vrijdag 24 juli 2026
Orville Peck – Too Little, Too Late★★★½☆
Orville Peck – Too Little, Too Late
Een perfecte titel, een degelijk countrynummer, maar geen onvergetelijke comeback
Soms kondigt een artiest zijn terugkeer aan alsof de muziekwereld maanden heeft stilgestaan. Alsof iedereen met smart zat te wachten. Bij Orville Peck ligt dat voor mij toch net iets anders.
Eerlijk gezegd?
Ik heb hem niet echt gemist.
Dat klinkt misschien harder dan bedoeld, want Orville Peck is zonder twijfel een interessante artiest. Zijn mysterieuze uitstraling, zijn karakteristieke masker en zijn liefde voor klassieke country hebben hem een unieke plek gegeven binnen de alternatieve muziekscene. Alleen levert een opvallend imago nog niet automatisch een onvergetelijk lied op.
Met Too Little, Too Late keert Peck terug met een nummer dat precies doet wat je ervan verwacht. Geen grote verrassingen, geen muzikale koerswijziging en geen risico's. Gewoon een degelijk countrynummer dat prettig wegluistert.
Dat is tegelijk de kracht én de zwakte van deze single.
Vanaf de eerste seconden hoor je de vertrouwde ingrediënten: warme pedal steel, een rustig drumritme, subtiele gitaren en de diepe baritonstem van Orville Peck. De productie klinkt verzorgd en sfeervol. Alles ademt het uitgestrekte landschap van de Amerikaanse prairie. Je ziet bijna vanzelf een verlaten weg, een oude pick-up en een zon die langzaam achter de horizon verdwijnt.
Dat beeld weet Orville als geen ander op te roepen.
Zijn stem blijft indrukwekkend. Er zit een melancholie in die perfect past bij dit soort nummers. Hij hoeft niet uit te halen om overtuigend te klinken. Juist de rust in zijn zang maakt hem herkenbaar.
Toch bekruipt tijdens het luisteren regelmatig het gevoel dat je dit eerder hebt gehoord.
Niet letterlijk, maar wel qua sfeer.
Too Little, Too Late klinkt als een nummer dat moeiteloos tussen de rest van zijn repertoire past, maar daardoor ook weinig nieuws toevoegt. Het blijft veilig binnen de lijnen die Orville Peck al jaren trekt. Dat is prettig voor zijn fans, maar minder spannend voor luisteraars die hoopten op een verrassende stap vooruit.
Wat wel direct opvalt, is de titel.
Too Little, Too Late is simpel, herkenbaar en eigenlijk perfect gekozen. Nog voordat de eerste noot klinkt, weet je al ongeveer welke emotie het nummer gaat oproepen. En precies dat doet het ook. Soms hoef je een lied niet ingewikkelder te maken dan het is.
Tijdens het luisteren hoor je invloeden van Chris Isaak, Roy Orbison en Johnny Cash, terwijl de filmische sfeer af en toe doet denken aan een soundtrack van David Lynch. Dat blijft een van de sterke punten van Orville Peck: hij weet klassieke country een moderne, bijna cinematografische uitstraling te geven.
Alleen had ik gehoopt op nét iets meer avontuur.
Na een afwezigheid wil je als luisteraar verrast worden. Je wilt denken: hé, hier gebeurt iets bijzonders. Dat gevoel blijft deze keer uit.
Dat maakt Too Little, Too Late zeker geen slechte single.
Integendeel.
Het is een degelijk geschreven, prachtig geproduceerde countrysong met een sterke zangprestatie. Maar het is ook een nummer dat weinig risico neemt en daardoor niet lang blijft nazinderen.
Soms is degelijk gewoon degelijk.
En misschien is dat voor Orville Peck deze keer nét niet genoeg.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★½☆
Cijfer: 7,8
🎯 Hitpotentie: 7,2/10
Eindoordeel
Too Little, Too Late laat horen dat Orville Peck nog altijd een uitstekende zanger is met een feilloos gevoel voor sfeer. De productie is warm, de titel is perfect gekozen en het nummer klinkt precies zoals een goede countrysingle hoort te klinken. Maar juist daarin schuilt ook de beperking: het blijft erg veilig en voegt weinig nieuws toe aan zijn indrukwekkende repertoire. Een degelijk nummer dat prettig luistert, maar geen comeback die je van je stoel blaast.
Martin Garrix & U2 – Fireflies 🏆 Record of the Week★★★★★
Martin Garrix & U2 – Fireflies
🏆 Record of the Week – Tjonge... twee keer in één jaar met U2. Het moet niet gekker worden!
Er zijn van die samenwerkingen waarvan je denkt: dat kan nooit werken.
Een van de grootste dj's ter wereld samen met een van de grootste rockbands aller tijden. Dat klinkt op papier alsof je hagelslag over een pizza strooit. Maar toen Martin Garrix en U2 eerder samenwerkten aan We Are The People, bleek dat verrassend goed uit te pakken.
En nu is daar Fireflies.
Tjonge... binnen één jaar krijgt U2 van mij voor de tweede keer de titel Record of the Week. Dat had ik eerlijk gezegd ook niet zien aankomen. Het moet niet gekker worden.
Vanaf de eerste seconden hoor je dat dit geen standaard EDM-track is. Wie een enorme festivaldrop verwacht, komt bedrogen uit. Martin Garrix kiest opvallend veel ruimte voor de identiteit van U2. De herkenbare gitaar van The Edge vormt het fundament, terwijl Bono de melodie draagt met een stem die nog altijd direct herkenbaar is. Garrix voegt daar geen overdreven effecten aan toe, maar bouwt juist een breed, filmisch geluidslandschap omheen. Dat maakt Fireflieseerder een stadionanthem dan een danceknaller.
En dat is precies waarom het zo goed werkt.
De productie is indrukwekkend. Alles klinkt groot zonder log te worden. De synthesizers geven het nummer extra glans, terwijl de gitaarlijnen van The Edge precies genoeg ruimte krijgen om het onmiskenbare U2-gevoel vast te houden. Garrix laat zien dat hij veel meer is dan alleen een producer van festivalsingles. Hij begrijpt hoe je spanning opbouwt zonder alles dicht te smeren.
Bono klinkt bovendien opvallend sterk. Zijn stem heeft nog steeds dat rauwe randje dat hoop en melancholie moeiteloos met elkaar weet te combineren. Het refrein blijft na één luisterbeurt al hangen, zonder goedkoop te worden.
Tijdens het luisteren hoor je invloeden van klassieke U2-albums als The Joshua Tree en All That You Can't Leave Behind, maar ook de moderne, melodieuze productiestijl die Martin Garrix de afgelopen jaren heeft ontwikkeld. Het voelt niet alsof twee werelden botsen. Het voelt alsof ze elkaar juist aanvullen.
Dat is misschien wel de grootste verrassing.
Natuurlijk is er ook een klein puntje van kritiek. Sommige luisteraars zullen zich afvragen waar Martin Garrix precies begint en waar U2 ophoudt. De samenwerking klinkt uiteindelijk meer als een nieuw U2-nummer met een moderne productie dan als een typische Garrix-track. Dat sentiment zie je ook terug bij veel eerste reacties van fans.
Maar eerlijk gezegd vind ik dat helemaal geen probleem.
Sterker nog, juist doordat Garrix zichzelf niet op de voorgrond zet, krijgt Fireflies iets tijdloos. Geen hype, geen trucje, maar een lied dat ook over vijf jaar nog overeind kan staan.
Dat is veel waard.
Het mooiste compliment dat je deze samenwerking kunt geven, is dat hij natuurlijk aanvoelt. Alsof Martin Garrix altijd al een beetje bij U2 hoorde en Bono en The Edge zonder moeite een stap richting een moderner geluid konden zetten.
Na We Are The People had ik niet verwacht dat deze combinatie me opnieuw zo zou verrassen.
Maar Fireflies doet precies dat.
Sommige samenwerkingen zijn slimme marketing.
Dit voelt als echte muzikale chemie.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★★★
Cijfer: 9,8
🎯 Hitpotentie: 9,7/10
🏆 Record of the Week
Fireflies is een schitterende ontmoeting tussen twee muzikale werelden. Martin Garrix kiest voor sfeer en melodie, terwijl Bono en The Edge het nummer de ziel geven die alleen U2 kan leveren. Groots, meeslepend en verrassend tijdloos. En ja... twee keer in één jaar een Record of the Week voor U2. Het moet niet gekker worden.
Johnny Marr – Ophelia★★★★½
Johnny Marr – Ophelia
De gitaarmeester bewijst dat melodie nog altijd het mooiste instrument is
Er zijn gitaristen die sneller willen spelen dan hun schaduw. Alsof iedere solo een auditie is voor de Olympische Spelen van het noten stapelen. En dan heb je Johnny Marr. Die heeft al ruim veertig jaar begrepen dat één perfecte melodie veel meer indruk maakt dan honderd snelle noten.
Met Ophelia laat de voormalige gitarist van The Smiths opnieuw horen waarom hij nog altijd tot de absolute top van de Britse gitaarmuziek behoort.
Vanaf de eerste seconden klinkt het vertrouwd. Die glinsterende, heldere gitaren zijn onmiskenbaar Johnny Marr. Geen muur van distortion, geen overdreven effecten, maar een zorgvuldig opgebouwd klanklandschap waarin iedere gitaarpartij een eigen functie heeft. Dat is misschien wel zijn grootste talent: hij laat gitaren zingen.
Ophelia ademt melancholie, maar zonder zwaar op de hand te worden. Het nummer heeft een lichte, bijna zwevende sfeer. Alsof je op een late zomeravond door een verlaten stad wandelt terwijl de zon langzaam achter de horizon verdwijnt. Dat gevoel weet Marr prachtig te vangen.
Zijn zang blijft misschien niet zijn grootste wapen, maar dat hoeft ook helemaal niet. Johnny Marr bezit geen stem die de show steelt zoals Morrissey ooit deed, maar hij zingt warm, ontspannen en geloofwaardig. Zijn stem past precies bij de muziek die hij maakt: bescheiden, stijlvol en volledig in dienst van het lied.
En uiteindelijk draait het bij Johnny Marr altijd om de compositie.
De productie klinkt rijk en ruimtelijk. De verschillende gitaarlagen bewegen voortdurend langs elkaar heen zonder elkaar in de weg te zitten. De subtiele bas en de strakke drums zorgen voor een stevig fundament, terwijl de melodieën alle ruimte krijgen om te schitteren.
Tijdens het luisteren hoor je natuurlijk flarden van The Smiths, maar ook invloeden van The Byrds, R.E.M. en zelfs de melodieuze kant van The Cure. Toch blijft Ophelia vooral een Johnny Marr-song. Hij heeft door de jaren heen een eigen geluid ontwikkeld dat je na een paar seconden al herkent.
Dat is een kwaliteit die maar weinig gitaristen bezitten.
Is Ophelia zijn beste solonummer ooit?
Waarschijnlijk niet. Daarvoor is de concurrentie binnen zijn eigen werk behoorlijk groot. Bovendien blijft zijn periode met The Smiths voor veel fans het onbetwiste hoogtepunt van zijn carrière. Maar dat maakt deze single niet minder aantrekkelijk.
Integendeel.
Ophelia voelt als het werk van een muzikant die niets meer hoeft te bewijzen. Hij schrijft geen muziek voor de hitlijsten, maar omdat hij simpelweg prachtige liedjes wil maken. En juist daardoor klinkt alles ontspannen en oprecht.
Misschien mist het nummer net dat ene refrein dat dagenlang in je hoofd blijft hangen. Daardoor zal Opheliawaarschijnlijk geen grote radiohit worden. Maar voor liefhebbers van stijlvolle Britse gitaarpop is dit opnieuw een uitstekende toevoeging aan het indrukwekkende oeuvre van Johnny Marr.
Sommige artiesten worden ouder.
Johnny Marr wordt alleen maar eleganter.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★★½
Cijfer: 9,2
🎯 Hitpotentie: 8,2/10
Eindoordeel
Ophelia is opnieuw een sterk staaltje melodieuze gitaarpop van een muzikant die zijn vak tot in de puntjes beheerst. Johnny Marr laat horen dat sfeer, melodie en vakmanschap tijdloos zijn. Geen schreeuwerige single die meteen de hitlijsten bestormt, maar een prachtig opgebouwd nummer dat met iedere luisterbeurt groeit. Voor liefhebbers van Britse alternatieve gitaarmuziek is dit opnieuw genieten van een meester aan het werk.
INDIE TOP 20 WEEK 31 VRIJDAG 24 JULI
1.1 BECK - In The Night
2.3 EDITORS - Rush
3.4 THOMAS AZIER - Room Of Love
4.5 KINGFISHR- The Sun Will Never Settle
5.2 MYLENE FARMER - C'est à Qui le Tour?6.7 INTERPOL- Iron City
7.8 PETER GABRIEL -I Belong To The Sky(Dark-Side Mix )
8 .9 BRANDON FLOWERS - Paradise
9.10 THE TEMPER TRAP -Runaway
10.6 DEATH CAB FOR CUTIE - Stone Over Water
11.-- JOHNNY MARR - Ophellia
12.14 YELLO- Around The Sun
13.15 HOWARD JONES - Stand Up
14.16 TAME IMPALA-Hummer
15.17 TAMINO -Raven
16.18 WHEN IN ROME - Human Nature
17.19 ECHO &THE BUNNYMEN - Brussels Is Haunted
18.20 LADYTRON - In Blood
19.-- EELS - All Forgotten
20.13 PHOE BRIDGERS -Lost Boy
Abonneren op:
Posts (Atom)