort een man die niet vraagt om liefde, maar om een tweede kans. Of een derde. Of een vierde.

De productie is moderner dan vroeger. Iets strakker. Iets minder retro-soul, iets meer hedendaagse pop. Maar gelukkig hebben ze zijn stem met rust gelaten. Dat blijft het wapen.

Toch hangt er ook iets melancholisch over het geheel.

Niet alleen in de tekst. Maar in het bestaan van dit nummer. Want je voelt dat Newman weet dat dit zijn identiteit is. Dit geluid. Deze emotie. Hij loopt er niet voor weg. Hij omarmt het.

En dat is ergens bewonderenswaardig.

Maar ook een beetje pijnlijk.

Want echt verrassen doet het niet.

Het is geen nieuwe deur. Het is een oude kamer. Maar wel één waar je graag nog eens binnenloopt.

En eerlijk — er zijn genoeg artiesten die zouden willen dat ze dit nog konden.

★★★★☆
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 9,3

Geen nieuw verhaal, wel een sterke hervertelling. Newman klopt opnieuw op dezelfde deur — en je doet ‘m toch weer open.

RECENSIE : U2 – Days of Ash (EP)★★★★☆

Er zijn bands die oud worden. En er zijn bands die oud doen. U2 hoort al jaren bij die tweede categorie. Mannen die eruitzien alsof ze hun eigen tribute band zijn, maar ondertussen nog steeds muziek maken alsof de wereld morgen gered moet worden door een echo-gitaar en een ernstige blik.

Days of Ash is geen EP. Het is een stemming. Een herfstwandeling zonder jas. Je weet dat het dom is, maar je doet het toch.

De opener begint met zo’n typische Edge-gitaarlijn. Dat geluid dat klinkt alsof er ergens in de verte een kerkklok twijfelt over zijn carrière. Je verwacht elk moment dat Bono begint over vrede, liefde of zijn eigen betekenis. Gelukkig doet hij iets beters: hij klinkt moe. Niet gespeeld moe. Maar echt. Alsof hij ook niet meer precies weet hoe hij de wereld moet redden, en eerlijk gezegd ook liever gewoon thee wil.

Dat is de kracht van deze EP.

Geen stadion. Geen vlaggen. Geen verheven onzin.

Gewoon vier mannen die klinken alsof ze naar hun eigen verleden luisteren.

Er zit een nummer tussen dat zo breekbaar is dat je bijna bang bent om te bewegen. Alsof het anders stopt. En ergens hoop je dat ook een beetje, zodat het moment blijft bestaan.

Maar U2 zou U2 niet zijn zonder een moment waarop ze tóch weer even U2 doen. Een refrein dat net iets te groot wil zijn. Net iets te veel betekenis wil hebben. Alsof Bono in de spiegel kijkt en denkt: rustig blijven, je bent maar een mens. En dan toch weer Bono wordt.

Het is prachtig. En een beetje vermoeiend.

Zoals U2 zelf.

Maar verdomd… het werkt.

Je hoort geen band die relevant wil zijn.

Je hoort een band die accepteert dat ze dat misschien niet meer zijn.

En precies daardoor zijn ze het weer even wel.

---

Beoordeling: ★★★★☆
Cijfer: 8,3

Hitpotentie: 6,8

Niet omdat het groot is.
Maar omdat het blijft.

Zoals as.

https://youtu.be/XRmpvPtcTAQ?si=PaS4f20CWg6dTyvf

The Philharmonik – Home★★★★☆

Vanaf de eerste seconde weet je het al.

Dit komt niet uit 2026.
Dit komt uit een cassettebandje dat iemand per ongeluk heeft laten liggen in 1983.

Home van The Philharmonik heeft die warme, zonnige groove die je tegenwoordig bijna niet meer hoort. Bas die niet speelt maar wandelt. Synths die glimmen zonder irritant te worden. En daaroverheen een stem die klinkt alsof hij je persoonlijk welkom wil heten.

En ja — die vergelijking hangt meteen in de lucht:

Earth, Wind & Fire.

Niet zo groot. Niet zo legendarisch. Maar wel dat gevoel. Dat optimisme. Dat geloof dat muziek je even kan optillen uit je eigen hoofd.

Het refrein is simpel. Misschien zelfs een beetje té simpel. Maar het werkt. Je voelt het. Het wil niet indrukwekkend zijn. Het wil warm zijn.

En dat is het.

Je hoort dat dit met liefde is gemaakt. Geen ironie. Geen moderne afstand. Gewoon funk, soul en een beetje nostalgie. Het soort nummer waarbij je automatisch langzamer gaat lopen zonder dat je het doorhebt.

Maar.

En nu komt het eerlijke stuk.

Het blijft ook een beetje veilig.

Je mist dat ene moment waarop het écht losgaat. Waarop de blazers binnenstormen en alles overnemen. Het blijft netjes. Te netjes misschien.

Toch maakt dat het niet minder prettig.

Dit is geen hit die de wereld verandert. Dit is een nummer dat je dag beter maakt.

En soms is dat genoeg.

★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 7,5

Warm, nostalgisch en oprecht. Geen revolutie, maar wel een fijne plek om even thuis te komen.

https://youtu.be/MUwCyP9g9-U?si=cdhRncofRJjOglmm