vrijdag 31 juli 2026
Record of the Week – Ella Langley – Choosin' Texas★★★☆☆ (
Record of the Week – Ella Langley – Choosin' Texas
Soms gaat de prijs niet naar je favoriete nummer, maar naar het mooiste verhaal
Laat ik meteen eerlijk zijn. Choosin' Texas van Ella Langley is niet het nummer dat ik de afgelopen week het vaakst heb opgezet. Sterker nog, muzikaal doet het me eigenlijk verrassend weinig. De moderne countrysound, de voorspelbare opbouw en het veilige refrein liggen nu eenmaal ver af van mijn eigen muzieksmaak. Geef mij maar Editors, Elbow, The National of Peter Gabriel.
En toch...
Deze week krijgt Ella Langley van De Alternatieve Muziekman de titel Record of the Week.
Niet omdat Choosin' Texas voor mij het beste nummer van de week is, maar omdat het soms goed is om verder te kijken dan je eigen smaak. Achter deze hit schuilt namelijk een verhaal dat minstens zo mooi is als de muziek zelf.
Ella Langley is geen artiest die gisteren ineens uit de lucht kwam vallen dankzij één viral filmpje. Ze heeft jarenlang gewerkt aan haar carrière. Kleine zalen, eindeloze optredens, kilometers maken, liedjes schrijven, blijven geloven in jezelf terwijl succes nog ver weg lijkt. Dat is tegenwoordig bijna ouderwets. In een tijd waarin algoritmes soms belangrijker lijken dan talent, is haar doorbraak vooral een beloning voor doorzettingsvermogen.
En daar heb ik enorm veel respect voor.
Muzikaal doet Choosin' Texas precies wat je van een hedendaagse countrypopsingle mag verwachten. De gitaren klinken stevig, de productie is strak en radiovriendelijk, en Ella Langley zingt met overtuiging. Haar stem heeft karakter en geloofwaardigheid. Je hoort dat ze deze muziek leeft.
Toch mis ik persoonlijk iets. Ik wacht tijdens het luisteren steeds op een onverwachte wending, een bijzonder arrangement of een melodie die me echt verrast. Dat moment komt helaas nooit. Het nummer blijft netjes binnen de lijntjes kleuren. Voor veel luisteraars zal dat juist de kracht zijn. Voor mij voelt het iets te veilig.
Maar soms draait muziek niet alleen om originaliteit.
Soms draait muziek om timing.
Om jarenlang blijven knokken totdat eindelijk alles op zijn plek valt. Dan wordt een nummer ineens groter dan alleen de noten die je hoort. Dan wordt het een symbool van volhouden.
En eerlijk is eerlijk: dat vind ik misschien nog wel mooier dan de plaat zelf.
Ik gun Ella Langley dit succes van harte. Niet omdat Choosin' Texas mijn favoriete single van het jaar is, maar omdat ik altijd bewondering heb voor artiesten die niet opgeven. Muziek is een marathon, geen sprint. En Langley bewijst dat geduld uiteindelijk beloond kan worden.
Misschien is dat wel de echte boodschap van deze week.
Niet ieder Record of the Week hoeft mijn persoonlijke smaak perfect te vertegenwoordigen. Soms verdient een artiest die titel omdat hij of zij laat zien dat passie, hard werken en volhouden uiteindelijk toch worden beloond. Dat verhaal is minstens zo inspirerend als een geweldige melodie.
De Alternatieve Muziekman zegt: Choosin' Texas zal niet in mijn persoonlijke Top 10 van 2026 eindigen. Daarvoor mis ik de eigenzinnigheid waar ik zo van houd. Maar het succes van Ella Langley voelt volledig verdiend. Deze Record of the Week is daarom vooral een eerbetoon aan alle muzikanten die jarenlang blijven geloven in hun droom. Want soms is de grootste hit niet het liedje, maar de weg die eraan voorafging.
★★★☆☆ (3 van de 5 sterren)
Cijfer: 6,9/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Een enorme hit voor de countrywereld en een terechte beloning voor een artiest die jarenlang heeft gevochten voor haar doorbraak. Niet mijn smaak, wél mijn respect.
INDIE TOP 20 VRIJDAG 31JULI
1.1 BECK - In The Night
2.2 EDITORS - Rush
3.3 THOMAS AZIER - Room Of Love
4.4 KINGFISHR- The Sun Will Never Settle
5.2 INTERPOL- Iron City
6.7 PETER GABRIEL -I Belong To The Sky(Dark-Side Mix )
7.8 BRANDON FLOWERS - Paradise
8 .9 THE TEMPER TRAP -Runaway
9.11JOHNNY MARR - Ophellia
10.13 HOWARD JONES - Stand Up
11.12 YELLO- Around The Sun
12.14 TAME IMPALA-Hummer
13.15 TAMINO -Raven
14.16 WHEN IN ROME - Human Nature
15.17 ECHO &THE BUNNYMEN - Brussels Is Haunted
16.18 LADYTRON - In Blood
17.19 EELS - All Forgotten
18.--SHEARWATER FT. LAURIE ANDERSON -You And Your Dog
19.5 MYLENE FARMER - C'est à Qui le Tour?
20.10 DEATH CAB FOR CUTIE - Stone Over Water
donderdag 30 juli 2026
Paolo Conte – Max retro ★★★★★
Paolo Conte – Max
Een tijdloos Italiaans meesterwerk waarin stilte net zo veel zegt als woorden
Sommige liedjes vertellen een verhaal met honderden regels tekst. Andere hebben aan een paar zinnen genoeg. Paolo Conte's Max, afkomstig van het prachtige album Aguaplano uit 1987, behoort tot die laatste categorie. Het is een wonderlijk, stijlvol en diep ontroerend nummer waarin de Italiaanse grootmeester een overleden vriend bezingt. Opmerkelijk genoeg gebruikt Conte daarvoor nauwelijks woorden. Het grootste deel van het nummer is instrumentaal. En juist daardoor komt de emotie des te harder binnen.
Dat is de kracht van Paolo Conte.
Waar veel artiesten hun gevoelens uitleggen, laat Conte de muziek het werk doen. De paar regels tekst die hij zingt, zijn voldoende om de herinnering aan "Max" tot leven te brengen. De rest vult de luisteraar zelf in. Dat vraagt lef, want in een tijd waarin alles letterlijk moet worden uitgelegd, kiest Conte juist voor suggestie.
Vanaf de eerste pianoklanken voel je dat Max geen doorsnee liedje is. De warme piano vormt het hart van de compositie, terwijl subtiele blazers, accordeon, contrabas en zachte percussie het nummer langzaam inkleuren. Het klinkt alsof je door een verlaten Italiaanse straat loopt, vlak na zonsondergang. Er hangt melancholie in de lucht, maar ook schoonheid. Geen zwaar verdriet, eerder een liefdevolle herinnering aan iemand die gemist wordt.
Paolo Conte's karakteristieke stem blijft uniek. Die hese, bijna fluisterende voordracht klinkt niet als een zanger die indruk wil maken, maar als iemand die een herinnering deelt met een goede vriend. Zijn stem heeft iets doorleefds. Je hoort de jaren, de wijsheid en de kwetsbaarheid. Dat maakt Max ongelooflijk geloofwaardig.
Wat dit nummer zo bijzonder maakt, is dat het zich volledig onttrekt aan de wetten van de popmuziek. Er is geen groot refrein, geen spectaculaire climax en geen voorspelbare opbouw. In plaats daarvan ontvouwt zich een muzikale film waarin ieder instrument een eigen rol speelt. De piano vertelt, de blazers antwoorden en de stilte ertussen zegt soms nog meer dan de noten zelf.
Het is ook een prachtig voorbeeld van hoe muziek herinneringen kan bewaren. Conte beschrijft zijn overleden vriend niet uitvoerig. Hij hoeft dat ook niet. Iedereen die ooit iemand heeft verloren, zal iets van zichzelf in Max herkennen. Juist doordat zoveel onuitgesproken blijft, wordt het nummer universeel.
Bijna veertig jaar na de oorspronkelijke release klinkt Max nog steeds verrassend fris. Natuurlijk hoor je de warme analoge opname uit de jaren tachtig, maar nergens voelt het gedateerd. Integendeel. De combinatie van jazz, chanson, Italiaanse volksmuziek en subtiele klassieke invloeden maakt het tijdloos.
De Alternatieve Muziekman zegt: Max is geen nummer dat je vluchtig beluistert. Dit is muziek die je stil maakt. Paolo Conte bewijst dat een paar regels tekst soms voldoende zijn om een compleet leven op te roepen. De rest doet de muziek. Wonderlijk, stijlvol en hartverscheurend mooi. Een tijdloos Italiaans meesterwerk dat niet schreeuwt om aandacht, maar fluistert... en juist daardoor nog veel harder binnenkomt.
(5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,8/10
Hitpotentie: ⭐⭐☆☆☆
Geen hit voor de massa, maar een blijvende klassieker. Max is het bewijs dat echte kunst geen trends volgt en geen houdbaarheidsdatum kent. Een van Paolo Conte's mooiste composities
Big Little Lions – My Home★★★★☆½
Big Little Lions – My Home
Een warm folklied met een vleugje Mumford & Sons en Monsters of Men
Er zijn van die nummers die niet proberen de wereld te veranderen. Ze willen je simpelweg een goed gevoel geven. My Home van Big Little Lions is precies zo'n lied. Geen bombast, geen overdreven productie en geen geforceerde emotie. Gewoon een prachtig geschreven folkpopnummer dat je langzaam omarmt als een warme deken op een regenachtige zondagmiddag.
Big Little Lions – het Canadese duo van Helen Austin en Paul Otten – heeft al jaren een reputatie opgebouwd met eerlijke, melodieuze songs waarin samenzang centraal staat. Op My Home laten ze opnieuw horen waarom ze zo geliefd zijn binnen de folk- en indiewereld. Dit is muziek die oprecht voelt, zonder ook maar één seconde sentimenteel te worden.
Vanaf de eerste gitaarakkoorden is de sfeer gezet. Een akoestische gitaar vormt de basis, waarna zachte percussie en subtiele toetsen het nummer langzaam laten groeien. Het arrangement is bewust eenvoudig gehouden, waardoor alle aandacht uitgaat naar de stemmen van Austin en Otten. Hun samenzang is prachtig in balans: warm, zuiver en vol emotie.
Tijdens het luisteren dwalen je gedachten onvermijdelijk af naar bands als Of Monsters and Men en Mumford & Sons. Niet omdat Big Little Lions hen kopieert, maar omdat dezelfde ingrediënten aanwezig zijn: akoestische instrumenten, meerstemmige zang en een gevoel van verbondenheid. Toch kiest het duo voor een veel ingetogener aanpak. Waar Mumford & Sons vaak uitpakt met grote explosies van banjo's en stampende drums, blijft My Home juist klein en persoonlijk.
De tekst draait om thuiskomen. Niet alleen letterlijk, maar vooral emotioneel. Het gaat over de plek waar je jezelf kunt zijn, waar herinneringen leven en waar mensen op je wachten. Dat thema is universeel en daardoor raakt het nummer gemakkelijk een gevoelige snaar. Iedereen heeft immers zijn eigen betekenis van "thuis".
De productie is bijzonder smaakvol. Alles klinkt warm en organisch. Geen overdreven effecten of gladgestreken popgeluid, maar echte instrumenten die mogen ademen. Juist daardoor voelt My Home authentiek. Je hebt het idee dat het duo tegenover je zit in een kleine huiskamer, spelend voor een handvol luisteraars.
Toch is dit geen nummer dat de hitlijsten zal bestormen. Daarvoor is het te rustig en te bescheiden. Maar misschien is dat juist de kracht. Big Little Lions kiest niet voor snelle aandacht, maar voor duurzaamheid. Dit is een lied dat je over vijf jaar opnieuw opzet en dat nog steeds hetzelfde warme gevoel oproept.
De Alternatieve Muziekman zegt: My Home is een klein muzikaal geluksmoment. Met een snufje Of Monsters and Men, een vleugje Mumford & Sons en vooral een flinke dosis eigen charme levert Big Little Lions een folkparel af die recht uit het hart lijkt te komen. Geen revolutionair nummer, maar wel een dat je stil laat glimlachen. En soms is dat precies wat muziek moet doen.
★★★★☆½ (4,5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,0/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Een uitstekende kandidaat voor folk- en indieplaylists. Misschien te bescheiden voor de grote hitlijsten, maar een nummer dat bij liefhebbers van warme akoestische pop ongetwijfeld een vaste plek zal veroveren.
Abonneren op:
Posts (Atom)