ALBUM RECENSIE Hiqpy SLOW DEATH OF A GOOD GIRL★★★★☆

4

Slow Death Of A Good Girl van Hiqpy is zo’n debuutplaat waar je na afloop vooral denkt: ja hoor, daar is weer zo’n band die ineens alles lijkt te kunnen. Alsof iemand shoegaze, grunge, indierock, pop en een handvol jarennegentigplaten in een blender heeft gegooid en daar vervolgens iets uit heeft gehaald dat tegelijk slim, luid en verrassend toegankelijk klinkt.

De hype rond Hiqpy was inmiddels zo groot geworden dat je bijna hoopte dat het zou tegenvallen. Gewoon uit principe. Twee jaar lang overal geroepen worden tot “de nieuwe grote Nederlandse indieband”, zalen uitverkopen zonder album en op festivals spelen alsof je al tien jaar meedraait: meestal eindigt dat in een plaat die vooral klinkt alsof iemand iets te graag wil bewijzen hoe goed hij is. En eerlijk, dat gevaar ligt hier soms ook op de loer.

Want “Slow Death Of A Good Girl” is niet bepaald subtiel. Alles mag groot, luid, dramatisch en vol. Gitaren vliegen alle kanten op, refreinen bouwen op tot enorme uitbarstingen en frontvrouw Abir Hamam zingt alsof iedere regel haar laatste kans is om gehoord te worden. Soms werkt dat geweldig. Soms denk je: jongens, misschien had één laag minder ook gemogen.

Wat Hiqpy slim doet, is dat ze nooit alleen maar lawaai maken. Onder al die gitaren, effecten en bombast zitten ook gewoon goede melodieën. Daardoor blijft het hangen. Het heeft iets van Wolf Alice, iets van PJ Harvey, een vleugje The Smashing Pumpkins en soms zelfs wat van de meer melodieuze kant van Elbow. Alleen dan met een Nederlandse band die overduidelijk heeft besloten dat klein denken voor andere mensen is.

Toch is niet alles perfect. Sommige nummers krijgen net iets te veel false endings, extra laagjes en muzikale spierballen. Alsof Hiqpy soms zo graag wil laten horen wat ze kunnen, dat ze vergeten dat een nummer soms ook gewoon klaar mag zijn. Als ze iets meer hadden gedoseerd, was dit misschien echt hét debuut van 2026 geworden. Nu is het “slechts” een heel erg goed debuut. 

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 8,2

“Slow Death Of A Good Girl” klinkt alsof Hiqpy de deur van de Nederlandse indiescene opentrapt en meteen de hele woonkamer erbij sloopt.

Peter Gabriel - Till Your Mind Is Shining (Bright-Side Mix★★★★☆

4

Till Your Mind Is Shining (Bright-Side Mix) van Peter Gabriel klinkt alsof iemand midden in een regenachtige dag besluit de gordijnen toch maar even open te doen. Niet meteen volle zon, geen overdreven vrolijk gedoe, maar wel precies genoeg licht om te denken: vooruit dan maar, misschien komt het toch nog goed.

Dat is ook meteen het verschil met die donkerdere “Dark-Side Mix”-achtige nummers die Peter Gabriel de laatste jaren vaak maakt. “Till Your Mind Is Shining (Bright-Side Mix)” heeft iets opener, iets zachter. Alsof hij na een uur nadenken over oorlog, verlies, ouder worden en de staat van de wereld ineens denkt: misschien moeten we af en toe ook gewoon even ademhalen.

Muzikaal zit het prachtig in elkaar. Die warme piano, die subtiele percussie, wat glinsterende synths op de achtergrond en daaroverheen die stem van Peter Gabriel die nog altijd klinkt alsof hij alles al heeft meegemaakt en daar nu rustig verslag van doet. Dat blijft zijn grote kracht: hij hoeft niet te schreeuwen om indruk te maken. Eén zin van Peter Gabriel voelt vaak al zwaarder dan een heel album van een gemiddelde nieuwe indieband.

Het nummer bouwt mooi op zonder ooit echt groot of bombastisch te worden. Geen stadionrefrein, geen rare productie-uitbarsting, geen moment waarop je denkt dat hij nog even wil bewijzen dat hij relevant is. Integendeel: juist doordat alles zo beheerst blijft, werkt het. Het heeft iets troostends. Een beetje alsof Elbow een avond doorbrengt met Brian Eno en besluit dat de wereld nog net niet helemaal verloren is.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 6,6

“Till Your Mind Is Shining (Bright-Side Mix)” bewijst vooral dat Peter Gabriel zelfs zijn lichtere nummers nog meer diepgang kan geven dan de meeste artiesten in hun complete carrière.

https://youtu.be/K4Ytg0VTPHs?si=NabLIDETs6EjfuZW

RECORD OF THE WEEK : Massive Attack, Tom Waits - Boots on the Ground★★★★★

4

🌟 Record of the Week

Boots on the Ground van Massive Attack en Tom Waits is niet zomaar een comebacksingle. Het is de eerste nieuwe single van Massive Attack in tien jaar tijd en meteen klinkt het alsof de wereld nog een stukje slechter is geworden sinds de laatste keer dat we ze hoorden. En eerlijk: daar zijn ze ongelooflijk goed in.

“Boots on the Ground” voelt als een donker volkslied voor een tijdperk waarin niemand elkaar nog vertrouwt, alles in brand lijkt te staan en zelfs de lucht klinkt alsof er ergens een fabriek ontploft is. Massive Attack maakt hier geen gezellig triphopnummer voor op de achtergrond. Nee, dit is muziek die langzaam een kamer binnenkruipt en daar vervolgens alle ramen dichtdoet.

En dan is er Tom Waits. Natuurlijk is er Tom Waits. Die man klinkt alsof hij al vijftig jaar leeft op koffie, rook en woede. Zijn stem is hier niet zomaar een gastrol, maar het kloppende hart van het nummer. Hij bromt, gromt en sleept zich door iedere zin alsof hij net uit een ingestorte bunker is komen lopen. Dat maakt “Boots on the Ground” zo sterk: Massive Attack hoeft niet veel te doen. Ze bouwen gewoon een donkere, dreigende wereld om Tom Waits heen en laten hem vervolgens alles afbreken.

Muzikaal zit het geweldig in elkaar. Een trage beat, kalme piano, elektronische ruis, wat dreigende strijkers op de achtergrond en steeds dat gevoel dat er ieder moment iets verschrikkelijks kan gebeuren. Het klinkt een beetje alsof Nick Cave, Trent Reznor en Massive Attack samen besloten hebben om de soundtrack te maken voor het einde van de wereld.

De lange versie met clip is absoluut de moeite waard, omdat je dan pas echt merkt hoe goed alles samenwerkt. De beelden, de sfeer, die onderhuidse spanning: het voelt meer als een korte film dan als een single. En misschien is dat precies wat Massive Attack na tien jaar stilte wilde zeggen: als we terugkomen, doen we het niet half.

Sterren: ★★★★★

Cijfer: 9,5
Hitpotentie: 7,2

“Boots on the Ground” bewijst vooral dat Massive Attack na tien jaar stilte nog altijd beter klinkt dan de meeste bands die nooit zijn weggeweest.

https://youtu.be/L-57FrioeuE?si=Tl4fV9S8Za_gsPHr

INDIE TOP 20 WEEK 16

Blog-inleiding

Er zijn weken waarin een hitlijst voelt als een spannend gevecht vol verrassingen en er zijn weken waarin iedereen gewoon braaf blijft staan waar hij staat, alsof het een rij bij de bakker is in een Brabants dorp. WEEK 16 zit daar een beetje tussenin. Thomas Azier blijft bovenaan staan met een nummer dat nog steeds klinkt alsof iemand een existentiële crisis heeft gegoten in een synthbad vol mist en neon. Ondertussen sluipen Oscar and the Wolf, Death Cab for Cutie en The Haunted Youth langzaam omhoog, terwijl nieuwkomers Temples en Lana Del Rey vooral bewijzen dat melancholie nog altijd beter verkoopt dan vrolijkheid.

Verder in deze lijst: donkere synths, kapotte liefdes, een cover die eigenlijk beter is dan verwacht en een paar nummers die klinken alsof ze rechtstreeks uit een regenachtige autorit door Engeland komen.

🌟 Record of the Week: Thomas Azier – Year In A Spiral
🎁 Kleine Verrassing: Oscar and the Wolf – Losing My Religion
💥 Oei, wat een drama: Doublespeak – Back To Nature

---

1. Thomas Azier – Year In A Spiral 🌟 Record of the Week

Een nummer dat nog steeds klinkt alsof iemand David Bowie, Depeche Mode en een existentiële crisis in een lift heeft opgesloten. Thomas Azier blijft zweven boven de rest.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,4
Hitpotentie: 8,3

2. Depeche Mode – Universal Soldier

Depeche Mode bewijst opnieuw dat ze zelfs op latere leeftijd nog donkerder kunnen klinken dan de gemiddelde Nederlandse novembermiddag.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,1
Hitpotentie: 7,9

3. The Boxer Rebellion – Last Of A Dying Breed

Nathan Nicholson klinkt alsof hij weer eens in een lege kamer staat te zingen tegen alles wat hij kwijtgeraakt is. En eerlijk: daar blijft hij akelig goed in.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 7,5

4. Muse – Be With You

Muse probeert weer eens groots, dramatisch en licht over de top te klinken. Gelukkig kunnen ze dat nog altijd beter dan bijna iedereen.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 7,8

5. Robyn – Blow My Mind

Robyn blijft de koningin van dansbare wanhoop. Alsof je huilend op de dansvloer staat, maar er toch geweldig uitziet.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 8,1

6. Manchester Orchestra – The Grocery (Live From Union Chapel)

Een nummer dat nog steeds klinkt alsof het rechtstreeks uit een kapot hart komt. Live misschien zelfs nog beter dan op plaat.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,2
Hitpotentie: 7,0

7. Peter Gabriel – What Lies Ahead (Dark-Side Mix)

Peter Gabriel blijft klinken alsof hij ieder nummer opneemt in een verlaten bunker vol synthesizers en wijze levenslessen.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 6,8

8. Death Cab For Cutie – Riptides

Alsof Ben Gibbard weer eens besluit dat verdriet eigenlijk nog steeds het mooiste onderwerp ter wereld is.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 7,2

9. Oscar and the Wolf – Losing My Religion 🎁 Kleine Verrassing

Normaal gesproken blijf je van R.E.M.-klassiekers af. Maar Max Colombie maakt er iets groots, donker en verrassend verleidelijks van.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 7,7

10. The Haunted Youth – Murder Me

The Haunted Youth blijft grossieren in dromerige wanhoop. Gelukkig klinkt dat nog altijd heerlijk.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 7,4

11. Ladytron – A Death In London

Ladytron klinkt alsof Londen volledig verlaten is en alleen de synthesizers nog branden. Dat bedoelen we positief.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 6,9

12. Fischer-Z – Strings

Een nummer dat ergens tussen melancholie, ironie en ouderwetse klasse blijft hangen. Niet hip, wel goed.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 5,8

13. WAISA Project – 2515

Klinkt alsof iemand een ruimteschip vol synths richting 1984 heeft gestuurd. Vreemd, maar intrigerend.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 6,7

14. Patrick Watson – We Fly For The Ones We Love

Patrick Watson blijft klinken alsof hij midden in een sneeuwstorm piano speelt in een verlaten theater.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 6,5

15. The New Pornographers – The Former Site

Slimme indiepop die net genoeg melancholie heeft om niet irritant vrolijk te worden.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 6,6

16. FINK – Wishing

Fink maakt weer zo’n nummer dat langzaam groeit en je pas drie dagen later volledig in zijn greep heeft.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 6,3

17. The Temper Trap – Sungazer

Alsof iemand The Temper Trap weer even herinnerde aan het feit dat ze ooit geweldige refreinen konden schrijven.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 6,8

18. Doublespeak – Back To Nature 💥 Oei, wat een drama

Een nummer dat iets te graag slim, alternatief en interessant wil zijn. Helaas vergeet het onderweg een beetje een liedje te worden.

Sterren: ★★☆☆☆
Cijfer: 5,9
Hitpotentie: 4,4

19. Temples – Vendetta

Psychedelische glitterrock met genoeg mysterie om interessant te blijven. Een beetje Bowie, een beetje Tame Impala en vooral veel rookmachines.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 7,0

20. Lana Del Rey – First Fight

Lana Del Rey doet weer precies wat Lana Del Rey altijd doet: prachtig verdrietig klinken alsof ze net een relatie heeft beëindigd in een motel langs Route 66.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 7,6

1.1 THOMAS AZIER - Year In A Spiral

 2.2 DEPECHE MODE -Universal Soldier

3.3 THE BOXER REBELLION - Last Of A Dying Breed

4.4 MUSE - Be With You

5.5 ROBYN- Blow My Mind

6.6 MANCHESTER ORCHESTRA- The Grocery (Live From Union Chapel )

7.7 PETER GABRIEL - What Lies Ahead ( Dark  -Side Mix) 

 

7.10 DEATH CAB FOR CUTIE - Riptides 

9.15 OSCAR AND THE WOLF - Losing My Religion (cover)

10.11  THE HAUNTED YOUTH - Murder Me 

11.7 LADYTRON - A Death In London

12.14  FISCHER-Z- Strings

13.18 WAISA Project - 2515*

 14.16 PATRICK WATSON - We Fly For The Ones We Love

15.17 THE NEW PORNOGRAPHERS - The Former Site 

16.19  FINK- Wishing

17.20 THE TEMPER TRAP -Sungazer

18.13 DOUBLESPEAK - Back To Nature

19.-- TEMPLES- Vendetta 

20.-- LANA DEL RAY- First Fight

Temples - Vendetta (★★★★☆

6

Vendetta van Temples klinkt alsof iemand een oude kaleidoscoop, een doos vol jarenzeventigplaten en een handvol glimmende synthesizers in een blender heeft gegooid. En eerlijk: daar zijn Temples vaak op hun best.

“Vendetta” heeft precies dat typische Temples-geluid: zweverige gitaren, veel echo, een beetje glamrock, een beetje psychedelica en vooral de overtuiging dat alles groter en kleurrijker mag klinken dan strikt noodzakelijk. Het nummer voelt alsof je in een oude sciencefictionfilm bent beland waar iedereen veel te mooie kleren draagt en de rookmachines nooit uitstaan.

Wat Temples slim doen, is dat ze ondanks al die retro-invloeden nooit klinken als een pure nostalgie-act. “Vendetta” voelt niet alsof ze gewoon een vergeten plaat van T. Rex of David Bowie kopiëren. Ze maken er iets eigens van. Dat refrein heeft iets aanstekelijks, de groove blijft hangen en ondertussen blijft alles net vreemd genoeg om interessant te blijven.

Muzikaal zit het vol kleine details. Die glijdende synths, de gitaren die alle kanten op dwarrelen, de zang die klinkt alsof hij ergens tussen droom en werkelijkheid hangt. Het is geen nummer dat je meteen volledig begrijpt, maar wel eentje dat steeds leuker wordt naarmate je hem vaker hoort. Een beetje zoals sommige platen van Tame Impala: eerst denk je “best aardig”, daarna merk je ineens dat je het al drie dagen neuriet.

Sterren: ★★★★☆

Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 7,0

“Vendetta” klinkt alsof Temples nog steeds weigert om normaal te doen. Gelukkig maar.

https://youtu.be/j4j5zPsiNOk?si=TWR9XyVnPLV7iRJu