Er zijn nummers die beginnen met een idee.
En er zijn nummers die beginnen met een kamer vol apparaten en daarna pas met de vraag: hebben we eigenlijk een liedje?
Eins, Zwei, Drei valt duidelijk in die tweede categorie.
Look Mum No Computer – het project van Sam Battle – staat bekend om zijn bizarre liefde voor zelfgebouwde synthesizers. Machines gemaakt van oude elektronica, muren vol kabels, knoppen waar je spontaan zenuwachtig van wordt. Technisch gezien fascinerend.
Maar een goed apparaat is nog geen goed nummer.
Het nummer begint met een electrobeat die duidelijk probeert te knipogen naar Duitse elektronische muziek. Dat soort “eins-zwei-drei”-ritmes die je meteen in een industriële club uit de jaren tachtig plaatsen.
Alleen…
Daar hield het idee een beetje op.
De groove loopt door, de synths piepen vrolijk, maar ergens mis je iets essentieels: een melodie, een hook, een reden waarom je dit nummer nog eens zou opzetten.
En dan ga je automatisch vergelijken.
Want er zijn eerder nummers geweest met precies zo’n simpele Duitse tel-titel die veel beter werkten. Strakker, scherper, memorabeler.
Hier blijft het vooral een experiment.
En dat experiment voelt een beetje als een metafoor voor iets anders. Alsof Engeland de laatste twintig jaar soms een beetje de weg kwijt is geraakt in het Eurovision Song Contest: veel ideeën, veel concepten, maar niet altijd een echt sterk lied.
Het klinkt allemaal leuk.
Maar je vergeet het ook weer snel.
Beoordeling: ★★☆☆☆
Cijfer: 5,5
Hitpotentie: 5,8
Veel machines.
Weinig magie.
