ADEL TAWIL – WIE LANG NOCH
Eindelijk nieuwe muziek van Adel Tawil. En verdorie, wat komt dit dichtbij.
★★★★½ – 9/10
Eindelijk!
Adel Tawil is terug.
De man die ik natuurlijk nog altijd ken van Ich + Ich, het Duitse duo dat met nummers als Du erinnerst mich an Liebe, Vom selben Stern en Stark prachtige popmuziek maakte.
Muziek met een melancholische ondertoon.
En vooral teksten die ergens over gingen.
Wat heb ik die Adel gemist.
Met Wie lang noch laat hij opnieuw horen waarom ik zo'n zwak heb voor zijn muziek.
Geen ingewikkelde elektronische experimenten.
Geen modieuze productie die vooral jong moet klinken.
Maar een mooie, eerlijke compositie over iets wat uiteindelijk bijna iedereen in zijn leven tegenkomt.
Het verliezen van iemand van wie je houdt.
En dan wordt het voor mij persoonlijk.
Want sommige liedjes luister je niet alleen met je oren.
Die luister je met je herinneringen.
Adel zingt over dat verschrikkelijke moment waarop je denkt dat je het leven redelijk onder controle hebt.
Totdat er plotseling iets gebeurt waardoor alles verandert.
De vanzelfsprekendheid verdwijnt.
De toekomst die je samen voor ogen had, bestaat ineens niet meer.
En wat overblijft, is stilte.
Een lege plek.
En de vraag hoe je eigenlijk verder moet.
Hoe lang duurt verdriet?
Dat is de vraag die centraal staat in Wie lang noch.
En eerlijk gezegd denk ik dat niemand daar een antwoord op heeft.
We zeggen vaak dat tijd alle wonden heelt.
Maar sommige wonden verdwijnen niet.
Je leert alleen anders met ze leven.
Adel verwoordt dat bijzonder mooi.
Hij vraagt zich af of zijn eigen tijd wel voldoende is om zijn wonden te laten genezen.
En juist die gedachte raakt me.
Want verdriet houdt zich niet aan een agenda.
Er bestaat geen datum waarop iemand officieel genoeg heeft gerouwd.
Geen moment waarop je verplicht weer vrolijk moet zijn.
En geen handleiding waarin staat hoe je iemand moet loslaten.
Wat ik mooi vind aan Adel Tawil, is dat hij zulke gevoelens niet ingewikkelder maakt dan nodig.
Zijn stem heeft die vertrouwde warmte.
Een zekere breekbaarheid.
En tegelijkertijd iets troostends.
Dat herken ik van zijn tijd bij Ich + Ich.
De beste nummers van dat duo waren nooit alleen maar vrolijke popliedjes.
Ze hadden iets menselijks.
En precies dat hoor ik terug in Wie lang noch.
Natuurlijk is het muzikaal geen revolutionaire single.
Maar dat hoeft ook helemaal niet.
Niet ieder nummer moet de popmuziek opnieuw uitvinden.
Soms is een mooie melodie en een eerlijke tekst meer dan voldoende.
Vooral wanneer die tekst iets verwoordt wat je zelf zo moeilijk kunt uitleggen.
Mijn oordeel?
Viereneenhalve ster. Een negen.
Een prachtige terugkeer van een artiest die ik al jaren waardeer.
En een liedje dat laat horen dat verdriet en hoop naast elkaar kunnen bestaan.
Adel Tawil vraagt: Wie lang noch?
Hoe lang nog?
Ik weet het niet, Adel.
Misschien duurt gemis wel een leven lang.
Maar gelukkig kan muziek het soms een paar minuten iets draaglijker maken.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Plus: een ontroerende tekst, de vertrouwde warme stem van Adel Tawil en een mooie balans tussen verdriet en hoop.
Min: muzikaal niet bijzonder vernieuwend, maar de emotionele zeggingskracht maakt veel goed.
Voor liefhebbers van: Ich + Ich, Rosenstolz, Herbert Grönemeyer en de ingetogen kant van Peter Gabriel.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de hoogste regionen.
Eindoordeel: Een prachtige, eerlijke single over verlies, gemis en de moeilijke weg naar een nieuw evenwicht.
Sommige wonden genezen niet helemaal. Maar soms helpt een liedje om er iets beter mee te leren leven.
9/10 – VIERENEENHALVE STER.
