Father John Misty - The Payoff★★★★☆

6

Er zijn artiesten die een liedje maken. En er zijn artiesten die een scène schrijven waarin ze zelf de hoofdrol spelen. Father John Misty zit heel nadrukkelijk in die tweede categorie. The Payoff is geen single, het is een soort monoloog met muziek eronder. En je zit ernaar te luisteren alsof je per ongeluk in een te dure toneelvoorstelling bent beland.

Vanaf het begin hoor je het al: dit wordt geen gezellig nummer. Piano, strijkers, een arrangement dat zich langzaam ontvouwt alsof iemand een oude fles wijn opent — met net iets te veel aandacht voor het moment. Alles klinkt doordacht, bijna overdreven bewust van z’n eigen schoonheid. En dat is precies waar Misty altijd een beetje op balanceert: briljant of zelfingenomen. Soms allebei tegelijk.

Zijn stem hangt ergens tussen crooner en cynicus. Alsof hij je iets romantisch wil vertellen, maar tegelijkertijd al weet dat het nergens op uitloopt. En dat maakt het interessant. Want waar andere singer-songwriters zich verliezen in sentiment, gooit hij er altijd een laag ironie overheen. Niet te dik, maar net genoeg om je op afstand te houden.

De opbouw van The Payoff is traag. Geen haast, geen refrein dat binnenkomt als een klap. Dit nummer ontvouwt zich zoals een goed verhaal dat doet: langzaam, met kleine details die pas later betekenis krijgen. En tegen de tijd dat je denkt: “Waar gaat dit heen?”, zit je er al middenin. Slim gespeeld.

Maar — en daar komt-ie — het is ook een beetje veel. Soms voelt het alsof Misty zó graag iets groots wil maken, dat hij vergeet dat minder ook genoeg kan zijn. Dan wordt het net iets te mooi, net iets te bedacht. Alsof hij zichzelf even hoort zingen en denkt: “Ja, dit is wel heel goed hè?” En dat is het moment waarop je als luisteraar een klein beetje afstand neemt.

Toch wint het nummer het uiteindelijk. Omdat het blijft hangen. Omdat het iets oproept. Omdat je, ondanks alles, toch geraakt wordt — al is het maar een beetje.

Is het pretentieus? Ja.
Is het goed? Ook ja.
Is het nodig? Dat is een andere discussie.

:
★★★★☆

Cijfer: 8,4

Hitpotentie: 6,5

Minder payoff dan verwacht, maar wel een intrigerende rit ernaartoe.

https://youtu.be/aPaTtyG05mk?si=qN6bdLp3qgFmowbB

Fright Years – Never Been Wrong★★★★☆

7

De titel alleen al: Never Been Wrong. Dat is dus precies het soort zelfvertrouwen waar je instinctief een beetje jeuk van krijgt. Alsof iemand op een verjaardag zegt dat hij “altijd wel gelijk heeft” en je meteen weet: dit wordt een lange avond. Gelukkig maakt Fright Years er geen irritant egotripje van, maar juist iets… verrassend menselijks.

Want dit nummer gaat helemaal niet over gelijk hebben. Het gaat over doen alsof je gelijk hebt, terwijl je diep van binnen allang weet dat je de plank volledig misslaat. En dat voel je. In de muziek, in de tekst, in die licht wankele zang die nét niet perfect wil zijn — en dat is precies de bedoeling.

De opening is meteen raak: een gitaarlijn die klinkt alsof hij iets probeert goed te maken, maar niet weet hoe. Daaronder een ritme dat rustig voortkabbelt, zonder haast. Geen bombast, geen stadionambities. Gewoon een nummer dat z’n eigen tempo bepaalt en daar niet van afwijkt. Verfrissend, in een wereld waar alles tegenwoordig na 15 seconden moet knallen.

De vocalen hebben iets breekbaars, maar ook iets koppigs. Alsof de zangeres zichzelf probeert te overtuigen van iets wat zij eigenlijk al verloren heeft. En dat geeft het nummer spanning. Niet groot en meeslepend, maar klein en onderhuids. Je voelt het meer dan dat je het hoort.

Het refrein komt niet als een explosie, maar als een soort realisatie. Geen “aha-moment”, eerder een zucht. En dat werkt. Het blijft hangen, niet omdat het zo catchy is, maar omdat het zo herkenbaar voelt. Iedereen heeft wel eens gedaan alsof hij gelijk had. En meestal weet je achteraf precies wanneer dat niet zo was.

Is het vernieuwend? Nee, dit wiel is al vaker uitgevonden.
Is het goed uitgevoerd? Zeker.
Is het eerlijk? Pijnlijk.

Dit is zo’n nummer dat niet meteen indruk maakt, maar langzaam onder je huid kruipt. En voor je het weet zit je het op repeat te luisteren terwijl je nadenkt over al die momenten waarop jij… nou ja, ook niet helemaal gelijk had.

Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,0

Hitpotentie: 7,2

Niet schreeuwerig, niet perfect — maar juist daardoor raak. En dat is uiteindelijk waar het om draait.

https://youtu.be/9K_HvaWNo8Y?si=uLuzd_KEpEtK7KC4

La Roux - Cabin Fever ★★★☆☆

6

Soms hoop je op vuurwerk. En krijg je… een sterretje. Cabin Fever van La Roux is precies dat. Niet slecht, absoluut niet. Maar ook niet dat moment waarop je denkt: “Zo, hier gaan we weer even terug naar 2009 en alles klopt weer.”

Want ja, laten we eerlijk zijn: de schaduw van Bulletproof hangt hier als een iets te aanwezige ex boven de relatie. Alles wat La Roux daarna doet, wordt daar onvermijdelijk langs gelegd. En Cabin Fever? Die haalt dat niveau niet. Niet eens in de buurt, eigenlijk.

De productie is netjes. Té netjes misschien. Die herkenbare synths zijn er wel, dat koude, strakke geluid waar je ooit verliefd op werd — maar het voelt alsof ze op halve kracht draaien. Alsof iemand heeft gezegd: “Doe maar veilig, Elly.” En dat is precies wat je niet wil bij dit soort muziek.

De vocalen van Elly Jackson zijn nog steeds prima. Die typische, licht afstandelijke delivery zit er nog. Maar waar het vroeger snijdend en urgent klonk, voelt het nu… comfortabel. En comfortabel is in popmuziek vaak gewoon een nette manier om “een beetje saai” te zeggen.

Het refrein blijft hangen, maar meer omdat het zich herhaalt dan omdat het echt binnenkomt. Je neuriet het mee, maar vijf minuten later ben je het ook weer kwijt. Geen schade, geen impact. Gewoon… aanwezig.

En dat is misschien wel het grootste probleem: dit nummer doet niks fout, maar ook niks bijzonders. Het is synthpop die je op de achtergrond zet terwijl je iets anders doet. Terwijl La Roux ooit muziek maakte die je aandacht opeiste en niet meer losliet.

Is het slecht? Nee.
Is het jammer? Ja.
Is het Bulletproof? Absoluut niet.

Eindoordeel:
★★★☆☆

Cijfer: 6,8

Hitpotentie: 6,2

Niet kapot, maar ook niet onverwoestbaar. Gewoon een beetje… cabin fever.

https://youtu.be/GV4U3wtz-O4?si=vmbVZtngF2MRjv1o

The Temper Trap - These Arms★★★★☆

7

Sommige nummers doen alsof ze je gaan troosten. These Arms van The Temper Trap doet dat niet eens alsof. Die komt gewoon naast je zitten, slaat een arm om je heen en blijft daar net iets te lang hangen. Waardoor het eerst warm voelt… en daarna een beetje ongemakkelijk wordt. Maar je laat het gebeuren.

Vanaf de eerste seconden hoor je dat typische Temper Trap-DNA: ijle gitaren die ergens tussen hoop en melancholie zweven, en dan natuurlijk die stem van Dougy Mandagi — hoog, kwetsbaar en altijd op het randje van breken. Alsof hij elk moment kan doorschieten naar falsetto-gebied waar alleen engelen en licht overspannen indie-zangers wonen.

Het nummer bouwt rustig op, zonder haast. Geen TikTok-refrein na 20 seconden, geen “kijk ons eens knallen” moment. Nee, dit is langzaam groeien, laagje voor laagje. En tegen de tijd dat je denkt: “komt er nog wat?”, zit je er al middenin. Slim. Irritant slim.

En dan het refrein. Groot, open, emotioneel. Niet subtiel, maar wel effectief. Dit is precies zo’n moment dat je live meebrult met een biertje in je hand terwijl je denkt dat je leven ineens ergens over gaat. Terwijl je vijf minuten later gewoon weer in de rij staat voor de wc. Maar hé — voor dat ene moment werkt het.

Wat dit nummer goed doet, is dat het nergens cynisch wordt. En dat is tegenwoordig bijna verdacht. Alles is oprecht. Alles voelt gemeend. En dat kan makkelijk misgaan — voor je het weet zit je in Coldplay-territorium waar elk gevoel met een smiley wordt afgerond. Maar These Arms blijft net aan de goede kant van de lijn.

Toch, eerlijk is eerlijk: vernieuwend is het niet. Dit is comfortfood. Bekend recept, goed uitgevoerd. En soms is dat precies wat je nodig hebt.

Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,3

Hitpotentie: 7,8

Niet baanbrekend, wel raak. En soms is dat gewoon genoeg.

https://youtu.be/c9c0Ty6bal0?si=-XXRjvVJjChSkLwH

People I’ve Met - Bastards★★★★☆

7

Je weet dat een nummer goed zit als de titel al eerlijker is dan de gemiddelde therapie-sessie. Bastards van People I’ve Met maakt geen vrienden met z’n naam, en doet vervolgens ook geen moeite om dat later nog goed te maken. Heerlijk.

Vanaf de eerste seconden hoor je: dit is indie met een randje zelfspot en een lichte allergie voor gladde productie. Een gitaar die net niet helemaal netjes klinkt, een ritme dat eerder voortkabbelt dan marcheert, en een stem die klinkt alsof hij het allemaal al eens heeft meegemaakt — en daar niet per se beter van is geworden.

Maar het geheim zit ’m hier niet alleen in het geluid. Nee, dit is zo’n nummer dat leeft door z’n verhaal. De tekst voelt als een lijstje van mensen die je liever niet meer tegenkomt, maar waarvan je toch weet dat ze ooit belangrijk waren. En dat maakt het ongemakkelijk herkenbaar. Iedereen heeft z’n eigen “bastards”. Sommigen zitten zelfs nog in je telefoon.

En dan die clip. Kijk, je kunt een nummer maken dat ergens over gaat, maar als je daar vervolgens een video bij plakt die nergens op slaat, ben je alsnog klaar. Hier niet. De clip vertelt gewoon een verhaal. Met personages, situaties, een begin en een einde — bijna alsof iemand er moeite voor heeft gedaan. Zeldzaam tegenwoordig. Het geeft het nummer net dat extra laagje waardoor je blijft hangen, ook nadat de muziek stopt.

Muzikaal bouwt het lekker op zonder ooit te ontploffen. Geen stadionrefrein, geen grote uithaal. Het blijft beheerst, bijna nonchalant. Alsof de band zelf ook denkt: “We gaan hier geen drama van maken, het is al erg genoeg.” En juist daardoor komt het binnen.

Is het vernieuwend? Nee.
Is het effectief? Absoluut.
Is het leuk? Op een licht cynische manier — ja.

Dit is zo’n track die je opzet met een glimlach en eindigt met een klein beetje zelfreflectie. Niet omdat je dat wil, maar omdat het gebeurt.

Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,0

Hitpotentie: 7,3

Lekker nummer, sterke clip, en een titel die je eigenlijk te vaak begrijpt.

https://youtu.be/oKc0OoUJLSg?si=a16xWPONzZV_P0Sk