Ed O'Brien - Incantations★★★★☆

5

Incantations van Ed O'Brien klinkt alsof iemand op zondagochtend besluit dat de wereld best even op pauze mag. Geen haast, geen stress, geen notificaties. Gewoon even bestaan. En eerlijk: dat is tegenwoordig al bijna revolutionair.

Ed O’Brien – vooral bekend als de man die bij Radiohead meestal ergens achterin stond te zorgen dat alles net iets mooier klonk – laat hier horen dat hij ook solo precies weet hoe je sfeer bouwt zonder dat iemand daar een handleiding voor nodig heeft.

“Incantations” is geen nummer dat ergens naartoe wil. Het is er gewoon. Een beetje dromerig, een beetje zwevend, een beetje alsof je naar wolken zit te kijken en denkt: ja, dit is eigenlijk wel prima zo. Gitaren die langzaam golven, een beat die meer ademt dan loopt en een productie die zo open is dat je er bijna doorheen kunt kijken.

Dit is zondagmuziek in de puurste vorm. Niet de vrolijke brunchmuziek met croissants en cappuccino’s, maar de versie daarna. Wanneer het stil wordt, het licht zacht binnenvalt en je even niets hoeft. Het heeft iets van de meer atmosferische momenten van Sigur Rós, maar dan minder groot en meer aardgebonden. Of een beetje Brian Eno, maar dan met net iets meer emotie.

Tegelijk moet je hier wel in de juiste stemming voor zijn. Want er gebeurt niet veel. Echt niet veel. Dit is geen nummer dat je opzet in de auto of tijdens het koken. Dit is muziek voor mensen die het niet erg vinden om even stil te vallen. En laten we eerlijk zijn: dat is een steeds kleinere groep.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 5,2

“Incantations” bewijst vooral dat Ed O’Brien ook zonder de rest van Radiohead nog steeds weet hoe je een ruimte vult met gevoel.

https://youtu.be/NUxPkPVDjZk?si=b8Mngu3vGBgdh7gY

SYML - "Blanc★★★★☆

6

Blanc van SYML klinkt alsof iemand midden in de nacht besluit dat het tijd is om even helemaal niets meer te voelen… en daar vervolgens toch een prachtig nummer over maakt.

“Blanc” is minimalistisch, breekbaar en bijna pijnlijk eerlijk. Piano, een paar subtiele lagen, en die stem van Brian Fennell die klinkt alsof hij ieder moment kan verdwijnen in de stilte. Dit is geen muziek die je opzet om de dag door te komen. Dit is muziek die je opzet als je even wilt verdwijnen uit die dag.

Wat SYML zo goed doet, is dat hij alles durft weg te laten. Geen grote productie, geen overdreven opbouw, geen refrein dat ineens alles openbreekt. Het blijft klein. En juist daardoor komt het harder binnen. Iedere noot voelt belangrijk, iedere stilte nog meer.

“Blanc” heeft iets van Bon Iver in zijn meest kale momenten, maar ook iets van James Blake zonder de elektronische randjes. Gewoon puur gevoel, zonder opsmuk. En dat is tegenwoordig bijna zeldzaam.

Tegelijk is dit ook precies het soort nummer waar je van moet houden. Want er gebeurt weinig. Heel weinig. Als je wacht op een climax, een hook of een moment waarop het ineens “losgaat”, dan blijf je wachten tot het licht weer aangaat en het nummer al lang voorbij is.

Sterren: ★★★★☆

Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 5,5

“Blanc” bewijst vooral dat je soms het meeste voelt wanneer er bijna niets gebeurt.

https://youtu.be/jSM4xeWO-lw?si=j_-a9LK_FFYzho7h

klinkt goed - veel succes: ★★★★☆

6

“Klinkt goed – veel succes” is zo’n nummer waarvan je na afloop denkt: ja, dit zit gewoon prima in elkaar. Geen groot drama, geen wereldschokkende vondsten, maar wel een liedje dat precies doet wat het moet doen. En dat is tegenwoordig al bijna een prestatie op zich.

Het begint lekker. Niet te ingewikkeld, niet te druk. Een beetje sfeer, een beetje melodie en vooral het gevoel dat hier iemand staat die weet hoe je een nummer opbouwt zonder meteen alles open te trekken. Dat is fijn, want de helft van de nieuwe muziek klinkt tegenwoordig alsof er binnen dertig seconden drie refreinen en een breakdown in moeten.

De zang zit ook goed. Niet overdreven, niet geforceerd emotioneel, gewoon geloofwaardig. Alsof iemand niet probeert indruk te maken, maar gewoon een goed liedje wil zingen. En eerlijk: dat werkt vaak beter dan al die artiesten die denken dat ze pas serieus genomen worden als ze klinken alsof ze net een complete relatie hebben overleefd.

Muzikaal blijft het allemaal netjes binnen de lijntjes. Misschien iets té netjes. Je mist af en toe dat randje, dat moment waarop het nummer even uit de bocht vliegt en je denkt: ja hoor, nu gebeurt er iets. Maar goed, liever dit dan een nummer dat halverwege volledig ontspoort omdat iemand dacht dat het “spannend” moest worden.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 7,8
Hitpotentie: 7,0

“Klinkt goed – veel succes” bewijst vooral dat een goed liedje soms gewoon een goed liedje mag zijn, zonder circus eromheen.https://youtu.be/XClNCMk0uo8?si=GH4zMaUZuG8IxpJ2

Ringo Starr - Long Long Road ★★☆☆☆

5

Long Long Road van Ringo Starr is zo’n nummer waarbij je eigenlijk al na een minuut denkt: ja… nee. Dit gaat ‘m niet worden.

Kijk, laten we eerlijk zijn. Ringo Starr is een legende. Punt. Maar niet iedere legende hoeft anno 2026 nog per se nieuwe muziek uit te brengen alsof we daar met z’n allen op zaten te wachten. “Long Long Road” klinkt namelijk precies zoals je vreest: vriendelijk, netjes, een beetje kabbelend en vooral heel erg… veilig.

Het nummer doet nergens iets verkeerd, maar ook nergens iets goed. Het kabbelt voort als een zondagmiddag zonder koffie. Gitaartje, beetje achtergrondkoor, een refrein dat zo braaf is dat je er bijna van gaat geeuwen. Het klinkt alsof iemand in de studio heeft gezegd: laten we vooral niemand voor het hoofd stoten. Nou, missie geslaagd. Alleen ja, niemand onthoudt het ook.

En dat is misschien nog het grootste probleem. Er zit geen randje aan. Geen spanning, geen melancholie die echt binnenkomt, geen moment waarop je denkt: hé, hier gebeurt iets. Het is allemaal zo keurig dat het bijna onzichtbaar wordt. Alsof het nummer zichzelf al halverwege vergeten is.

Vergelijk dat eens met wat iemand als Paul McCartney af en toe nog uit zijn mouw schudt, of zelfs de latere momenten van George Harrison. Daar zat nog iets van lef of emotie in. Hier hoor je vooral iemand die een liedje maakt omdat hij dat altijd gedaan heeft.

Sterren: ★★☆☆☆

Cijfer: 5,2
Hitpotentie: 3,1

“Long Long Road” bewijst vooral dat niet iedere lange weg ergens interessant eindigt.

https://youtu.be/33Ql4L4G0Jw?si=e4MUJmz_a_R5Pmrd

The Waterboys – We Will Not Be Lovers ★★★★☆

★★★★☆

6

We Will Not Be Lovers van The Waterboys is zo’n nummer dat klinkt alsof iemand op leeftijd nog één keer probeert uit te leggen hoe de liefde werkt, terwijl hij eigenlijk al lang weet dat het nooit helemaal klopt.

“We Will Not Be Lovers” is geen frisse, jonge liefdesverklaring. Dit is de versie daarna. De versie waarin twee mensen elkaar aankijken en denken: ja, dit wordt ‘m niet, maar laten we er nog wel even een mooi liedje van maken. En eerlijk: daar zijn The Waterboys nog altijd verrassend goed in.

Muzikaal zit het ergens tussen folk, rock en een vleugje soul. Gitaren die rustig voortkabbelen, een beetje piano, wat achtergrondkoortjes en daaroverheen die stem van Mike Scott die klinkt alsof hij alles al een keer heeft meegemaakt. Niet cynisch, maar wel realistisch. Alsof hij geen illusies meer heeft, maar nog wel gevoel.

De lyric video doet precies wat hij moet doen: niets in de weg zitten. De tekst staat centraal en dat is hier ook terecht, want dit is zo’n nummer dat je vooral moet horen én lezen. Geen groot visueel spektakel, maar woorden die langzaam binnenkomen. Soms is dat genoeg.

Wat dit nummer sterk maakt, is dat het nergens probeert jong of hip te zijn. Geen geforceerde productie, geen moderne trucjes, geen poging om ineens viral te gaan. Gewoon een goed geschreven liedje dat weet wat het wil zeggen. Een beetje zoals Van Morrison in zijn rustigere momenten of de meer reflectieve kant van Bruce Springsteen.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 6,2

“We Will Not Be Lovers” bewijst vooral dat sommige liefdesverhalen beter klinken wanneer ze al voorbij zijn.https://youtu.be/s4bl2mFBwAQ?si=-zRKHlSwewAT9wyP