RECENSIE: Gorillaz – The Hardest Thing (ft. Tony Allen)
Er zijn serieuze bands.
En er zijn projecten die beginnen als een speeltje van de zanger van Blur en vervolgens uitgroeien tot iets wat serieuzer is dan de band waar hij eigenlijk vandaan kwam.
Gorillaz is al jaren dat vreemde beest.
The Hardest Thing voelt niet als een single. Het voelt als een gedachte waar Damon Albarn per ongeluk muziek onder heeft gezet. De groove van Tony Allen sleept het nummer voort zonder ooit echt te duwen. Geen haast. Geen ambitie om een hit te zijn.
Alleen beweging.
En wat voor beweging.
Tony Allen drumt niet.
Hij ademt ritme.
Zijn spel is los, menselijk, bijna nonchalant. Alsof hij dit in zijn slaap nog beter zou kunnen. Het geeft het nummer iets wat je tegenwoordig bijna niet meer hoort: ruimte.
Damon Albarn zingt alsof hij niet helemaal aanwezig is. Alsof hij ergens anders zit, in een andere tijd, en dit per ongeluk door een open raam naar binnen waait.
Geen groot refrein.
Geen moment waarop alles moet ontploffen.
En dat is precies waarom het werkt.
Dit is geen Gorillaz die de wereld wil veroveren.
Dit is Gorillaz die gewoon bestaat.
Als een schets.
Als een herinnering.
Als een speeltje dat nooit bedoeld was om zo belangrijk te worden.
En toch is het dat geworden.
Beoordeling: Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 6,9
Geen hit.
Wel een groove die nooit meer weggaat.
