Record of the Week – Alex Warren – RESCUER★★★★☆ (4 van de 5 sterren)

Record of the Week – Alex Warren – RESCUER

Een kwetsbare kant van Alex Warren, maar niet zijn allersterkste single

Soms lijkt het alsof Alex Warren een abonnement heeft op de Nederlandse radio. Zodra hij een nieuwe single uitbrengt, duurt het meestal niet lang voordat Qmusic, 3FM, Radio 538 of Radio 10 hem oppikken. Dat heeft niet alleen met de kwaliteit van zijn muziek te maken, maar ook met zijn enorme gunfactor. Alex is een artiest die mensen graag zien slagen. Zijn persoonlijke verhaal, zijn openheid en zijn oprechte uitstraling maken hem sympathiek. Dat hoor je ook terug in RESCUER.

Na een reeks grotere en meeslependere popsingles kiest Warren deze keer voor een veel rustiger geluid. Vanaf de eerste seconden hoor je een folkachtige gitaarintro, waarna zijn herkenbare stem langzaam het nummer binnenleidt. De productie blijft lang klein. Geen grote beats of elektronische effecten, maar ruimte voor emotie en kwetsbaarheid.

Dat past uitstekend bij de inhoud van het nummer.

Tijdens zijn Finding Family on the Road Tour groeide RESCUER al uit tot een van de meest emotionele momenten van de show. Live schijnt het nummer veel los te maken bij zijn publiek. Dat begrijp ik wel. Warren zingt oprecht en laat opnieuw horen dat hij kwetsbaarheid niet uit de weg gaat.

Zijn stem blijft zijn grootste wapen. Hij zingt niet perfect in de technische zin van het woord, maar wel met overtuiging. Je gelooft wat hij zingt. Dat is tegenwoordig misschien wel belangrijker dan een foutloze vocale prestatie.

Toch blijf ik een beetje met gemengde gevoelens achter.

De opbouw is verzorgd, de productie klinkt warm en de melodie is aangenaam, maar nergens krijg ik het gevoel dat RESCUER echt boven zichzelf uitstijgt. Er ontbreekt een refrein dat je na afloop direct blijft neuriën. Ook de climax voelt iets te voorzichtig. Daardoor mist het nummer voor mij net die emotionele explosie die zijn beste werk wél heeft.

Is dat erg?

Nee.

Want niet iedere single hoeft een meesterwerk te zijn.

RESCUER laat vooral zien dat Alex Warren zich niet laat opjagen door trends. Hij kiest voor een eerlijke, akoestische benadering en blijft dicht bij zichzelf. Dat verdient waardering.

En dan de vraag die veel mensen zullen stellen: wordt dit een hit?

Eerlijk gezegd weet ik het niet.

Normaal gesproken zou ik zeggen dat dit daarvoor nét iets te ingetogen is. Maar Alex Warren heeft inmiddels zo'n enorme gunfactor opgebouwd, zeker bij de Nederlandse radiozenders, dat je niets meer kunt uitsluiten. Zijn naam alleen al zorgt ervoor dat nieuwe singles veel aandacht krijgen. Dat kan zomaar voldoende zijn om ook RESCUER weer hoog in de hitlijsten te krijgen.

De Alternatieve Muziekman zegt: RESCUER is misschien niet de meest indrukwekkende single uit het oeuvre van Alex Warren, maar wel een eerlijke en warme song waarin zijn kwetsbaarheid opnieuw centraal staat. De folkachtige opening en zijn oprechte zang maken indruk, al mis ik persoonlijk een onvergetelijk refrein. Toch krijgt deze single de titel Record of the Week, omdat Alex Warren opnieuw laat zien waarom hij momenteel zo geliefd is bij een breed publiek. Soms is gevoel belangrijker dan perfectie.

★★★★☆ (4 van de 5 sterren)

Cijfer: 7,0/10

Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆

Geen absolute topklassieker, maar wel een sympathieke en oprechte single die dankzij Alex Warrens populariteit zomaar weer eens een grote radiohit kan worden. Zijn gunfactor is momenteel misschien wel zijn sterkste instrument.

https://youtu.be/v4Vw4Ffo06s?si=oRcDRNmj12Q9SGIA

INDIE TOP 20 VRIJDAG 7 AUGUSTUS

1.1 BECK - In The Night 

 2.3 THOMAS AZIER - Room Of Love

 3.2 EDITORS - Rush

4.6 PETER GABRIEL -I Belong To The Sky(Dark-Side Mix )

5.7  BRANDON FLOWERS - Paradise 

6.8 THE TEMPER TRAP -Runaway

7.9 JOHNNY MARR - Ophellia

8 .10 HOWARD JONES - Stand Up

 9.4 KINGFISHR- The Sun Will Never Settle 

10.5 INTERPOL- Iron City

11.-- THE SLOW COUNTRY - Firing Line 

12.14  WHEN  IN ROME - Human Nature

13.15 ECHO &THE BUNNYMEN - Brussels Is Haunted

14.16  LADYTRON - In Blood

15.17    EELS - All Forgotten 

16.18 SHEARWATER FT. LAURIE ANDERSON -You And Your Dog

17.11YELLO- Around The Sun

18.13TAMINO -Raven

19.--CAIN GANG OF 1974 - Tired To Shine 

20.12 TAME IMPALA-Hummer 

The Slow Country – Firing Line★★★★½ (4,5 van de 5 sterren)

The Slow Country – Firing Line

Slacker-folk? Volgens mij hebben ze zelf niet goed geluisterd

Soms geeft een band zichzelf een genreomschrijving waar je na het beluisteren van het nummer vooral vraagtekens bij zet. The Slow Country noemt zijn muziek slacker-folk. Slacker laat zich niet geweldig vertalen, maar met luilak komen we een aardig eind. Verwacht je vervolgens een stel muzikanten dat onderuitgezakt op een bank wat akoestische gitaren beroert, dan kom je bij Firing Line behoorlijk bedrogen uit.

Want lui is dit nummer allerminst.

Sterker nog: Firing Line heeft een heerlijke drive.

De zang is inderdaad enigszins lijzig. Alsof de zanger net wakker is geworden en eerst nog moet besluiten of hij vandaag überhaupt uit bed komt. Maar daar houdt het slacker-gedeelte eigenlijk wel op. Achter die zang staat namelijk een band die opvallend energiek klinkt.

De ritmesectie duwt het nummer voortdurend vooruit, de gitaren hebben een lekker scherp randje en naarmate Firing Linevordert, wordt de productie steeds voller. Het is geen muziek die op de bank blijft liggen. Deze luilak heeft zijn jas al aan en staat buiten voordat jij je schoenen hebt gevonden.

En dan die term folk.

Ook daar moest ik even naar zoeken.

Een van de bandleden speelt viool. Misschien was dat tijdens de genrevergadering voldoende om het woord folk op het formulier te zetten. Natuurlijk zitten er organische elementen in de muziek, maar persoonlijk hoor ik veel meer new wave en indierock.

En dat bedoel ik als compliment.

Er zit iets hoekigs in de gitaren en iets licht nerveus in het ritme. De combinatie met die nonchalante zang werkt verrassend goed. Juist doordat de stem ontspannen blijft terwijl de band erachter steeds meer energie produceert, ontstaat spanning.

Het sterkste bewaart The Slow Country bovendien voor het einde.

Daar trekt Firing Line ineens nog een blik energie open en verschijnt een opzwepende gitaarsolo. Geen ellenlange demonstratie van technische vaardigheden, maar precies de juiste hoeveelheid gitaargeweld om het nummer een geweldige finale te geven.

Daar zit ik dan met mijn slacker-folk.

Het mooie is dat Firing Line na meerdere luisterbeurten alleen maar leuker wordt. Eerst valt de zang op. Daarna het ritme. Vervolgens hoor je steeds beter hoe slim de gitaren door het arrangement bewegen. En uiteindelijk zit je gewoon op die finale te wachten.

Het is misschien nog te vroeg om The Slow Country onmiddellijk tot de volgende grote indieband uit te roepen. Eén zwaluw maakt tenslotte nog geen zomer en één viool blijkbaar ook nog geen folkband.

Maar mijn nieuwsgierigheid is gewekt.

De Alternatieve Muziekman zegt: vergeet voor het gemak even die omschrijving slacker-folk. Firing Line klinkt veel energieker, scherper en spannender dan dat etiket doet vermoeden. Ik hoor vooral een aantrekkelijke combinatie van indie en new wave, met een lijzige zang die juist mooi contrasteert met de levendige productie. En die opzwepende gitaarsolo aan het einde maakt het helemaal af. Een mooi nummer van een band die ik vanaf nu zeker in de gaten ga houden.

★★★★½ (4,5 van de 5 sterren)

Cijfer: 9,1/10

Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆

The Slow Country meldt zich met Firing Line nadrukkelijk aan de voordeur van De Alternatieve Muziekman. Binnenkomen mag. De viool ook.

https://youtu.be/8qd7S8bknF4?si=DUr5_ysJ_PF9g4-Q

Albumrecensie – Shearwater – The New World★★★★★ (5 van de 5 sterren)

Albumrecensie – Shearwater – The New World

Een album dat je niet begrijpt in één week... en misschien zelfs niet in één maand

Soms weet je na één luisterbeurt precies wat je van een album vindt. Een paar sterke singles, een paar opvullers en klaar. The New World van Shearwater is het tegenovergestelde. Dit is een album dat zich niet laat beoordelen na één avond luisteren. Sterker nog, ik heb expres een week gewacht voordat ik deze recensie schreef. Niet omdat ik twijfelde aan de kwaliteit, maar omdat ik simpelweg het gevoel had dat ik nog niet alles had gehoord.

En eerlijk gezegd denk ik dat ik over een maand nóg nieuwe dingen ontdek.

Dat is misschien wel het grootste compliment dat je een album kunt geven.

Jonathan Meiburg en zijn band hebben met The New World een plaat gemaakt die geduld vraagt. Geen album dat zich meteen volledig blootgeeft, maar een werk dat langzaam openbloeit. Iedere luisterbeurt onthult nieuwe details: een verborgen pianolijn, een subtiele gitaarpartij, een blazersarrangement dat je eerder volledig was ontgaan of een achtergrondkoor dat ineens een compleet andere emotionele lading geeft.

Dat zijn de albums die blijven.

Vanaf de eerste noten hoor je dat Shearwater geen concessies doet. De arrangementen zijn rijk, organisch en filmisch. Akoestische gitaren, sfeervolle toetsen, subtiele elektronica, strijkers en blazers vormen samen een indrukwekkend geluidslandschap. Toch klinkt nergens iets overvol. Alles heeft een functie. Alles ademt.

Tijdens het luisteren dwaalden mijn gedachten regelmatig af naar Talk Talk, en dan vooral naar de verstilde schoonheid van Spirit of Eden. Niet omdat Shearwater dat meesterwerk probeert te kopiëren, maar omdat dezelfde filosofie hoorbaar is. Stilte is hier net zo belangrijk als geluid. Muziek krijgt de ruimte om langzaam te groeien.

Daarnaast hoor ik ook echo's van Peter Gabriel. Niet de hitmachine van de jaren tachtig, maar de avontuurlijke Gabriel die sfeer boven commercie plaatste. De rijke producties, de warme percussie en de emotionele gelaagdheid doen regelmatig aan zijn beste werk denken.

En dan is er nog een naam die steeds door mijn hoofd bleef spoken: The Blue Nile.

Niet letterlijk qua sound, maar in de manier waarop emoties langzaam worden opgebouwd. Net als The Blue Nile durft Shearwater stiltes te laten vallen en melodieën alle tijd te geven. Daardoor ontstaat een sfeer die je niet alleen hoort, maar bijna voelt.

Wat dit album bovendien bijzonder maakt, is de voortdurende aanwezigheid van de natuur. Alsof wind, water, vogels en uitgestrekte landschappen onzichtbaar deel uitmaken van de muziek. De composities ademen ruimte. Je waant je eerder in een bos of aan een verlaten kustlijn dan in een opnamestudio. Dat organische karakter maakt The New World uniek.

Jonathan Meiburg zingt opnieuw fenomenaal. Zijn stem heeft iets troostends, maar ook iets mysterieus. Hij vertelt geen verhalen; hij neemt je mee een wereld in waarin je zelf betekenis mag geven aan wat je hoort.

Dit is geen verzameling losse liedjes.

Dit is één groot geheel.

Een album dat vraagt om van begin tot eind beluisterd te worden.

De Alternatieve Muziekman zegt: The New World is zonder twijfel één van de beste albums die Shearwater ooit heeft gemaakt. De invloeden van Talk Talk, Peter Gabriel en een vleugje The Blue Nile zijn hoorbaar, maar Jonathan Meiburg creëert vooral een volledig eigen universum waarin natuur, stilte en emotie samenkomen. Ik heb bewust een week gewacht met deze recensie, omdat ik wist dat dit geen plaat is die je in één keer begrijpt. Nu weet ik één ding zeker: dit album hoort zonder discussie thuis in mijn Top 10 Albums van het Jaar. En ik sluit niet uit dat het uiteindelijk nog veel hoger eindigt.

★★★★★ (5 van de 5 sterren)

Cijfer: 9,9/10

Albumwaardering: ⭐⭐⭐⭐⭐

Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆

Dit is geen album voor vluchtige luisteraars. Dit is een album om in te verdwijnen, om steeds opnieuw te ontdekken en om over tien jaar nog steeds nieuwe details in te vinden. Een modern meesterwerk van een band die misschien  haar absolute hoogtepunt heeft bereikt.

https://www.youtube.com/watch?v=iqfqt1XYuds

Wadaness – Storm Chaser★★★★★ (5 van de 5 sterren)

Wadaness – Storm Chaser

Een prachtig nummer dat langzaam onder je huid kruipt

Sommige liedjes maken meteen indruk met een gigantisch refrein of een spectaculaire productie. Andere kiezen voor een heel andere aanpak. Storm Chaser van Wadaness behoort duidelijk tot die tweede categorie. Dit is geen nummer dat om aandacht schreeuwt. Het fluistert, bouwt geduldig op en verovert je langzaam. En juist dat maakt het zo mooi.

Vanaf de eerste seconden hangt er een warme, bijna filmische sfeer. Een subtiele gitaarpartij zet de toon, waarna zachte toetsen en een rustige ritmesectie het nummer voorzichtig laten openbloeien. Alles klinkt ruimtelijk en zorgvuldig geproduceerd. Er is geen overdaad, geen haast en geen behoefte om de luisteraar te overdonderen.

Dat is een verademing.

In een tijd waarin veel muziek binnen twintig seconden alles uit de kast haalt, durft Wadaness de tijd te nemen. Storm Chaser ontwikkelt zich stap voor stap. Iedere nieuwe instrumentale laag voelt logisch en draagt bij aan de emotionele lading van het nummer.

Ook de zang verdient een groot compliment. De stem klinkt oprecht en warm, zonder overdreven dramatisch te worden. Er wordt gezongen met gevoel, niet met effectbejag. Daardoor blijft de aandacht voortdurend bij het verhaal en de sfeer.

De productie is bijzonder smaakvol. De gitaren glanzen subtiel, de bas zorgt voor een stevig fundament en de toetsen geven het nummer een dromerig karakter. Alles is mooi in balans. Geen instrument probeert de hoofdrol op te eisen; juist de samenwerking tussen alle muzikale elementen maakt Storm Chaser zo sterk.

Wat vooral opvalt, is de rust die het nummer uitstraalt. Zelfs wanneer de muziek langzaam voller wordt, blijft het geheel ingetogen. Dat vraagt lef. Veel bands zouden op zo'n moment kiezen voor een enorme climax, maar Wadaness vertrouwt op de kracht van de melodie. En terecht, want die melodie is prachtig.

Tijdens het luisteren krijg je het gevoel alsof je onderweg bent. Alsof je uit het autoraam kijkt terwijl donkere wolken zich langzaam samenpakken aan de horizon. De titel Storm Chaser past daarom perfect. Er zit beweging in het nummer, maar ook een gevoel van verwachting. Alsof er ieder moment iets kan gebeuren.

Misschien is dit niet de meest opvallende release van het jaar. Het nummer zal waarschijnlijk niet direct de hitlijsten bestormen. Daarvoor is het te subtiel en te sfeervol. Maar juist dat maakt het bijzonder. Dit is muziek die je niet na één keer luisteren volledig begrijpt. Ze groeit, verrast en blijft steeds nieuwe details prijsgeven.

Dat zijn vaak de nummers die uiteindelijk het langst meegaan.

De Alternatieve Muziekman zegt: Storm Chaser is een prachtig voorbeeld van hoe krachtig eenvoud kan zijn. Wadaness kiest voor sfeer, emotie en een sterke melodie in plaats van goedkope trucs. Het resultaat is een warm, filmisch en bijzonder mooi nummer dat steeds verder onder je huid kruipt. Geen schreeuwerige hit, maar een lied dat je met iedere luisterbeurt meer gaat waarderen.

★★★★★ (5 van de 5 sterren)

Cijfer: 9,3/10

Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆

Een schitterende alternatieve popsong die bewijst dat geduld en subtiliteit nog altijd beloond kunnen worden. Voor liefhebbers van sfeervolle indie is Storm Chaser een absolute aanrader.