Tony Tacheny - Prologue★★★☆☆

5

Prologue van Tony Tacheny is zo’n nummer waarbij je na een halve minuut denkt: wacht… wanneer begint het? En daarna besef je: oh, dit is het begin.

“Prologue” doet precies wat de titel belooft. Dit is geen afgerond liedje, geen hit, geen track die je even tussendoor opzet. Dit is een opening. Een sfeer. Een soort muzikale inademing voordat er misschien ooit iets groters komt.

Het nummer leunt zwaar op minimalisme. Een paar pianonoten, wat ambient-lagen, een beetje spanning die ergens in de lucht hangt maar nooit echt ontlaadt. Het voelt alsof je naar de eerste minuten van een film kijkt waarin nog niets gebeurt, maar je wel al weet dat het niet helemaal goed gaat aflopen.

En dat is interessant… maar ook een beetje lastig.

Want ja, het klinkt mooi. Zeker. Het heeft iets van de verstilde wereld van Ólafur Arnalds of Max Richter. Alleen mist het hier en daar nog een duidelijke richting. Het blijft hangen in sfeer zonder echt iets te worden.

Dat maakt “Prologue” meer een fragment dan een nummer. Iets wat je waardeert in een groter geheel, maar minder snel los opzet. Tenzij je in precies de juiste stemming bent: stil, nadenkend, misschien een beetje melancholisch.

Voor jou, met je liefde voor sfeer en muziek die langzaam binnenkomt, kan dit zeker werken. Maar je gaat ook voelen dat dit meer een begin is dan een bestemming.

Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 7,3
Hitpotentie: 4,6

“Prologue” bewijst vooral dat een mooi begin nog geen volledig verhaal maakt.

https://youtu.be/BqtqIqHupmA?si=DgQEZHYIX-Yx8N0B

BLOW - Superstar (Official Video★★★★☆

5

Superstar (Official Video) van BLOW is zo’n nummer dat begint alsof het klein wil blijven, maar ondertussen stiekem droomt van een veel groter leven.

“Superstar” voelt meteen als een beetje vreemd beestje. Elektronisch, een tikje arty, maar toch met een pophart dat klopt. Het begint ingetogen — een stem die bijna fluistert, een beat die voorzichtig op gang komt — en voor je het weet zit je midden in een nummer dat eigenlijk best catchy is zonder dat het dat heel hard wil toegeven.

En dat is precies de charme.

De clip helpt daar ook bij. Geen over-the-top spektakel, maar beelden die perfect aansluiten bij de sfeer: een beetje vervreemdend, een beetje stijlvol en vooral alsof alles nét niet helemaal klopt. Alsof je naar een droom kijkt waarin iemand probeert een popster te zijn, maar daar zelf nog niet helemaal in gelooft.

Muzikaal zit het ergens tussen Christine and the Queens en een meer minimalistische versie van James Blake. Dat spanningsveld tussen kwetsbaarheid en cool, tussen klein en groot. Alleen mist het soms net dat ene moment waarop het echt door het plafond gaat.

En daar zit ook de twijfel. Want “Superstar” is goed. Echt goed. Maar het voelt ook alsof het zichzelf een beetje inhoudt. Alsof het nummer nét niet durft om volledig los te gaan en daardoor blijft hangen in “interessant” in plaats van “onmisbaar”.

Voor jou, met je liefde voor melancholie, elektronische sfeer en muziek die iets eigens probeert te doen, is dit absoluut raak. Maar je gaat ook voelen dat er nog iets meer in had gezeten.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 7,2

“Superstar” bewijst vooral dat je geen schreeuw nodig hebt om op te vallen — maar soms wel een beetje lef.https://youtu.be/9VhkCB6Iv30?si=fZxf_8kD_UiFVBTz

Freedom Fry - Gene★★★★☆

7

Gene van Freedom Fry is precies wat jij zegt: perfecte zondagmuziek. Niet omdat het zo bijzonder is dat je stilvalt, maar juist omdat het zo prettig is dat je nergens over hoeft na te denken.

“Gene” klinkt alsof iemand de gordijnen opentrekt, koffie zet en besluit dat de wereld vandaag even niet ingewikkeld hoeft te zijn. Akoestische gitaren, een lichte beat, een beetje speelse zang en vooral een sfeer die nergens zwaar wordt. Dit is geen muziek voor grote emoties, dit is voor kleine momenten.

En dat doet Freedom Fry goed. Ze proberen niet meer te zijn dan ze zijn. Geen groot statement, geen diepzinnige boodschap die je moet ontcijferen. Gewoon een lekker nummer dat je dag iets aangenamer maakt. En eerlijk: daar is helemaal niks mis mee.

Muzikaal zit het ergens tussen Angus & Julia Stone en de lichtere kant van Vance Joy. Datzelfde zonnige, licht melancholische gevoel dat perfect past bij een rustige ochtend of een luie middag.

Alleen moet je er ook niet te veel van verwachten. Want als je wacht op een moment waarop het nummer je echt raakt of verrast, dan blijf je wachten. Het blijft allemaal netjes, veilig en een beetje braaf. Maar misschien is dat juist de bedoeling.

V

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 7,1

“Gene” bewijst vooral dat een perfecte zondag niet ingewikkeld hoeft te zijn. https://youtu.be/O2D5ccQMrYM?si=z5NFM-yBs_Jmj7Tn

AIR - All I Need feat. Beth Hirsch (Vegyn Version★★★★☆

6

All I Need (Vegyn Version) van AIR (feat. Beth Hirsch, bewerkt door Vegyn) is zo’n nummer waarbij je na afloop denkt: wacht even… vond ik dit nou mooi of viel ik gewoon een beetje weg?

En dat is geen zwakte. Dat is precies het punt.

Het origineel van “All I Need” is natuurlijk al zo’n breekbaar, bijna heilig nummer dat je er eigenlijk met je handen vanaf moet blijven. En toch doet Vegyn hier iets interessants: hij trekt het nog verder uit elkaar. Minder structuur, meer ruimte. Minder liedje, meer gevoel.

Maar ja… dat werkt niet altijd.

Soms voelt deze versie alsof hij nét niet landt. Alsof je naar een droom kijkt die je niet helemaal kunt onthouden. De stem van Beth Hirsch zweeft nog steeds prachtig boven alles, maar de basis onder haar voelt hier en daar wat losser, minder houvast. Dat maakt het spannender, maar ook minder direct.

Er zijn momenten waarop het echt binnenkomt. Waar de stilte, de klanken en die melancholie perfect samenkomen. En er zijn momenten waarop je denkt: ja, maar waar gaat dit eigenlijk heen? En dat is precies waarom je twijfelt.

Muzikaal zit het ergens tussen de ambientwereld van Brian Eno en de meer experimentele kant van moderne producers. Het is geen remake, geen remix in de klassieke zin. Het is meer een herinterpretatie. En daar moet je van houden.

Sterren: 

Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 5,2

“All I Need (Vegyn Version)” bewijst vooral dat twijfel soms precies is waar goede muziek begint.

https://youtu.be/Ch6QW3UC3cs?si=EraQL2Ew5E0VCF5-

Swim Deep - Mud★★★★☆

6

Mud van Swim Deep klinkt alsof iemand met modder aan z’n schoenen besluit dat het leven misschien niet zo schoon hoeft te zijn om goed te voelen.

“Mud” heeft die typische Swim Deep-sound: een beetje nonchalant, een beetje dromerig en vooral alsof het allemaal net niet helemaal af hoeft te zijn. Gitaren die licht zweven, een beat die meer slentert dan loopt en een zang die klinkt alsof hij net wakker is geworden en dacht: ach, laat ik dit ook maar even inzingen.

En gek genoeg werkt dat.

Het nummer voelt relaxed, bijna laks, maar nooit lui. Er zit een bepaalde charme in dat losse, dat ongedwongen. Alsof de band geen zin heeft om indruk te maken en daardoor juist iets oprechts neerzet. Een beetje die 90’s vibe waar alles iets rommeliger mocht zijn, maar daardoor ook echter voelde.

Tegelijk blijft “Mud” ook een beetje hangen in diezelfde sfeer. Geen moment waarop het echt loskomt, geen refrein dat je bij de keel grijpt. Het kabbelt. En dat is fijn, zolang je erin zit. Maar het maakt het ook minder memorabel.

Muzikaal zit het ergens tussen Blur in hun meer relaxte momenten en de dromerige kant van DIIV. Alleen mist het net dat scherpe randje dat het echt bijzonder maakt.

Sterren: ★★★★☆

Cijfer: 7,9
Hitpotentie: 7,0

“Mud” bewijst vooral dat een beetje rommel soms precies is wat een nummer nodig heeft.

https://youtu.be/eIbMKXEuTDk?si=3Hv1zAsaqpPy4sob