Er zijn bands waarvan je hoopt dat ze ooit weer terugkeren naar dat ene geluid waar je ooit verliefd op werd. Bij The Script blijf je dat hopen. En elke nieuwe single luister je met dezelfde gedachte: misschien is dit ’m. Misschien krijgen we weer dat gevoel van The Man Who Can’t Be Moved of Breakeven.
En dan komt Man in the Arena.
En nee… dit is helaas niet die oude, goede The Script-sound.
Vanaf de eerste seconden hoor je dat het allemaal groter, gladder en meer “anthemisch” wil zijn. Alles staat in dienst van het stadionmoment. De drums zijn bombastisch, de productie blinkt alsof hij net door drie marketingafdelingen is goedgekeurd en het refrein komt binnen met het subtiele karakter van een motivational speech op LinkedIn.
Danny O'Donoghue zingt nog steeds alsof hij elk woord écht meent — dat moet je hem nageven. Die emotionele overtuiging zit er nog altijd in. Alleen vroeger voelde dat persoonlijk. Nu voelt het meer alsof hij een publiek probeert te overtuigen dat ze iets groots meemaken.
En dat is jammer, want de kern van The Script was ooit juist die combinatie van kwetsbaarheid en eenvoud. Kleine emoties groot laten voelen. Hier gebeurt het tegenovergestelde: alles wordt zo groot gemaakt dat het z’n emotionele impact juist een beetje verliest.
Het refrein is natuurlijk gemaakt om mee te zingen. Armen omhoog, telefoontjes in de lucht, je kent het wel. Maar echt raken? Dat doet het niet. Het voelt meer als een formule dan als een liedje dat móést ontstaan.
Toch is het niet slecht. Dat is misschien nog frustrerender. Het zit degelijk in elkaar, professioneel uitgevoerd en radiovriendelijk tot op het bot. Maar je mist ziel. Je mist rafelranden. Je mist dat oude Script-gevoel waarin verdriet nog klein en menselijk mocht klinken.
Is het een hit? Grote kans.
Is het vintage The Script? Absoluut niet.
Is het jammer? Ja, eigenlijk wel.
Eindoordeel:
★★★☆☆
Cijfer: 6,9
Hitpotentie: 8,0
Groter geproduceerd, kleiner gevoel. En precies daar raak je onderweg iets kwijt.
