dinsdag 9 juni 2026

Morgendust – High Horse★★★★☆

6

Sommige nummers doen iets heel slims: ze trekken een vrolijk jasje aan terwijl daaronder eigenlijk een behoorlijk scherpe boodschap verstopt zit. Een beetje alsof iemand op een feestje gezellig binnenkomt, iedereen een drankje geeft en daarna zegt: “Trouwens, zullen we het even hebben over wat er allemaal misgaat in de wereld?”

Dat is precies wat Morgendust doet met High Horse.

En eerlijk?

Dat werkt uitstekend.

Vanaf de eerste seconden klinkt het nummer als een heerlijke reis terug naar de jaren tachtig. Grote synths, strakke gitaren en dat gevoel van optimisme dat veel new wave en synthrock uit die periode had. Je hoort echo’s van bands als Simple MindsA-ha en een vleugje Depeche Mode in de verte.

Maar belangrijk: het voelt niet als een verkleedfeest.

En dat is vaak het probleem met retro.

Sommige bands zetten een synthesizer neer en denken: klaar, we klinken als 1985. Dat is hetzelfde als een oude jas aantrekken en denken dat je ineens twintig jaar jonger bent.

Zo werkt het niet.

Morgendust begrijpt dat je de sfeer van vroeger kunt gebruiken zonder erin vast te blijven zitten. High Horse klinkt modern, fris en krachtig geproduceerd.

De gitaren geven het nummer extra energie. Het is geen koude synthplaat, maar een combinatie van elektronica en echte banddynamiek. Daardoor krijgt het nummer een mooie balans tussen nostalgie en nu.

En dan de tekst.

Want onder die uitbundige laag zit iets veel scherpers.

High Horse is geen simpel vrolijk nummer. De band richt zijn pijlen op arrogantie, macht en vooral mensen die zichzelf boven anderen plaatsen. Narcistische leiders die vanaf hun spreekwoordelijke hoge paard naar de wereld kijken.

Een thema dat helaas behoorlijk actueel blijft.

De videoclip maakt die kritiek nog duidelijker en laat weinig twijfel over de richting waarin Morgendust kijkt.

En daar zit juist het mooie contrast.

Je zou bijna dansen op iets dat eigenlijk behoorlijk boos is.

Dat deden de beste jaren 80-bands trouwens ook al. De vrolijkste melodieën gingen regelmatig over de meest serieuze onderwerpen.

Morgendust zet die traditie voort.

Het enige kleine puntje: muzikaal blijft de band dicht bij bekende invloeden. Je hoort duidelijk waar de inspiratie vandaan komt. Maar als je inspiratie goed verwerkt en er een sterke song van maakt, is dat vooral een compliment.

High Horse is gewoon een lekker nummer.

Met hersens.

En daar hebben we nooit genoeg van.


Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,5

Hitpotentie: 8,0

🐎 Een sterke mix van jaren 80-synths, gitaren en moderne energie. Morgendust maakt een nummer dat vrolijk klinkt, maar ondertussen stevig van zich afbijt. Dansen met een boodschap.

https://youtu.be/Wa1ren5qd6s?si=lFQOtoXLtGod7m78

Sébastien Tellier - Attraction ft. Juliette Armanet ★★★★½

6

Soms hoor je een paar seconden muziek en denk je meteen: Frankrijk. Niet omdat er iemand met een stokbrood door de studio loopt of omdat er op de achtergrond een accordeon staat te huilen. Nee, omdat sommige Franse artiesten een bepaalde elegantie hebben die bijna niet te kopiëren valt.

Sébastien Tellier is daar al jaren een meester in.

Met Attraction, samen met Juliette Armanet, levert hij precies zo’n nummer af: stijlvol, sensueel en een beetje vreemd.

Precies zoals het hoort.

Vanaf de eerste seconden hangt er een heerlijke Franse elektronische sfeer overheen. Strakke baslijnen, warme toetsen en een productie die inderdaad doet denken aan de luxere kant van Daft Punk.

Niet de harde robotkant.

Meer de kant van Random Access Memories: glimmende discoballen, zachte verlichting en muzikanten die duidelijk weten dat stilte soms net zo belangrijk is als geluid.

Kort gezegd:

chique funk.

De combinatie Tellier en Armanet werkt verrassend goed. Tellier heeft altijd iets mysterieus in zijn stem. Alsof hij je iets vertelt waarvan je niet zeker weet of je het mag weten. Juliette Armanet brengt daar warmte tegenover. Haar stem geeft het nummer een menselijke laag waardoor het niet alleen een stijlvolle productieoefening wordt.

Want dat is altijd het gevaar bij dit soort muziek.

Het kan zó mooi gemaakt zijn dat het bijna een designstoel wordt.

Prachtig om naar te kijken.

Maar zit hij lekker?

Gelukkig wel.

Attraction heeft gevoel.

De groove beweegt rustig maar onweerstaanbaar. Geen nummer dat de dansvloer binnenstormt, maar eentje die langzaam dichterbij komt. Het hoeft niet te schreeuwen om aandacht. Het weet zelf al dat het goed gekleed is.

Heel Frans eigenlijk.

Waar veel moderne pop alles groter wil maken, kiest dit nummer voor verfijning. Kleine details. Subtiele veranderingen. Een sfeer die belangrijker is dan de snelle hit.

En eerlijk: daar mogen we blij mee zijn.

Het doet denken aan een nachtelijke autorit door Parijs. Natuurlijk de filmversie van Parijs, niet de echte versie waar je twintig minuten zoekt naar een parkeerplek en iemand boos toetert.

Maar dat beeld verkoopt minder goed.

Het enige nadeel?

Misschien is het bijna té perfect gestileerd. Je mist heel even een krasje, een beetje chaos.

Maar ja.

Soms mag schoonheid ook gewoon schoonheid zijn.


Eindoordeel:
★★★★½

Cijfer: 8,7

Hitpotentie: 7,8

🇫🇷🪩 Een stijlvolle Franse synthpopparel met een vleugje Daft Punk. Elegant, warm en heerlijk chic — alsof een discobal ineens besloot volwassen te worden. 

https://youtu.be/R45A1cJfwhc?si=C2M0-KYz23T-r44R

Shearwater - Slugs in the Marigolds ★★★★★

5

Soms heb je titels waarbij je denkt: dit wordt interessant. En soms heb je titels waarbij je denkt: natuurlijk… natuurlijk maakt Shearwater een nummer over slakken tussen goudsbloemen.

Want eerlijk: bij een andere band zou je even controleren of de titel geen grap is.

Bij Shearwater denk je alleen:

“Ja, logisch.”

En uiteraard hoort daar een clip met een slak bij. 🐌

Geen snelle auto’s, geen dansers in dure kleding, geen zanger die dramatisch door een verlaten stad loopt met een leren jas die net iets te duur was.

Nee.

Een slak.

Een dier waarvan het levensmotto waarschijnlijk is: “Ik kom er wel… ooit.”

Eigenlijk past dat perfect bij de muziek van Shearwater.

Want Slugs in the Marigolds is ook geen nummer dat haast heeft. Het kruipt langzaam vooruit. En dat bedoel ik als groot compliment.

Vanaf het begin hoor je die typische wereld van Jonathan Meiburg. Hij maakt geen gewone liedjes; hij bouwt kleine ecosystemen. Alles leeft. Kleine geluiden, subtiele veranderingen, melodieën die niet meteen alles verklappen.

Net als een tuin.

Je moet kijken.

Je moet luisteren.

Anders mis je de mooiste details.

De stem van Meiburg blijft natuurlijk het geheime wapen. Er zit altijd iets ongrijpbaars in. Alsof hij niet alleen een verhaal vertelt over mensen, maar ook over landschappen, dieren en dingen die wij normaal vergeten omdat we te druk zijn.

Zoals dus een slak.

Want laten we eerlijk zijn: wanneer heb jij voor het laatst serieus naar een slak gekeken?

Precies.

Shearwater waarschijnlijk gisteren nog.

Muzikaal is het weer prachtig opgebouwd. Geen grote stadionmomenten, geen goedkoop effectbejag. De kracht zit in de sfeer. De band weet precies wanneer iets toegevoegd moet worden en vooral wanneer niet.

Dat laatste is misschien nog wel belangrijker.

Veel artiesten vullen elke ruimte.

Shearwater laat ruimte bestaan.

En daarin groeit het nummer.

De clip versterkt dat idee mooi. Die slak wordt bijna een symbool. Langzaam bewegen betekent niet dat je stilstaat. Soms zie je juist meer wanneer je niet rent.

Dat is eigenlijk behoorlijk mooi.

Wie had gedacht dat we via een indieband en een slak nog een levensles zouden krijgen?

Maar goed, zo werkt Shearwater.

Ze maken zelfs een slak interessant.


Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,0

Hitpotentie: 6,8

🐌🌼 Een typisch Shearwater-juweeltje: langzaam, sfeervol en vol kleine details. En ja, natuurlijk hoort daar een slak in de clip bij. Bij elke andere band vreemd — bij Shearwater volkomen logisch.

https://youtu.be/erNfhnYq7ZU?si=WvObGF824lRBhnDw

Suede – Emotionally Unavailable★★★★★


7

Sommige bands komen na zoveel jaren terug en je luistert vooral uit beleefdheid. Een beetje zoals op bezoek gaan bij een oude bekende: leuk om hem weer te zien, maar je verwacht niet dat hij ineens de interessantste persoon op het feest wordt.

En dan heb je Suede.

Die weigeren blijkbaar gewoon om een normale nostalgieband te worden.

Alweer een nieuwe single. Alweer richting een nieuw hoofdstuk. En alweer denk je hetzelfde:

Hoe doen ze dit?

Want Emotionally Unavailable klinkt niet als een band die nog even langsloopt om oude successen op te poetsen. Dit klinkt als Suede die nog steeds iets te bewijzen heeft.

En dat is precies waarom het werkt.

Vanaf de eerste seconden zit die typische Suede-sfeer erin. Drama, romantiek, donkere straten, kapotte relaties en het gevoel dat iemand om drie uur ’s nachts nog net iets te hard nadenkt over het leven.

Kortom: gewoon een gemiddelde dinsdagavond in de wereld van Brett Anderson.

Die stem blijft ongelofelijk.

Veel zangers verliezen met de jaren hun urgentie. Ze zingen dezelfde woorden, maar je voelt niet meer waarom.

Bij Anderson is het tegenovergestelde gebeurd.

Hij klinkt misschien ouder, maar juist daardoor geloofwaardiger. Iedere zin heeft meer gewicht. Alsof de verhalen inmiddels echt gebeurd zijn.

De titel Emotionally Unavailable is natuurlijk ook bijna té perfect voor Suede.

Een andere band zou er een moderne therapiepop-single van maken. Bij Suede wordt het meteen een zwart-witte film vol verlangen, afstand en mensen die elkaar nét niet begrijpen.

Hun specialiteit.

Muzikaal grijpt het nummer terug naar alles wat deze band uniek maakt. Die scherpe gitaren. Die grote melodieën. Die combinatie van kwetsbaarheid en arrogantie. Want ja, Suede heeft altijd een beetje arrogantie gehad.

Gelukkig maar.

Sommige bands hebben dat nodig.

Een Suede zonder drama is als een regenbui zonder water.

Wat vooral knap is: ze klinken nog steeds als zichzelf zonder zichzelf te herhalen. Dat is een moeilijke balans. Veel bands kiezen óf voor een geforceerde moderne update óf voor een kopie van vroeger.

Suede kiest optie drie:

gewoon goede songs blijven schrijven.

Heel irritant eigenlijk.

Je wacht bijna op dat moment waarop je kunt zeggen: "Nu wordt het minder."

Maar het komt niet.

Emotionally Unavailable is weer raak.

Geen museumstuk.

Geen herinnering.

Een levende band.


Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,2

Hitpotentie: 8,0

🔥 Suede doet het alweer. Een nieuwe single, een nieuw hoofdstuk en nog steeds die unieke Suede-magie. Dramatisch, meeslepend en precies waarom deze band zoveel jaren later nog relevant klinkt.


https://youtu.be/5NfN8l1LktI?si=yLhOgToN8yNdUuKG

maandag 8 juni 2026

The Shapeshifters – Lola’s Theme (2004)★★★★★

7

Sommige nummers hebben geen introductie nodig. Je hoort drie seconden en je bent terug. Terug naar een tijd waarin house nog warm kon klinken, clubs nog niet allemaal dezelfde drop hadden en een dansplaat gewoon een ziel mocht hebben.

The Shapeshifters maakte met Lola’s Theme in 2004 precies zo’n plaat.

Een klassieker.

Punt.

Er zijn van die nummers waarbij alles klopt. De groove. De melodie. De zang. De sfeer. En vooral: dat enorme gevoel van positiviteit zonder dat het gemaakt vrolijk wordt. Want dat is moeilijker dan mensen denken.

Vrolijke muziek maken is makkelijk.

Vrolijke muziek maken die twintig jaar later nog steeds werkt? Dat is een compleet andere wedstrijd.

Lola’s Theme begint en meteen verschijnt die warme soulvolle sfeer. Geen koude elektronische beat, maar een geluid dat leeft. De disco-invloeden, de strijkers, de baslijn: alles voelt alsof het gemaakt is door mensen die daadwerkelijk van muziek houden.

Niet door iemand die alleen naar hitlijsten kijkt.

En dat hoor je.

De sample en de hele sfeer grijpen terug naar de gouden tijd van soul en disco, maar het nummer klinkt nooit als een simpele nostalgietrip. Het werd een moderne houseplaat met een ouderwets hart.

En juist daarom is hij tijdloos.

Veel dance uit de jaren 2000 klinkt inmiddels alsof je een oude mobiele telefoon opstart. Leuk voor de herinnering, maar duidelijk van toen.

Lola’s Theme niet.

Die zet je vandaag op en hij werkt nog steeds.

Dat is bijzonder.

De zang geeft het nummer bovendien enorm veel karakter. Het voelt niet als een willekeurige vocal boven een beat geplakt, iets wat later helaas nogal populair werd. Hier zijn stem en muziek één geheel.

Soul met een hartslag.

En dan die clip.

Ook daar zit precies dezelfde energie in. Geen overdreven luxe, geen poging om heel stoer te doen. Gewoon mensen, beweging, plezier. Het past perfect bij de boodschap van het nummer.

Dansmuziek als verbinding.

Niet als wedstrijd wie de duurste zonnebril draagt.

Wat vooral mooi is: Lola’s Theme heeft warmte. Een woord dat je niet vaak genoeg kunt gebruiken bij elektronische muziek. De beste danceplaten voelen menselijk. Denk aan de klassiekers uit disco en house: ze laten je bewegen, maar raken ook iets.

En dat doet deze nog steeds.

Twintig jaar later.

Geen trucje.

Geen vergeten zomerhit.

Een blijvertje.


Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,5

Hitpotentie: 10 (bewezen)

🪩 Een warme soulvolle houseklassieker waarin alles klopt. De groove, de clip, het gevoel. Lola’s Theme is niet uit 2004 — het bestaat gewoon buiten de tijd.


https://youtu.be/kIC0aQ56ASE?si=pnGijV5O3_aAbHBC