LAKSHMI kondigt nieuwe single See aan★★★★☆

LAKSHMI maakt geen muziek voor op de achtergrond.

LAKSHMI maakt muziek die je aankijkt.
En dan net iets te lang blijft kijken.

See begint niet als een popnummer, maar als een sfeer. Een spanning. Elektronica die niet meteen warm aanvoelt, maar afstand houdt. Alsof het nummer eerst wil weten of jij wel klaar bent om eerlijk te zijn.

En dat past precies bij waar het over gaat.

Niet wegkijken. Niet verstoppen. Gewoon kijken. Naar jezelf.
Dat klinkt als iets wat een psycholoog zegt waar je eigenlijk geen zin in hebt — maar hier werkt het.

De productie is gelaagd. Subtiele beats, filmische synths, een constante dreiging onder de oppervlakte. Het voelt alsof er iets staat te gebeuren, maar het explodeert nooit volledig. Het blijft gecontroleerd. Intiem.

En dan die stem.

LAKSHMI zingt niet om mooi te zijn. Ze zingt om iets bloot te leggen. Soms bijna fluisterend, soms krachtiger, maar altijd met intentie. Je gelooft haar. Niet omdat ze perfect zingt, maar omdat ze eerlijk klinkt.

Er zit geen standaard refrein in dat je meteen meezingt. Dit is geen meezingpop. Dit is meer een innerlijke monoloog met een soundtrack.

En eerlijk — dat is moedig.

Want het is ook niet makkelijk. Dit vraagt aandacht. Je kunt dit niet half luisteren. Maar als je dat wel doet, mis je de helft.

Je hoort invloeden van alternatieve pop, elektronica, een beetje performancekunst zelfs. Het zit ergens tussen FKA twigs, Björk en de donkere randjes van Eefje de Visser.

Is het een hit? Niet in de traditionele zin.
Is het indrukwekkend? Ja.
Is het belangrijk? Misschien wel.

Dit is geen liedje dat je opzet omdat je je goed voelt. Dit is een liedje dat je opzet om iets te voelen.

★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 6,4

https://youtu.be/lG_OePF8TIY?si=mkHAE8GcsbftikFH

Kwetsbaar, intens en compromisloos. LAKSHMI kijkt niet weg — en jij kunt dat daarna ook niet meer.

Robert Pettersson – In Your Grace★★★★☆

Robert Pettersson klinkt op In Your Grace alsof hij per ongeluk een tijdmachine heeft gevonden en is blijven hangen in 1986.

En dat bedoel ik niet cynisch.
Dat bedoel ik liefdevol.

Die eerste synth alleen al — warm, breed, een beetje plechtig. Je verwacht bijna dat er een mistmachine aangaat en iemand in een lange jas dramatisch het podium oploopt. Dit is pure 80’s-romantiek. Geen ironie. Geen knipoog. Gewoon serieus verlangen.

De beat tikt rustig door. Geen haast. Alles ademt ruimte. Het nummer wil niet rennen, het wil zweven.

En dan die stem.

Pettersson zingt alsof hij ergens tussen hoop en berusting hangt. Niet overdreven, niet schreeuwerig. Meer iemand die accepteert dat sommige dingen niet meer terugkomen. Dat geeft het gewicht. Het klinkt volwassen. Doorleefd.

Je hoort invloeden van die Scandinavische melancholie die altijd nét iets kouder voelt dan de rest van Europa. Een beetje A-ha, een beetje Depeche Mode, maar zonder de ambitie om groter te zijn dan het lied zelf.

Het refrein opent mooi, zonder te exploderen. Geen stadionmoment, maar een emotionele golf. Het blijft beheerst. Misschien zelfs een beetje té beheerst.

En daar zit de kleine kritiek.

Je blijft wachten op dat ene moment dat het echt losgaat. Dat het risico neemt. Maar Pettersson kiest voor controle. Voor sfeer. Voor consistentie.

En eerlijk — dat past ook bij het nummer.

Dit is nachtelijke muziek. Autorijden. Regen op de ruit. Denken aan dingen die je beter had kunnen doen.

Is het vernieuwend? Nee.
Is het mooi? Zeker.
Is het effectief? Absoluut.

★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 7,4

Het heeft diezelfde weemoedige euro-popglans van Modern Talking, maar dan minder kitsch en meer volwassen. Waar Modern Talking soms klinkt als discobal en haarspray, klinkt Robert Pettersson meer als de ochtend erna.

Alsof Modern Talking ouder is geworden, gescheiden is, en nu ’s nachts alleen nog in de auto rijdt.

watch

Wintersleep You & I★★★★☆

En daar is er weer één.

Nog zo’n band met gitaren, melancholie en een zanger die klinkt alsof hij net wakker is geworden met spijt. Alleen… deze komen dus uit Canada. Maar als je je ogen dichtdoet, sta je gewoon in Manchester in 1997.

You & I opent met een gitaarlijn die meteen vertrouwd voelt. Niet vernieuwend, niet schokkend, maar warm. Zo’n geluid dat je hersenen herkennen voordat jij het zelf doorhebt. En dan die stem — licht breekbaar, licht vermoeid, licht dramatisch.

Britpop-DNA. Overduidelijk.

Je hoort echo’s van Elbow, een vleugje Coldplay toen ze nog verdrietig mochten zijn, en zelfs een beetje dat weemoedige van Travis. Allemaal netjes gemengd.

En eerlijk? Dat is zowel goed als problematisch.

Goed, omdat het gewoon mooi is. Het refrein opent zich precies zoals je wilt. Drums erbij, gitaren breder, emotie omhoog. Je voelt het werken. Je voelt het raken.

Problematisch, omdat je het allemaal al eens gehoord hebt.

Het nummer verrast nergens. Geen onverwachte bocht, geen moment dat je denkt: hé, dit is nieuw. Maar misschien hoeft dat ook niet altijd.

Soms wil je gewoon een goed liedje. En dat is dit.

De productie is helder, volwassen, zonder opsmuk. Geen overdreven drama, geen effectbejag. Gewoon een band die weet hoe ze een emotioneel indie-anthem moeten bouwen.

Dit is zo’n track die live waarschijnlijk nog beter werkt. Publiek dat meezingt. Armen omhoog. Bier in de lucht. Je kent het.

Is het vernieuwend? Nee.
Is het effectief? Absoluut.
Is het een hit? In de juiste wereld wel.

★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 7,8

Alweer een “Britpop-bandje”, maar wel eentje dat het goed doet. Niet origineel, wel oprecht. Soms is dat genoeg.

https://youtu.be/7nAn1ytrVTQ?si=0MdA-tYdXJiyxTUP

IST IST – Burning★★★★☆

Burning klinkt niet als een uitslaande brand.

Het klinkt als een waakvlam.

Zo’n klein vlammetje dat blijft branden terwijl de rest van het huis al lang slaapt. En dat is precies de kracht van IST IST. Ze schreeuwen niet. Ze smeulen.

Vanaf de eerste seconden hoor je die typische postpunk-kilte. Gitaar met delay, echo die blijft hangen alsof de ruimte groter is dan hij werkelijk is. En ja — ergens in die galm hoor je een geest uit de jaren tachtig fluisteren.

Hallo U2.

Niet de stadionversie met vlaggen en meezingmomenten, maar de vroege, donkere U2. De sfeer. De afstand. Dat zwevende geluid dat meer gevoel is dan riff.

De zang van Adam Houghton blijft een sterk punt. Monotoon, gecontroleerd, bijna emotieloos — en juist daardoor emotioneel. Alsof hij zijn gevoelens op slot heeft gedaan en alleen de echo laat ontsnappen.

Het nummer bouwt langzaam. Heel langzaam. Verwacht geen explosie. Geen catharsis. IST IST gelooft niet in grote gebaren. Ze geloven in spanning vasthouden.

En dat doen ze goed.

Maar eerlijk is eerlijk: het blijft ook een beetje op afstand.

Je wacht op dat ene moment dat het openbreekt. Dat het vuur oplaait. Dat gebeurt niet. Het blijft branden op diezelfde lage stand. Mooi, maar veilig.

Productie is strak. Donker, atmosferisch, professioneel. Alles klopt. Misschien iets té netjes. Je mist een krasje. Een foutje. Iets menselijks.

Maar binnen hun universum werkt het.

Dit is nachtelijke muziek. Koptelefoon. Regen. Gedachten waar je niet helemaal blij van wordt.

Is het vernieuwend? Nee.
Is het effectief? Zeker.
Is het een hit? In deze wereld wel.

★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 7,1

Geen brand, maar een vlam die blijft. Echo’s van U2, maar met een eigen schaduw. IST IST blijft meester van de gecontroleerde melancholie. 

https://www.youtube.com/watch?v=5XN35gtS8UY

Charli XCX – Always Everywhere★★★★☆

Charli XCX maakt geen pop.
Ze maakt pop alsof het morgen ontploft.

Always Everywhere begint meteen in de overdrive. Geen opbouw, geen “we kijken even hoe het gaat”. Synths die glimmen als nat asfalt. Beat die niet klopt maar stuitert. Het klinkt alsof iemand de 2000’s door een futuristische blender heeft gehaald.

En toch… zit er een kern in.

Onder al die productie, al die hyperactieve lagen, zit gewoon een goed liedje. Een refrein dat blijft hangen. Niet zo’n “ik zing het mee in de douche”-hook, maar eentje die zich in je hoofd nestelt en daar blijft rondzoemen.

Charli zingt hier minder ironisch dan vroeger. Minder afstand. Meer emotie. De titel zegt het al: altijd, overal. Dat obsessieve gevoel. Iemand die je niet loslaat, of andersom. Het is groot, dramatisch, bijna over the top — maar dat is precies haar speelveld.

De productie is maximaal. Glanzend, digitaal, soms bijna agressief. Je hoort invloeden van club, hyperpop, jaren 2010, maar alles is nét iets scherper. Net iets sneller. Net iets meer.

En eerlijk? Soms is het ook een beetje veel.

Je moet er zin in hebben. Dit is geen achtergrondmuziek. Dit is midden in je gezicht. Maar als je erin meegaat, is het verslavend.

Charli blijft slim balanceren tussen mainstream en experimenteel. Dit nummer had een radiohit kunnen zijn, maar ze schuift er net genoeg gekte in om het spannend te houden.

Is het subtiel? Absoluut niet.
Is het effectief? Ja.
Is het Charli? 100%.

Dit is zo’n track die het in clubs gigantisch gaat doen. Lichten uit, bass aan, iedereen schreeuwt mee.

★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 9,0

Glanzend, intens en net een beetje gevaarlijk. Charli XCX is altijd overal — en je hoort het.

https://youtu.be/coCrrHqLQko?si=-TRGp-Ke6RwkeDUb