Er zijn artiesten die hits scoren. En er zijn artiesten die een complete eigen wereld bouwen. Mylène Farmer behoort al ruim veertig jaar tot die tweede categorie. Voor veel mensen zal ze altijd verbonden blijven aan het monumentale Désenchantée, een nummer dat inmiddels bijna dezelfde status heeft als de Eiffeltoren: onmiskenbaar Frans en onmogelijk weg te denken.
En dan komt ze ineens met C'est à qui le tour ?
Een titel die vrij vertaald neerkomt op: "Wie is de volgende?" Jij? Ik? Niemand? Iedereen? Het klinkt bijna als een filosofische vraag die om drie uur 's nachts ontstaat na een glas wijn teveel.
En precies dat soort mysterieuze sfeer is al decennialang Farmers handelsmerk.
Vanaf de eerste seconden klinkt het nummer alsof het zichzelf voorzichtig wakker moet schudden. Geen directe pophook, geen groot refrein dat meteen binnenstormt. Nee, de song begint met horten en stoten. Synthklanken verschijnen uit het niets, verdwijnen weer en stapelen zich langzaam op. Het voelt alsof de muziek zelf twijfelt over welke richting ze uit wil.
Ondertussen klinkt Farmer zoals alleen Farmer kan klinken.
Die half gefluisterde, half gezongen stem.
Dat licht zuchtende.
Dat voortdurende gevoel alsof ze een geheim vertelt dat eigenlijk niet voor jouw oren bedoeld is.
En eerlijk gezegd: daar zijn we na al die jaren nog steeds gevoelig voor.
Muzikaal blijft het nummer voortdurend bewegen. Synthlagen worden over elkaar gelegd, kleine elektronische details duiken op uit de achtergrond en verdwijnen weer. Het is geen nummer dat zich direct blootgeeft. Je moet luisteren. Echt luisteren.
Wat vooral opvalt, is hoe fris Farmer nog steeds klinkt. Veel artiesten uit haar generatie teren op nostalgie. Farmer doet iets anders. Natuurlijk hoor je de klassieke Franse synthpopinvloeden terug, maar tegelijkertijd klinkt C'est à qui le tour ?opvallend modern.
En dan komt halverwege die heerlijke keyboardsolo.
Een moment dat bijna rechtstreeks uit de rustigere, meer melancholische kant van Daft Punk lijkt te komen. Niet spectaculair luid, maar elegant. Precies genoeg om het nummer een extra laag te geven.
Wat misschien nog wel het meest bewonderenswaardig is, is dat Farmer na al die jaren nog steeds exact weet hoe een goede popsong werkt. Niet door trends te volgen, maar door haar eigen universum consequent verder uit te bouwen.
Dat universum blijft onweerstaanbaar voor iedereen die ooit een zwak had voor Franse popzangeressen als France Gall, Vanessa Paradis, Sylvie Vartan en natuurlijk Farmer zelf.
Want laten we eerlijk zijn.
Wij zijn nog steeds een klein beetje verliefd op haar.
En nummers als deze maken dat niet makkelijker.
Eindoordeel:
★★★★½☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 7,5
🇫🇷 Elegante synthpop van een artieste die na veertig jaar nog steeds precies weet hoe je mysterie, melancholie en schoonheid in één nummer stopt. Ravissante, zoals de Fransen zouden zeggen https://youtu.be/C3tEPJ8y-Fk?si=5Itd6sWcbZv3a0pc
