zondag 6 september 2026

Moss – Why Oh Why★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren





Moss – Why Oh Why

Moss is weer terug. Gelukkig. Sommige Nederlandse bands mis je pas als ze ineens weer een nieuw nummer uitbrengen.

Why oh why?

Nou, waarom duurde het eigenlijk zo lang?

Want zodra Why Oh Why begint, is het weer duidelijk waarom ik Moss altijd zo'n fijne Nederlandse band heb gevonden. Niet omdat ze proberen Amerikaans te klinken. Niet omdat ze denken dat een Nederlandse indieband tegenwoordig verplicht een TikTok-refrein van twintig seconden moet maken.

Nee.

Moss klinkt gewoon weer als Moss.

En gelukkig maar.

De Amsterdamse band rond Marien Dorleijn bracht in 2022 voor het laatst een studioalbum uit, HX. Vier jaar later is daar ineens Why Oh Why, de eerste single van het nieuwe album Lost in Motion, dat op 6 november 2026 verschijnt.

En vanaf het begin hoor je dat herkenbare Moss-gevoel.

Een beetje melancholie.

Mooie gitaren.

Een melodie die niet meteen met zwaailichten voor je neus gaat staan, maar langzaam naar binnen kruipt.

En vooral die stem van Dorleijn.

Daar is-ie weer.

Ouder worden zonder oude mannenmuziek te maken

Het interessante is dat Lost in Motion juist gaat over ouder worden, veranderen en toch vooruit blijven kijken. De centrale vraag op het album is eigenlijk heel eenvoudig: kunnen we nog groeien wanneer we ouder worden?

Daarnaast komen twijfel, vervreemding, verbinding en zoeken naar houvast terug.

Kijk.

Daar kan ik wat mee.

Want er zijn bands die ouder worden en vervolgens vooral heel hard proberen te bewijzen dat ze nog steeds 24 zijn.

Leren jack aan.

Gitaar harder.

Buik inhouden voor de persfoto.

Kijk jongens, we zijn nog hartstikke jong!

Moss hoeft dat helemaal niet.

Why Oh Why klinkt volwassen, maar niet belegen. Melancholisch, maar niet depressief. Vertrouwd, maar zeker niet alsof iemand een vergeten Moss-single uit 2010 uit een bureaula heeft gehaald.

Dat vind ik misschien wel het sterkste.

Want Moss bestaat inmiddels al ruim twintig jaar. De band begon in 2003 en brak vooral door met het prachtige Never Be Scared/Don't Be A Hero uit 2009 en de single I Apologise (Dear Simon).

Dat verleden hoor je natuurlijk.

Maar Moss probeert het niet na te maken.

Waarom werkt Why Oh Why zo goed?

Omdat het een liedje is.

Dat klinkt belachelijk simpel, maar ik hoor wekelijks genoeg nieuwe muziek waarbij na vier minuten vooral de productie is blijven hangen.

Hier blijft de melodie hangen.

Why Oh Why duurt 3:55.

Precies goed.

De gitaren krijgen ruimte, het nummer beweegt lekker vooruit en ondertussen zit er onder alles die typische Moss-melancholie.

Geen enorme climax nodig.

Geen orkest.

Geen koor van 38 mensen.

En gelukkig ook geen rapper die na tweeënhalve minuut ineens binnenkomt omdat iemand van de platenmaatschappij heeft gezegd dat dit goed is voor de streamingcijfers.

Gewoon Moss.

Dat blijkt genoeg.

De Alternatieve Muziekman zegt

Ik word hier dus gewoon blij van.

Niet omdat Why Oh Why het wiel opnieuw uitvindt. Misschien juist omdat Moss begrijpt dat dat helemaal niet hoeft.

Na al die jaren heeft deze band een eigen geluid opgebouwd. Dat herken je binnen een minuut.

En het mooie is: het komende Lost in Motion telt twaalf nummersWhy Oh Why staat als tweede track op de plaat.

Dus er komt nog genoeg aan.

Als dit nummer representatief is voor het album, dan wordt 6 november een interessante dag.

Nederland heeft genoeg keurige popmuziek.

Maar bands die melancholie, melodie en eigenzinnigheid zo vanzelfsprekend bij elkaar brengen?

Daar mogen we best een beetje zuinig op zijn.

Moss is terug.

Gelukkig.

En Why Oh Why?

Waarom?

Omdat Moss blijkbaar nog lang niet klaar is.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,3/10

Moss-is-terug-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melodie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Gitaren: ⭐⭐⭐⭐½
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Nederlandse indieklasse: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴🔴
Verwachting voor Lost in Motion: ⭐⭐⭐⭐⭐

Why Oh Why? Geen idee waarom Moss vier jaar op zich liet wachten. Ik weet wel waarom ik blij ben dat ze terug zijn.


https://youtu.be/Q_p0tuKlk24?si=CLR27cTzKMde8rj5

Heather Nova – In The Path of Hurricanes★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren




Heather Nova – In The Path of Hurricanes

Kijk John Oates, zó kan het dus ook. Een late-zomersingle die ademt, beweegt en vooral niet is gladgestreken

Na John Oates – Goodnight Or Goodbye had ik blijkbaar even een muzikaal schoonmaakmiddel nodig.

En gelukkig komt Heather Nova langs.

In The Path of Hurricanes.

Kijk John, Heather heeft het begrepen.

Geen Amerikaanse pop die zo glad gepolijst is dat je er vanaf glijdt. Geen achtergrondkoortje dat alles nog even extra netjes inpakt. Heather Nova doet iets wat eigenlijk veel eenvoudiger klinkt, maar moeilijker is:

sfeer maken.

En vanaf het begin zit die sfeer goed.

Dit is voor mij een echte last-summer-sound. Niet het uitbundige hoogzomergevoel van juli, wanneer iedereen doet alsof het leven permanent uit barbecue, terras en 27 graden bestaat.

Nee.

Dit is begin september.

De zon staat lager.

's Avonds wordt het eerder donker.

Je kunt nog buiten zitten, maar ineens denk je: waar ligt mijn vest eigenlijk?

En precies dáár woont dit nummer.

De nieuwe single verscheen op 5 september en is de derde voorbode van Heather Nova's komende album The Orchard, dat op 30 oktober 2026 via V2 Records verschijnt. De plaat telt twaalf nummers en In The Path of Hurricanes staat als derde track op het album. 

Maar interessanter is waarover ze zingt.

Heather Nova groeide op in Bermuda, waar orkanen geen abstract natuurverschijnsel uit het achtuurjournaal zijn. Ze gebruikt die dreiging hier als metafoor voor aantrekkingskracht en verliefdheid: je voelt dat iets je meesleept, maar weet tegelijkertijd niet helemaal of die gevoelens wederzijds zijn.

Je weet dat er een storm aankomt.

En toch blijf je staan.

Dat is een mooi beeld. 

Muzikaal zit er bovendien opvallend veel beweging in.

Dit is geen Heather Nova die alleen met een akoestische gitaar op een kruk gaat zitten en vervolgens vier minuten heel mooi kwetsbaar doet.

De drums duwen.

De gitaren geven het nummer vaart.

Daarboven blijft die herkenbare stem zweven.

Er zit zelfs iets van The War on Drugs in die voortrollende, atmosferische productie — een vergelijking die ook rond de release zelf wordt gemaakt. 

En dat werkt.

Want Heather Nova's stem heeft van zichzelf al iets etherisch. Wanneer je daar een breed, bewegend muzikaal landschap onder legt, krijg je ineens dat heerlijke gevoel van een autorit zonder haast.

Raam een stukje open.

Septemberlucht naar binnen.

Laatste zomerzon.

Nog even vasthouden.

De Alternatieve Muziekman zegt

Dit vind ik dus heel mooi.

Niet spectaculair in de betekenis van: na dertig seconden ontploft de halve studio.

Gelukkig niet.

Het nummer groeit juist door zijn warmte en natuurlijkheid.

Dat belooft trouwens iets voor The Orchard. Heather nam het album in Londen op met producer Tim Bran, die onder meer bekend is van zijn werk met London Grammar. Heather omschrijft de plaat als emotioneel diep, maar uiteindelijk vooral gericht op hoop, licht en mogelijkheden. 

London Grammar?

Nou, dan heb je natuurlijk onmiddellijk mijn aandacht.

En In The Path of Hurricanes versterkt die nieuwsgierigheid alleen maar.

Het is volwassen popmuziek zonder oubollig te worden. Sfeervol zonder weg te zweven. Melancholisch zonder zichzelf zielig te vinden.

En vooral:

niet glad.

Sorry John Oates, ik begin er alweer over.

Maar het verschil is gewoon te mooi.

Bij Goodnight Or Goodbye keek ik na twee minuten op de klok.

Bij Heather Nova kijk ik naar buiten en denk:

jammer dat de zomer bijna voorbij is.

Dat is wat muziek kan doen.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,3/10
Heather Nova-stem: ⭐⭐⭐⭐⭐
Late-zomergevoel: ☀️☀️☀️☀️☀️
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐½
The War on Drugs-factor: ⭐⭐⭐⭐☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
Verwachting voor The Orchard: ⭐⭐⭐⭐⭐

In The Path of Hurricanes klinkt als die laatste warme avond waarop je nog één keer buiten blijft zitten, terwijl je eigenlijk al weet dat de herfst eraan komt. Heather Nova probeert de zomer niet tegen te houden. Ze maakt het afscheid gewoon een stuk mooier.

https://youtu.be/g08A0Tmzoxg?si=T_a_73tBu7W8lv-_

John Oates – Goodnight Or Goodbye★★½☆☆ – 2,5 van de 5 sterren


John Oates – Goodnight Or Goodbye

Ja, die ene ‘stille’ van Hall & Oates. Sorry John, maar van mij mag het deze keer vooral goodbye zijn

Ik heb helemaal niets tegen John Oates.

Integendeel. Als helft van Hall & Oates hoort hij bij een duo dat een indrukwekkende stapel uitstekende pop- en soulnummers heeft gemaakt. I Can't Go for ThatOut of TouchManeaterShe's GoneYou Make My Dreams — daar hoeven we echt geen discussie over te voeren.

Maar John was voor mijn gevoel toch altijd een beetje die andere.

Daryl Hall vooraan.

John Oates ernaast.

Gitaar erbij.

Snor erbij.

Prima geregeld.

En nu komt Oates solo met Goodnight Or Goodbye.

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen:

sorry John, ik vind dit helemaal niks.

Het aardige is dat er wel een verhaal achter zit. Oates vond een oude opname terug die hij al in 1992 had gemaakt. Hij wilde destijds de onzekerheid van jonge liefde vangen in een retrostijl uit de jaren zestig, compleet met doo-wopachtige achtergrondharmonieën, die hij zelf inzong. Hij heeft het oude idee nu opnieuw uitgewerkt en op 28 augustus uitgebracht. 

Dat verklaart meteen waarom ik tijdens het luisteren aan Billy Joel – The Longest Time moet denken.

En daar ontstaat het probleem.

Want dat nummer vond ik ook nooit geweldig.

Al die keurige samenzang.

Dat nostalgische jaren-vijftig/zestiggevoel.

Alles perfect afgerond.

Geen krasje.

Geen onverwachte hoek.

Geen moment waarop iemand per ongeluk een synthesizer omver schopt.

Het is mij gewoon veel te glad.

Amerikaanse pop met extra glansmiddel

Technisch valt er weinig op Goodnight Or Goodbye aan te merken.

Oates kan zingen.

De harmonieën kloppen.

De melodie klopt.

De productie klopt.

Waarschijnlijk staat zelfs de koffie in de studio precies recht op tafel.

Maar soms kan muziek zó netjes zijn dat ik er juist niets meer bij voel.

Dat heb ik hier.

Het klinkt als klassieke, gepolijste Amerikaanse pop die bewust teruggrijpt naar doo-wop en vroege rock-'n-roll. Dat is ook precies wat Oates wilde maken. 

Missie geslaagd dus.

Alleen was het blijkbaar niet mijn missie.

Want waar ik normaal gesproken val voor melancholie, een onverwachte synthesizer, een schurende gitaar of een productie waarin iets geheimzinnigs gebeurt, krijg ik hier vooral:

netjes.

Heel netjes.

Misschien zelfs té netjes.

En dan merk je ook weer hoe persoonlijk muzieksmaak is. Zet mij een nieuwe Simple Minds, DIIV, M83 of Echo & The Bunnymen voor en ik zoek binnen twintig seconden alweer naar een excuus om er 4,5 ster tegenaan te gooien.

Hier zoek ik vooral naar iets dat mij wakker schudt.

Het komt niet.

De Alternatieve Muziekman zegt

Er is trouwens één belangrijk voordeel.

Goodnight Or Goodbye duurt maar 3:28

Kijk.

Dat scheelt.

En misschien ben ik streng, want dit is helemaal geen slecht gemaakt nummer. Wie houdt van doo-wop, Amerikaanse retro-pop en die keurige vocale harmonieën kan hier waarschijnlijk veel meer mee.

Ik niet.

En dat mag ook weleens gezegd worden.

Niet iedere bekende naam hoeft automatisch vier sterren te krijgen omdat hij toevallig al vijftig jaar een indrukwekkend cv heeft.

John Oates wilde met Goodnight Or Goodbye terug naar de romantische popmuziek uit zijn jeugd.

Dat is gelukt.

Ik hoef alleen niet mee.

★★½☆☆ – 2,5 van de 5 sterren

Cijfer: 5,8/10

Vakmanschap: ⭐⭐⭐⭐☆
Samenzang: ⭐⭐⭐⭐☆
Originaliteit: ⭐⭐☆☆☆
Billy Joel – The Longest Time-factor: ⭐⭐⭐⭐☆
Gladheid: ⭐⭐⭐⭐⭐+
Herluisterwaarde: ⭐⭐☆☆☆
Hitpotentie: ⭐⭐☆☆☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴☆☆☆

Goodnight Or Goodbye? Voor mij deze keer vooral goodbye. Maar geen zorgen John: morgen zet ik gewoon weer I Can't Go for That op. Want dáár kan ik nog altijd geen ‘no’ tegen zeggen.

https://youtu.be/iM58IBFkY1I?si=bZmVkfNjch5cAlaa

French 79 – Colors Collide feat. New Constellations★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

French 79 – Colors Collide feat. New Constellations

French touch? Absoluut. Marseille en Portland botsen hier niet — ze zweven samen

Soms heb je bij elektronische muziek maar een paar seconden nodig.

Een analoge synthesizer begint te pulseren. Er verschijnt een melodie die tegelijkertijd modern én een beetje nostalgisch klinkt. Alles wordt langzaam groter, zonder dat iemand meteen met een gigantische beat je woonkamer probeert te verbouwen.

En dan denk ik:

ja hoor. French touch.

Colors Collide is de nieuwe single van French 79, het elektronische project van de uit Marseille afkomstige Simon Henner. Voor dit nummer werkt hij samen met New Constellations, het Amerikaanse dreampopduo Harlee Case en Josh Smith uit Portland. De single verscheen op 4 september en duurt 3:35. 

Marseille en Portland dus.

Dat klinkt geografisch ongeveer even logisch als een gezamenlijke buurtbarbecue.

Muzikaal blijkt het een uitstekend idee.

Want French 79 brengt die typische glanzende elektronica, terwijl New Constellations precies de dromerigheid toevoegt die het nummer nodig heeft. Vooral de stem van Harlee Case zweeft prachtig over Henners analoge synthesizers. 

En daar gebeurt iets waar ik erg gevoelig voor ben.

Elektronica wordt ineens emotioneel.

Niet alleen:

mooi synthesizertje, lekker basje, klaar.

Nee.

Er ontstaat een landschap.

Ik hoor natuurlijk iets van de Franse elektronische traditie. Een klein beetje Air, iets van de elegantie die je bij M83 kunt tegenkomen en ergens in de verte die Franse liefde voor elektronische muziek die warm mag klinken zonder haar precisie kwijt te raken.

Maar French 79 is geen kopie van Daft Punk, Air of M83.

Hij heeft inmiddels zijn eigen wereld.

En dan komt de dreampop binnen

Wat Colors Collide voor mij extra mooi maakt, is dat New Constellations niet als een willekeurige gastzanger bovenop een reeds afgeronde danceproductie is geplakt.

De twee werelden versmelten.

New Constellations bracht eerder dit jaar het debuutalbum It Comes in Waves uit, waarop het duo beweegt van etherische dreampop naar dansbaardere pop. 

Dat hoor je hier terug.

De track begint relatief ruim en hypnotiserend. Vervolgens komen de percussie en synthesizers steeds nadrukkelijker naar voren. De spanning wordt langzaam opgebouwd, maar French 79 maakt gelukkig niet de fout om na twee minuten een enorme EDM-drop uit de kast te trekken.

Geen:

DRIE, TWEE, ÉÉN, SPRINGEN!

Dank u.

In plaats daarvan blijft Colors Collide filmisch.

De synths groeien.

De percussie duwt.

De stem blijft zweven.

En ineens zit je midden in een nummer dat perfect zou werken tijdens een autorit in het donker. De officiële toelichting beschrijft zelfs precies die nachtelijke, cinematografische sfeer. 

De Alternatieve Muziekman zegt

Dit is mijn soort elektronische muziek.

French touch met gevoel.

Dansbaar zonder plat te worden.

Dromerig zonder in slaap te vallen.

Elektronisch zonder kil te klinken.

En melancholisch genoeg om bij mij natuurlijk onmiddellijk een paar extra punten te verdienen.

Vooral de combinatie met New Constellations is raak. Die stem geeft de elektronische precisie van French 79 iets menselijks.

Colors Collide betekent kleuren die botsen.

Maar eigenlijk botsen ze hier helemaal niet.

Ze lopen prachtig in elkaar over.

Bovendien is dit alweer de vierde vooruitgeschoven track van het komende vierde album van French 79, na The AdventurerKeep Me Closer en Joyride

Mijn belangstelling voor die plaat is dus inmiddels behoorlijk groot.

Want als dit de richting wordt — French touch + dreampop + melancholie + filmische synths — dan weet French 79 precies waar mijn zwakke plek zit.

Heel vervelend.

Nog een keer dan.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,4/10

French touch: ⭐⭐⭐⭐⭐
New Constellations: ⭐⭐⭐⭐⭐
Dreampop: ⭐⭐⭐⭐⭐
Synthesizers: ⭐⭐⭐⭐⭐
Filmische sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Nachtelijke autoritfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴🔴

Marseille ontmoet Portland. French touch ontmoet Amerikaanse dreampop. Colors Collide heet het nummer, maar botsen doet er eigenlijk helemaal niets. Zelfs de melancholie rijdt hier keurig op de maat mee.

https://youtu.be/K8xR8PrjtZ0?si=PpnttvdOwNM9gTGC