zaterdag 13 juni 2026

The Revivalists – Get It Honest★★★★☆

6

Sommige bands klinken alsof ze niet in een studio ontstaan zijn, maar ergens op een podium. Alsof iemand toevallig de opnameknop indrukte terwijl een groep muzikanten gewoon deed waarvoor ze geboren zijn.

Spelen.

The Revivalists is precies zo’n band.

Met Get It Honest hoor je opnieuw dat deze groep vooral leeft van energie, karakter en ouderwets vakmanschap.

Geen muziek die door twintig producers is gepolijst totdat er geen vingerafdruk meer op zit.

Nee.

Dit klinkt menselijk.

En dat is tegenwoordig bijna revolutionair.

Vanaf het begin heeft het nummer die typische Revivalists-mix: rock, soul, blues en een beetje americana. Het soort muziek waarbij je bijna automatisch denkt aan een warme avond, een kleine zaal en muzikanten die elkaar aankijken in plaats van naar een laptop.

Wat een opluchting.

Een echte band.

Met echte instrumenten.

Wie had gedacht dat dat ooit bijna exotisch zou voelen?

De stem van David Shaw blijft natuurlijk de grote troef. Hij heeft precies dat rauwe randje dat deze muziek nodig heeft. Geen perfecte plastic zang, maar iemand die klinkt alsof hij daadwerkelijk iets heeft meegemaakt.

Een stem met kilometers erop.

En net als bij oude auto’s:

soms zit juist daarin de charme.

Get It Honest heeft ook precies de juiste titel. Want eerlijkheid is eigenlijk het kernwoord. Je hoort geen band die probeert de nieuwste trend te volgen. Geen geforceerde TikTok-hook, geen kunstmatig moment dat speciaal gemaakt lijkt voor vijftien seconden aandacht.

Gewoon een nummer.

Dat klinkt tegenwoordig bijna ouderwets.

Maar ouderwets kan heerlijk zijn.

De groove zit goed. De instrumentatie voelt levendig en de band weet precies wanneer ze moeten uitpakken en wanneer ze ruimte moeten laten.

Toch is er een klein puntje.

The Revivalists zijn zó goed in hun eigen stijl dat de verrassing soms wat kleiner wordt. Je weet ongeveer welke weg je neemt voordat de rit begint.

Maar gelukkig is het een mooie weg.

Niet iedere reis hoeft een onbekende bestemming te hebben.

Soms wil je gewoon rijden met de ramen open.

En daarvoor is Get It Honest perfect.

Het is geen muzikale revolutie.

Het is gewoon een sterke band die doet waar ze goed in zijn.

En soms is dat eerlijk gezegd genoeg.


Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,2

Hitpotentie: 7,3

🎸 Een eerlijke, warme mix van rock, soul en americana. The Revivalists veranderen de wereld niet met Get It Honest, maar ze bewijzen dat echte bandenergie nog steeds ontzettend lekker klinkt.

https://youtu.be/PinbJbstwaU?si=J2_xaEM2fvAkjTFY

Kodaline - Without You★★★½☆



6

Er zijn bands waarbij je precies weet waarvoor je komt. Bij Kodaline kom je niet voor agressieve gitaarexperimenten, vreemde jazzstukken van elf minuten of elektronische geluiden waarvan niemand weet of het muziek is of een kapotte printer.

Nee.

Je komt voor gevoel.

Grote emoties.

Een melodie die ergens tussen je hoofd en je hart blijft hangen.

Daar zijn ze meesters in.

Kodaline maakt feelgoodmuziek met een melancholisch randje. Muziek voor autoritten, herinneringen en van die momenten waarop je net iets te dramatisch uit het raam kijkt terwijl het regent.

En eerlijk: daar zijn ze heel goed in.

Maar zelfs meesters slaan niet altijd de perfecte noot.

Without You is mooi.

Alleen misschien iets té voorzichtig.

Vanaf het begin hoor je de bekende ingrediënten. De warme zang, de rustige opbouw, de emotionele sfeer. Alles is aanwezig. Het is alsof iemand het Kodaline-recept netjes heeft gevolgd.

Alleen ontbreekt er een beetje extra kruiden.

Dat ene moment.

Want de allerbeste Kodaline-nummers doen iets bijzonders: ze beginnen klein en groeien langzaam uit tot iets groots. Ineens komt dat refrein, die emotionele golf, dat moment waarop je denkt:

ja, daar is het.

Bij Without You blijf je daar een beetje op wachten.

Het kabbelt.

Heel mooi hoor.

Maar het kabbelt.

Een rustig beekje kan prachtig zijn, maar soms wil je bij Kodaline toch even die rivier die buiten zijn oevers treedt.

De stem van Steve Garrigan blijft natuurlijk geweldig geschikt voor dit soort muziek. Hij heeft die kwetsbaarheid waardoor zelfs eenvoudige zinnen betekenis krijgen. Niet iedere zanger kan dat.

Hij verkoopt de emotie.

Alleen is het huis deze keer iets minder bijzonder ingericht.

Het nummer voelt als een mooie scène uit een film… maar niet de slotscène.

Meer het moment halverwege waarop iemand nadenkend door een straat loopt.

Mooi gefilmd.

Maar je wacht nog op de grote gebeurtenis.

En misschien is dat juist het nadeel wanneer een band zoveel sterke sfeernummers heeft gemaakt. Je vergelijkt ze automatisch met hun beste werk.

Dat is niet helemaal eerlijk.

Maar ja.

Ze hebben die lat zelf zo hoog gelegd.

Without You is zeker geen slecht nummer. Verre van.

Veel bands zouden blij zijn als ze zoiets konden schrijven.

Maar bij Kodaline denk je toch:

jullie kunnen nóg beter.


Eindoordeel:
★★★½☆

Cijfer: 7,3

Hitpotentie: 7,0

🌧️ Kodaline blijft meester in sfeervolle feelgood met gevoel, maar Without You blijft iets te rustig voortkabbelen. Mooi gemaakt, alleen geen hoogtepunt in hun sterke catalogus.e ehttps://youtu.be/cYMHL20v9RY?si=_B2QxafnWvcpLPuv

Olivia Rodrigo – stupid song★★★★½

7

Soms zet een artiest zichzelf al op achterstand met de titel. Want als je een nummer stupid song noemt, geef je recensenten natuurlijk een open doel. Je ziet de grap al klaarstaan:

“Eindelijk een eerlijke titel.”

Alleen is er één probleem.

Het klopt helemaal niet.

Want dit is helemaal geen stomme song.

Sterker nog: Olivia Rodrigo bewijst juist waarom ze veel interessanter is dan sommige mensen denken.

Achter die simpele titel zit namelijk weer precies haar kracht: een klein gevoel enorm groot maken.

Dat lijkt makkelijk.

Is het niet.

Iedereen kan zingen over grote drama’s. Gebroken harten, wereldproblemen, het einde van alles. Maar een klein onzeker moment pakken en daar iets herkenbaars van maken? Dat is veel moeilijker.

Daar blinkt Rodrigo in uit.

Ze heeft die gave om gedachten die bijna kinderlijk simpel lijken toch serieus te laten voelen. Dingen waarvan je normaal denkt: “stel je niet aan”, totdat iemand er een liedje over maakt en je denkt:

“O ja… dat ken ik eigenlijk ook.”

Dat is goede pop.

Niet ingewikkelder doen dan nodig.

Muzikaal zit stupid song aan de kant waar Olivia vaak het sterkst is: direct, eerlijk en melodisch. Geen overvolle productie die probeert haar emotie te verbergen. Haar stem blijft vooraan staan.

En terecht.

Want haar grootste wapen is niet alleen haar stem.

Het is geloofwaardigheid.

Je gelooft haar.

En dat kun je niet produceren in een studio.

Natuurlijk hoor je nog steeds invloeden van alternatieve pop en singer-songwriters uit de jaren negentig. Een beetje kwetsbaarheid, een beetje frustratie, een beetje dagboek op muziek.

Maar het bijzondere is dat Rodrigo het nooit laat voelen alsof ze alleen maar oude voorbeelden nadoet.

Ze heeft inmiddels haar eigen taal gevonden.

En dat is waarom artiesten zoals Robert Smith haar waarderen: achter de toegankelijke melodieën zit echte emotie.

Het mooiste aan stupid song is misschien de tegenstelling.

De titel haalt zichzelf naar beneden.

Het nummer zelf doet het tegenovergestelde.

Alsof iemand zegt: “Ach, het stelt niets voor.”

En daarna iets heel moois laat zien.

Typisch menselijk eigenlijk.

We doen vaak kleiner over dingen die juist belangrijk zijn.

Is dit haar allerbeste nummer?

Misschien niet.

Maar het laat opnieuw horen dat Olivia Rodrigo veel meer is dan een popster van het moment.

Ze kan schrijven.

En dat blijft uiteindelijk altijd over.


Eindoordeel:

Cijfer: 8,7

Hitpotentie: 8,4

💜 Verkeerde titel, Olivia. Dit is geen stupid song, maar gewoon een mooie song. Klein, eerlijk en precies waarom Rodrigo boven de gemiddelde pop uitsteekt.


https://youtu.be/Rt9tW3cMLhI?si=zOJzsTSxUmuAM8Jo

Manchester Orchestra – My Backwards Walk (Union Chapel, London, England)★★★★★

6

Sommige nummers worden live gewoon gespeeld. Andere nummers worden live opnieuw geboren.

En dan heb je Manchester Orchestra in Union Chapel.

Dat is bijna vals spelen.

Want zet de stem van Andy Hull in een oude kerk met die akoestiek en je hoeft eigenlijk weinig meer te doen. Zelfs het geluid van iemand die een gitaar stemt klinkt daar waarschijnlijk al emotioneel.

My Backwards Walk is zo’n uitvoering waarbij stilte bijna net zo belangrijk wordt als muziek.

Geen grote productie.

Geen vuurwerk.

Geen schermen van twintig meter hoog.

Gewoon een stem, een ruimte en een verhaal.

En soms is dat alles.

Vanaf de eerste seconden gebeurt er iets bijzonders. De kwetsbaarheid staat volledig vooraan. Waar sommige liveversies vooral proberen groter en harder te klinken dan het origineel, doet Manchester Orchestra precies het tegenovergestelde.

Ze halen lagen weg.

En ineens hoor je méér.

Dat blijft een wonderlijk iets met muziek.

Soms ontdek je pas hoe sterk een liedje is wanneer je bijna alles eraf haalt.

Een minder goed nummer valt dan meteen door de mand. Dan blijft er niets over behalve een mooie productiejas.

Maar hier?

Hier blijft een hart kloppen.

Andy Hull zingt alsof iedere zin nog steeds pijn doet. Niet theatraal. Niet alsof hij bij een talentenjacht staat en de jury binnen twintig seconden moet overtuigen.

Gewoon eerlijk.

En dat raakt veel harder.

De kracht zit vooral in de kleine momenten. Een ademhaling. Een kleine breuk in de stem. Die paar seconden stilte waarin niemand in de zaal iets durft te doen.

Zelfs hoesten voelt dan bijna crimineel.

De versie in Union Chapel laat ook horen waarom Manchester Orchestra zo’n bijzondere band is. Ze kunnen enorm klinken, bijna overweldigend, maar hun echte kracht zit vaak in de eenvoud.

Het lied blijft overeind.

Zonder bescherming.

Dat kunnen niet veel artiesten.

De sfeer doet denken aan de beste momenten van Elbow of The National: volwassen emotie zonder goedkoop drama.

Gewoon mensen die iets voelen.

En dat proberen door te geven.

Misschien is dit geen nummer dat de hitlijsten gaat veroveren.

Maar eerlijk?

Sommige muziek heeft belangrijkere dingen te doen.


Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,6

Hitpotentie: 7,5

⛪ Een bijna hemelse liveversie. Manchester Orchestra bewijst in Union Chapel dat je soms niets hoeft toe te voegen om groter te klinken — je moet juist durven weghalen. Stilte, stem en emotie. Meer heb je niet nodig.

https://youtu.be/jZH6D9LSz5w?si=MtqN5yYf0C1vLYBP

vrijdag 12 juni 2026

🌟 Alex Warren – Passenger Record of the Week★★★½☆


5

Soms ontstaat er een vreemde situatie als muziekliefhebber: je hoort een nummer waarvan je hoofd zegt: “Dit gaat werken.” De streamingcijfers zie je bijna al binnenrollen, de radiostations staan klaar, duizenden mensen gaan dit straks meezingen.

Maar je gevoel zegt:

“Mwah… ik vind het eigenlijk niks.”

Welkom bij Alex Warren met Passenger.

Een nummer dat waarschijnlijk veel mensen gaat raken, maar waarbij je zelf misschien gewoon niet instapt.

En dat mag ook.

Niet elke trein is voor iedereen.

Vanaf de eerste seconden hoor je waarom dit commercieel slim gemaakt is. De melodie is groot, de emotie duidelijk aanwezig en de productie weet precies welke knoppen ingedrukt moeten worden.

Het is moderne emotionele pop volgens het grote handboek.

Pagina één: kwetsbaar beginnen.
Pagina twee: langzaam groeien.
Pagina drie: iedereen met de handen omhoog.

En eerlijk: Warren doet dat goed.

Je hoort in de verte inderdaad een beetje Gotye. Niet omdat het een kopie is, maar door dat gevoel van dramatische alternatieve pop: een opvallende stem, een beetje breekbaarheid en een nummer dat groter wil worden dan alleen een simpel refrein.

Alleen…

Bij Gotye zat er iets vreemds.

Iets ongemakkelijks.

Een hoekje dat niet helemaal recht stond.

Bij Passenger voelt alles juist heel zorgvuldig rechtgezet.

En dat is precies mijn probleem.

Het is bijna té goed ontworpen.

Een beetje alsof je een huis binnenkomt waar alles perfect ingericht is. Mooie meubels, dure lampen, alles klopt. Maar ergens mis je dat ene oude versleten stoeltje waardoor je weet dat er echt iemand woont.

Alex Warren zingt sterk. Dat moet gezegd worden. Zijn stem heeft emotie en hij weet hoe hij spanning moet opbouwen.

Maar raakt het?

Dat is persoonlijk.

Bij mij minder.

Soms hoor je de emotie meer dan dat je hem voelt.

Toch begrijp ik volledig waarom dit een Record of the Week kan zijn.

Want hitpotentie?

Enorm.

Dit is gemaakt voor grote momenten. Voor radio. Voor playlists. Voor mensen die in de auto ineens iets harder gaan zingen bij het refrein.

Het is toegankelijk zonder goedkoop te klinken.

En dat is ook een kwaliteit.

Een nummer hoeft niet jouw favoriet te zijn om goed gemaakt te zijn.

Soms kun je gewoon erkennen:

“Niet mijn ding… maar dit gaat scoren.”


Eindoordeel:

Cijfer: 7,0

Hitpotentie: 9,2

🌟 Record of the Week

🚗 Een nummer waarbij mijn smaak en de hitvoorspelling ruzie krijgen. Ik stap zelf niet helemaal in bij Passenger, maar de kans is groot dat heel veel anderen deze rit wél willen maken. Een vleugje Gotye, veel emotie en een gigantische commerciële motor

https://youtu.be/RGq8HhCxYrM?si=Ra0flvF_hhQAAf73