The Yearning - Don't Call Me Baby ★★★★☆

4

Don't Call Me Baby van The Yearning klinkt alsof iemand een vergeten single uit 1966 onder een stapel stoffige platen heeft gevonden en dacht: weet je wat, we doen net alsof dit gewoon nieuw is. En eerlijk: daar is helemaal niets mis mee.

Vanaf de eerste seconde druipt die jaren 60-sound van het nummer af. Zachte strijkers, wat galm op de zang, een refrein dat klinkt alsof het ooit bedoeld was om meegezongen te worden door een groepje mensen in keurige coltruien bij de BBC. Het heeft iets van oude girlgroups, een beetje Motown, een beetje Burt Bacharach en ergens ook dat licht melancholische van The Carpenters. Alsof verdriet ineens heel stijlvol wordt.

“Don’t Call Me Baby” heeft ook precies dat soort melodie die meteen vertrouwd voelt. Je hoort het voor het eerst en denkt toch: volgens mij ken ik dit al jaren. Dat is knap, want veel bands die een retrogeluid proberen na te maken blijven steken in verkleedpartij. The Yearning niet. Dit klinkt niet alsof ze een jaren 60-bandje spelen; dit klinkt alsof ze echt per ongeluk zestig jaar te laat geboren zijn.

De zang heeft ook iets heerlijk afstandelijks. Niet overdreven emotioneel, niet schreeuwerig, maar juist beheerst. Alsof iemand heel netjes probeert uit te leggen dat ze klaar is met een relatie, terwijl ze diep vanbinnen eigenlijk het liefst een bord tegen de muur zou gooien. Dat contrast maakt het nummer sterk: lief van buiten, licht giftig van binnen.

Voor jou, met je liefde voor melancholie, ABBA en die warme retrokant van popmuziek, zou dit zomaar kunnen werken. Niet omdat het groots of vernieuwend is, maar omdat het precies weet welke sfeer het wil oproepen. Een beetje alsof ABBA een weekendje in 1966 heeft doorgebracht met Dusty Springfield en Petula Clark.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 6,2

“Don’t Call Me Baby” is geen nummer dat de hitlijsten gaat slopen. Maar wel eentje waarbij je spontaan zin krijgt in een oude platenspeler, een glas wijn en gordijnen die net iets te zwaar zijn.

https://youtu.be/uRTNxebS1w4?si=sCx9CzcPfp7QIwaA

Already There · Young The Giant★★★★☆

4

Already There van Young the Giant klinkt alsof iemand onderweg is naar iets groots, maar halverwege ontdekt dat hij er eigenlijk allang was. Zo’n nummer dat draait om rust vinden in plaats van steeds maar blijven rennen. Mooie gedachte, al blijft Young the Giant gelukkig slim genoeg om daar geen zweverige yogasessie van te maken.

Vanaf de eerste seconde hangt er iets warms over “Already There”. Een gitaarlijn die meteen vertrouwd voelt, een ritme dat rustig voortkabbelt en daaroverheen die stem van Sameer Gadhia, die klinkt alsof hij tegelijkertijd troost wil bieden en zelf nog niet helemaal overtuigd is dat alles goedkomt. Dat maakt het nummer juist sterk. Het is hoopvol, maar niet irritant positief. Geen muziek voor mensen die “je moet gewoon manifesteren” op LinkedIn zetten.

Muzikaal doet Young the Giant hier wat ze altijd goed kunnen: melodieuze indierock maken die toegankelijk is zonder volledig tandeloos te worden. Er zit iets in de opbouw van “Already There” waardoor je steeds denkt dat het nummer groter gaat worden, maar in plaats daarvan kiest de band ervoor om het juist klein en beheerst te houden. Dat is slim. Want als ze hier vol voor stadionbombast waren gegaan, was het waarschijnlijk een soort afgezwakte versie van Coldplaygeworden. Nu blijft het gelukkig dichter bij de warmere kant van Kings of Leon en de melancholie van The National.

Er zit ook iets troostends in dit nummer. Niet op een overdreven manier, maar gewoon alsof iemand naast je komt zitten en zegt: rustig maar, je hoeft niet altijd alles meteen op te lossen. En dat past eigenlijk best goed bij jouw smaak, omdat je vaak juist valt voor muziek die niet schreeuwt om aandacht, maar langzaam onder je huid kruipt.

Sterren: 
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 6,9

“Already There” is geen nummer dat de wereld gaat veranderen. Maar wel eentje dat op een rustige avond ineens precies op het juiste moment binnenkomt.

https://youtu.be/5PdZJtlR53A?si=NNNr0rY-oC74dxCF

RECORD OF THE WEEK Runway · Lady Gaga · Doechii

4

Runway van Lady Gaga en Doechii is precies het soort samenwerking waarvan je denkt: dit had compleet uit de hand kunnen lopen. Te veel ego, te veel outfits, te veel mensen die zichzelf “iconisch” noemen. Maar gek genoeg werkt het verrassend goed.

Wat “Runway” slim doet, is dat het de koele pop van Gaga combineert met de gruizige swagger van Doechii. Daardoor klinkt het niet als een standaard duet waarbij de ene artiest even een coupletje mag doen en daarna weer mag vertrekken. Nee, hier voelt het echt alsof twee werelden tegen elkaar botsen. Een beetje alsof The Weeknd ergens tussen Starboy en After Hours een modeshow binnenloopt waar Gaga en Doechii de boel al volledig hebben overgenomen.

Die beat is ook precies goed. Funky, strak en met genoeg groove om meteen te blijven hangen zonder dat het een overvolle productiesoep wordt. Er zit iets subtiels in de productie waardoor het nummer lucht houdt, terwijl beide vrouwen ondertussen genoeg zelfvertrouwen over je heen gooien om een halve catwalk te vullen. Doechii opent sterk met bars over hoe iedereen haar wil fotograferen alsof ze een wandelend monument is. Klinkt arrogant? Absoluut. Maar dat is juist de bedoeling. Als je zo’n nummer maakt, moet je niet doen alsof je bescheiden bent.

En dan dat refrein. “Monday to Sunday, I can turn the dancefloor into a runway!” is precies het soort zin waarvan je na één luisterbeurt denkt: verdorie, nu zit dit de rest van de dag in mijn hoofd. Lady Gaga neemt daarna het nummer helemaal over met die herkenbare vintage-galm in haar stem, alsof ze nog één keer even wil laten horen waarom ze vijftien jaar geleden al groter was dan ongeveer iedereen.

Die bridge, met die lichte knipoog naar Justice, tilt het nummer nog net iets verder omhoog. Ineens zit er niet alleen glamour in, maar ook iets licht duisters, iets dat het nét wat interessanter maakt dan een standaard popsingle voor op de achtergrond van een parfumreclame.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 9,1

“Runway” vinkt ongeveer alle vakjes af die nodig zijn voor een hit: sterk refrein, swagger, herkenbaarheid en genoeg attitude om zelfs de Albert Heijn nog op Paris Fashion Week te laten lijken.

https://www.youtube.com/watch?v=N2pFAltZSGs

INDIE TOP 20 – WEEK 15

De lente hangt in de lucht, maar in deze lijst klinkt het alsof iedereen vooral naar buiten kijkt en denkt: nou, het had ook zonniger gekund. Week 15 is er eentje van donkere synths, verloren liefdes, live-versies die beter zijn dan de plaat en een paar nieuwkomers die zich ineens tussen de gevestigde namen wurmen alsof ze er al jaren thuishoren.

Bovenaan staat Thomas Azier, die met ‘Year In A Spiral’ precies het soort nummer maakt waar je tegelijkertijd zenuwachtig en gelukkig van wordt. Ondertussen blijft Depeche Mode doen alsof ze de wereld nog steeds persoonlijk moeten redden en bewijst The Boxer Rebellion opnieuw dat melancholie ook gewoon een topsport is.

🌟 = Record of the Week
🎁 = Kleine Verrassing
💥 = Oei, wat een drama

---

1. THOMAS AZIER – Year In A Spiral 🌟

Een nummer dat klinkt alsof iemand in Berlijn om vier uur ’s nachts besluit dat slapen overschat is. Thomas Azier maakt hier donkere synthpop die tegelijkertijd chic en licht ontspoord klinkt.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,4
Hitpotentie: 8,2

2. DEPECHE MODE – Universal Soldier

Alsof Dave Gahan opnieuw door een verlaten fabriekshal loopt terwijl Martin Gore ergens op een synthesizer slaat alsof hij een ex probeert te verwerken. Typisch Depeche Mode: zwaar, donker en heerlijk dramatisch.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,1
Hitpotentie: 7,8

3. THE BOXER REBELLION – Last Of A Dying Breed

The Boxer Rebellion klinkt hier alsof ze midden in de nacht nog één keer proberen iets te redden wat eigenlijk al verloren is. Nathan Nicholson zingt alsof hij de laatste man op aarde is. En eerlijk: dat doet hij uitstekend.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 7,1

4. MUSE – Be With You

Muse probeert weer eens grootser te klinken dan noodzakelijk is. Gelukkig zijn ze daar nog steeds heel goed in. Bombastisch, overdreven en precies daarom vermakelijk.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 7,9

5. ROBYN – Blow My Mind

Robyn maakt verdriet nog altijd dansbaar alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Alsof je huilend op de dansvloer staat en denkt: nou ja, dan maar met een goede beat eronder.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 8,0

6. MANCHESTER ORCHESTRA – The Grocery (Live From Union Chapel)

Nog steeds een van de mooiste live-opnames van de laatste tijd. Alsof iedere noot net iets harder binnenkomt omdat die kerkgalm alles nog zwaarder maakt.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,3
Hitpotentie: 6,8

7. PETER GABRIEL – What Lies Ahead (Dark-Side Mix)

Peter Gabriel klinkt alsof hij midden in een dystopische sciencefictionfilm een levensles probeert te geven. Groot, donker en gelukkig net een beetje vreemd.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 6,7

8. LADYTRON – A Death In London

Ladytron klinkt nog steeds alsof de wereld ieder moment kan instorten en zij daar eigenlijk best vrede mee hebben. Heerlijk kil, donker en stijlvol.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 7,0

9. LYKKE LI – Lucky Again

Lykke Li klinkt alsof ze opnieuw probeert te geloven in de liefde, maar eigenlijk al weet dat het weer misgaat. Prachtig nummer vol vermoeide hoop.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 6,9

10. DEATH CAB FOR CUTIE – Riptides

Death Cab doet weer precies waar ze goed in zijn: melancholie verpakken alsof het een warme deken is. Niet vernieuwend, wel effectief.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 6,6

11. THE BOXER REBELLION – Hidden Meanings

Een nummer dat langzaam onder je huid kruipt. The Boxer Rebellion hoeft allang niet meer te bewijzen dat ze meesters zijn in sfeer.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 6,5

12. THE HAUNTED YOUTH – Murder Me

Alsof iemand The Cure in een donkere Belgische kelder heeft opgesloten. Heerlijk zwaarmoedig en net melodieus genoeg om te blijven hangen.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 7,2

13. DOUBLESPEAK – Back To Nature 🎁

Kleine verrassing van de week. Dit nummer klinkt alsof een vergeten Britse indierockband uit 2007 ineens weer opduikt met iets dat verrassend fris voelt.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 6,8

14. FISCHER-Z – Strings

Fischer-Z bewijst dat leeftijd soms gewoon betekent dat je weet wat je doet. Slim, melodieus en met precies genoeg melancholie.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 5,8

15. OSCAR AND THE WOLF – Losing My Religion

Een cover die gelukkig niet probeert REM letterlijk na te spelen. Oscar and the Wolf maakt het donkerder, trager en net een beetje sensueler.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 7,0

16. PATRICK WATSON – We Fly For The Ones We Love

Alsof iemand een piano in een wolk heeft gezet en daar verdrietige liedjes op speelt. Patrick Watson blijft een meester in breekbare schoonheid.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 5,9

17. THE NEW PORNOGRAPHERS – The Former Site

Fijn nummer, maar wel eentje waarbij je na afloop denkt: ja hoor, prima, volgende. Goed gemaakt, maar mist nét die echte wow-factor.

Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 7,5
Hitpotentie: 5,7

18. WAISA Project – 2515 🎁

Nieuwkomer die klinkt alsof Massive Attack en Moderat samen een nacht hebben doorgehaald in een verlaten loods. Spannend, donker en intrigerend.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 7,4

19. FINK – Wishing

Fink bewijst opnieuw dat minder vaak meer is. Donkere gitaar, fluisterzang en precies genoeg spanning om je aandacht vast te houden.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 6,2

20. THE TEMPER TRAP – Sungazer 💥

Oei, wat een drama. The Temper Trap probeert iets groots en meeslepends neer te zetten, maar vergeet onderweg vooral een goed refrein te schrijven. Klinkt alsof Coldplay in de uitverkoop lag.

Sterren: ★★☆☆☆
Cijfer: 5,4
Hitpotentie: 5,8

1.7 THOMAS AZIER - Year In A Spiral

 2.2 DEPECHE MODE -Universal Soldier

3.10  THE BOXER REBELLION - Last Of A Dying Breed

4.4 MUSE - Be With You

5.1 ROBYN- Blow My Mind

6.3 MANCHESTER ORCHESTRA- The Grocery (Live From Union Chapel )

7.7 PETER GABRIEL - What Lies Ahead ( Dark  -Side Mix) 

 

7.5  LADYTRON - A Death In London

9.6  LYKKE LI - Luky Again *

10.11 DEATH CAB FOR CUTIE - Riptides 

11.9 THE BOXER REBELLION - Hidden Meanings

12.14 THE HAUNTED YOUTH - Murder Me 

13.16 DOUBLESPEAK - Back To Nature

 14.17 FISCHER-Z- Strings

15.18  OSCAR AND THE WOLF - Losing My Religion (cover)

16.19  PATRICK WATSON - We Fly For The Ones We Love

17.20 THE NEW PORNOGRAPHERS - The Former Site 

18.-- WAISA Project - 2515*

19.-- FINK- Wishing

20.-- THE TEMPER TRAP -Sungazer

Aldous Harding - Venus in the Zinnia (★★★★☆

7

Venus in the Zinnia van Aldous Harding is weer typisch zo’n nummer waarbij je na afloop denkt: wat heb ik eigenlijk net gehoord? En gek genoeg is dat precies de bedoeling. Aldous Harding maakt geen muziek voor mensen die gewoon een lekker refreintje willen en daarna weer doorgaan met hun leven. Dit is muziek voor mensen die graag een beetje verdwalen.

“Venus in the Zinnia” voelt alsof iemand midden in een bloemenveld een vreemde droom heeft gehad en die vervolgens op muziek heeft gezet. Er gebeurt van alles, maar nooit op een manier die logisch voelt. De melodie slingert alle kanten op, de instrumentatie blijft klein en vreemd tegelijk en Harding zingt alsof ze ieder moment kan omslaan van fluisteren naar iets dat bijna ongemakkelijk wordt. Dat maakt haar juist zo fascinerend.

Het nummer heeft iets heel ouderwets en tegelijk iets totaal ongrijpbaars. Alsof Kate Bush ooit samen met Joanna Newsom een nacht in een verlaten theater heeft doorgebracht en daar een liedje uit is ontstaan. Geen makkelijke kost, maar wel intrigerend. Want hoe langer je luistert, hoe meer je merkt dat Harding precies weet wat ze doet.

De kracht van “Venus in the Zinnia” zit ook in de spanning. Het voelt de hele tijd alsof het nummer op het punt staat uit elkaar te vallen, maar dat gebeurt nooit. Alles blijft net overeind. Alsof je naar iemand kijkt die zonder vangnet over een touw loopt en ondertussen doodleuk nog een kop thee drinkt.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 4,9

“Venus in the Zinnia” is geen nummer dat je even gezellig tussendoor draait. Dit is muziek die je óf prachtig vindt óf na anderhalve minuut uitzet omdat je denkt dat de radio kapot is

https://youtu.be/g1DiJEEpulE?si=wDZ6OzIhMpgY9Cxc