Er zijn artiesten die je nooit helemaal kunt voorspellen.
En dan is er Beck.
Hij begon ooit als de eigenzinnige slacker achter Loser, dook daarna moeiteloos in funk, hiphop, folk, rock en elektronica en bewees vervolgens met Sea Change (2002) en Morning Phase (2014) dat hij ook één van de meest gevoelige songschrijvers van zijn generatie is.
En nu is het 2026.
Onder Beck-fans doet al jaren een mooie theorie de ronde: eens in de twaalf jaar verschijnt er een melancholisch meesterwerk. Na Sea Change in 2002 en Morning Phase in 2014 lijkt Beck opnieuw die kant op te bewegen.
Nu zowel In The Night als de titelsong Ride Lonesome vooruitlopen op het nieuwe album Ride Lonesome, lijkt die twaalfjaar-theorie ineens meer dan een leuke gedachte. Na Sea Change en Morning Phase lijkt Beck opnieuw een plaat te maken waarop melancholie, schoonheid en verstilling centraal staan. Als deze twee singles de norm zijn, staat ons op 18 september misschien wel het volgende meesterwerk van Beck te wachten.
In The Night is daar een overtuigend bewijs van.
Vanaf de eerste seconden laat Beck alle haast varen. Geen experimentele beats of speelse funk, maar een warme gitaar, subtiele strijkers en een productie waarin iedere noot de ruimte krijgt om te ademen. Het nummer ontvouwt zich langzaam, zonder ooit de aandacht op te eisen. Het vraagt geduld van de luisteraar, maar beloont dat geduld rijkelijk.
En precies daarin schuilt de kracht.
De stem van Beck klinkt misschien wel mooier dan ooit. Niet omdat hij technisch indrukwekkender zingt dan vroeger, maar omdat iedere zin gedragen wordt door levenservaring. Zijn stem heeft een breekbaarheid gekregen die perfect past bij de sfeer van het nummer.
Het is muziek die niet schreeuwt.
Maar fluistert.
En soms komt een fluistering veel harder binnen.
De productie is ronduit fenomenaal. Iedere gitaarlaag, iedere subtiele pianotoets en ieder strijkarrangement heeft een eigen plek in de mix. Niets is overbodig, niets klinkt geforceerd. Alles ademt rust en vakmanschap.
Tijdens het luisteren hoor je echo's van Nick Drake, de verstilde schoonheid van Bon Iver en de melancholie van The National. Toch blijft dit boven alles Beck. Zijn manier van melodieën schrijven en emoties doseren is nog altijd uniek.
Wat vooral opvalt, is hoe vanzelfsprekend alles klinkt. Beck probeert nergens indruk te maken. Hij vertrouwt volledig op de kracht van het lied zelf. Dat is een kwaliteit die maar weinig artiesten bezitten.
Is er kritiek?
Eigenlijk nauwelijks.
Wie op zoek is naar een snelle radiohit of een groot meezingrefrein zal In The Night misschien te ingetogen vinden. Maar dat zou het nummer tekortdoen. Dit is muziek voor de late avond, voor een autorit door de nacht of voor dat ene moment waarop stilte mooier is dan lawaai.
En precies daarom is In The Night zo bijzonder.
Als dit werkelijk de richting is die Ride Lonesome opgaat, dan zou Beck zomaar opnieuw een klassiek album kunnen afleveren.
Na twaalf jaar wachten...
zou dat misschien wel de mooiste beloning zijn.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★★★
Cijfer: 9,8
Hitpotentie: 9,0
🌙🎸 Met In The Night laat Beck opnieuw horen waarom hij tot de grootste songschrijvers van zijn generatie behoort. De warme, melancholische sfeer, de schitterende productie en zijn doorleefde zang maken dit tot een adembenemend mooie single. Samen met Ride Lonesome vormt het een veelbelovende opmaat naar een album dat zomaar eens in hetzelfde rijtje zou kunnen belanden als Sea Change en Morning Phase. Dat zou een prachtig hoofdstuk zijn in een toch al indrukwekkende carrière.
