DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

vrijdag 20 februari 2026

🌟 RECORD OF THE WEEK YUNGBLUD – Suburban Requiem★★★★★

Er zijn nummers die leven.
En er zijn nummers die al dood zijn voordat ze beginnen.

Suburban Requiem hoort duidelijk bij die tweede categorie.

En dat is een compliment.

Vanaf de eerste seconden klinkt Yungblud alsof hij net uit zijn eigen graf is gekropen. Niet dramatisch. Niet theatraal. Maar langzaam. Vermoeid. Alsof hij zelf ook nog niet zeker weet of hij terug wilde komen.

Een beetje zombie, inderdaad.

Maar wel een zombie met gevoel.

De piano sleept zich voort als een maandagochtend zonder koffie. Zijn stem hangt erboven als iemand die iets wil zeggen, maar niet meer weet tegen wie. De rebel van vroeger is er nog wel, maar hij staat nu achterin de kamer. Rookt. Zegt niets meer.

En dat is precies waarom dit werkt.

Dit is geen schreeuw.

Dit is de stilte na de schreeuw.

Halverwege komt er een moment waarop het nummer zichzelf optilt. Niet groot. Niet stadionachtig. Maar net genoeg om je eraan te herinneren dat er nog een hart klopt. Zwak. Maar aanwezig.

Je hoort hier een artiest die iets kwijt is. Misschien zijn onschuld. Misschien zijn woede. Misschien gewoon zijn energie.

En in plaats van het te verbergen, heeft hij er een liedje van gemaakt.

Dat is moedig.

En een beetje ongemakkelijk.

Zoals de waarheid altijd is.

Suburban Requiem is geen hit die je overdag opzet.

Dit is een nummer voor de nacht. Voor lege straten. Voor mensen die iets missen en niet precies weten wat.

En juist daarom blijft het hangen.

Niet omdat het leeft.

Maar omdat het weigert te verdwijnen.

Beoordeling: ★★★★★
Cijfer: 9,0

Hitpotentie: 8,4

Niet zijn luidste nummer.

Wel zijn meest eerlijke.https://www.youtube.com/watch?v=PqUBHqwWC-E

INDIE TOP 20 WEEK 8

🎧 INDIE TOP 20 – WEEK 8 (2026)

De Alternatieve Muziekman

Deze week is er één duidelijke conclusie: melancholie is weer gewoon toegestaan. Sterker nog, het staat op 1. Bands fluisteren weer, mannen van boven de zestig hebben weer gevoelens en zelfs Lykke Li is teruggekeerd uit het moeras van haar eigen verdriet. Ondertussen blijft The Boxer Rebellion zichzelf vermenigvuldigen alsof niemand het durft tegen te houden. Twee keer in de top 2. Dat is geen toeval. Dat is een coup.

1. The Boxer Rebellion – Hidden Meanings

Een nummer dat niet binnenkomt, maar zich langzaam in je nestelt. Alsof iemand voorzichtig je hart leent en vergeet terug te geven. Prachtig.
★★★★½ – 8,8
Hitpotentie: 7,9

2. The Boxer Rebellion – Flowers In The Water 🌟

Nog steeds een masterclass in gecontroleerd verdriet. Water, bloemen, pijn — alles is nat en niemand droogt zich af.
★★★★★ – 9,0
Hitpotentie: 8,5

3. Arctic Monkeys – Opening Night

Alex Turner klinkt alsof hij een hotelbar heeft gekocht en daar nooit meer weggaat. Zelfvertrouwen met een glas whisky.
★★★★☆ – 8,2
Hitpotentie: 8,0

4. Amber Run – Jane

Dit is geen liedje. Dit is een afscheid dat zich vermomt als hoop. Je gelooft het niet, maar je wilt het wel.
★★★★½ – 8,6
Hitpotentie: 7,8

5. Manchester Orchestra – The Grocery (Live)

Live is dit geen nummer meer maar een biecht. Je hoort een man die iets kwijt is en het nooit meer terugkrijgt.
★★★★★ – 9,1
Hitpotentie: 7,6

6. Romy – Love Who You Love

Warm. Open. En gevaarlijk oprecht. Alsof iemand eindelijk stopt met zich verstoppen.
★★★★☆ – 8,0
Hitpotentie: 8,2

7. Indochine – Sanna Sur La Croix

Frans drama dat weigert klein te blijven. Nicola Sirkis klinkt alsof hij nog steeds alles meent.
★★★★☆ – 8,1
Hitpotentie: 7,7

8. Matt Berninger – Blue Monday

Hij probeert sterk te blijven. Dat lukt niet. Gelukkig maar.
★★★★½ – 8,5
Hitpotentie: 7,5

9. Ladytron – A Death In London 🎁

Koud. Kil. Perfect. Londen is hier geen stad maar een diagnose.
★★★★☆ – 8,3
Hitpotentie: 7,9

10. Searows – In Violet

Zo breekbaar dat je zachter gaat ademen.
★★★★☆ – 8,0
Hitpotentie: 7,4

11. Daughter – Not Enough

Spoiler: het is nooit genoeg. En dat is precies de bedoeling.
★★★★½ – 8,7
Hitpotentie: 7,6

12. Band of Horses – Boat To Row

Een kampvuur zonder warmte. Maar je blijft zitten.
★★★★☆ – 8,1
Hitpotentie: 7,3

13. Nick Cave – Train Dreams

Nick Cave zingt alsof God even niet opneemt.
★★★★★ – 9,2
Hitpotentie: 7,2

14. Peter Gabriel – Put The Bucket Down

Zelfs op zijn leeftijd nog nieuwsgieriger dan iedereen onder de veertig. Irritant knap.
★★★★☆ – 8,0
Hitpotentie: 6,9

15. Perfume Genius – Undercurrent

Alsof je in een droom wakker wordt en besluit daar te blijven.
★★★★☆ – 8,2
Hitpotentie: 7,1

16. The New Pornographers – Votive

Slim. Licht. En net gevaarlijk genoeg om interessant te blijven.
★★★★☆ – 8,0
Hitpotentie: 7,5

17. Lykke Li – Luky Again 🆕

Ze klinkt alsof ze zichzelf niet vertrouwt. Dat maakt het perfect.
★★★★½ – 8,6
Hitpotentie: 8,3

18. Honey I'm Home – Wishful Thinking 🆕

Nog steeds de mooiste mist van Nederland. Je ziet niets, maar je voelt alles.
★★★★½ – 8,7
Hitpotentie: 7,4

19. Robyn – Talk To Me 💥

Ze wil praten. Jij wilt weg.
★★★☆☆ – 6,5
Hitpotentie: 6,8

20. The Church – Sacred Echoes (Part Two)

Een echo die te lang blijft hangen.
★★★½☆ – 7,2
Hitpotentie: 6,4

📊 Conclusie Week 8

🎁 Kleine Verrassing:
Ladytron – A Death In London

💥 Oei, wat een drama:
Robyn – Talk To Me

1.15 THE BOXER REBELLION - Hidden Meanings

2.1 THE BOXER REBELLION - Flowers In The Water *

3.2 ARTIC MONKEYS- Opening Night

4.3 AMBER RUN -Jane

5.9 MANCHESTER ORCHESTRA- The Grocery (Live From Union Chapel )

6.4 ROMY - Love Who You Love

7.5 INDOCHINE - Sanna Sur La Croix

8.6 MATT BERMINGER -Blue Monday

9.18 LADYTRON - A Death In London

10.14 SEAROWS- In Violet

11.11 DAUGHTER- Not Enough

12.12 BAND OF HORSES - (Binding Tim Is A ) Boat To Row

13.7 NICK CAVE - Train Dreams

14.16 PETER GABRIEL - Put The Bucket Down ( Bright -Side Mix)

15.17 PERFUME GENUIS - Undercurrent (Clean Heart)

16.13 THE NEW PORNOGRAPHERS- Votive

17.-- LYKKE LI - Luky Again *

18.-- HONEY I'M HOME - Wishful Thinking

19.8 ROBYN - Talk To Me

20.10 THE CHURCH- Sacred Echoes ( Part Two)

Foo Fighters – Your Favorite Toy★★★★☆

r zijn bands die ouder worden en nadenken: misschien moeten we wat rustiger aan doen.
En er zijn bands die denken: misschien moeten we nog één keer doen alsof we 28 zijn en alles nog kapot kan.

Foo Fighters kiest al 30 jaar consequent voor optie twee.

Your Favorite Toy begint met een gitaar die klinkt alsof hij iets recht wil zetten. Niet netjes. Niet diplomatiek. Gewoon: hier ben ik. Deal ermee.

En dan komt Dave Grohl. De enige man ter wereld die tegelijk kan klinken als een vrachtwagenchauffeur, een gebroken vader en een jongen die net zijn eerste bandshirt heeft gekocht.

Zijn stem zit vol scheuren. Niet omdat hij het niet kan. Maar omdat hij alles voelt. Of dat in elk geval heel overtuigend doet.

Het refrein komt niet. Het barst open.

Zo’n typisch Foo Fighters-moment waarbij je denkt: ja hoor, daar gaan we weer. En toch werkt het. Omdat ze het menen. Of omdat ze zo goed zijn geworden in doen alsof dat je het verschil niet meer hoort.

De kracht van dit nummer zit niet in originaliteit. Niemand gaat dit het meest vernieuwende nummer van het jaar noemen. Dit is geen kunstproject. Dit is geen moeilijke plaat voor mensen met een bril en een mening.

Dit is emotie met een versterker.

En ergens hoor je ook de schaduw. Het besef dat Foo Fighters niet meer onsterfelijk zijn. Dat er verlies is geweest. Dat elke schreeuw ook een manier is om iets niet te hoeven zeggen.

Dat maakt het groot.

Niet slim. Niet vernieuwend.

Maar groot.

Zoals Foo Fighters altijd groot zijn.

En dat is soms precies wat je nodig hebt.

Beoordeling:
Cijfer: 8,1

Hitpotentie: 8,6

Niet hun beste speelgoed.

Maar wel het speelgoed dat ze nooit weg zullen gooien.

watch

RECENSIE: Honey I'm Home – Wishful Thinking★★★★½

Er zijn bands die een liedje schrijven.
En er zijn bands die een mistbank organiseren waar toevallig geluid doorheen komt.

Honey I’m Home zit stevig in die tweede categorie.

Wishful Thinking klinkt namelijk niet alsof het begint. Het klinkt alsof het er altijd al was. Alsof je een kamer binnenloopt waar dit nummer al drie uur op repeat staat, en niemand meer weet wie het heeft opgezet. Inclusief de band zelf niet.

Wat meteen opvalt — en dat is geen detail, dat is het hele punt — is dat de melodie prachtig is. Echt belachelijk mooi zelfs. Maar ze verstoppen hem. Onder lagen ruis, galm en feedback. Alsof ze zich schamen voor hun eigen talent. Alsof iemand in de band heeft gezegd: “Jongens, dit is te goed. Gooi er snel een deken overheen.”

En dat doen ze.

De zang zweeft ergens tussen afstand en verlangen. Niet huilen. Niet praten. Meer… bestaan. Alsof de zanger in een andere kamer staat en zich afvraagt of het nog zin heeft om binnen te komen.

Je hoort hier waarom ze op Noorderslag dé band waren waar iedereen het over had. Niet omdat ze schreeuwen. Maar omdat ze weigeren te overtuigen.

Dat is lef.

De gitaren klinken alsof ze door water worden afgespeeld. Alles beweegt langzaam. Niets wil haasten. Dit is geen nummer voor mensen met haast. Dit is een nummer voor mensen die uit het raam staren en daarna niet meer weten waarom.

En ergens halverwege gebeurt er iets gevaarlijks.

Het wordt emotioneel.

Niet groot. Niet dramatisch.

Maar echt.

En dat is het moment waarop je weet: dit blijft hangen.

Niet als een hit.

Maar als een herinnering.

Honey I’m Home is geen band die op de deur klopt.

Ze staan al binnen.

En ze gaan voorlopig nergens heen.

Beoordeling: ★★★★½
Cijfer: 8,7

Hitpotentie: 7,4

Geen hit voor de massa.

https://www.youtube.com/watch?v=i1U0Trjp4Rk

donderdag 19 februari 2026

Rikas – Last Train To London★★★★☆

Een cover van Last Train To London is vragen om problemen.

Want het origineel van Electric Light Orchestra is heilig. Dat is geen liedje, dat is een tijdperk. Disco, romantiek, trein gemist, leven gemist — alles in één.

En dan komt Rikas.

Niet met een kopie. Gelukkig niet. Maar met een versie die klinkt alsof hij per ongeluk in IJsland is opgenomen met een glimlach en een gekleurde trui.

Ja — die vergelijking klopt:

Je hoort duidelijk de vrolijke, licht naïeve, synthpop-aanpak van Daði & Gagnamagnið.

Alles is lichter. Luchtiger. Minder drama, meer speelsheid.

De baslijn blijft natuurlijk overeind — want zonder die bas heb je geen bestaansrecht — maar de productie is schoner. Moderner. Minder disco, meer indiepop. Minder nacht, meer dag.

En dat is even wennen.

Want waar het origineel verlangde naar iets dat al weg was, klinkt dit alsof ze er vrede mee hebben.

De zang is ontspannen. Misschien iets té ontspannen. Je mist dat randje urgentie. Dat gevoel dat je echt die trein móét halen. Hier lijkt het meer: ach, we zien wel wanneer de volgende komt.

Maar.

En dat is belangrijk.

Het werkt.

Niet als vervanging. Niet als verbetering. Maar als een alternatieve realiteit. Een versie waarin het leven minder zwaar voelt.

Is het beter dan het origineel? Natuurlijk niet.
Is het respectloos? Absoluut niet.
Is het geslaagd? Ja.

Omdat ze het hun eigen maken.

★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 7,7

Geen trein vol drama, maar een vrolijke rit met een glimlach. Rikas mist misschien de urgentie, maar niet de charme.

watch