Beck - Heart Is A Drum★★★★★

4

Heart Is A Drum van Beck is inmiddels elf jaar oud, maar klinkt nog steeds alsof het speciaal gemaakt is voor zondagochtenden waarop de koffie net te slap is, de regen tegen het raam tikt en je eigenlijk nergens heen hoeft.

“Heart Is A Drum” komt van Morning Phase, die plaat waarop Beck ineens besloot dat hij niet meer de gekke man met de rare samples en slappe cowboyhoed wilde zijn, maar een soort Californische verdrietprofessor. En eerlijk: dat stond hem verrassend goed.

Het nummer heeft iets ongelooflijk rustgevends. Akoestische gitaren, zachte strijkers, een beetje echo, veel ruimte en die stem van Beck die klinkt alsof hij zelf ook niet helemaal wakker is. Alsof hij midden in een verlaten woonkamer zit met een gitaar, een kop thee en een hoofd vol herinneringen waar hij eigenlijk niet meer aan wilde denken.

“Heart Is A Drum” is typisch zo’n nummer waarbij je halverwege niet meer weet of je nu blij, verdrietig of gewoon moe bent. En juist daarom werkt het. Het is melancholisch zonder zwaar te worden, mooi zonder overdreven sentimenteel te zijn. Een beetje alsof Nick Drake, Bon Iver en de rustigste versie van Beck samen besluiten dat de wereld best even wat langzamer mag draaien.

Voor jou, met je liefde voor melancholie, rustige zondagmuziek en artiesten die sfeer belangrijker vinden dan haast, is dit natuurlijk precies raak. Het heeft iets van de zachtere kant van Elbow, maar ook van de troostende melancholie die je zo mooi vindt in The Slow Show.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 5,9

“Heart Is A Drum” bewijst vooral dat Beck op zijn best is wanneer hij ophoudt met gek doen en gewoon even stil durft te zijn.

https://youtu.be/_6Zp84XH6Eo?si=Io9OmWPqTJ9bZnkc

DE STAAT -The King★★★★★

7

The King van De Staat klinkt alsof iemand een dictator, een rockconcert en een slechte droom in een blender heeft gegooid. En eerlijk: daar zijn De Staat nog altijd ontzettend goed in.

“The King” is geen subtiel nummer. Het komt binnen als een stomp in je maag. Vanaf die eerste beat voelt het alsof er iets dreigends aankomt. Die zware bas, die hoekige gitaren, die half geschreeuwde zang van Torre Florim die klinkt alsof hij tegelijk de wereld wil veroveren en slopen. Het nummer heeft iets primitiefs, iets bijna tribaal. Alsof je naar een sekte kijkt die net een nieuwe leider heeft gekozen en daar verrassend enthousiast over is.

Dat is ook meteen waarom “The King” zo goed werkt. Het nummer gaat over macht, ego en mensen die zichzelf veel te belangrijk vinden. En dat doet De Staat natuurlijk niet door er een lief akoestisch liedje van te maken. Nee, ze bouwen er een soort muzikaal monster van. Een refrein dat bijna meer gebruld dan gezongen wordt, een groove die blijft stampen en een sfeer die ergens tussen rock, elektronica en totale gekte in hangt.

Muzikaal zit het geniaal in elkaar. Alles voelt strak, zwaar en gecontroleerd. Geen noot te veel, geen moment te weinig. Het klinkt alsof Queens of the Stone Age, Nine Inch Nails en een boze fanfare samen een staatsgreep proberen te plegen.

En dan live. Want laten we eerlijk zijn: De Staat is zo’n band die je eigenlijk live moet zien om echt te begrijpen hoe goed ze zijn. “The King” op plaat is al indrukwekkend, maar live verandert het in iets dat bijna fysiek aanvoelt. Alsof de vloer onder je voeten beweegt en iedereen in de zaal tegelijk besluit dat subtiel doen voor later is.

Sterren: ★★★★★

Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 7,8

“The King” bewijst vooral dat De Staat nog altijd de beste Nederlandse band is in het maken van gecontroleerde chaos.

https://youtu.be/mFg1JuHr63A?si=L0_WEw0zT69is6U9

Yot Club - Make It Easy (★★★★☆

7

Make It Easy van Yot Club klinkt alsof iemand op een warme zomeravond met een halflege cola en een hoofd vol twijfels op een skateboard door een verlaten buitenwijk rijdt. Het heeft iets loom, iets nonchalants en vooral iets dat doet alsof het allemaal niet zo veel moeite kost. Terwijl je ondertussen voelt dat er onder die relaxte sfeer best wat melancholie verstopt zit.

“Make It Easy” is typisch zo’n nummer dat je tegenwoordig overal tegenkomt op playlists met namen als ‘late night drive’, ‘sad indie summer’ of ‘songs to stare at the ceiling to’. Dat klinkt een beetje alsof het gemaakt is door een algoritme met emotionele problemen, maar eerlijk: het werkt wel.

Muzikaal zit het slim in elkaar. Een slome beat, wat zwevende gitaren, een stem die klinkt alsof hij net wakker is geworden en verder vooral veel ruimte. Geen groot refrein, geen enorme climax, geen moment waarop het nummer ineens probeert te bewijzen hoe belangrijk het is. Juist daardoor blijft het hangen. Het voelt alsof Yot Club precies begrijpt dat niet ieder liedje hoeft te schreeuwen om aandacht.

Tegelijk is dat ook een beetje het probleem. “Make It Easy” is mooi, sfeervol en prettig, maar soms ook net iets te vrijblijvend. Alsof het nummer heel graag cool en ontspannen wil blijven, waardoor het nooit echt volledig loskomt. Het blijft allemaal een beetje hangen in dezelfde mistige stemming. Dat is fijn zolang je erin zit, maar je mist soms net dat ene moment waarop het echt binnenkomt.

Sterren: ★★★★☆

Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 7,3https://youtu.be/nLL4fqp8K3E?si=XQBkKVPYLpdn0Z3W

BOARDS OF CANADA - Tape 05★★★★☆

5

Tape 05 van Boards of Canada klinkt alsof iemand een oude videoband uit 1987 terugvindt waarop alleen mist, verlaten speelplaatsen en vage jeugdherinneringen staan. En eerlijk: daar zijn Boards of Canada al jaren onovertroffen in.

“Tape 05” heeft iets dromerigs, iets weemoedigs, iets dat tegelijkertijd warm en ongemakkelijk voelt. Alsof je naar een herinnering luistert die nooit helemaal echt heeft bestaan. Dat is ook precies waarom veel mensen zo gek zijn op Boards of Canada: ze maken muziek die voelt als een jeugdherinnering waar je zelf niet eens bij was.

Er zit inderdaad ook wel iets van Sigur Rós in “Tape 05”. Niet omdat het hetzelfde klinkt, maar omdat het dezelfde soort emotie oproept. Die traagheid, dat zwevende gevoel, die melancholie die nooit zwaar wordt maar wel onder je huid kruipt. Alleen doen Boards of Canada het met analoge synths, oude tape-effecten en beats die klinken alsof ze per ongeluk ergens op een vergeten cassette zijn blijven hangen.

Het mooie aan “Tape 05” is dat er eigenlijk niet zo veel gebeurt en toch blijf je luisteren. Geen groot refrein, geen climax, geen moment waarop iemand ineens harder gaat zingen of spelen. Alles blijft rustig voortkabbelen. Maar juist daardoor word je langzaam helemaal meegezogen in die sfeer. Alsof je in een trein zit die door een verlaten landschap rijdt en je geen idee hebt waar je uitkomt.

Sterren: ★★★★☆

Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 4,8

“Tape 05” bewijst vooral dat Boards of Canada nog altijd klinken alsof ze muziek maken voor herinneringen die nooit helemaal echt gebeurd zijn.

https://youtu.be/6bghDcbzfEU?si=nhRtI4tvKwYQxIeP

HIQPY- Nothing ★★★★★

5

Nothing van Hiqpy is zo’n nummer waarbij je na een minuut denkt: ja hoor, hier gebeurt iets. Niet zomaar een aardig indie-liedje, maar echt zo’n track die langzaam onder je huid kruipt en daar voorlopig niet meer weggaat.

“Nothing” begint nog vrij klein. Een beetje gitaar, wat spanning, een stem die klinkt alsof ze ieder moment kan breken. Maar ondertussen voel je al dat het nummer ergens naartoe wil. En precies dat doet Hiqpy ontzettend goed: ze bouwen spanning op zonder meteen alles open te trekken. Tegen de tijd dat het refrein eindelijk binnenkomt, voelt het alsof iemand ineens alle ramen openzet tijdens een onweersbui.

Dat maakt “Nothing” ook zo sterk. Het nummer klinkt groot, maar nooit leeg. Er zit echt emotie in. Alsof frontvrouw Abir Hamam niet gewoon een tekst zingt, maar daadwerkelijk ergens mee worstelt. Dat hoor je in haar stem. Ze klinkt tegelijkertijd boos, verdrietig en alsof ze er eigenlijk ook wel een beetje klaar mee is. En eerlijk: dat is vaak precies de beste combinatie.

Muzikaal zit het ergens tussen shoegaze, grunge en grootse indierock in. Een beetje Wolf Alice, een beetje The Smashing Pumpkins en soms zelfs iets van de meer emotionele kant van The Boxer Rebellion. Alleen klinkt Hiqpy nog net iets chaotischer, alsof ze ieder moment uit de bocht kunnen vliegen. Gelukkig gebeurt dat niet, want juist die controle maakt het zo goed.

Sterren:Cijfer: 9,1

Hitpotentie: 8,0

“Nothing” bewijst vooral dat Hiqpy niet zomaar hype is. Dit is gewoon een wereldnummer.https://youtu.be/bQW5Kjz6Hyc?si=CdBCEncm-UcN1gQg