WARHAUS – ONE DAY (LIVE @ LAURENSKERK, ROTTERDAM)
Eén piano. Eén stem. Een prachtige kerk. En kippenvel dat maar niet wil verdwijnen.
★★★★★ – 10/10
Soms hoor ik een nummer dat ik al ken, maar dat me in een nieuwe uitvoering ineens veel dieper raakt.
Dat gebeurt bij One Day van Warhaus.
Ik was al enthousiast over het origineel. Die donkere, hypnotiserende sfeer, de elektronische onderlaag en de bijzondere stem van Maarten Devoldere. Het nummer kreeg van mij eerder een negen.
Maar nu is er een liveversie.
En verdorie, wat een verschil!
Geen elektronica. Geen nadrukkelijke beat. Alleen een piano, een stem en een indrukwekkende ruimte.
Warhaus nam deze uitvoering op in de Laurenskerk in Rotterdam, samen met pianist Julien Libeer. Een jeugdvriend van Devoldere en bovendien een klassiek virtuoos.
Dat maakt deze samenwerking extra bijzonder.
Twee muzikanten die elkaar al sinds hun schooltijd kennen, komen jaren later samen in een prachtige kerk om een bestaand nummer volledig opnieuw tot leven te brengen.
En dat hoor je.
Want deze uitvoering voelt niet als zomaar een akoestische versie.
Het is bijna een ander liedje geworden.
Waar het origineel vooral een donkere, elektronische spanning oproept, draait het hier om kwetsbaarheid.
De piano van Julien Libeer klinkt prachtig.
Geen overbodige versieringen, geen muzikale krachtpatserij. Hij speelt met een verfijning waardoor iedere aanslag betekenis lijkt te krijgen.
En dan die stem van Maarten Devoldere.
Wat een ongelooflijk karakter heeft die man toch in zijn stem.
Een beetje Leonard Cohen.
Een vleugje Nick Cave.
En die typische melancholie die Warhaus zo bijzonder maakt.
Devoldere hoeft niet te schreeuwen om indruk te maken.
Juist wanneer hij bijna fluistert, komt de emotie binnen.
De akoestiek van de Laurenskerk doet de rest.
De klanken krijgen ruimte om langzaam weg te sterven. De stiltes worden onderdeel van de muziek.
En dat is misschien wel het mooiste aan deze uitvoering.
Hier durven twee muzikanten stil te zijn.
Dat klinkt eenvoudig, maar het is een kunst die tegenwoordig steeds zeldzamer wordt.
Veel muziek moet voortdurend harder, sneller en voller klinken.
Hier gebeurt precies het tegenovergestelde.
Alles wordt teruggebracht tot de essentie.
En daardoor komt het nummer juist harder binnen.
Ik moet denken aan de meest ingetogen momenten van The Slow Show, aan de melancholie van Nick Cave en aan de emotionele kracht van Fourth of July van Sufjan Stevens.
Muziek die niet alleen je oren bereikt, maar ook iets vanbinnen losmaakt.
En dat is precies wat ik zoek in muziek.
Natuurlijk blijft het origineel bijzonder. Die elektronische sfeer heeft zijn eigen aantrekkingskracht.
Maar deze uitvoering laat iets horen wat ik daarin minder sterk voelde.
De menselijke kwetsbaarheid achter de compositie.
Alsof Devoldere het nummer niet meer zingt voor een publiek, maar rechtstreeks voor één persoon.
En ik mag toevallig meeluisteren.
Mijn oordeel: vijf sterren. Een tien.
Niet omdat alles grootser of spectaculairder klinkt.
Maar omdat het kleiner is geworden.
En daardoor zoveel indrukwekkender.
Warhaus bewees met het origineel dat One Day een prachtig nummer is. In de Laurenskerk bewijst Maarten Devoldere dat een prachtige compositie soms alleen een piano en een beetje stilte nodig heeft om werkelijk onvergetelijk te worden.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★★ – 10/10
Plus: intense zang, schitterend pianospel, prachtige akoestiek en een ontroerende intimiteit.
Min: geen. Soms moet je gewoon erkennen dat iets volledig klopt.
Voor liefhebbers van: Nick Cave, Leonard Cohen, The Slow Show, Sufjan Stevens en de ingetogen kant van Elbow.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een absolute kandidaat voor de hoogste positie.
Eindoordeel: Een adembenemende livevertolking waarin Warhaus alle muzikale versiering weglaat en alleen de emotie overblijft.
Het origineel kreeg een negen. Deze uitvoering krijgt een tien. Soms zegt één piano meer dan een complete band.
10/10 – VIJF STERREN.
