Soms zie je twee namen naast elkaar staan en denk je eerst:
“Wacht… deze combinatie?”
En vijf seconden later denk je:
“Natuurlijk deze combinatie.”
Olivia Rodrigo en Robert Smith lijken op papier twee verschillende generaties. Zij: de stem van moderne tiener- en twintigerangst. Hij: de man die melancholie ongeveer heeft gepatenteerd sinds de jaren tachtig.
Maar eigenlijk spreken ze dezelfde taal.
Allebei maken ze muziek over twijfel, verlangen en dat geweldige menselijke talent om ’s nachts ineens al je onzekerheden opnieuw te bekijken.
Gezellig onderwerp.
What’s Wrong With Me is daarom al vanaf de titel raak.
Want als er één zin is die perfect tussen deze twee werelden past, is het deze wel.
Robert Smith heeft zijn hele carrière gebouwd op gevoelens die anderen proberen weg te stoppen. The Cure maakte verdriet niet zwak, maar mooi.
En Rodrigo doet eigenlijk hetzelfde voor een nieuwe generatie.
Vanaf de opening hangt er een donkere romantische sfeer. Geen vrolijke popglans, maar een nummer met schaduwen. Je hoort waarom deze samenwerking logisch voelt: Rodrigo brengt de directe emotie, Smith brengt de mysterieuze diepte.
Mooi contrast.
Haar stem klinkt breekbaar en dichtbij. Zijn karakteristieke stem voelt bijna als een herinnering die terugpraat. Alsof twee versies van dezelfde onzekerheid elkaar ontmoeten: jong en oud.
En dat is misschien het mooiste idee.
Want sommige gevoelens verdwijnen niet automatisch als je ouder wordt.
Je leert er alleen beter mee omgaan.
Misschien.
Een beetje.
Op goede dagen.
Muzikaal hangt het ergens tussen alternatieve pop en de melancholische wereld van The Cure. Niet simpelweg een jaren 80-kopie, maar wel met dat gevoel: gitaren die zweven, ruimte in de productie en emotie die belangrijker is dan perfectie.
En gelukkig wordt het geen truc.
Geen “kijk eens, we hebben een legende erbij gehaald”.
Robert Smith voelt niet als gast.
Hij voelt als onderdeel van het verhaal.
De kracht zit vooral in de eerlijkheid. De vraag What’s Wrong With Me? klinkt simpel, maar iedereen heeft die gedachte ooit gehad.
Daarom werkt het.
Grote emoties zitten vaak in kleine zinnen.
En dat begrijpen deze twee.
Eindoordeel:
★★★★★
Cijfer: 9,3
Hitpotentie: 8,5
🖤💜 Een verrassend logische ontmoeting tussen twee generaties melancholie. Olivia Rodrigo brengt de open wond, Robert Smith de donkere wijsheid. Samen bewijzen ze: verdriet klinkt soms gewoon prachtig
