Barry Can't Swim – Dance Dance Dance★★★★½

🎧 DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

Barry Can't Swim – Dance Dance Dance

Een discobal op volle snelheid richting Ibiza

5

Sommige nummers zijn gemaakt om aandachtig met een koptelefoon te beluisteren. Andere zijn gemaakt om de woonkamer spontaan in een dansvloer te veranderen. Dance Dance Dance van Barry Can't Swim behoort zonder twijfel tot die tweede categorie. Nog voordat het nummer goed en wel op gang is gekomen, voel je dat stilzitten eigenlijk geen optie meer is.

En wat een discobal is dit.

Barry Can't Swim heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een van de spannendste namen binnen de elektronische muziek. Hij weet house, disco, jazz en soul moeiteloos met elkaar te verbinden zonder dat het geforceerd klinkt. Op Dance Dance Dance gooit hij daar nog een flinke schep glitter bovenop.

Vanaf de eerste seconde spat de energie uit de speakers. Het nummer is doordrenkt met de French touch waar Daft Punk, Cassius, Stardust en Alan Braxe ooit groot mee werden. Glimmende synthesizers vliegen alle kanten op, de pompende baslijn houdt het tempo hoog en daar tussendoor duikt ineens een heerlijke keytarsolo op die rechtstreeks uit een uitbundige jarenzeventigfantasie lijkt te zijn weggeplukt.

En dan zijn er nog die Franse vocal samples.

Ze lijken minstens zoveel plezier te hebben als de producer zelf. Het geeft het nummer een speelse uitstraling zonder kinderachtig te worden. Ik moest hardop lachen toen alles halverwege perfect samenkwam. Niet omdat het grappig bedoeld is, maar omdat je hoort hoeveel lol er in deze productie zit. Dat enthousiasme werkt aanstekelijk.

Je hoort de eerste minuten en voor je het weet sta je met een denkbeeldige cocktail in je hand te bewegen alsof je ongemerkt bent binnengelopen in een club ergens tussen Parijs en een zomerse fever dream op Ibiza.

Toch schuilt achter al die feestvreugde ook vakmanschap.

Barry Can't Swim begrijpt dat een goede dansplaat meer nodig heeft dan alleen een stevige beat. De opbouw klopt, de overgangen voelen natuurlijk en iedere nieuwe laag voegt iets toe. De productie klinkt rijk zonder overvol te raken. Er gebeurt veel, maar nergens wordt het chaotisch. Dat onderscheidt hem van veel producers die denken dat harder automatisch beter is.

Ik betrapte mezelf erop dat ik vooral bleef luisteren naar de kleine details. Een subtiele synthlijn op de achtergrond, een onverwachte ritmische verschuiving of een extra percussielaag die pas na een paar luisterbeurten echt opvalt. Dat maakt het nummer niet alleen geschikt voor de dansvloer, maar ook verrassend interessant voor thuis.

Is er dan niets op aan te merken?

Misschien mist het nummer een melodisch moment dat nog langer blijft hangen zodra de muziek is afgelopen. Dance Dance Dance leeft vooral van zijn groove en zijn energie. Dat is absoluut geen probleem tijdens het luisteren, maar maakt het iets minder memorabel dan de allerbeste danceklassiekers.

Toch doet dat nauwelijks af aan het plezier dat deze single uitstraalt. In een tijd waarin veel elektronische muziek soms wel erg serieus klinkt, kiest Barry Can't Swim juist voor vrolijkheid, spontaniteit en pure levenslust. En eerlijk gezegd mag daar best wat vaker ruimte voor zijn.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★½

Cijfer

9,0

🎯 Hitpotentie

9,2 / 10

🏁 De Alternatieve Muziekman zegt...

Ik word altijd blij van producers die techniek combineren met plezier. Dance Dance Dance is geen ingewikkeld kunstwerk dat je eerst moet analyseren. Het is een onweerstaanbare ode aan de French touch, disco en het nachtleven. Soms hoeft muziek maar één ding te doen: je laten glimlachen én laten bewegen. Barry Can't Swim slaagt daar met glans in.

https://youtu.be/IAjeuvvGiPk?si=JqqBt0_Pa22h_VoG

Natalie Imbruglia – Just Drive★★★★☆½

Natalie Imbruglia – Just Drive

Een nachtelijke autorit tussen melancholie en hoop

5

Sommige nummers doen iets bijzonders. Ze laten me niet direct denken aan de artiest zelf, maar aan een ander lied dat ooit hetzelfde gevoel opriep. Dat had ik meteen bij Just Drive van Natalie Imbruglia. Tijdens het luisteren moest ik voortdurend denken aan Dancing On My Own van Robyn. Niet omdat het een kopie is, maar omdat beide nummers dezelfde mix van melancholie, vrijheid en hoop uitstralen. Ik snap daarom heel goed waarom iemand op YouTube schreef: "It's giving Dancing on My Own vibes by Robyn." En eerlijk gezegd begrijp ik die vergelijking volledig.

Dat is overigens geen kritiek.

Integendeel.

Als je als artiest wordt vergeleken met een van de beste popsingles van deze eeuw, doe je iets ontzettend goed.

Natalie Imbruglia bewijst met Just Drive opnieuw waarom ze veel meer is dan de vrouw van Torn. De afgelopen jaren heeft ze zich ontwikkeld tot een zangeres die vooral kiest voor volwassen popmuziek, waarin emotie belangrijker is dan spektakel. Dat hoor je ook hier. De productie is modern zonder overdreven trendy te klinken. De synthesizers glinsteren subtiel op de achtergrond, terwijl de gitaren en drums precies genoeg warmte toevoegen om het nummer een organisch gevoel te geven.

Wat mij vooral aanspreekt, is de sfeer. Just Drive voelt als een autorit laat in de avond. De stad verdwijnt langzaam achter je in de achteruitkijkspiegel, de lichten weerspiegelen op een nat wegdek en even lijkt de wereld stil te staan. Dat zijn precies de momenten waarop muziek echt binnenkomt.

Natalie zingt met de rust en overtuiging van iemand die niets meer hoeft te bewijzen. Haar stem klinkt warm, kwetsbaar en geloofwaardig. Geen grote vocale uithalen, maar emotie die juist schuilt in de kleine nuances. Dat past perfect bij het karakter van het nummer.

Ik betrapte mezelf erop dat ik het refrein steeds sterker begon te vinden naarmate het nummer vorderde. Het is geen oorwurm die je na twintig seconden meezingt, maar een melodie die langzaam onder je huid kruipt. Dat zijn vaak de nummers die het langst blijven hangen.

Toch mis ik één ding. Waar Dancing On My Own uiteindelijk explodeert van emotie, blijft Just Drive iets meer binnen zijn veilige kaders. Ik had graag een moment gehoord waarop Natalie alles even loslaat. Een groter refrein of een onverwachte muzikale uitbarsting had het nummer misschien nog net dat extra zetje gegeven.

Maar misschien is dat ook niet de bedoeling. Just Drive kiest bewust voor subtiliteit. Het wil je niet overdonderen, maar meenemen. En daar slaagt het uitstekend in.

De vergelijking met Robyn blijft voor mij overeind, al kiest Natalie duidelijk voor een zachtere benadering. Waar Robyn de dansvloer gebruikt om een gebroken hart te verwerken, lijkt Natalie juist de stilte van een nachtelijke autorit op te zoeken. Twee verschillende wegen, maar met dezelfde emotionele bestemming.

En dat maakt Just Drive tot een bijzonder fijne popsingle. Geen revolutionaire stap in de popmuziek, maar wel een lied dat laat horen hoe krachtig eenvoud kan zijn wanneer melodie, sfeer en emotie perfect samenkomen.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★☆½

Cijfer

9,0

🎯 Hitpotentie

8,8 / 10

🏁 De Alternatieve Muziekman zegt...

Ik houd van popsongs die niet alleen lekker klinken, maar ook een gevoel oproepen. Just Drive doet precies dat. De vergelijking met Robyn begrijp ik heel goed, maar Natalie Imbruglia geeft er haar eigen warme en elegante draai aan. Misschien geen nieuwe Dancing On My Own, maar wel een poplied dat me met iedere luisterbeurt meer wist te raken. En dat is misschien wel het grootste compliment dat ik een nummer kan geven.

https://youtu.be/13_vL0X2flQ?si=gE1kfyQdaYGiPj1m

Bob Seger – Wait For Me Een verborgen parel die bewijst dat goede songs geen leeftijd kennen★★★★★

Sommige nummers hebben geen grote introductie nodig. Ze kruipen langzaam onder je huid, blijven daar hangen en laten je afvragen waarom je ze niet veel eerder hebt ontdekt. Dat gevoel had ik bij Wait For Me, de eerste single van Bob Segers zestiende studioalbum Face The Promise. Natuurlijk kende ik zijn grote klassiekers als Night Moves, Against the Wind en Turn the Page. Maar Wait For Me was jarenlang ongemerkt aan mij voorbijgegaan.

En wat was dat een aangename verrassing.

Bob Seger behoort tot die zeldzame artiesten die nooit afhankelijk zijn geweest van modetrends. Zijn muziek draait al decennialang om sterke melodieën, eerlijke teksten en een stem waarin je een heel leven hoort. Ook Wait For Me is daar een prachtig voorbeeld van. Geen overdreven productie, geen geforceerde modernisering, maar een lied dat volledig vertrouwt op zijn eigen kracht.

Vanaf de eerste pianoklanken ontstaat een warme, bijna troostende sfeer. De gitaren blijven bescheiden op de achtergrond en de subtiele strijkers geven het nummer extra diepte zonder de emotie te overdrijven. Alles klinkt natuurlijk. Alsof iedere muzikant precies weet dat het lied belangrijker is dan zijn eigen instrument.

Wat mij misschien nog wel het meest raakt, is de zang van Bob Seger. Zijn stem is niet perfect in de klassieke betekenis van het woord. Juist die lichte rafelrand maakt hem zo geloofwaardig. Iedere zin klinkt alsof hij uit eigen ervaring komt. Dat is iets wat je niet kunt produceren met techniek of studiotrucs.

Ik betrapte mezelf erop dat ik het nummer direct nog een keer opzette. Niet omdat ik iets gemist had, maar omdat ik simpelweg nog even in die sfeer wilde blijven. Dat gebeurt niet vaak. Goede muziek hoor je. Bijzondere muziek voel je. Wait For Me behoort voor mij duidelijk tot die tweede categorie.

De kracht van het nummer zit vooral in de eenvoud. Tegenwoordig lijken veel producties steeds groter, voller en luider te moeten klinken om op te vallen. Bob Seger kiest precies de tegenovergestelde route. Hij laat de melodie ademen en geeft de luisteraar de ruimte om het verhaal zelf in te kleuren. Dat getuigt van vertrouwen in zijn eigen songwriting.

Tijdens het luisteren moest ik denken aan Bruce Springsteen, Tom Petty en Jackson Browne. Artiesten die begrijpen dat een goed nummer niet afhankelijk is van spektakel. Toch blijft Bob Seger altijd herkenbaar. Zijn stem draagt een mengeling van kracht, melancholie en levenservaring die je maar zelden hoort.

Is Wait For Me een spectaculair nummer? Nee. En juist daarin schuilt de schoonheid. Het probeert nergens indruk te maken met een gigantisch refrein of een bombastische climax. Alles draait om gevoel. Misschien is dat ook de reden waarom het nummer pas na verloop van tijd echt binnenkomt. Dit is geen lied voor één vluchtige luisterbeurt, maar voor een rustige avond waarop je de muziek de tijd geeft.

Ik was eerlijk gezegd blij verrast. Soms denk je dat je de grote namen uit de muziekgeschiedenis wel kent, totdat één vergeten nummer je eraan herinnert hoeveel moois er nog te ontdekken valt. Wait For Me is voor mij zo'n ontdekking. Een tijdloze ballad die bewijst dat een goed lied nooit oud wordt.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★★

Cijfer

9,4

🎯 Hitpotentie

8,6 / 10

🏁 De Alternatieve Muziekman zegt...

Ik blijf graag nieuwe muziek ontdekken, maar soms zit de mooiste ontdekking juist verstopt in het verleden. Wait For Meis zo'n nummer. Geen vergeten klassieker omdat het minder goed is, maar omdat het overschaduwd werd door Bob Segers grootste hits. Voor mij was het een prachtige verrassing en misschien wel een van de mooiste ballads uit zijn rijke oeuvre.

https://youtu.be/Si9vZ6rX2Zk?si=q4sY_sSgVhyTbjm-

The Revivalists – Lost and Found

Niet alles wat gevonden wordt, blijkt ook de moeite waard

6

Soms verklapt een titel al bijna alles. Lost and Found roept verwachtingen op van een nummer over verdwalen, opnieuw beginnen of iets waardevols terugvinden. Mooie thema's, zeker. Maar helaas geldt in dit geval: een sterke titel maakt nog geen sterk nummer. En eerlijk gezegd zou ik dit lied het liefst weer terugleggen bij de afdeling gevonden voorwerpen.

The Revivalists hebben in het verleden laten horen dat ze prima rootsrock kunnen maken. Hun combinatie van southern rock, soul en americana leverde regelmatig sfeervolle nummers op waarin emotie en muzikaliteit elkaar versterkten. Daarom begon ik met goede moed aan Lost and Found.

Die hoop verdween echter al vrij snel.

Vanaf de eerste noten klinkt het allemaal ontzettend vertrouwd. Misschien wel té vertrouwd. De gitaren doen precies wat je verwacht, het ritme kabbelt rustig voort en de zang blijft veilig binnen de lijntjes. Alles is degelijk uitgevoerd, maar nergens gebeurt iets waardoor ik echt wakker schrik. Het voelt alsof ik dit nummer de afgelopen twintig jaar al tientallen keren heb gehoord, alleen dan door een andere band.

Daar zit meteen het grootste probleem.

Er is technisch weinig mis met Lost and Found. De productie is verzorgd, de muzikanten beheersen hun instrumenten en de zang klinkt solide. Maar vakmanschap alleen is niet genoeg. Ik zoek in een nummer ook een verrassing, een melodie die blijft hangen of een refrein dat me na afloop nog bezighoudt. Dat mis ik hier vrijwel volledig.

Ik betrapte mezelf er zelfs op dat mijn gedachten tijdens het luisteren afdwaalden. Dat gebeurt niet vaak, maar het zegt wel iets. Een goed nummer trekt je naar binnen. Dit nummer laat je juist rustig weer naar buiten lopen.

Misschien is dat ook de keerzijde van een veilige koers. The Revivalists kiezen hier voor een standaard country- en americana-aanpak zonder risico's te nemen. Dat zal ongetwijfeld liefhebbers van het genre aanspreken, maar voor mij blijft het allemaal te voorspelbaar. Er zit geen rafelrandje aan, geen onverwachte wending en geen moment waarop de band echt kleur bekent.

Dat is jammer, want juist in dit genre kunnen kleine details het verschil maken. Een opvallende gitaarpartij, een verrassende bridge of een emotionele uithaal had het nummer meer karakter kunnen geven. Nu blijft alles netjes op zijn plaats. Soms zelfs iets té netjes.

Misschien ben ik daardoor ook kritisch op de titel. Lost and Found suggereert een emotionele reis, maar muzikaal voelt het eerder als een veilige wandeling over een bekende route. Nergens krijg ik het gevoel dat de band echt iets nieuws heeft gevonden.

Dat maakt dit geen slecht nummer.

Wel een nummer dat waarschijnlijk snel uit mijn geheugen verdwijnt. En misschien is dat wel de hardste conclusie die je over muziek kunt trekken.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★☆☆

Cijfer

6,3

🎯 Hitpotentie

5,9 / 10

🏁 De Alternatieve Muziekman zegt...

The Revivalists leveren met Lost and Found een degelijk gespeeld, maar weinig verrassend nummer af. Aan het vakmanschap ontbreekt het niet, maar de melodie, spanning en originaliteit blijven achter. Soms is degelijk simpelweg niet genoeg. En hoe ironisch ook: dit is zo'n nummer dat ik eerlijk gezegd liever niet terugvind in mijn afspeellijst.

https://youtu.be/y9maUXH9308?si=sPO5rxC6T24jtMiT

Charli xcx – Music, Fashion, Film album recensie★★★★☆

Er zijn albums die de wereld veranderen. En er zijn albums die laten zien wat er gebeurt nádat de wereld is veranderd. Dat is precies waar Music, Fashion, Film van Charli xcx zich bevindt. Na de culturele explosie van BRAT lag de lat zo hoog dat bijna iedere artiest eraan onderdoor zou gaan. Hoe overtref je een plaat die uitgroeide tot een popcultureel fenomeen? Het eerlijke antwoord is: waarschijnlijk niet.

En misschien is dat precies de boodschap van dit album.

Niets is voor altijd.

Niet de hype. Niet de trends. Niet de eeuwige nummer-éénpositie. Zelfs een artiest die de popmuziek volledig op zijn kop zet, moet op een dag weer opnieuw beginnen. Charli xcx begrijpt dat als geen ander. In plaats van krampachtig nóg harder te schreeuwen, kiest ze op Music, Fashion, Film voor reflectie. Nog steeds eigenzinnig, nog steeds elektronisch, maar met een andere blik. Minder gericht op het volgende internetmoment en meer op de vraag: wat wil ík eigenlijk nog vertellen?

Dat hoor je vanaf de eerste minuut. De hyperpop is niet verdwenen, maar krijgt gezelschap van dromerige synthesizers, onverwachte breaks en nummers die meer ruimte nemen om zich te ontwikkelen. De productie blijft van een uitzonderlijk hoog niveau. Iedere beat klinkt futuristisch zonder kil te worden, terwijl de zang van Charli voortdurend balanceert tussen afstand en intimiteit. Ze klinkt zelfverzekerd, maar laat ook twijfel toe. Juist dat maakt deze plaat menselijk.

Het mooie is dat Charli geen poging doet om BRAT 2 te maken. Dat zou de makkelijkste weg zijn geweest. De streamingdiensten hadden gejuicht, de fans hadden het onmiddellijk herkend en de algoritmes waren tevreden geweest. Maar kunst ontstaat zelden door veilige keuzes. Charli kiest opnieuw voor risico. En risico's leveren nu eenmaal niet altijd een meesterwerk op, maar ze houden een artiest wel interessant.

Niet ieder nummer heeft dezelfde impact. Halverwege zakt de spanning af en toe iets weg. Sommige tracks lijken vooral een sfeer neer te willen zetten zonder echt te blijven hangen. Dat maakt Music, Fashion, Film minder direct dan zijn voorganger. Waar BRAT vrijwel voortdurend energie uitstraalde, vraagt dit album meer geduld van de luisteraar. Het is geen plaat die zichzelf na één luisterbeurt volledig prijsgeeft.

Maar misschien moeten we juist stoppen met alles langs de meetlat van BRAT te leggen. Dat album was een uitzonderlijk moment in de popgeschiedenis. Zulke platen maak je misschien maar één keer in je carrière. De vraag zou daarom niet moeten zijn of Music, Fashion, Film even baanbrekend is. De vraag is of Charli opnieuw iets maakt dat alleen zij had kunnen maken.

Het antwoord daarop is volmondig ja.

En misschien verdient juist dat het meeste respect. Charli twijfelde openlijk of dit album wel uitgebracht moest worden. Dat ze uiteindelijk tóch besloot de plaat uit te brengen, niet omdat de markt erom vroeg, maar omdat zíj vond dat deze muziek gehoord moest worden, zegt alles over haar als artiest. In een tijd waarin cijfers, streams en sociale media vaak belangrijker lijken dan creativiteit, kiest zij opnieuw voor haar eigen kompas.

Met Music, Fashion, Film bewijst Charli xcx dat echte kunstenaars niet leven van herhaling, maar van nieuwsgierigheid. Ze blijft zoeken, experimenteren en zichzelf uitdagen. Even baanbrekend als BRAT? Zeker niet. En daarom is het tegelijkertijd ook weer helemaal wél. Want vooruitgang betekent niet dat je jezelf kopieert; vooruitgang betekent dat je durft los te laten wat ooit werkte, om ruimte te maken voor iets nieuws.

Dat is misschien niet de gemakkelijkste weg.

Maar wel de moedigste.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★☆

Cijfer

8,8

🎯 Hitpotentie

8,4 / 10

🏁 De Alternatieve Muziekman zegt...

Je kunt een revolutie niet eindeloos herhalen. Met Music, Fashion, Film probeert Charli xcx dat gelukkig ook niet. Ze kiest voor ontwikkeling boven herhaling en voor artistieke vrijheid boven voorspelbaar succes. Dat levert misschien geen tweede BRAT op, maar wel een album dat opnieuw bewijst waarom zij een van de meest fascinerende popartiesten van deze generatie is.

https://youtu.be/hyEFDYzRYRg?si=ON5OaFo2taW-ltO_