retroABBA – One Of Us★★★★★

Sommige liedjes zijn hits.
Sommige liedjes zijn klassiekers.
En dan heb je One Of Us.

Dat is gewoon een meesterstuk vermomd als popsong.

ABBA had in die tijd al alles bereikt wat je kunt bereiken. Stadions, glitter, pakken, hits waar je u tegen zegt. En wat doen ze? In plaats van nog een vrolijke meezinger maken ze… een scheidingsliedje waar je depressief van wordt.

En gek genoeg is dat hun beste werk.

Vanaf die eerste pianonoten voel je het al: dit wordt geen “Dancing Queen”. Dit is regen tegen het raam. Winter. Spijt. Volwassen ellende. Die koude Scandinavische melancholie druipt eraf.

En dan Agnetha.

Die stem.

Dat is geen zang meer, dat is emotionele chantage. Zo breekbaar, zo puur. Alsof ze het net zelf heeft meegemaakt. En dat was ook zo — de band viel uit elkaar, huwelijken klapten, alles lag in puin. Je hoort dat. Dit is geen acteerwerk. Dit is echte pijn op vinyl.

De melodie is absurd goed. Typisch ABBA: super catchy, maar ondertussen hartverscheurend. Je neuriet mee en beseft pas later dat het eigenlijk een nummer is over eenzaamheid en spijt. Dat contrast kunnen alleen zij.

Productie? Perfect. Natuurlijk. Benny en Björn waren gewoon wetenschappers. Elke piano, elke gitaar, elk koortje zit precies waar het moet. Die koortjes in het refrein? Kippenvel. Dat is geen pop, dat is architectuur.

En het bizarre: het klinkt nog steeds modern. Zet dit nu op en het werkt gewoon. Geen oubolligheid. Geen retrograp. Gewoon tijdloos.

Hitpotentie? Toen gigantisch. Nu nog steeds. Dit soort songs sterven niet.

En eerlijk: als iemand zegt dat ABBA alleen maar vrolijke kitsch is, moet je gewoon dit nummer opzetten en even niks zeggen.

★★★★★
Cijfer: 9,5
Hitpotentie: 9,8

Perfecte pop, maar dan met een gebroken hart. Geen glitter, geen disco — alleen emotie. Dit is ABBA op hun allerbest. En ja: gewoon een meesterstuk.

https://youtu.be/IIKAe8Wi0S0?si=maefaCQEQDBAXv3w

The Notwist: Projectors★★★☆☆

The Notwist is zo’n band waarvan je nooit precies weet:
is dit nou een liedje of een kunstwerk dat per ongeluk geluid maakt?

En ik bedoel dat liefdevol.

Projectors klinkt alsof iemand een oude beamer heeft aangezet in een leeg klaslokaal. Zo’n lichtstraal met stofdeeltjes erin. Beetje zoemend. Beetje melancholisch. Alles voelt… vervaagd.

Het begint met minimale elektronica. Tikjes. Piepjes. Een bas die nauwelijks bas wil zijn. En dan die zang van Markus Acher — half fluisterend, half afwezig. Alsof hij je iets vertelt maar zelf ook niet zeker weet wat.

Geen grote refreinen. Geen hooks. Geen “hey luister eens”.
The Notwist doet niet aan aandacht trekken. Ze laten je gewoon binnenlopen en hopen dat je blijft.

Muzikaal zweeft het ergens tussen indietronica, glitchpop en slaapkamerfilosofie. Kleine beats, subtiele gitaar, samples die opduiken en weer verdwijnen. Het voelt alsof het nummer zichzelf steeds opnieuw opbouwt en weer afbreekt. Heel breekbaar allemaal.

En eerlijk: soms ook een beetje té braaf.

Je wacht op een moment dat het losgaat. Iets dat je bij je lurven grijpt. Maar dat komt niet. Het blijft in die zachte mist hangen. Mooi, sfeervol, maar ook een beetje afstandelijk.

Dat is typisch Notwist. Je bewondert het meer dan dat je het meezingt.

Dit is muziek voor regenachtige zondagen. Of voor mensen die graag naar geluiden staren. Geen festivalweide, geen autoradio. Meer: koptelefoon, koffie, raam, nadenken over het leven.

Is het goed? Zeker.
Is het spannend? Mwah.
Is het een hit? Absoluut niet.

Maar niet alles hoeft een hit te zijn.

Cijfer: 7,6
Hitpotentie: 4,3

Meer sfeer dan song. Mooie mist om in te verdwalen, maar je vindt de uitgang ook weer snel. Typisch The Notwist: knap, subtiel en een tikje afstandelijk.

https://youtu.be/RfUrOwQUvp4?si=uBmKas-RK7xfqkSs

Damon Albarn, Grian Chatten & Kae Tempest – Flags HELP★★★☆☆

Op papier is dit indrukwekkend.
Echt zo’n line-up waarvan je denkt: dit wordt historisch.

Damon Albarn.
Grian Chatten.
Kae Tempest.

Dat is geen featuring, dat is een cultureel panelgesprek.

Maar ja… grote namen maken niet automatisch een groot lied.

Flags begint klein. Piano. Kale akkoorden. Beetje mist. Typisch Albarn. Dat weemoedige, licht vermoeide geluid dat hij al dertig jaar uit z’n mouw schudt. Je hoort meteen: dit is geen single, dit is een stemming.

Grian Chatten komt binnen met z’n half-brommende, half-zingende stem. Altijd alsof hij net wakker is of net slecht nieuws kreeg. Dat werkt vaak fantastisch bij Fontaines D.C., maar hier blijft het een beetje hangen in… sfeer.

En dan Kae Tempest.

Meer gesproken woord dan zang. Poëtisch, zwaar, maatschappelijk. Allemaal heel belangrijk en betekenisvol. Maar muzikaal haalt het ook de vaart eruit. Het wordt meer een monoloog dan een nummer.

En daar zit ’m het probleem.

Je bewondert het.
Maar je voelt het minder.

Het is serieus. Heel serieus. Misschien té serieus. Alsof iedereen bang was om iets luchtigs te doen. Geen refrein, geen haakje, geen moment dat je denkt: ja, dit zet ik nog een keer op.

Het is zo’n track die perfect werkt onder een documentaire of bij een benefietalbum (wat het ook is), maar niet per se als liedje op zichzelf.

Alles klopt. Piano mooi. Stemmen mooi. Tekst belangrijk.
Maar als je ’m uitzet, blijft er weinig hangen.

En soms mag je dat gewoon zeggen.

Cijfer: 7,0
Hitpotentie: 4,8

Meer kunstproject dan liedje. Respectvol knikken, maar niet nog een keer op repeat. Soms is betekenis belangrijker dan plezier — dit is zo’n geval.

https://youtu.be/EUdF5cPF8mk?si=2AYSivOrWJWxg5uM

Bleachers – You and Forever★★★★☆

Bleachers is eigenlijk gewoon Jack Antonoff met gevoelens en een stadiondroom.

Alles wat die man aanraakt klinkt alsof het uit een Amerikaanse coming-of-agefilm komt. Je ziet automatisch iemand op een fiets, zonsondergang, jeugdtrauma, hand uit het autoraam. Dat is geen kritiek. Dat is z’n handelsmerk.

En You and Forever is weer precies zo’n nummer.

Vanaf seconde één: grote drums, galm, synths, gitaar die ergens jankt in de verte. Je denkt meteen: oh ja, hier gaan we weer. 80’s, Springsteen, stadion, alles open. Antonoff heeft waarschijnlijk een knop op z’n mengpaneel waar “nostalgie” op staat.

De coupletten zijn nog rustig. Beetje opbouw, beetje spanning. Maar je weet al: dit gaat ontploffen. En ja hoor — refrein: BAM. Alles tegelijk. Koortjes, drums, emotie, armen in de lucht. Het is zo schaamteloos groots dat het bijna ontroerend wordt.

En dat is het gekke aan Bleachers: het is vaak nét over de top… maar toch geloof je het.

Die stem van Antonoff is niet perfect. Beetje schor, beetje rommelig. Maar dat maakt het menselijk. Geen gladde popster. Meer: je beste vriend die te hard meezingt. Dat past perfect bij de romantiek van het nummer.

Tekstueel draait het om — verrassing — liefde, herinneringen, samen tegen de wereld. Niet ingewikkeld. Geen poëziebundel. Gewoon recht uit het hart. Soms is simpel gewoon beter.

Maar eerlijk is eerlijk:
het is ook allemaal een beetje voorspelbaar.

Je hoort Bleachers en je weet exact wat je krijgt. Geen verrassingen. Geen gekte. Gewoon diezelfde grote, warme, Amerikaanse sound. Als je dat zat bent, haak je af. Als je erin zit, zing je mee alsof het je lijflied is.

Is het vernieuwend? Nee.
Is het effectief? Enorm.
Is het stiekem gewoon heerlijk? Ja, verdorie.

Dit is zo’n nummer dat het live gigantisch doet. Hele zaal brult mee. Bier in de lucht. Klaar.

★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 9,1

Groot, nostalgisch en schaamteloos emotioneel. Bleachers doet weer Bleachers-dingen. Niet subtiel, wel onweerstaanbaar.

https://youtu.be/I6ox7VKVzqU?si=_-wYwGyDv7Nwe0d_

retro Killing Joke - Love Like Blood (Official Video)★★★★★

Sommige nummers beginnen en je weet binnen twee seconden:
dit is geen gezelligheid.

Geen terras. Geen zon. Geen glimlach.

Nee. Dit is beton. Mist. Regen.
Welkom bij Killing Joke.

Love Like Blood is zo’n track die meteen de kamer temperatuur vijf graden laat zakken. Die eerste drum, die kille baslijn, die ijzige gitaar… het klinkt alsof iemand staalplaten tegen elkaar slaat in een verlaten fabriek.

En dan die stem van Jaz Coleman.

Dat is geen zang. Dat is een dreigement.

Half prediker, half onheilsprofeet. Alsof hij je persoonlijk komt vertellen dat het einde nabij is. En toch… het swingt ook nog. Dat is het bizarre. Het is donker én dansbaar tegelijk. Gothic disco, voordat iemand dat woord had bedacht.

Die baslijn alleen al.
Iconisch.
Zo’n riff die je na één keer horen nooit meer kwijt bent. Alsof je hartslag ineens postpunk wordt.

En die productie… heerlijk jaren ’80. Droge drums, galm, alles een beetje kil en grijzend. Geen warme buizen, geen gezelligheid. Dit is puur industriële romantiek. Het klinkt alsof het in zwart-wit is opgenomen.

De video is ook prachtig fout op de beste manier. Rook, schaduwen, dramatische poses, art-school-esthetiek. Je ziet dat het jaren tachtig is en toch voelt het tijdloos. Geen grap, geen ironie. Gewoon serieus somber. En dat maakt het juist sterk.

Wat Killing Joke hier doet, hoor je later terug bij half Manchester: Joy Division, Editors, Interpol, noem maar op. Dit is de blauwdruk. Zonder deze track geen halve postpunkrevival.

Is het een hit? Gek genoeg: ja.
Destijds gewoon charts gehaald. Omdat mensen blijkbaar ook willen dansen op existentiële crisis. Mooi toch.

En eerlijk: dit is zo’n nummer dat je opzet en denkt: ja, dit is waarom muziek soms gewoon legendarisch is.

Cijfer: 9,2
Hitpotentie: 8,7

Koud, donker en onweerstaanbaar. Alsof je danst in een verlaten fabriek terwijl de wereld vergaat. Killing Joke op z’n allerbest. Pure postpunkgeschiedenis.