NEW RADICALS – One Night Only (Break Loose Break Free!)

Dezelfde ingrediënten als 28 jaar geleden, maar de magie blijft helaas uit

Er zijn bands die met één album een blijvende indruk achterlaten. New Radicals is daar misschien wel het beste voorbeeld van. In 1998 verscheen Maybe You've Been Brainwashed Too, een plaat die nog altijd tot de beste popalbums van de jaren negentig behoort. You Get What You Give groeide uit tot een klassieker en liet horen hoe briljant Gregg Alexander popmuziek kon schrijven. Sindsdien is iedere nieuwe release automatisch omgeven door hoge verwachtingen.

Misschien zelfs té hoge verwachtingen.

Met One Night Only (Break Loose Break Free!) klinkt New Radicals opnieuw verrassend vertrouwd. Eigenlijk hoor je vrijwel direct alle ingrediënten terug die de band bijna dertig jaar geleden zo bijzonder maakten. De warme piano, de soulvolle achtergrondzang, de sprankelende gitaren, de optimistische groove en natuurlijk de karakteristieke stem van Gregg Alexander. Alles is aanwezig.

En toch...

De magie van toen blijft deze keer uit.

Dat is misschien wel het lastigste aan deze recensie. Want slecht is dit nummer absoluut niet. Integendeel. De productie is uitstekend. De muzikanten spelen met zichtbaar plezier en Gregg Alexander klinkt nog altijd herkenbaar. Zijn stem heeft misschien wat meer levenservaring gekregen, maar bezit nog steeds dezelfde warme, licht rauwe klank die zijn muziek zo eigen maakt.

Ook melodisch zit het degelijk in elkaar. Het refrein is prettig, de brug werkt goed en de opbouw voelt natuurlijk aan. Er is vakmanschap genoeg aanwezig. Je hoort onmiddellijk dat dit geschreven is door iemand die het ambacht van popsongs volledig beheerst.

Maar waar You Get What You Give je vanaf de eerste luisterbeurt bij de keel greep, blijft One Night Only (Break Loose Break Free!) iets te veilig. Het nummer voelt alsof het bewust teruggrijpt naar het oude succes, zonder daar een nieuwe draai aan te geven.

Misschien is nostalgie soms ook een valkuil.

Tijdens het luisteren bleef ik steeds denken: "Ja, dit klinkt als New Radicals." Maar ik dacht nergens: "Wauw, dit had alleen New Radicals kunnen maken." Dat is een belangrijk verschil. De verrassing ontbreekt.

Dat neemt niet weg dat het een bijzonder plezierig nummer is. De combinatie van pop, soul, rock en gospelinvloeden blijft onweerstaanbaar. Gregg Alexander weet nog altijd hoe hij een melodie moet schrijven die prettig in het gehoor ligt. Alleen mist deze single net dat ene ongrijpbare ingrediënt waardoor een goed nummer verandert in een klassieker.

En misschien is dat ook niet eerlijk. Hoe overtreft of evenaar je een album dat na 28 jaar nog steeds als een meesterwerk wordt gezien?

Dat is bijna onmogelijk.

De Alternatieve Muziekman zegt: One Night Only (Break Loose Break Free!) voelt als een warm weerzien met een oude vriend. Je herkent onmiddellijk de vertrouwde sound van New Radicals en Gregg Alexander laat horen dat hij het schrijven van popsongs nog altijd niet is verleerd. Maar waar het hart vroeger een sprongetje maakte, blijft het nu vooral bij een vriendelijke glimlach. Alle ingrediënten zijn aanwezig, alleen die ongrijpbare magie van 1998 ontbreekt helaas.

★★★★☆ (4 van de 5 sterren)

Cijfer: 8,1/10

Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆

Een degelijke comeback die vooral bestaande fans zal aanspreken. Muzikaal staat het als een huis, maar de vonk die New Radicals ooit zo uitzonderlijk maakte, slaat deze keer net niet over.

https://youtu.be/1RiaDj8QXdU?si=CBYaJDGgoZE0dhbD

Ellie Goulding – 4 Seasons

De oude Ellie is terug… en wat heb ik haar gemist

Sommige artiesten raken onderweg een beetje verdwaald. Ze volgen de trends, zoeken de grootste producers op en verdwijnen langzaam achter lagen autotune, zware beats en een productie die belangrijker lijkt dan het lied zelf. Dat gevoel had ik de afgelopen jaren soms ook bij Ellie Goulding. Natuurlijk zaten daar goede nummers tussen, maar ik miste regelmatig de warmte en kwetsbaarheid waarmee ze ooit doorbrak.

Met 4 Seasons is dat gevoel in één klap verdwenen.

Sterker nog: dit voelt als de oude Ellie Goulding. De Ellie van Lights, Starry Eyed en Anything Could Happen. De zangeres die niet hoefde te vertrouwen op studiofoefjes, maar gewoon op een prachtige melodie en haar karakteristieke stem.

En wat is dat heerlijk om weer te horen.

Vanaf de eerste seconden klinkt 4 Seasons warm en organisch. Zachte gitaren, subtiele toetsen en een luchtige ritmesectie vormen het decor voor een nummer dat volledig draait om emotie. Geen overvolle productie, geen overdreven elektronische effecten en – gelukkig – geen storende autotune.

Dat laatste verdient een extra compliment.

Niet omdat autotune per definitie slecht is, maar omdat Ellie Goulding helemaal geen kunstmatige ondersteuning nodig heeft. Haar stem is altijd haar grootste kracht geweest. Dat herkenbare, breekbare stemgeluid klinkt op 4 Seasons weer zoals het hoort: natuurlijk, eerlijk en vol karakter.

De productie kiest bewust voor eenvoud. Iedere noot krijgt de ruimte om te ademen. De instrumenten ondersteunen de zang zonder ooit de aandacht op te eisen. Daardoor ontstaat een warme sfeer die je direct meeneemt. Dit is zo'n nummer dat je opzet tijdens een autorit in de nazomer of op een rustige avond met de koptelefoon op.

Wat vooral opvalt, is hoe moeiteloos Ellie emoties weet over te brengen. Ze hoeft daarvoor niet uit te halen of vocale kunstjes uit te halen. Juist haar ingehouden manier van zingen maakt het nummer geloofwaardig. Je hoort geen popster die een hit probeert te scoren, maar een artiest die een verhaal vertelt.

Melodisch zit 4 Seasons bovendien uitstekend in elkaar. Het refrein is sterk zonder opzichtig te worden en blijft na afloop nog lang in je hoofd hangen. Dat is precies waar goede popmuziek om draait.

Misschien is dit niet de meest vernieuwende single van het jaar. Maar eerlijk gezegd hoeft dat ook helemaal niet. Soms wil je gewoon horen waarom je ooit fan werd van een artiest. 4 Seasons herinnert daar op de mooiste manier aan.

Het voelt alsof Ellie Goulding eindelijk weer volledig vertrouwt op haar eigen kwaliteiten. En dat hoor je.

De Alternatieve Muziekman zegt: 4 Seasons is een warm, sfeervol en prachtig gezongen nummer dat voelt als een thuiskomst. De oude Ellie Goulding is terug: puur, melodieus en zonder overbodige studio-effecten. Gelukkig geen overmatige autotune, maar een stem die weer alle ruimte krijgt om te schitteren. Dit is Ellie op haar best.

★★★★★ (5 van de 5 sterren)

Cijfer: 9,5/10

Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆

Een prachtige popsingle die bewijst dat eenvoud vaak veel krachtiger is dan een overvolle productie. Ellie Goulding laat weer horen waarom ze jarenlang tot de beste Britse popzangeressen behoorde. Welkom terug.

https://youtu.be/iq3XEKQtN-Q?si=s-SrLDsI8n0hFoKA

Sam Smith – When He's Gone★★★★☆½

Sam Smith – When He's Gone

Even wennen… maar Sam Smith bewijst dat gospel nog altijd recht uit het hart kan komen

Iedere artiest komt vroeg of laat op een punt waarop hij of zij een nieuwe muzikale richting wil inslaan. Sommigen kiezen voor dance, anderen voor rock of folk. Sam Smith kiest met When He's Gone verrassend genoeg voor gospel. En eerlijk is eerlijk: de eerste keer luisteren was voor mij even schakelen.

Want dit is niet de Sam Smith van Stay With Me, Too Good at Goodbyes of de clubhit Unholy. Hier horen we een artiest die zijn ziel blootlegt in een nummer dat stevig leunt op gospel, soul en klassieke rhythm-and-blues. Dat is even wennen, zeker als je zijn recente popwerk gewend bent.

Maar hoe langer je luistert, hoe beter je begrijpt waarom Sam deze richting is ingeslagen.

Vanaf de eerste pianoklanken hangt er een warme, bijna kerkelijke sfeer. Een rustig orgel, subtiele drums en langzaam opbouwende achtergrondkoren vormen het fundament van een nummer dat volledig draait om emotie. De productie kiest niet voor moderne poptrucs, maar laat de muziek rustig ademen.

En dan is er natuurlijk die stem.

Hoe je ook over Sam Smith denkt, één ding staat buiten discussie: vocaal behoort hij nog altijd tot de absolute wereldtop. In When He's Gone laat Sam alle technische hoogstandjes achterwege en kiest hij vooral voor gevoel. Zijn stem klinkt warm, breekbaar en oprecht. Juist binnen deze gospelsetting komt dat uitstekend tot zijn recht.

Halverwege begint het nummer langzaam open te bloeien. De achtergrondzang wordt voller, de piano krijgt meer kracht en het gospelkoor tilt de emotie naar een hoger niveau. Het voelt alsof je midden in een oude Amerikaanse kerk zit, waar muziek niet alleen wordt gezongen, maar ook wordt beleefd.

Toch duurde het bij mij even voordat het kwartje viel.

De eerste luisterbeurt voelde vreemd. Misschien omdat je automatisch een popballad verwacht. Misschien omdat gospel tegenwoordig niet vaak meer in de mainstream voorkomt. Maar juist na een paar keer luisteren begon ik steeds meer waardering te krijgen voor de eerlijkheid van deze plaat.

Het is bovendien moedig dat Sam Smith zich niet laat beperken door verwachtingen. In een tijd waarin veel artiesten vooral veilige keuzes maken om de streamingcijfers hoog te houden, kiest Sam juist voor een stijl die veel minder vanzelfsprekend is. Dat verdient respect.

Is When He's Gone perfect? Niet helemaal. Af en toe mist het nummer een melodische verrassing en blijft de opbouw iets te voorspelbaar. Maar de oprechtheid maakt veel goed. Je hoort een artiest die deze muziek écht voelt.

De Alternatieve Muziekman zegt: When He's Gone is een verrassende muzikale afslag voor Sam Smith. De eerste kennismaking vraagt misschien wat gewenning, maar wie het nummer de tijd geeft, ontdekt een warme mix van gospel, soul en pop waarin vooral de indrukwekkende zang centraal staat. Sam goes gospel… en uiteindelijk blijkt dat helemaal geen gek idee.

★★★★☆½ (4,5 van de 5 sterren)

Cijfer: 8,9/10

Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆

Misschien niet de meest voor de hand liggende keuze voor de hitlijsten, maar wel een moedige en overtuigende stap. Een nummer dat groeit met iedere luisterbeurt en laat horen hoe veelzijdig Sam Smith werkelijk is.

https://youtu.be/W80ORvT3IBA?si=ubaDKmY8bW2d0nlL

Swedish House Mafia & Lykke Li – Happiness Is So Sad ★★★★☆ (4,5/5)

4

Er zijn van die momenten waarop je denkt: niet weer een dancenummer. De streamingdiensten staan er vol mee. Een eindeloze stoet pompende beats, voorspelbare drops en zangers die klinken alsof ze in de wachtrij van Auto-Tune hebben gestaan. Maar dan komen drie Zweden langs die al jaren weten dat een dansvloer niet alleen bedoeld is om calorieën te verbranden, maar ook om emoties kwijt te raken.

Swedish House Mafia doet met Lykke Li precies dat op Happiness Is So Sad.

De titel alleen al is prachtig tegenstrijdig. Geluk dat zo verdrietig is. Het is typisch Scandinavisch: waar de zon maar een paar maanden schijnt, leren ze blijkbaar hoe je melancholie kunt laten dansen. En dat hoor je vanaf de eerste seconden.

Verwacht geen festivalmonster zoals Don't You Worry Child. Ook geen opgeblazen EDM-kanon dat alleen werkt met vuurwerk, confetti en twintig CO₂-kanonnen. Dit nummer ademt. Het is klein, donker en bijna filmisch. De beat beweegt rustig onder de muziek door, terwijl de synthesizers als mistflarden over het landschap zweven.

En dan is daar Lykke Li.

Ze zingt niet alsof ze de hitlijsten wil veroveren. Ze klinkt alsof ze midden in de nacht nog één keer haar hart leeg wil maken voordat de ochtend begint. Haar stem blijft kwetsbaar, maar nooit breekbaar. Juist daardoor krijgt de productie van Swedish House Mafia iets menselijks. De producers weten opvallend goed wanneer ze níét alles moeten dichtplamuren met lagen elektronica.

Dat is misschien wel de grootste kracht van dit nummer.

Waar veel dance tegenwoordig schreeuwt: "Kijk eens hoe groot ik ben!", fluistert Happiness Is So Sad: "Luister eens hoe ik me voel."

En precies daardoor onderscheidt deze single zich van bijvoorbeeld Sultan + Shepard & Prinze George – Centuries. Dat nummer zweeft heerlijk tussen progressive house en dromerige elektronica, maar blijft uiteindelijk vooral comfortabel en sfeervol. Happiness Is So Sad gaat een stap verder. Hier staat emotie centraal. De beats zijn ondersteunend, niet leidend. De muziek probeert je niet op te zwepen, maar juist naar binnen te trekken.

Dat is een wereld van verschil.

De productie is bovendien indrukwekkend subtiel. Elk geluid krijgt ruimte. Geen overvolle mix waarin iedere seconde gevuld moet worden. Het resultaat klinkt modern zonder modieus te zijn. Over vijf jaar zal dit nummer waarschijnlijk nog steeds overeind staan.

Voor liefhebbers van de klassieke Swedish House Mafia zal dit misschien even wennen zijn. De enorme climax blijft grotendeels uit. Maar juist dat getuigt van lef. Soms is minder simpelweg meer.

De Alternatieve Muziekman hoort hier geen standaard danceplaat, maar een elektronische ballad waarin verdriet en schoonheid hand in hand lopen. Scandinavië bewijst opnieuw dat het niet alleen ABBA en IKEA kan exporteren, maar ook melancholie met een onweerstaanbare groove.

Sterren: ★★★★☆½ (4,5/5)

Cijfer: 9,0/10

Hitpotentie: ★★★★☆
Geen festivalbeuker of TikTok-hype, maar een elegante, emotionele dancesingle die langzaam onder je huid kruipt. Soms zijn de stilste nummers uiteindelijk degene die het langst blijven hangen.

https://youtu.be/5N5RfaCyD-Y?si=RXpdXAkKi2875DvS

Tsatsamis – Angelina

Een synthpop-epos waarin liefdesverdriet monumentale proporties krijgt

Sommige producers streven naar eenvoud. Een piano, een stem en misschien een subtiel strijkertje. Tsatsamis behoort duidelijk niet tot die categorie. Hij zei eerder dit jaar zelf dat hij al talloze pogingen had gedaan om een minimalistisch nummer te schrijven, maar dat hij tijdens het opnameproces telkens weer nieuwe lagen bleef toevoegen. Het resultaat? Een gigantisch klinkende popproductie waarin iedere seconde iets nieuws gebeurt.

Angelina is daar misschien wel het mooiste voorbeeld van.

Vanaf de eerste synthesizerklanken voel je dat dit geen doorsnee popsingle wordt. De productie klinkt groots, filmisch en ambitieus. Warme analoge synthesizers, subtiele elektronische details en rijk gestapelde achtergrondvocalen bouwen langzaam een muur van geluid op zonder ooit rommelig te worden. Dat is knap, want maximalistische producties kunnen gemakkelijk ontsporen. Tsatsamis houdt verrassend veel controle over alle lagen.

Centraal staat een verhaal dat veel mensen zullen herkennen. Angelina gaat niet over een relatie waarin de liefde verdwenen is. Integendeel. Het gaat juist over twee mensen die nog steeds van elkaar houden, maar langzaam moeten accepteren dat liefde alleen soms niet voldoende is. Dat maakt de tekst des te pijnlijker.

"When you wanna talk and I wanna touch, it only ever hurts you when I want your love."

Met één zin vat Tsatsamis de tragiek van een stuklopende relatie samen. Niet door met grote woorden te strooien, maar juist door eerlijk te beschrijven hoe twee mensen elkaar langzaam kwijtraken.

Die oprechtheid hoor je ook terug in zijn zang. Hij klinkt kwetsbaar, zonder zielig te worden. Iedere zin voelt alsof hij rechtstreeks uit een slapeloze nacht komt. Dat is misschien ook niet zo vreemd, want volgens Tsatsamis ontstond het nummer inderdaad de ochtend na een nacht waarin hij nauwelijks had geslapen. Later werkte hij het thuis verder uit op zijn Korg Minilogue-synthesizer. Die spontane ontstaansgeschiedenis hoor je terug. Het nummer voelt nergens berekend.

Muzikaal doet Angelina af en toe denken aan de grote synthpopproducties uit de jaren tachtig, maar dan met een moderne afwerking. De enorme synthesizers, de rijk gestapelde harmonieën en de emotionele opbouw geven het nummer een bijna cinematografisch karakter. Toch blijft de melodie verrassend toegankelijk. Dat is een moeilijke combinatie, maar Tsatsamis slaagt erin.

Het mooiste moment komt wanneer alle instrumenten langzaam samenvallen en de achtergrondvocalen zich als golven om de hoofdstem heen vouwen. Op dat moment krijgt Angelina iets bijna buitenaards. Je hoort niet alleen een liefdeslied, maar een complete emotionele achtbaan.

De Alternatieve Muziekman zegt: Tsatsamis bewijst met Angelina dat groot denken niet automatisch betekent dat je de emotie verliest. Integendeel. De gigantische synths, de schitterend opgebouwde achtergrondvocalen en de eerlijke tekst versterken elkaar voortdurend. Dit is een synthpop-epos dat evenveel aandacht besteedt aan het hart als aan de productie. Een wonderschone ode aan de pijn van loslaten, verpakt in een van de rijkst geproduceerde alternatieve popsongs van dit jaar.

(5 van de 5 sterren)

Cijfer: 9,7/10

Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆

Een indrukwekkende synthpopsingle die laat horen dat groots geproduceerde popmuziek nog altijd emotioneel en oprecht kan zijn. Tsatsamis levert een van zijn sterkste nummers tot nu toe af.

https://youtu.be/mpImYu0HSCY?si=OHUYz01Eq7ah4GQ5