ALBUM RECENSIE : EELS – COOKIE HAPPENED★★★½ – 7/10

EELS – COOKIE HAPPENED

★★★½ – 7/10

Ik heb een hekel aan digitale cookies. Op iedere website moet ik tegenwoordig eerst onderhandelen over mijn privacy voordat ik überhaupt iets mag lezen. Maar voor Eels maak ik graag een uitzondering. Al moet ik eerlijk zeggen dat Mark Oliver Everett ditmaal niet zijn beste koekjes heeft gebakken.

En dat vind ik jammer.

Want Eels heeft bij mij een bijzondere plaats. Sinds Beautiful Freak ben ik gecharmeerd van die merkwaardige combinatie van melancholie, zwarte humor en prachtige melodieën.

Een man die over de ellende van het leven kan zingen en je toch met een glimlach achterlaat.

Dat is een talent.

Met Cookie Happened, alweer zijn zestiende studioalbum, kijkt Everett terug op het leven. Op fouten, verloren kansen, vriendschap en de wetenschap dat uiteindelijk alles voorbijgaat.

Een vrolijk onderwerp voor bij de koffie.

Het album begint met Clobbered, een verrassend opgewekt nummer met een bijna ouderwetse popmelodie. Een prima opening, al mis ik de eigenzinnige scherpte van zijn beste werk.

Bij Cap In Hand herken ik gelukkig onmiddellijk de Eels die ik graag hoor. Everett klinkt vermoeid en doorleefd, terwijl hij terugkijkt op zijn fouten en probeert het goed te maken.

Geen groot drama.

Gewoon een man die toegeeft dat hij er soms een puinhoop van heeft gemaakt.

Dat klinkt behoorlijk menselijk.

All Forgotten is voor mij een van de mooiste momenten. Met strijkers en een ingetogen arrangement bezingt Everett de vergankelijkheid van het bestaan.

Alles wat we meemaken, verdwijnt uiteindelijk.

Dat is een sombere gedachte, maar Everett weet er iets troostrijks van te maken.

Precies daarin schuilt zijn kracht.

Ook Taking Pictures raakt me. Een sobere pianoballad waarin de eenzaamheid bijna tastbaar wordt.

Hier hoor ik weer waarom ik Eels zo waardeer.

Geen ingewikkelde productie.

Geen overdreven muzikale gebaren.

Gewoon een stem, een piano en een gevoel dat blijft hangen.

Congratulations To Me heeft een prachtige titel. Everett feliciteert zichzelf eigenlijk met het feit dat hij het allemaal zover heeft geschopt.

En eerlijk gezegd mag dat best.

Na alles wat deze man heeft meegemaakt, is het bereiken van de volgende verjaardag al een prestatie.

Misschien moeten we daar allemaal wat vaker bij stilstaan.

I'm On Standby is eveneens een hoogtepunt. Een warm lied over vriendschap en er voor iemand zijn wanneer het leven tegenzit.

Dat spreekt me aan.

Want uiteindelijk zijn het niet de grote successen die het leven bijzonder maken, maar de mensen op wie je kunt rekenen.

Bij Dum Dums komt gelukkig ook de droge humor terug. Everett kijkt naar de wereld en constateert dat er nogal wat idioten rondlopen.

Daarvoor hoef je tegenwoordig alleen maar vijf minuten sociale media te openen.

En met The Way I Was Made sluit hij het album af met een persoonlijke beschouwing over wie hij is geworden.

Mooi, eerlijk en zonder onnodig sentiment.

Waarom dan toch maar drieënhalve ster?

Omdat ik muzikaal te weinig word verrast.

Nummers als Bamboozled Again en New Story zijn aardig, maar missen voor mij die onvergetelijke melodieën die Eels vroeger zo bijzonder maakten.

Ook de productie blijft vaak binnen vertrouwde grenzen.

Ik mis de onverwachte wendingen van Electro-Shock Blues en de eigenzinnige schoonheid van Daisies of the Galaxy.

Misschien leg ik de lat te hoog.

Maar dat krijg je wanneer een artiest in het verleden zulke prachtige albums heeft gemaakt.

Cookie Happened is geen slecht album. Integendeel. Er staan verschillende ontroerende nummers op.

Alleen blijft het geheel voor mij net iets te braaf.

Toch begrijp ik de gedachte achter de titel. Die komt van Koekiemonster: wees niet verdrietig omdat het koekje op is, maar blij dat het er geweest is.

En misschien is dat wel precies wat Everett ons wil vertellen.

Geniet van wat je hebt gehad.

Ook wanneer er uiteindelijk alleen kruimels overblijven.

---

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★½ – 7/10

Melodieën: ★★★½
Teksten: ★★★★½
Emotie: ★★★★½
Originaliteit: ★★★☆☆
Productie: ★★★½
Herbeluisterbaarheid: ★★★½

Mijn favoriete nummers: All Forgotten, Taking Pictures, I'm On Standby, Cap In Hand en Congratulations To Me.

Plus: persoonlijke teksten, herkenbare Eels-melancholie en enkele prachtige ingetogen nummers.

Min: te weinig muzikale verrassingen en niet alle composities blijven even sterk hangen.

Voor liefhebbers van: Beck, Sparklehorse, Elliott Smith, Grandaddy en natuurlijk Eels.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★½ – Vooral All Forgotten en I'm On Standby.

Eindoordeel: Cookie Happened is een warm en persoonlijk album, maar haalt voor mij niet het niveau van de beste Eels-platen.

Digitale cookies blijf ik weigeren. Maar die van Eels accepteer ik nog altijd. Zelfs wanneer ik ditmaal vooral dankbaar ben voor de kruimels.

7/10 – DRIEËNHALVE STER.

https://youtu.be/xS23dbbH9v4?si=_ySGufdEab7SKqf5

TEMPER CITY – SEX & DRUGS★★★½ – 7/10

TEMPER CITY – SEX & DRUGS

De muis is verliefd op de kat. Ik iets minder op het nummer.

★★★½ – 7/10

Sex & Drugs. Met zo'n titel verwacht je natuurlijk van alles. Een uit de hand gelopen feestje, een stevige portie rock-'n-roll of op zijn minst een paar muzikanten die zich behoorlijk misdragen. Maar Temper City komt met een muis die verliefd wordt op een kat. En eerlijk gezegd vind ik dat een stuk leuker dan het nummer zelf.

Ik maakte eerder dit jaar kennis met Temper City dankzij Self Aware. Een uitstekende single die onmiddellijk mijn aandacht trok.

Een sterke melodie, een aantrekkelijke alternatieve sound en vooral een refrein dat bleef hangen.

Daar wilde ik meer van horen.

Na Reverse Psychology is er nu Sex & Drugs, de derde single van dit veelbelovende trio.

En natuurlijk was ik nieuwsgierig.

De band bestaat uit zanger Eytan Peled en producers Aviv Barenholtz en Chen Kordova. Samen hebben ze een geluid ontwikkeld dat ergens tussen alternatieve rock en moderne pop ligt.

Toegankelijk, maar met voldoende karakter om interessant te blijven.

Alleen merk ik bij deze nieuwe single dat de balans iets te veel richting de commerciële kant doorslaat.

Sex & Drugs klinkt verzorgd en heeft een prettig tempo. De zang van Peled is overtuigend en de productie zit uitstekend in elkaar.

Daar valt weinig op af te dingen.

Maar ik mis de onmiddellijke aantrekkingskracht van Self Aware.

Dat nummer had iets eigens.

Een melodie die zich zonder toestemming in mijn hoofd nestelde.

Bij Sex & Drugs blijft die muzikale verrassing wat meer uit.

Het refrein is aangenaam, maar niet bijzonder sterk. En hoewel de combinatie van elektronica en gitaren prima werkt, klinkt het geheel me iets te berekend.

Alsof Temper City inmiddels precies weet hoe je een moderne alternatieve hit moet produceren.

En daar schuilt een gevaar.

Want wanneer je voortdurend probeert een hit te maken, vergeet je soms dat een beetje eigenzinnigheid minstens zo belangrijk is.

Gelukkig is er de videoclip.

En die is werkelijk leuk bedacht.

We volgen een muis die voortdurend achter blokjes kaas aanzit. Totdat het beestje uiteindelijk verliefd wordt op een kat.

Dat lijkt me vanuit biologisch oogpunt niet de verstandigste keuze.

Maar ja, de liefde maakt blind.

En soms blijkbaar ook behoorlijk dom.

De beelden sluiten uitstekend aan bij de betekenis van het nummer. Temper City stelt de vraag of moderne relaties nog draaien om echte gevoelens of vooral om de voortdurende jacht op kortstondige opwinding.

Een interessante gedachte.

Want we leven in een tijd waarin alles onmiddellijk beschikbaar moet zijn.

Liefde, aandacht, bevestiging.

En als het niet binnen vijf minuten werkt, swipen we gewoon verder.

De muis uit de videoclip begrijpt daar vermoedelijk weinig van.

Die ziet een kat en denkt: dat wordt mijn grote liefde.

Succes ermee.

Wat ik vooral waardeer, is dat de band een serieus onderwerp met humor weet te presenteren.

Geen zwaar aangezette dramatiek.

Gewoon een slim verhaal waarin je zelf de boodschap kunt ontdekken.

Maar dan zet ik het beeld uit.

En blijft er een aardig, maar minder opvallend nummer over.

Misschien ben ik verwend geraakt door Self Aware.

Dat zou kunnen.

Maar juist omdat Temper City met die single zoveel indruk maakte, verwacht ik inmiddels iets meer dan een goed geproduceerde poprocksong.

Ik wil opnieuw verrast worden.

Een onverwachte melodie.

Een refrein dat zich vastbijt.

Of een muzikaal moment waardoor ik onmiddellijk op de herhaalknop druk.

Dat gebeurt hier helaas niet.

Toch schrijf ik Temper City zeker niet af.

Integendeel.

Deze band heeft talent en weet hoe je aantrekkelijke muziek maakt.

Alleen hoop ik dat ze bij hun volgende single wat minder bezig zijn met de perfecte formule en wat meer vertrouwen op hun eigenzinnigheid.

Voorlopig wint de muis het van de muziek.

En dat is toch een opmerkelijke prestatie voor een dier dat aan het einde verliefd wordt op zijn natuurlijke vijand.

---

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★½ – 7/10

Zang: ★★★★☆
Melodie: ★★★½
Productie: ★★★★☆
Originaliteit: ★★★☆☆
Videoclip: ★★★★★
Herbeluisterbaarheid: ★★★½

Plus: sterke zang, verzorgde productie en een originele videoclip met humor en een duidelijke boodschap.

Min: minder verrassend dan Self Aware, een wat voorspelbaar refrein en iets te veel commerciële gladheid.

Voor liefhebbers van: The Neighbourhood, Twenty One Pilots, Arctic Monkeys en moderne alternatieve poprock.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★½ – Een kanshebber, maar Self Aware overtuigde mij meer.

Eindoordeel: Temper City levert met Sex & Drugs een aardige single af, maar weet het niveau van Self Aware niet te evenaren. De videoclip is ditmaal het absolute hoogtepunt.

De muis valt voor de kat. Ik val vooral voor de videoclip.

7/10 – DRIEËNHALVE STER.

https://youtu.be/P6hRwlLHW-E?si=iCTBL-6fTCQaaERf

JAMES BLUNT – CIRCLES ★★★ – 6/10

JAMES BLUNT – CIRCLES

De videoclip is leuker dan het liedje. En dat zegt eigenlijk genoeg.

★★★ – 6/10

James Blunt heeft een nieuwe single. En ik moet iets bekennen: ik vind de videoclip eigenlijk leuker dan het nummer. Dat gebeurt me niet vaak. Normaal gesproken luister ik naar muziek en zijn de beelden een aardige bijkomstigheid. Bij Circles betrap ik mezelf erop dat ik vooral blijf kijken.

Dat is natuurlijk niet helemaal de bedoeling van een muziekrecensie.

Maar vooruit.

James Blunt is een artiest waarover de meningen nogal verdeeld zijn. Voor de een is hij de gevoelige singer-songwriter achter You're Beautiful. Voor de ander de man die dat nummer nét iets te vaak op de radio heeft laten horen.

Zelf behoor ik tot geen van beide kampen.

Ik vind dat Blunt absoluut mooie liedjes kan schrijven. Vooral wanneer hij zijn emoties niet probeert te verbergen achter een al te gladde productie.

Neem Monsters.

Een prachtig nummer dat me werkelijk wist te raken.

Daar hoor je een zanger die iets te vertellen heeft.

En dat mis ik bij Circles een beetje.

De nieuwe single begint aangenaam. Een warme melodie, een herkenbare stem en een arrangement dat netjes wordt opgebouwd.

Niets mis mee.

Blunt zingt bovendien overtuigend. Zijn stem heeft nog altijd dat karakteristieke, licht breekbare geluid waarmee hij zich onmiddellijk onderscheidt van andere Britse popzangers.

Maar naarmate het nummer vordert, merk ik dat mijn aandacht langzaam verslapt.

De melodie is prettig, alleen niet bijzonder verrassend.

Het refrein probeert emotioneel uit te pakken, maar raakt me minder dan ik had gehoopt.

Alles klinkt verzorgd.

Misschien zelfs iets té verzorgd.

Alsof iemand bij de platenmaatschappij heeft gezegd: James, maak nog eens zo'n mooi gevoelig nummer waar niemand bezwaar tegen kan hebben.

En dat is precies mijn bezwaar.

Ik mis een beetje avontuur.

Een onverwachte muzikale wending.

Een arrangement dat niet voortdurend de veiligste route kiest.

Of een melodie die na één luisterbeurt niet meer uit mijn hoofd verdwijnt.

Dat laatste gebeurt bij Circles helaas niet.

En dan is er de videoclip.

Die vind ik dus een stuk interessanter.

De beelden geven het nummer een extra dimensie en zorgen ervoor dat ik langer blijf hangen dan de muziek op zichzelf waarschijnlijk zou doen.

Blunt heeft bovendien gevoel voor zelfspot. Dat waardeer ik enorm.

Het is een eigenschap die je bij sommige artiesten met een veel grotere mond tevergeefs zoekt.

Hij neemt zijn muziek serieus, maar gelukkig niet altijd zichzelf.

Dat maakt hem sympathiek.

En het zorgt ervoor dat ik de videoclip met meer plezier bekijk dan ik vooraf had verwacht.

Maar een goede videoclip maakt nog geen geweldige single.

Dat blijft voor mij het probleem.

Wanneer ik mijn ogen sluit en alleen luister, hoor ik een degelijk popnummer dat nergens echt boven zichzelf uitstijgt.

De zang is goed.

De productie is professioneel.

De melodie is toegankelijk.

Alleen ontbreekt die bijzondere vonk.

En juist van James Blunt weet ik dat hij tot veel meer in staat is.

Misschien is Circles een nummer dat na meerdere luisterbeurten groeit.

Dat sluit ik niet uit.

Maar voorlopig blijf ik vooral hangen bij de beelden.

En eerlijk gezegd is dat voor een muzikant toch een wat merkwaardig compliment.

Mijn advies? Bekijk vooral de videoclip. En luister daarna nog eens zonder beeld. Dan begrijp je misschien waarom ik deze keer wat zuiniger ben met mijn sterren.

---

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★ – 6/10

Zang: ★★★★☆
Melodie: ★★★☆☆
Productie: ★★★½
Originaliteit: ★★½
Videoclip: ★★★★½
Herbeluisterbaarheid: ★★★☆☆

Plus: sterke zang, warme melodie, verzorgde productie en een aantrekkelijke videoclip.

Min: te voorspelbaar, weinig muzikale verrassingen en een refrein dat onvoldoende indruk maakt.

Voor liefhebbers van: James Blunt, James Morrison, Passenger en toegankelijke Britse singer-songwriterpop.

INDIE TOP 20-potentie: ★★☆☆☆ – Voorlopig geen serieuze kandidaat.

Eindoordeel: Circles is een aangename maar weinig verrassende single. James Blunt bewijst opnieuw dat hij kan zingen, maar het nummer mist de emotionele kracht van zijn beste werk.

Soms vertelt een videoclip meer dan duizend woorden. Jammer alleen dat de muziek ditmaal niet helemaal kan meekomen.

6/10 – DRIE STERREN.

https://youtu.be/jQoZl3Yj1hQ?si=mhnASfoORdZKUXxD

U2 – THE GREATEST SHOW ON EARTH★★★★½ – 9/10

U2 – THE GREATEST SHOW ON EARTH

Sorry, U2-haters. Ze kunnen het nog steeds!

★★★★½ – 9/10

Sorry, beste U2-haters. Ik heb slecht nieuws voor jullie. U2 heeft een nieuwe single uitgebracht. En hij is verdraaid goed ook. Sterker nog: met The Greatest Show On Earth bewijzen Bono en zijn mannen dat ze nog altijd grootse muziek kunnen maken. En daar mogen jullie gerust een beetje chagrijnig van worden.

Want laten we eerlijk zijn: U2 is tegenwoordig een band waar je bijna verplicht een mening over moet hebben.

Te groot. Te commercieel. Bono heeft een te grote mond. De band zou zijn beste tijd allang achter zich hebben.

Ik ken de verhalen inmiddels.

Maar ik beoordeel liever de muziek.

En die is hier bijzonder sterk.

Vanaf de eerste gitaarklanken van The Edge zit ik rechtop.

Wat een gitarist!

Dat kenmerkende geluid, die galmende gitaarlijnen en dat fantastische gevoel voor ruimte. Niemand laat een gitaar zo klinken als The Edge.

En onmiddellijk denk ik aan Where the Streets Have No Name.

Niet omdat U2 zichzelf letterlijk herhaalt, maar vanwege diezelfde opbouw. Dat gevoel dat de muziek steeds groter wordt en je langzaam wordt meegenomen naar iets bijzonders.

Ik heb dat gemist.

De gitaarpartijen lijken zich voortdurend verder uit te strekken. De spanning neemt toe en de ritmesectie geeft het nummer precies de kracht die het nodig heeft.

Adam Clayton speelt zijn bas zoals hij dat al vijftig jaar doet: ogenschijnlijk eenvoudig, maar onmisbaar.

En Larry Mullen Jr. laat horen waarom zijn drumwerk zo bepalend is voor het geluid van U2.

Geen overbodig technisch vertoon.

Gewoon een ritme dat het nummer vooruitstuwt.

En dan Bono.

Ik geef toe dat zijn zang me de afgelopen jaren niet altijd even sterk heeft overtuigd.

Soms wilde hij net iets te graag laten horen dat hij nog steeds Bono was.

Maar hier?

Hier zingt hij uitstekend.

Zijn stem heeft karakter, overtuiging en vooral emotie. Hij begint betrekkelijk ingetogen, maar groeit met de muziek mee.

En wanneer het nummer zijn hoogtepunt bereikt, hoor ik weer die zanger die me ooit wist te raken met With or Without You, Bad en One.

Niet omdat hij nog precies klinkt zoals veertig jaar geleden.

Gelukkig niet.

Een stem mag ouder worden.

Zolang de emotie maar overeind blijft.

En dat gebeurt hier.

Ook tekstueel heeft het nummer iets te vertellen. Liefde, vertrouwen en de vraag hoe je elkaar blijft vasthouden wanneer het leven ingewikkeld wordt.

Geen revolutionair onderwerp, maar Bono weet er nog altijd iets groots van te maken.

De samenwerking met Brian Eno, die meeschreef aan het nummer, is bovendien een mooie verwijzing naar een van de creatiefste periodes uit de geschiedenis van U2.

En dan die videoclip!

Anton Corbijn heeft opnieuw de regie verzorgd. De beelden uit de Californische woestijn passen uitstekend bij de grootse uitstraling van het nummer.

Mooi dat deze samenwerking nog altijd bestaat.

Heb ik ook kritiek?

Een beetje.

Het nummer volgt behoorlijk nadrukkelijk de klassieke U2-formule: ingetogen beginnen, langzaam opbouwen en uiteindelijk groots uitpakken.

Vernieuwend is dat niet bepaald.

Maar waarom zou een band zijn grootste kwaliteit moeten verbergen om modern te klinken?

The Edge hoeft van mij echt niet ineens een synthesizer aan te schaffen om indruk te maken op de TikTok-generatie.

Laat die man alsjeblieft gitaar spelen.

Want dat doet hij nog altijd fenomenaal.

Met The Greatest Show On Earth krijg ik precies wat ik van U2 hoop te horen: sterke melodieën, een indrukwekkende opbouw en een zanger die werkelijk iets te vertellen heeft.

Misschien is dit geen nieuwe Where the Streets Have No Name.

Dat zou ook wel erg veel gevraagd zijn.

Maar het nummer roept wel hetzelfde gevoel op.

En dat is een enorm compliment.

U2 hoeft zichzelf niet opnieuw uit te vinden. Ze moeten vooral blijven doen waar ze zo ontzettend goed in zijn.

Grootse muziek maken.

Sorry, U2-haters. Jullie kunnen weer even achteraan aansluiten. Ik zet het nummer nog een keer op.

---

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Gitaarwerk The Edge: ★★★★★
Zang Bono: ★★★★½
Melodie: ★★★★½
Opbouw: ★★★★★
Originaliteit: ★★★½
Herbeluisterbaarheid: ★★★★★

Plus: fenomenaal gitaarwerk van The Edge, sterke zang van Bono, prachtige spanningsopbouw en de vertrouwde grootsheid van U2.

Min: weinig vernieuwend; de klassieke U2-formule is duidelijk herkenbaar.

Voor liefhebbers van: U2, Simple Minds, The Alarm en de grootse rockmuziek van de jaren tachtig.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de nummer 1.

Eindoordeel: U2 bewijst dat ze na vijftig jaar nog altijd meeslepende muziek kunnen maken. The Edge schittert, Bono overtuigt en het nummer roept herinneringen op aan hun beste werk.

Je hoeft niet van U2 te houden. Maar beweren dat deze mannen niet meer kunnen spelen? Luister eerst maar eens naar The Greatest Show On Earth.

9/10 – VIERENHALVE STER.

https://youtu.be/TUuVOW7XogA?si=tp8V0BWOjvUqkCjV

INDIE TOP 20 VRIJDAG 16 OKTOBER 2026