SMALLTOWN BOY (A REFUGEE SONG) van London Plane is helaas vooral een goed voorbeeld van hoe moeilijk het is om aan een klassieker van Bronski Beat te komen zonder dat je uiteindelijk iets kapotmaakt.
Het origineel van “Smalltown Boy” is natuurlijk bijna onaantastbaar. Die synths, die emotie, die wanhoop in de stem van Jimmy Somerville — dat nummer heeft iets tijdloos en hartverscheurends. London Plane probeert daar iets heel anders van te maken. Minder synths, meer kale gitaren, meer duisternis. Een beetje alsof iemand dacht: wat als we hier een soort verloren postpunknummer van maken?
En eerlijk: de sound is op zich niet eens het probleem. Die gitaren hebben best iets. Droog, donker, wat echo erop, een beetje die sfeer van Joy Division of een vergeten B-kantje van Editors. Daar zit nog wel iets spannends in.
Alleen komt dan die zang erbij. En daar begint het te wringen. De stem mist simpelweg het gewicht en de emotie die zo’n nummer nodig heeft. Waar Jimmy Somerville je echt het gevoel gaf dat hij ieder moment kon breken, klinkt dit meer alsof iemand op een regenachtige dinsdagmiddag een cover aan het inzingen is omdat de studio toch al geboekt was.
Daardoor blijft deze versie hangen in goede bedoelingen. Je hoort wat London Plane wilde: iets rauws, iets urgents, iets eigentijds. Maar uiteindelijk klinkt het vooral als een nummer dat zichzelf veel serieuzer neemt dan nodig is. En dat is jammer, want juist bij zo’n iconisch liedje moet je of iets totaal nieuws toevoegen, of er gewoon vanaf blijven.
Sterren: ★★☆☆☆
Cijfer: 5,5
Hitpotentie: 3,4
