vrijdag 3 juli 2026

De Staat – GLORY Single recensie★★★★☆


4

Sommige bands schrijven liedjes.

De Staat schrijft eerder een stomp in je maag.

Met de nieuwe single GLORY laat de Nijmeegse band opnieuw horen dat ze geen enkele behoefte heeft aan veilige radiopop of vrijblijvend meedeinen op de laatste trends. De Staat wil schuren. Wil uitdagen. Wil je uit je comfortzone trekken.

En eerlijk?

Dat lukt weer behoorlijk goed.

Vanaf de eerste seconden hangt er een dreigende spanning in de lucht. De gitaar klinkt rauw, de ritmes zijn hoekig en de groove is bijna hypnotiserend. Zoals zo vaak bij De Staat is het moeilijk om het nummer in één hokje te stoppen. Rock, elektronica, funk en industriële invloeden lopen moeiteloos door elkaar.

Dat is al jaren hun handelsmerk.

Torre Florim klinkt opnieuw alsof hij de wereld een spiegel wil voorhouden. Zijn zang is niet bedoeld om mooi te zijn, maar om iets los te maken. Soms bijna fluisterend, dan weer fel en dreigend. Hij vertelt geen verhaal, hij sleurt je erin mee.

Dat maakt GLORY zo overtuigend.

De productie is zoals we van De Staat gewend zijn: strak, gelaagd en vol kleine details. Bij iedere luisterbeurt ontdek je weer een nieuw ritmisch accent of een vervormde gitaarlijn die eerder nauwelijks opviel.

Dat houdt het spannend.

Wat vooral opvalt, is de sfeer. Dit voelt niet als de opmaat naar een vrolijk zomeralbum. Integendeel. GLORY ademt onrust, spanning en maatschappijkritiek. En misschien is dat precies wat deze tijd nodig heeft.

Zware tijden vragen nu eenmaal niet om luchtige meezingers.

Ze vragen om muziek die vragen durft te stellen.

Als GLORY een voorproefje is van het nieuwe album, dan verwacht ik geen gezellige plaat voor op de achtergrond tijdens een barbecue.

En dat bedoel ik als compliment.

De Staat is op zijn best wanneer de band de luisteraar uitdaagt, confronteert en soms zelfs een beetje ongemakkelijk maakt.

Toch is er ook een kleine kanttekening.

GLORY bouwt vooral op sfeer en ritme. Een echt melodisch hoogtepunt ontbreekt enigszins. Daardoor blijft het nummer eerder intrigeren dan ontroeren. Voor sommige luisteraars zal dat precies de bedoeling zijn, anderen zullen misschien net dat ene grote refrein missen.

Maar misschien is dat ook helemaal niet waar De Staat naar op zoek is.

Deze band wil geen makkelijke antwoorden geven.

Ze wil je laten nadenken.

En dat is tegenwoordig misschien wel de grootste vorm van kunst.


⭐ Sterrenbeoordeling


Cijfer: 8,7

Hitpotentie: 7,9

⚡🎸 Met GLORY bewijst De Staat opnieuw dat compromisloosheid nog altijd bestaat. Donker, ritmisch en vol onderhuidse spanning. Geen gezellige meezinger, maar een indringende single die nieuwsgierig maakt naar een album dat waarschijnlijk minstens zo confronterend als fascinerend zal worden.

https://youtu.be/TiTxah9TZrg?si=XAqXS-J_ST4yd6WH

INDIE TOP 20 WEEK 29 NIEUWE LAY OUT


 

🏆 Record of the Week Snow Patrol & Kylie Minogue – These Alarms Single recensie ★★★★★


4

Sommige samenwerkingen zie je al van kilometers afstand aankomen.

En sommige zorgen ervoor dat je twee keer naar het persbericht kijkt.

Snow Patrol én Kylie Minogue?

Dat had ik eerlijk gezegd nooit zien aankomen.

Sterker nog...

Ik wist niet eens dat ik hierop zat te wachten.

Maar na één luisterbeurt was de eerste gedachte simpel:

Dit is veel beter dan verwacht.

Heel veel beter.

Wie denkt dat Kylie alleen thuishoort tussen discoballen, dansvloeren en glitterpakken, komt bedrogen uit. Op These Alarms laat ze een heel andere kant van zichzelf horen. Geen uitbundige popdiva, maar een zangeres die zich volledig ondergeschikt maakt aan de sfeer van Snow Patrol.

En dat werkt verrassend goed.

Misschien is "Indie Kylie" wel de mooiste ontdekking van deze week.

Vanaf de eerste seconden hoor je precies waarom Snow Patrol al meer dan twintig jaar geliefd is. De gitaren klinken warm, de productie is ruimtelijk en de muziek bouwt langzaam op. Geen haast. Geen schreeuwerige refreinen.

Gewoon een nummer dat durft te ademen.

Gary Lightbody blijft één van de meest onderschatte zangers binnen de alternatieve rock. Hij hoeft nooit de hoogste noot te halen om emotie over te brengen.

Hij zingt zoals hij verhalen vertelt.

En juist daardoor geloof je ieder woord.

Wanneer Kylie haar eerste regels inzet, gebeurt er iets bijzonders.

Ze probeert nergens de aandacht naar zich toe te trekken.

Ze kiest niet voor de grote uithaal.

Geen diva-gedrag.

Geen poptrucs.

Ze wordt onderdeel van het lied.

Daardoor ontstaat een chemie die je vooraf onmogelijk had kunnen voorspellen.

Hun stemmen vullen elkaar prachtig aan.

Gary brengt melancholie.

Kylie brengt warmte.

Samen zorgen ze voor een duet dat natuurlijk voelt.

Alsof ze al jaren samen muziek maken.

De productie verdient eveneens een groot compliment. Alles klinkt rijk zonder overvol te worden. Iedere gitaar, iedere pianoklank en iedere subtiele synthesizer heeft zijn eigen plek.

Er is ruimte.

Rust.

En precies daardoor komt iedere emotie binnen.

Misschien is dat wel het mooiste aan These Alarms.

Het probeert nergens indruk te maken.

En juist daardoor maakt het ontzettend veel indruk.

Dit is geen samenwerking die is bedacht om streams te verzamelen of de hitlijsten te halen.

Dit voelt als twee artiesten die elkaar muzikaal écht iets te bieden hebben.

Dat hoor je.

En dat voel je.

Ik had Snow Patrol met Kylie Minogue nooit bedacht.

Nu hoop ik eigenlijk dat dit niet hun laatste gezamenlijke nummer blijft.

Want soms ontstaan de mooiste verrassingen juist wanneer niemand ze ziet aankomen.


⭐ Sterrenbeoordeling


Cijfer: 9,7

Hitpotentie: 9,1

🏆 Record of the Week

💙✨ Snow Patrol en Kylie Minogue leveren met These Alarms misschien wel de meest verrassende samenwerking van het jaar af. "Indie Kylie" blijkt een schot in de roos. Een warme, melancholische en prachtig opgebouwde single die laat horen dat de mooiste muzikale ontmoetingen soms juist de meest onwaarschijnlijke zijn. Een absolute topper en een meer dan verdiende Record of the Week.

https://youtu.be/t2MURAWdTWg?si=Vs9p5lNRw-IvCOyh

INDIE TOP 20 WEEK 29 VRIJDAG 3JULI

1.1 MYLENE  FARMER - C'est à Qui le Tour?

 2.2 BECK & SIERRA FERRELL-Ride Lonesome

 3.3 EDITORS - Rush

4.4  JAMES BLAKE - Trying Times

5.7 THOMAS AZIER - Room Of Love

6.9 KINGFISHR- The Sun Will Never Settle 

7.5 MUSE - Nightschift Superstar

.-- PETER GABRIEL -I Belong To The Sky (Bright-Side Mix)

 9.12 INTERPOL- This Mirror Weighs a Ton

10.13 DEATH CAB FOR CUTIE - Stone Over Water 

11.14 BRANDON FLOWERS -Plans

12.15 THE TEMPER TRAP -Kuru

13.6 SHEARWATER - Daydream Unbeliever 

14.16 JOHNNY MARR - Spin

15.17 ONLY TEARS- Disaster


16.18 OLIVIA RODRIGO - Stupid Song *

17.20 PHOE BRIDGERS -Lost Boys

18.-- YELLO- Around The Sun

19.11LOLA  YOUNG - From Down Here (From The Water)

20.-- TAME IMPALA-Hummer 




donderdag 2 juli 2026

Temples – BLISS Albumrecensie★★★★☆

Temples – BLISS

Albumrecensie

6

Er zijn bands die na een paar succesvolle albums vooral veilig gaan spelen.

Gelukkig behoort Temples daar nog altijd niet toe.

Met BLISS kiest de Britse band opnieuw voor experiment. Niet alles lukt, maar één ding kun je ze niet verwijten: gebrek aan ambitie.

Vanaf de eerste nummers hoor je dat Temples zijn psychedelische fundament niet heeft verlaten, maar wel verder heeft uitgebreid. De bekende galmende gitaren en zwevende melodieën zijn nog steeds aanwezig, alleen krijgen ze deze keer gezelschap van elektronische beats, dansbare grooves en moderne producties.

Dat levert een album op dat soms verrassend klinkt.

En soms ook een beetje zoekende.

Wat direct opvalt, is de sfeer. BLISS klinkt kleurrijk, ruimtelijk en bijna filmisch. De productie zit vol kleine details die je pas na meerdere luisterbeurten ontdekt. Synthesizers zweven door het stereobeeld, gitaren verdwijnen in echo's en ritmes veranderen ongemerkt van richting.

Dat maakt het album interessant.

Tegelijkertijd hoor je af en toe duidelijke raakvlakken met Tame Impala. Niet omdat Temples Kevin Parker kopieert, maar door de combinatie van psychedelische gitaren, warme analoge synthesizers en die relaxte groove die steeds onder de muziek blijft liggen.

Soms denk je zelfs even aan de vroege periode van Tame Impala, waarin rock en psychedelica nog volledig met elkaar verweven waren.

Dat is geen kritiek.

Integendeel.

Het laat vooral horen dat Temples zich in hetzelfde muzikale universum begeeft.

Toch blijft de band voldoende eigen. James Bagshaw houdt met zijn karakteristieke zang de identiteit van Temples overeind. Zijn stem past perfect bij deze zwevende, bijna buitenaardse muziek.

Waar BLISS af en toe moeite mee heeft, is het vasthouden van de spanning. Sommige nummers blijven net iets te lang hangen in dezelfde groove zonder echt naar een verrassend hoogtepunt toe te werken.

Daardoor voelt het album soms meer als een verzameling sferen dan als een reeks onvergetelijke songs.

Maar misschien is dat juist de bedoeling.

BLISS wil niet imponeren met grote hits.

Het wil een wereld creëren.

En daarin slaagt Temples grotendeels.

Het is bovendien verfrissend dat de band niet simpelweg opnieuw Sun Structures probeert te maken. Veel artiesten blijven hun grootste succes eindeloos herhalen.

Temples durft vooruit te kijken.

Niet iedere stap is raak.

Maar stil blijven staan is uiteindelijk veel gevaarlijker.


⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★☆

Cijfer: 8,3

Hitpotentie: 7,7

🌈🎹 Met BLISS kiest Temples opnieuw voor avontuur. Psychedelische rock krijgt gezelschap van elektronische invloeden en dansbare grooves, waarbij af en toe een vleugje Tame Impala door de speakers waait. Niet ieder experiment is even geslaagd, maar de ambitie en creativiteit maken dit tot een boeiend album dat nieuwsgierig maakt naar de volgende stap van de band.