donderdag 19 november 2026

JULIEN BAKER – HOUND★★★★☆




Eerst breekt ze je hart. Daarna zet ze de versterkers open.

★★★★☆

9/10

Julien Baker is terug. En gelukkig niet met een gezellig niemendalletje voor bij de koffie. Nee, Hound begint kwetsbaar, bijna breekbaar, om vervolgens uit te groeien tot een indrukwekkende muur van gitaren. Alsof iemand eerst voorzichtig bij je aanklopt en daarna besluit de complete voordeur eruit te trappen.

En dat vind ik een bijzonder interessante ontwikkeling.

Ik heb altijd een zwak gehad voor artiesten die hun emoties niet verstoppen achter een gelikte productie. Julien Baker behoort tot die categorie. Haar muziek is persoonlijk, intens en soms behoorlijk confronterend. Niet bepaald geschikt als achtergrondmuziek tijdens een verjaardag waarop tante Annie uitgebreid vertelt over haar nieuwe heup.

Met Hound kiest Baker voor een steviger geluid. Het nummer begint met een vervreemdende piano en kwetsbare zang, waarna de gitaren steeds nadrukkelijker het verhaal overnemen. De muziek krijgt een bijna explosieve intensiteit. 


Wat mij vooral aanspreekt, is dat die kracht niet ten koste lijkt te gaan van de emotie.

Baker heeft inmiddels een indrukwekkende muzikale geschiedenis opgebouwd. Haar solowerk is prachtig, maar natuurlijk kennen we haar ook van boygenius, samen met Phoebe Bridgers en Lucy Dacus. Drie bijzondere persoonlijkheden die samen bewezen dat kwetsbaarheid en muzikale kracht uitstekend samengaan.

Toch vind ik Julien Baker als soloartiest misschien nog wel interessanter.

Hier staat haar eigen muzikale wereld centraal. Geen compromissen, geen overdreven commerciële ambities. Gewoon muziek die iets te vertellen heeft.

Voor haar nieuwe album This World Or The Next, dat op 12 februari 2027 verschijnt, werkt Baker opnieuw samen met oude muzikale vrienden Matt Gilliam en Calvin Lauber. Het drietal grijpt terug op de emo, hardcore en indierock waarmee hun muzikale geschiedenis ooit begon. 

Under the Radar Magazine+1

En dat belooft wat.

Wat mij vooral raakt in Hound, is die prachtige tegenstelling tussen kwetsbaarheid en kracht. Julien Baker kan met haar stem een gevoel van eenzaamheid oproepen, maar wanneer de gitaren losbarsten, krijgt die emotie ineens een heel andere lading.

En eerlijk gezegd vind ik beide kanten even mooi.

Ik hou van de breekbaarheid van Sufjan Stevens, maar net zo goed van de muzikale intensiteit van Manchester Orchestra. Julien Baker brengt die twee werelden bij elkaar.

Het is alsof ze eerst voorzichtig haar hart openlegt en vervolgens besluit er een paar flinke versterkers naast te zetten.

Dat is geen tegenstelling. Dat is juist de kracht van dit nummer.

En daarom kijk ik bijzonder uit naar haar nieuwe album This World Or The Next, dat op 12 februari 2027 verschijnt.

Mijn oordeel: Hound is een bijzonder veelbelovende aftrap van een nieuw hoofdstuk. Julien Baker lijkt haar kwetsbaarheid niet achter zich te laten, maar juist meer muzikale kracht te geven.

Als de rest van het album dit niveau haalt, wordt februari 2027 een bijzonder mooie muziekmaand.

En dan bedoel ik niet vanwege carnaval.

INDIE TOP 20-potentie: Zeer hoog. Een serieuze kandidaat voor de bovenste regionen.

Album: This World Or The Next – 12 februari 2027, Matador Records.

https://youtu.be/rueZuJ2n2JE?si=B8ZZrinLJiOjrfpX

Indochine - Le chant des cygnes (Arena Tour, Le Film)★★★★★ – 9,5/10




1,5 miljoen bezoekers. 110 concerten. En de Nederlandse radio? Die heeft blijkbaar andere plannen.

★★★★★ – 9,5/10

Soms begrijp ik werkelijk helemaal niets van de Nederlandse radio. We draaien dezelfde artiesten tot vervelens toe, terwijl een van de grootste bands van Frankrijk hier nauwelijks aandacht krijgt. Indochine. Een band die inmiddels 45 jaar bestaat, miljoenen platen heeft verkocht en concertzalen vult alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

En toch hoor je ze nauwelijks op de Nederlandse radio.

Bijzonder, hè?

Met Le Chant des Cygnes, in de uitvoering van Arena Tour, Le Film, laat Indochine horen waarom deze band in Frankrijk bijna een nationaal monument is. Alleen dan eentje met synthesizers, gitaren en een frontman die weigert muzikaal met pensioen te gaan.

Nicola Sirkis is inmiddels 67 jaar, maar van een rustige oude dag lijkt voorlopig geen sprake. Gelukkig maar.

Wat mij altijd heeft aangesproken in Indochine, is de combinatie van Franse melancholie, donkere newwave en grootse popmelodieën. Denk aan de sfeer van The Cure, de elektronische romantiek van Depeche Mode en het gevoel voor drama van Mylène Farmer.

Precies mijn muzikale straatje.

Le Chant des Cygnes heeft die typische Indochine-uitstraling. Melodieus, meeslepend en met een emotionele lading die in een grote concertzaal alleen maar sterker wordt. De Franse taal maakt het voor mij extra aantrekkelijk. Niet alles hoeft tegenwoordig in het Engels gezongen te worden om internationaal indruk te maken.

Sterker nog, juist die eigen identiteit maakt Indochine bijzonder.

De cijfers achter de Arena Tour zijn indrukwekkend. Volgens de gedeelde tourgegevens gaat het om twee jaar, 110 concerten, drie landen en maar liefst 1,5 miljoen bezoekers. Dat zijn aantallen waarvan menig Britse of Amerikaanse band behoorlijk zenuwachtig zou worden.

En dan te bedenken dat Indochine al sinds 1981 bestaat.

Natuurlijk kun je succes niet uitsluitend afmeten aan bezoekersaantallen. Maar wanneer een band na 45 jaar nog steeds zoveel mensen weet te raken, moet er toch iets bijzonders aan de hand zijn.

Wat mij betreft is dat vooral de combinatie van herkenbaarheid en emotie. Indochine klinkt nog altijd als Indochine, zonder volledig in nostalgie te blijven hangen.

Mijn oordeel: deze live-uitvoering onderstreept waarom Indochine tot de belangrijkste Franse poprockbands behoort. Groots, meeslepend en vol karakter.

En de Nederlandse radio?

Die draait waarschijnlijk voor de zesde keer vandaag hetzelfde nummer van Ed Sheeran.

Ach, verschil moet er zijn.

★★★★★

9,5/10

INDIE TOP 20-potentie: Een absolute aanrader. Een live-uitvoering die ook Nederlandse muziekliefhebbers verdient te bereiken.


“Frankrijk heeft Indochine. Nederland heeft radiostations die blijkbaar nog altijd niet weten dat Frankrijk ook buiten de Tour de France bestaat.”

https://youtu.be/twCDSTO7Kpw?si=l0SBEsBmPYU7LD96

DEXYS MIDNIGHT RUNNERS – I WANT TO BE HOLDING YOU NEXT CHRISTMAS★★★☆☆




De nieuwe Dexys kan nét door de beugel. Een mager zesje.

★★★☆☆

6/10

Daar zijn ze weer. Dexys. En dit keer hebben ze de kerstboom meegenomen. Helaas hebben ze onderweg een groot deel van hun muzikale inspiratie ergens bij een tankstation laten liggen.

I Want To Be Holding You Next Christmas. Een titel die langer duurt dan sommige kerstborrels. En eerlijk gezegd had ik van Kevin Rowland wel iets meer verwacht.

Ik heb altijd een zwak gehad voor Dexys Midnight Runners. In de jaren tachtig waren ze een heerlijke vreemde eend in de muzikale bijt. Come On Eileen, Geno en natuurlijk dat fantastische The Celtic Soul Brothers. Nummers vol energie, karakter en een flinke dosis eigenzinnigheid.

Kevin Rowland was nooit de meest gepolijste zanger, maar dat maakte hem juist interessant. Zijn stem had iets rauws, iets kwetsbaars. Je geloofde wat hij zong, zelfs wanneer hij klonk alsof hij zojuist een emotionele ruzie met zijn complete familie had uitgevochten.

Maar met deze nieuwe kerstsingle overtuigt hij mij niet helemaal.

Het idee achter het nummer is eigenlijk best mooi. Verlangen naar iemand die je volgend jaar met kerst graag in je armen wilt houden. Geen ingewikkeld verhaal, maar een eenvoudige menselijke wens.

Daar kan ik zeker iets mee.

Voor mij heeft kerst sowieso twee gezichten. Gezelligheid, herinneringen en warmte, maar ook het gemis van mensen die er niet meer zijn. Juist daarom kan een goed kerstnummer mij behoorlijk raken.

Alleen gebeurt dat hier nauwelijks.

Ik mis de muzikale spanning, de spontaniteit en vooral de eigenzinnigheid waarmee Dexys zich ooit onderscheidde. De charme is er nog wel, maar het nummer blijft voor mij te veel aan de oppervlakte.

Het is allemaal niet slecht. Maar ook nergens bijzonder.

En dat is misschien nog wel het grootste probleem. Van een willekeurige kerstsingle verwacht ik weinig. Van Kevin Rowland verwacht ik karakter.

Natuurlijk hoeft Dexys niet opnieuw Come On Eileen te maken. Sterker nog, liever niet. Maar een beetje van die oude muzikale bezieling zou welkom zijn.

Nu klinkt het voor mij vooral als een aardige kerstgroet van een oude bekende. Je glimlacht beleefd, bedankt vriendelijk en gaat vervolgens weer verder met waar je mee bezig was.

Mijn oordeel: I Want To Be Holding You Next Christmas heeft een sympathieke gedachte en de herkenbare persoonlijkheid van Kevin Rowland. Maar muzikaal is het mij allemaal te vrijblijvend.

Een mager zesje dus.

Kevin, ik wens je een fijne kerst. Maar volgend jaar graag een beter nummer.

En laat die kerstboom gerust thuis.

INDIE TOP 20-potentie: Beperkt. De naam Dexys wekt mijn belangstelling, maar deze single verdient wat mij betreft geen hoge notering.

Eindoordeel: 6/10 – Een sympathiek kerstliedje, maar van Dexys verwacht ik meer.

https://youtu.be/o_2sEbBbPfg?si=bnTvXrTzewjtyO-R

CHVRCHES – EVIL★★★★★ – 9/10



Drie op een rij. CHVRCHES is weer steengoed. Dat belooft wat voor het nieuwe album!

★★★★★ – 9/10

Drie nummers. Drie keer raak. En ik begin me inmiddels serieus af te vragen of CHVRCHES überhaupt nog weet hoe je een matige single moet maken.

Met Evil laat de Schotse band opnieuw horen waarom ik al jaren een groot liefhebber ben van hun muziek. Die heerlijke combinatie van synthesizers, melancholie, elektronische spanning en natuurlijk de fantastische stem van Lauren Mayberry.

Want laten we eerlijk zijn: zodra Lauren begint te zingen, ben ik eigenlijk al verkocht. De rest van de band hoeft dan alleen nog maar de stekkers in het stopcontact te steken.

Maar gelukkig doen ze veel meer.

Wat mij bij CHVRCHES altijd aanspreekt, is de manier waarop ze elektronische popmuziek combineren met emotie. Het klinkt toegankelijk, maar nooit goedkoop. Er zit een donker randje aan, zonder dat de melodie verloren gaat.

En precies dat is mijn muzikale zwakke plek.

Ik hoor in hun muzikale wereld de erfenis van Depeche Mode, de melodieuze intelligentie van Pet Shop Boys en die heerlijke jaren-tachtigsynthesizers waar ik nooit genoeg van krijg.

Sommige mensen verzamelen postzegels. Ik verzamel kennelijk synthesizermelodieën die rechtstreeks mijn hoofd binnenwandelen en daar vervolgens weigeren huur te betalen.

Evil past wat mij betreft uitstekend bij die liefde.

Wat mij vooral enthousiast maakt, is dat CHVRCHES niet op automatische piloot lijkt te willen varen. De band heeft inmiddels een herkenbaar geluid, maar weet daar telkens nieuwe spanning aan toe te voegen.

En dat is belangrijk. Want niets is vervelender dan een band die zichzelf blijft herhalen en dat vervolgens muzikale volwassenheid noemt.

Met deze derde single groeit mijn verwachting voor het nieuwe album behoorlijk. Als de rest van de plaat hetzelfde niveau haalt, kan CHVRCHES zomaar een van mijn favoriete albums van het jaar afleveren.

Natuurlijk moet ik voorzichtig zijn. Drie sterke singles maken nog geen meesterwerk. Daarvoor hebben we in de muziekgeschiedenis inmiddels voldoende teleurstellingen meegemaakt. Prachtige voorproefjes, gevolgd door een album waarvan je na vier nummers vooral de afstandsbediening zoekt.

Maar bij CHVRCHES heb ik vertrouwen.

Mijn oordeel: Evil is voor mij opnieuw een schot in de roos. CHVRCHES bewijst dat intelligente, melodieuze synthpop nog altijd spannend kan zijn.

Drie singles verder en mijn enthousiasme wordt alleen maar groter.

Dat nieuwe album mag van mij morgen verschijnen.

Of vanavond.

Ik ben toch thuis.

Het verhaal achter Evil

Lauren Mayberry schreef Evil vanuit haar ervaringen met kritiek en vijandige reacties toen ze zich als jonge vrouw publiekelijk uitsprak. In plaats van zich daartegen te blijven verdedigen, kruipt ze in het nummer met een knipoog in de rol van de zogenaamd gemene vrouw. 

stereogum.com+1

Het nieuwe album heet All the King's Men en verschijnt op 22 januari 2027. 

THE NEW ALBUM

En nog een mooi vooruitzicht: CHVRCHES staat op 18 juni 2027 op Pinkpop!

THE NEW ALBUM

INDIE TOP 20-potentie: Een absolute kanshebber voor de bovenste regionen, net als Roses.

https://youtu.be/KaCSIfP1zo0?si=Sg6OIAZBScggcj4j

woensdag 18 november 2026

Loïc Nottet - crash ★★★★☆ – 8/10




Christine and the Queens heeft er een Belgische concurrent bij. En die mag er zijn.

★★★★☆ – 8/10

Sommige artiesten hoor je en je denkt onmiddellijk aan iemand anders. Bij Crash van Loïc Nottet moest ik vrijwel direct denken aan Christine and the Queens. Die bijzondere combinatie van elektronische pop, theatrale spanning en een zekere Franse elegantie. Alleen komt deze versie uit België.

En dat is bepaald geen straf.

Loïc Nottet is sowieso een artiest die ik interessant vind. Hij heeft een prachtige stem, een uitgesproken gevoel voor drama en een muzikale persoonlijkheid die zich niet gemakkelijk in een hokje laat stoppen. Zijn muziek beweegt ergens tussen alternatieve pop, elektronica en pure theatraliteit.

Met Crash raakt hij voor mij aan de wereld van Christine and the Queens. Niet omdat hij die klakkeloos kopieert, maar vanwege de sfeer en de artistieke uitstraling.

Het is popmuziek die niet alleen gehoord, maar ook gevoeld wil worden.

Wat mij aanspreekt, is dat Nottet niet bang is om zijn eigen gevoeligheid te laten zien. Hij hoeft niet voortdurend de stoere popster uit te hangen. Er mag emotie zijn. Er mag iets schuren. En gelukkig hoeft niet ieder nummer te klinken alsof het speciaal voor een radiostation met drie verkeersbulletins per uur is gemaakt.

Daar hebben we er al genoeg van.

Ik hou van elektronische pop met karakter. Depeche Mode, Pet Shop Boys, Mylène Farmer en natuurlijk Christine and the Queens. Artiesten die begrijpen dat een synthesizer meer kan doen dan alleen een vrolijk deuntje produceren.

Er moet iets achter zitten.

Bij Loïc Nottet vind ik vooral die combinatie van kwetsbaarheid en theatrale bravoure aantrekkelijk. Hij heeft de uitstraling van iemand die zijn emoties niet netjes in een laatje opbergt, maar ze liever omzet in muziek.

En dat levert interessante pop op.

Toch is Crash voor mij niet helemaal een meesterwerk. Daarvoor mis ik nog net dat ene moment waarop een goed nummer verandert in iets werkelijk onvergetelijks. Die melodie die dagenlang blijft hangen. Dat onverwachte muzikale detail waardoor je onmiddellijk opnieuw wilt luisteren.

Maar het is absoluut een richting die mij aanspreekt.

Mijn oordeel: Loïc Nottet laat met Crash een kant horen die uitstekend past bij mijn liefde voor eigenzinnige, elektronische pop. De vergelijking met Christine and the Queens is wat mij betreft een compliment.

En eerlijk gezegd: als België dit soort popmuziek blijft afleveren, mogen ze van mij gerust nog een paar punten extra krijgen op het Eurovisie Songfestival.

Zonder vakjury. Gewoon van mij.

Achtergrond: Crash verscheen op 13 november 2026. Nottet schreef het nummer na een persoonlijke angstaanval. Achter de dansbare elektronica zit dus een behoorlijk kwetsbaar verhaal. 

Radio Contact+1

INDIE TOP 20-potentie: Sterke kandidaat. De combinatie van Franstalige electropop en de sfeer van


https://youtu.be/SCw0qj4z5mY?si=on0FRcG1xAAbeVD1