donderdag 12 november 2026

MEHRO – BALLOONSMuziek: ★★★☆☆ – 6,5/10 Videoclip: ★★★★☆ – 8/10



MEHRO – BALLOONS

Het liedje is aardig. Maar die lieve videoclip steelt de show.

Muziek: ★★★☆☆ – 6,5/10
Videoclip: ★★★★☆ – 8/10

Soms gebeurt het.

Je hoort een nieuw nummer, vindt het best aardig, maar raakt niet onmiddellijk in vervoering.

En dan bekijk je de videoclip.

Plotseling krijgt het geheel iets extra's.

Dat heb ik bij mehro en zijn nummer Balloons.

Muzikaal is het allemaal best aangenaam.

Een vriendelijke, gevoelige benadering die nergens echt stoort.

Maar ook niet onmiddellijk mijn muzikale wereld op zijn kop zet.

En dat is jammer.

Want ik weet dat mehro in staat is om met zijn stem en zijn gevoel voor melancholie behoorlijk indruk te maken.

Toch blijft Balloons voor mij vooral een aardig liedje.

Niet slecht.

Niet vervelend.

Maar ook niet bijzonder verrassend.

Een zeseneenhalf. Daar kan een mens prima mee thuiskomen.

Al moet je er natuurlijk geen overwinningsfeest voor organiseren.

Maar dan die videoclip.

Die vind ik lief.

En dat bedoel ik absoluut als compliment.

Want in een muziekwereld waarin videoclips regelmatig bestaan uit dure auto's, ingewikkelde choreografieën en artiesten die vooral heel nadrukkelijk naar zichzelf kijken, is iets oprecht liefs eigenlijk best verfrissend.

Niet alles hoeft donker, provocerend of overdreven artistiek te zijn.

Soms mag een videoclip gewoon een glimlach oproepen.

En dat is precies wat deze video bij mij doet.

Het mooie is dat zo'n visuele benadering ook iets kan toevoegen aan een nummer dat muzikaal niet helemaal weet te overtuigen.

De beelden geven het liedje een andere gevoelswaarde.

Ze maken het toegankelijker.

Warmer.

Menselijker.

En dat vind ik interessant.

Want een goede videoclip hoeft niet voortdurend spectaculaire dingen te laten zien.

Neem de video's van Sigur Rós.

Die kunnen met een eenvoudig menselijk verhaal soms meer emotie oproepen dan een Hollywoodproductie met een miljoenenbudget.

Natuurlijk is Balloons niet meteen van dat niveau.

Maar de gedachte erachter spreekt me aan.

Lief zijn is tegenwoordig bijna een vorm van rebellie.

We leven immers in een tijd waarin alles sneller, harder en opvallender moet.

Een beetje zachtheid kan dan verrassend prettig zijn.

Toch blijft er een verschil tussen een mooi filmpje en een echt indrukwekkend liedje.

En daar wringt het voor mij bij mehro.

Want wanneer ik de beelden wegdenk, blijft er een compositie over die ik aardig vind, maar niet bijzonder memorabel.

Ik mis een moment waarop de muziek me werkelijk grijpt.

Een onverwachte wending.

Een melodie die dagenlang in mijn hoofd blijft zitten.

Of die ene emotionele uithaal waardoor een nummer ineens boven zichzelf uitstijgt.

Dat gebeurt hier voor mijn gevoel onvoldoende.

Maar de videoclip maakt veel goed.

En daarom verdient Balloons toch aandacht.

Niet als de meest indrukwekkende single van het jaar.

Wel als een sympathiek totaalpakket waarin de beelden net iets meer indruk maken dan de muziek.

Mijn oordeel?

Een 6,5 voor het liedje en een 8 voor de videoclip.

En dat is helemaal niet erg.

Soms is de muziek de hoofdrolspeler.

Soms is het de video.

Bij mehro zijn het ditmaal vooral de beelden die mijn hart weten te winnen.

Het liedje laat me vriendelijk knikken. De videoclip laat me glimlachen.

En eerlijk gezegd is dat ook wat waard.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

Muziek: ★★★☆☆ – 6,5/10
Video: ★★★★☆ – 8/10

Plus: een warme, lieve videoclip die het nummer extra charme geeft.

Min: muzikaal blijft Balloons wat vlak en ontbreekt een echt verrassend hoogtepunt.

Voor liefhebbers van: Sufjan Stevens, de ingetogen kant van James Blake en gevoelige alternatieve pop.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★☆☆ – Een bescheiden notering is mogelijk.

Eindoordeel: Een aardige single met een videoclip die meer indruk maakt dan het liedje zelf.

Mehro laat met Balloons zien dat je niet altijd muzikaal hoeft te schitteren om toch iets moois achter te laten. Soms is een beetje lief al heel bijzonder.


https://youtu.be/EOqZuKJOuY8?si=xDjpNABT8nGMatmG

GANG OF YOUTHS – BENNY'S VIDEO★★★★½ – 9/10





GANG OF YOUTHS – BENNY'S VIDEO

Heerlijk spannend. Zo klinkt Britse melancholie met een Australisch paspoort.


Sommige nummers hebben maar weinig tijd nodig om mijn aandacht te trekken.

Een spannende sfeer.

Een donkere ondertoon.

En vooral een geluid waarbij ik onmiddellijk denk: ja hoor, dit is precies mijn straatje.

Gang of Youths doet dat met Benny's Video.

En hoe!

Hoewel de band oorspronkelijk uit Australië komt, hoor ik hier vooral die heerlijke Britse alternatieve sound waar ik al jaren een zwak voor heb.

Een beetje Editors.

Een vleugje The National.

En ergens op de achtergrond de melancholische grandeur van Elbow.

Daar mag je mij 's nachts voor wakker maken.

Nou ja, liever niet om drie uur.

Maar muzikaal begrijp je wat ik bedoel.

Wat mij vooral aanspreekt, is de spanning die het nummer oproept.

Niet de goedkope spanning van een plotselinge muzikale explosie.

Maar dat sluimerende gevoel dat er onder de oppervlakte iets niet helemaal klopt.

Alsof je door een keurige woonwijk wandelt, waar achter iedere voordeur een compleet familiedrama verborgen zit.

De heggen zijn keurig gesnoeid.

De auto's staan netjes op de oprit.

En binnen is iedereen elkaar langzaam gek aan het maken.

Welkom in de moderne samenleving. Gezellig hoor.

Dat sluit prachtig aan bij de thematiek die Gang of Youths rond Benny's Video presenteert.

De ellende en mysteries van het moderne leven.

De duisternis binnen het traditionele gezin.

En het alledaagse geweld dat schuilgaat achter een keurige maatschappelijke buitenkant.

Geen onderwerpen waarmee je gezellig de polonaise inzet.

Maar juist dat maakt het interessant.

Ik hou van artiesten die verder kijken dan de gebruikelijke liefdesliedjes.

Die iets willen vertellen.

Iets willen blootleggen.

En die begrijpen dat muziek niet altijd geruststellend hoeft te zijn.

Sterker nog: soms wordt muziek juist mooier wanneer ze een beetje ongemakkelijk is.

Bij Gang of Youths past die combinatie uitstekend.

De band heeft altijd al een voorliefde gehad voor grootse emoties en meeslepende alternatieve rock.

Maar wat ik bij Benny's Video bijzonder aantrekkelijk vind, is juist het spannende karakter dat jij beschrijft.

Een goede compositie hoeft niet voortdurend te schreeuwen om indruk te maken.

Dat is ook wat ik zo waardeer aan bands als Editors en The National.

Ze kunnen met een bepaalde sfeer meer bereiken dan andere artiesten met drie refreinen en een compleet vuurwerkpakket.

En dan die Britse uitstraling.

Gang of Youths is misschien geen Britse band van oorsprong, maar hun muzikale gevoeligheid past uitstekend binnen de traditie van de betere Britse indierock.

Melancholisch.

Intens.

En gelukkig niet overdreven vrolijk.

Want vrolijke muziek hebben we al genoeg.

Daarvoor bestaat de plaatselijke supermarkt.

Mijn voorgestelde oordeel: een negen.

Viereneenhalve ster.

Benny's Video is voor mij een bijzonder interessante kandidaat voor de INDIE TOP 20.

Niet omdat het nummer onmiddellijk de gemakkelijkste weg kiest.

Maar juist omdat de combinatie van spanning, melancholie en maatschappelijke thematiek zo aantrekkelijk is.

The Sways kabbelden vriendelijk voorbij.

TORTURETWINN verraste met een versnelling.

En Gang of Youths?

Die laat de spanning gewoon onder je huid kruipen.

En daar hou ik van.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10 (voorgesteld)

Plus: de spannende sfeer, donkere thematiek en die heerlijke Britse alternatieve uitstraling.

Min: de sombere thematiek maakt het niet bepaald lichte achtergrondmuziek.

Voor liefhebbers van: Editors, The National, Elbow, White Lies en The Boxer Rebellion.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de top vijf.

Eindoordeel: Spannende, melancholische alternatieve rock met een donkere maatschappelijke ondertoon. Helemaal in mijn straatje.

Gang of Youths klinkt alsof de Britse indierock een Australisch paspoort heeft aangevraagd. En dat is wat mij betreft uitstekend nieuws.

https://youtu.be/vhxbQxAUbgc?si=VHWQD0ocMu57PQ2N

TORTURETWINN – DEATHLY IN LOVE★★★★☆ – 8,5/10






TORTURETWINN – DEATHLY IN LOVE

Kijk, The Sways. Zó kan het ook. Eerst kabbelen en dan plotseling het gaspedaal intrappen!

★★★★☆ – 8,5/10

Soms hoor je twee nummers achter elkaar en begrijp je ineens precies wat je in muziek zoekt.

Eerst The Sways met Are We Already There?.

Een vriendelijk liedje dat rustig voortkabbelt.

Niets mis mee.

Maar het blijft allemaal wel erg netjes.

En dan komt TORTURETWINN met Deathly In Love.

Kijk. Dát bedoel ik nou!

Ook hier begint het allemaal betrekkelijk beheerst.

Je denkt even dat je weet waar het nummer naartoe gaat.

Maar dan gebeurt er iets.

Een versnelling.

Een onverwachte verandering in de energie.

En plotseling zit je rechtop.

Hé, wacht eens even. Dit wordt interessant!

Dat is precies wat ik zo aantrekkelijk vind aan alternatieve muziek.

Niet noodzakelijkerwijs harder.

Niet automatisch sneller.

Maar wel spannender.

Een compositie die zich niet volledig laat voorspellen.

Een artiest die onderweg een andere afslag neemt.

En die je als luisteraar vervolgens gewoon meesleurt.

TORTURETWINN heeft met Deathly In Love voor mij precies zo'n aangename verrassing in huis.

En dat begint al bij de titel.

Deathly In Love.

Dodelijk verliefd.

Dat klinkt niet bepaald als een gezellig avondje samen op de bank met een kopje thee.

Eerder als een romantische ontmoeting waarbij je voor de zekerheid toch even controleert waar de nooduitgang zit.

Heerlijk.

Ik hou van muziek waarin schoonheid en ongemak elkaar ontmoeten.

Dat donkere randje.

Die lichte dreiging.

Dat gevoel dat er onder de oppervlakte iets broeit.

Daarom luister ik zo graag naar The Cure, Placebo, Editors en de meer duistere kant van Depeche Mode.

Niet omdat alles somber moet zijn.

Maar omdat spanning een liedje karakter geeft.

En juist die spanning miste ik bij The Sways.

Daar bleef het muzikale landschap vrijwel onveranderd.

Bij TORTURETWINN gebeurt er tenminste iets waardoor mijn aandacht opnieuw wordt opgeëist.

Een goede versnelling kan een heel nummer veranderen.

Natuurlijk moet zo'n omslag wel ergens toe dienen.

Een plotselinge tempowisseling is geen garantie voor kwaliteit.

Je kunt ook gewoon harder gaan spelen omdat je verder niets meer weet.

Maar wanneer zo'n verandering een nummer nieuwe energie geeft, kan dat ontzettend effectief zijn.

En dat is precies de verrassing die jij in Deathly In Love hoort en die mij als recensent nieuwsgierig maakt.

Het is het verschil tussen een liedje dat netjes voorbijgaat en een liedje dat je wakker schudt.

Ik verlang niet van iedere artiest dat hij de muziekgeschiedenis herschrijft.

Maar ik wil wel af en toe verrast worden.

Een onverwachte wending.

Een beetje lef.

Een moment waarop de muziek zich niet gedraagt zoals je had verwacht.

Mijn voorgestelde oordeel: een 8,5.

Niet omdat ieder versneld nummer automatisch een meesterwerk is.

Maar omdat Deathly In Love volgens jouw beschrijving iets doet wat goede alternatieve muziek hoort te doen.

Het doorbreekt de voorspelbaarheid.

En daarmee verdient TORTURETWINN beslist mijn aandacht.

The Sways vroegen: Are We Already There?

TORTURETWINN stelt die vraag niet.

Die geeft halverwege gewoon gas.

En eerlijk gezegd bevalt me dat een stuk beter.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8,5/10 (voorgesteld)

Plus: de onverwachte versnelling, de spanningsopbouw en het verrassingseffect.

Min: een sterke omslag moet ook gedragen worden door een memorabele compositie.

Voor liefhebbers van: Placebo, Editors, The Cure en donkere alternatieve rock.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆ – Een interessante kanshebber.

Eindoordeel: Een aangename verrassing die laat zien hoe een onverwachte versnelling een nummer tot leven kan wekken.

The Sways kabbelen. TORTURETWINN geeft gas. En soms is dat precies het verschil tussen aardig en bijzonder.

https://youtu.be/NA3OUtHcuMo?si=6ks12CIhSSVfip2H

THE SWAYS – ARE WE ALREADY THERE?★★★☆☆ – 6/10




THE SWAYS – ARE WE ALREADY THERE?

Het kabbelt vriendelijk voort. Maar wanneer gebeurt er eigenlijk iets?


The Sways.

Een Amerikaanse indiefolkband die met Are We Already There? een aangenaam, vriendelijk liedje heeft afgeleverd.

En daar is op zichzelf helemaal niets mis mee.

Maar na afloop blijf ik toch met een vraag zitten.

Was dit het nou?

Het nummer kabbelt rustig voort. De sfeer is warm, de melodie prettig en alles klinkt alsof de muzikanten elkaar bijzonder aardig vinden.

Dat is natuurlijk mooi.

Maar ik hoef niet noodzakelijkerwijs drie minuten naar een muzikale vriendschapsverklaring te luisteren.

Ik wil ook een beetje verrast worden.

En dat gebeurt hier nauwelijks.

The Sways bewegen zich op het vertrouwde terrein van de Amerikaanse indiefolk.

Warme samenzang, akoestische instrumenten en een ontspannen sfeer.

Denk aan Fleet Foxes, The Lumineers en The Head and the Heart.

Allemaal prima voorbeelden.

Maar waar Fleet Foxes soms prachtige harmonieën laten horen en The Lumineers een eenvoudige melodie kunnen veranderen in een onvergetelijk refrein, blijven The Sways voor mijn gevoel wat aan de oppervlakte.

Het klinkt allemaal wel erg keurig.

Alsof niemand tijdens de opnames het risico wilde lopen dat een ander bandlid zich ergens aan zou storen.

Een beetje spanning had geen kwaad gekund.

Een onverwachte muzikale wending.

Een refrein dat plotseling boven de rest uitstijgt.

Of gewoon een moment waarop ik denk: hé, dát is interessant!

Maar nee.

Het nummer vervolgt rustig zijn weg.

Alsof we met een bootje over een kabbelend beekje varen.

Prachtig weer.

Geen wind.

Geen golven.

En vooral geen enkele reden om een reddingsvest aan te trekken.

Heerlijk ontspannen. Maar muzikaal ook een tikje slaapverwekkend.

Dat klinkt misschien wat streng.

Want Are We Already There? is absoluut geen slecht nummer.

De muzikanten beheersen hun instrumenten en de compositie heeft een aangename uitstraling.

Maar er is voor mij een groot verschil tussen muziek die prettig klinkt en muziek die werkelijk indruk maakt.

Neem The Slow Show.

Die band kan ook bijzonder ingetogen beginnen.

Maar daar voel je vaak een spanning die langzaam wordt opgebouwd.

Een emotionele ontwikkeling die uiteindelijk iets met je doet.

Bij The Sways mis ik dat.

Het nummer begint vriendelijk.

Blijft vriendelijk.

En eindigt vriendelijk.

Zelfs mijn koffie wordt er niet wakker van.

En misschien is dat ook precies de bedoeling.

Niet ieder liedje hoeft een muzikale achtbaan te zijn.

Soms mag muziek gewoon op de achtergrond aanwezig zijn.

Maar voor mijn INDIE TOP 20 zoek ik toch iets meer.

Een eigen gezicht.

Een verrassende melodie.

Of een emotie die langer blijft hangen dan het nummer zelf.

Mijn oordeel: drie sterren. Een zes.

Een aardige indiefolksingle die nergens echt stoort, maar ook nergens werkelijk verrast.

En die titel?

Are We Already There?

Zijn we er al?

Nee, jongens. Maar ik zou inmiddels best graag willen aankomen.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★☆☆ – 6/10

Plus: warme sfeer, prettige samenzang en een ontspannen muzikale aanpak.

Min: te voorspelbaar, weinig spanning en nauwelijks een memorabel hoogtepunt.

Voor liefhebbers van: Fleet Foxes, The Lumineers, The Head and the Heart en rustige Amerikaanse indiefolk.

INDIE TOP 20-potentie: ★★☆☆☆ – Voorlopig weinig kans op een hoge notering.

Eindoordeel: Een vriendelijke, verzorgde indiefolksingle die aangenaam voorbijtrekt, maar weinig indruk achterlaat.

The Sways kabbelen rustig verder. Prima hoor. Maar af en toe mag er best eens een golfje komen.

6/10 – DRIE STERREN.

https://youtu.be/XWSqrEGJiPM?si=_k7RaAiOKj7E_lMN

woensdag 11 november 2026

ADEL TAWIL – WIE LANG NOCH★★★★½ – 9/10




ADEL TAWIL – WIE LANG NOCH

Eindelijk nieuwe muziek van Adel Tawil. En verdorie, wat komt dit dichtbij.

★★★★½ – 9/10

Eindelijk!

Adel Tawil is terug.

De man die ik natuurlijk nog altijd ken van Ich + Ich, het Duitse duo dat met nummers als Du erinnerst mich an Liebe, Vom selben Stern en Stark prachtige popmuziek maakte.

Muziek met een melancholische ondertoon.

En vooral teksten die ergens over gingen.

Wat heb ik die Adel gemist.

Met Wie lang noch laat hij opnieuw horen waarom ik zo'n zwak heb voor zijn muziek.

Geen ingewikkelde elektronische experimenten.

Geen modieuze productie die vooral jong moet klinken.

Maar een mooie, eerlijke compositie over iets wat uiteindelijk bijna iedereen in zijn leven tegenkomt.

Het verliezen van iemand van wie je houdt.

En dan wordt het voor mij persoonlijk.

Want sommige liedjes luister je niet alleen met je oren.

Die luister je met je herinneringen.

Adel zingt over dat verschrikkelijke moment waarop je denkt dat je het leven redelijk onder controle hebt.

Totdat er plotseling iets gebeurt waardoor alles verandert.

De vanzelfsprekendheid verdwijnt.

De toekomst die je samen voor ogen had, bestaat ineens niet meer.

En wat overblijft, is stilte.

Een lege plek.

En de vraag hoe je eigenlijk verder moet.

Hoe lang duurt verdriet?

Dat is de vraag die centraal staat in Wie lang noch.

En eerlijk gezegd denk ik dat niemand daar een antwoord op heeft.

We zeggen vaak dat tijd alle wonden heelt.

Maar sommige wonden verdwijnen niet.

Je leert alleen anders met ze leven.

Adel verwoordt dat bijzonder mooi.

Hij vraagt zich af of zijn eigen tijd wel voldoende is om zijn wonden te laten genezen.

En juist die gedachte raakt me.

Want verdriet houdt zich niet aan een agenda.

Er bestaat geen datum waarop iemand officieel genoeg heeft gerouwd.

Geen moment waarop je verplicht weer vrolijk moet zijn.

En geen handleiding waarin staat hoe je iemand moet loslaten.

Wat ik mooi vind aan Adel Tawil, is dat hij zulke gevoelens niet ingewikkelder maakt dan nodig.

Zijn stem heeft die vertrouwde warmte.

Een zekere breekbaarheid.

En tegelijkertijd iets troostends.

Dat herken ik van zijn tijd bij Ich + Ich.

De beste nummers van dat duo waren nooit alleen maar vrolijke popliedjes.

Ze hadden iets menselijks.

En precies dat hoor ik terug in Wie lang noch.

Natuurlijk is het muzikaal geen revolutionaire single.

Maar dat hoeft ook helemaal niet.

Niet ieder nummer moet de popmuziek opnieuw uitvinden.

Soms is een mooie melodie en een eerlijke tekst meer dan voldoende.

Vooral wanneer die tekst iets verwoordt wat je zelf zo moeilijk kunt uitleggen.

Mijn oordeel?

Viereneenhalve ster. Een negen.

Een prachtige terugkeer van een artiest die ik al jaren waardeer.

En een liedje dat laat horen dat verdriet en hoop naast elkaar kunnen bestaan.

Adel Tawil vraagt: Wie lang noch?

Hoe lang nog?

Ik weet het niet, Adel.

Misschien duurt gemis wel een leven lang.

Maar gelukkig kan muziek het soms een paar minuten iets draaglijker maken.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Plus: een ontroerende tekst, de vertrouwde warme stem van Adel Tawil en een mooie balans tussen verdriet en hoop.

Min: muzikaal niet bijzonder vernieuwend, maar de emotionele zeggingskracht maakt veel goed.

Voor liefhebbers van: Ich + Ich, Rosenstolz, Herbert Grönemeyer en de ingetogen kant van Peter Gabriel.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de hoogste regionen.

Eindoordeel: Een prachtige, eerlijke single over verlies, gemis en de moeilijke weg naar een nieuw evenwicht.

Sommige wonden genezen niet helemaal. Maar soms helpt een liedje om er iets beter mee te leren leven.

9/10 – VIERENEENHALVE STER.

https://youtu.be/ecV9BdB958s?si=sgDUt9nk0ZKXKDhw