Vanaf de eerste seconde weet je het al.
Dit komt niet uit 2026.
Dit komt uit een cassettebandje dat iemand per ongeluk heeft laten liggen in 1983.
Home van The Philharmonik heeft die warme, zonnige groove die je tegenwoordig bijna niet meer hoort. Bas die niet speelt maar wandelt. Synths die glimmen zonder irritant te worden. En daaroverheen een stem die klinkt alsof hij je persoonlijk welkom wil heten.
En ja — die vergelijking hangt meteen in de lucht:
Earth, Wind & Fire.
Niet zo groot. Niet zo legendarisch. Maar wel dat gevoel. Dat optimisme. Dat geloof dat muziek je even kan optillen uit je eigen hoofd.
Het refrein is simpel. Misschien zelfs een beetje té simpel. Maar het werkt. Je voelt het. Het wil niet indrukwekkend zijn. Het wil warm zijn.
En dat is het.
Je hoort dat dit met liefde is gemaakt. Geen ironie. Geen moderne afstand. Gewoon funk, soul en een beetje nostalgie. Het soort nummer waarbij je automatisch langzamer gaat lopen zonder dat je het doorhebt.
Maar.
En nu komt het eerlijke stuk.
Het blijft ook een beetje veilig.
Je mist dat ene moment waarop het écht losgaat. Waarop de blazers binnenstormen en alles overnemen. Het blijft netjes. Te netjes misschien.
Toch maakt dat het niet minder prettig.
Dit is geen hit die de wereld verandert. Dit is een nummer dat je dag beter maakt.
En soms is dat genoeg.
★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 7,5
Warm, nostalgisch en oprecht. Geen revolutie, maar wel een fijne plek om even thuis te komen.
