zaterdag 25 juli 2026

Charli xcx – Music, Fashion, Film album recensie★★★★☆





Er zijn albums die de wereld veranderen. En er zijn albums die laten zien wat er gebeurt nádat de wereld is veranderd. Dat is precies waar Music, Fashion, Film van Charli xcx zich bevindt. Na de culturele explosie van BRAT lag de lat zo hoog dat bijna iedere artiest eraan onderdoor zou gaan. Hoe overtref je een plaat die uitgroeide tot een popcultureel fenomeen? Het eerlijke antwoord is: waarschijnlijk niet.

En misschien is dat precies de boodschap van dit album.

Niets is voor altijd.

Niet de hype. Niet de trends. Niet de eeuwige nummer-éénpositie. Zelfs een artiest die de popmuziek volledig op zijn kop zet, moet op een dag weer opnieuw beginnen. Charli xcx begrijpt dat als geen ander. In plaats van krampachtig nóg harder te schreeuwen, kiest ze op Music, Fashion, Film voor reflectie. Nog steeds eigenzinnig, nog steeds elektronisch, maar met een andere blik. Minder gericht op het volgende internetmoment en meer op de vraag: wat wil ík eigenlijk nog vertellen?

Dat hoor je vanaf de eerste minuut. De hyperpop is niet verdwenen, maar krijgt gezelschap van dromerige synthesizers, onverwachte breaks en nummers die meer ruimte nemen om zich te ontwikkelen. De productie blijft van een uitzonderlijk hoog niveau. Iedere beat klinkt futuristisch zonder kil te worden, terwijl de zang van Charli voortdurend balanceert tussen afstand en intimiteit. Ze klinkt zelfverzekerd, maar laat ook twijfel toe. Juist dat maakt deze plaat menselijk.

Het mooie is dat Charli geen poging doet om BRAT 2 te maken. Dat zou de makkelijkste weg zijn geweest. De streamingdiensten hadden gejuicht, de fans hadden het onmiddellijk herkend en de algoritmes waren tevreden geweest. Maar kunst ontstaat zelden door veilige keuzes. Charli kiest opnieuw voor risico. En risico's leveren nu eenmaal niet altijd een meesterwerk op, maar ze houden een artiest wel interessant.

Niet ieder nummer heeft dezelfde impact. Halverwege zakt de spanning af en toe iets weg. Sommige tracks lijken vooral een sfeer neer te willen zetten zonder echt te blijven hangen. Dat maakt Music, Fashion, Film minder direct dan zijn voorganger. Waar BRAT vrijwel voortdurend energie uitstraalde, vraagt dit album meer geduld van de luisteraar. Het is geen plaat die zichzelf na één luisterbeurt volledig prijsgeeft.

Maar misschien moeten we juist stoppen met alles langs de meetlat van BRAT te leggen. Dat album was een uitzonderlijk moment in de popgeschiedenis. Zulke platen maak je misschien maar één keer in je carrière. De vraag zou daarom niet moeten zijn of Music, Fashion, Film even baanbrekend is. De vraag is of Charli opnieuw iets maakt dat alleen zij had kunnen maken.

Het antwoord daarop is volmondig ja.

En misschien verdient juist dat het meeste respect. Charli twijfelde openlijk of dit album wel uitgebracht moest worden. Dat ze uiteindelijk tóch besloot de plaat uit te brengen, niet omdat de markt erom vroeg, maar omdat zíj vond dat deze muziek gehoord moest worden, zegt alles over haar als artiest. In een tijd waarin cijfers, streams en sociale media vaak belangrijker lijken dan creativiteit, kiest zij opnieuw voor haar eigen kompas.

Met Music, Fashion, Film bewijst Charli xcx dat echte kunstenaars niet leven van herhaling, maar van nieuwsgierigheid. Ze blijft zoeken, experimenteren en zichzelf uitdagen. Even baanbrekend als BRAT? Zeker niet. En daarom is het tegelijkertijd ook weer helemaal wél. Want vooruitgang betekent niet dat je jezelf kopieert; vooruitgang betekent dat je durft los te laten wat ooit werkte, om ruimte te maken voor iets nieuws.

Dat is misschien niet de gemakkelijkste weg.

Maar wel de moedigste.


⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★☆

Cijfer

8,8

🎯 Hitpotentie

8,4 / 10

🏁 De Alternatieve Muziekman zegt...

Je kunt een revolutie niet eindeloos herhalen. Met Music, Fashion, Film probeert Charli xcx dat gelukkig ook niet. Ze kiest voor ontwikkeling boven herhaling en voor artistieke vrijheid boven voorspelbaar succes. Dat levert misschien geen tweede BRAT op, maar wel een album dat opnieuw bewijst waarom zij een van de meest fascinerende popartiesten van deze generatie is.

https://youtu.be/hyEFDYzRYRg?si=ON5OaFo2taW-ltO_

Meltt – Hesitate★★★★★

Meltt – Hesitate

Absolutely class as always

5

Er zijn van die bands die niet schreeuwen om aandacht. Ze staan niet bovenaan de festivalposters, domineren geen TikTok-trends en hoeven niet iedere maand een nieuwe single uit te brengen om relevant te blijven. Ze vertrouwen simpelweg op hun muziek. Meltt is zo'n band. Een groep die al jaren gestaag bouwt aan een eigen universum van dromerige gitaren, warme synthesizers en een bijna filmische sfeer. Met Hesitate laten de Canadezen opnieuw horen waarom ze wat mij betreft tot de mooiste verborgen parels van de hedendaagse indiescene behoren.

Vanaf de eerste seconden word je langzaam het nummer ingezogen. Geen overdreven intro, geen bombastische drums of geforceerde climax, maar een subtiele opbouw waarin iedere laag precies op het juiste moment binnenkomt. De productie is prachtig open en ruimtelijk. De gitaren zweven door de mix, terwijl de synths een warme gloed over het geheel leggen. Het klinkt alsof de band alle haast uit de muziek heeft gehaald en alleen de emotie heeft laten staan.

Juist daarin schuilt de kracht van Meltt.

Waar veel moderne indiebands voortdurend op zoek lijken naar het perfecte refrein voor een algoritme, kiest Meltt voor sfeer. Het nummer ademt. Het geeft de luisteraar de ruimte om zelf iets te voelen. Dat doet denken aan artiesten als Beach House, Slowdive, M83 en The War on Drugs, maar Meltt blijft vooral Meltt. Ze lenen invloeden, maar verliezen nooit hun eigen identiteit.

Ook vocaal klopt alles. De zang is ingetogen en breekbaar zonder kwetsbaar te worden. Geen overdreven uithalen of technische hoogstandjes, maar precies genoeg emotie om het verhaal geloofwaardig te maken. Soms is minder simpelweg meer.

Wat vooral opvalt, is hoe volwassen de band inmiddels klinkt. Iedere gitaarpartij heeft een functie, iedere synthesizer voegt kleur toe en nergens wordt de muziek dichtgesmeerd met overbodige effecten. Dat getuigt van vertrouwen. Vertrouwen in de compositie, maar ook in de luisteraar.

Is er dan helemaal niets op aan te merken?

Misschien één klein punt. Hesitate kiest bewust niet voor een groot meeslepend hoogtepunt. Daardoor zal het nummer voor sommige luisteraars iets minder direct blijven hangen dan bijvoorbeeld een klassieke indiesingle met een groot refrein. Maar eerlijk gezegd past dat juist bij Meltt. Ze maken geen muziek die na één luisterbeurt alles prijsgeeft. Dit zijn nummers die groeien. Iedere keer hoor je weer een nieuw detail: een subtiele gitaarlijn, een extra laag synths of een achtergrondmelodie die je eerder volledig was ontgaan.

En dat is tegenwoordig eigenlijk best bijzonder. In een tijd waarin muziek vaak binnen twintig seconden moet overtuigen, durft Meltt rustig te blijven. Geen haast, geen effectbejag, maar puur vakmanschap.

Dat maakt Hesitate opnieuw een schitterend visitekaartje van een band die al jaren consequent kwaliteit aflevert. Misschien worden ze nooit een stadionact, maar voor liefhebbers van sfeervolle indie, dreampop en melancholische gitaren is dat helemaal niet nodig. Sommige bands hoeven niet de grootste te zijn om tot de beste te behoren.

Zoals de Engelsen zo mooi zeggen: "Absolutely class as always." En eerlijk gezegd vat dat deze prachtige single beter samen dan welke analyse ook.


⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★★

Cijfer

9,2

🎯 Hitpotentie

8,7 / 10

🏁 De Alternatieve Muziekman zegt...

Meltt bewijst met Hesitate opnieuw dat schoonheid niet luid hoeft te zijn. Dit is geen muziek die om aandacht vraagt, maar muziek die je aandacht verdient. Een warme, dromerige en tijdloze indiesingle die bij iedere luisterbeurt mooier wordt. Absolute klasse, zoals we inmiddels van Meltt gewend zijn. 

https://youtu.be/nywOyAfh-c8?si=AMMuYVfA-wqJt4SY

The Strokes – Reality Awaits album recensie★★☆☆☆




The Strokes – Reality Awaits

Veranderen mag, maar niet als je je eigen kracht uit het oog verliest

Er zijn bands die voor altijd hetzelfde album blijven maken. Fans klagen dat er geen ontwikkeling is. En zodra een band wél een andere richting inslaat, zijn diezelfde fans vaak weer teleurgesteld. Muzikanten kunnen het eigenlijk nooit helemaal goed doen.

The Strokes zitten precies in dat spanningsveld.

Met Reality Awaits kiest de band opnieuw voor een moderner geluid, waarin elektronische invloeden en vervormde vocalen een grotere rol spelen. Dat getuigt van lef. Je kunt moeilijk verwachten dat Julian Casablancas en zijn band na ruim twintig jaar nog steeds Is This It of Room on Fire blijven kopiëren.

Verandering is goed.

Sterker nog, verandering is noodzakelijk om als band relevant te blijven.

Alleen...

Soms sla je de plank mis.

Vanaf de eerste nummers valt direct op hoeveel autotune en vocale effecten worden gebruikt. Natuurlijk is dat een bewuste artistieke keuze. Julian Casablancas experimenteert al jaren met vervormde zang en elektronische klanken. Maar op Reality Awaits voelt het soms alsof de techniek belangrijker wordt dan de emotie.

En dat is jammer.

Want achter al die effecten hoor je nog steeds een uitstekende songwriter schuilgaan.

De gitaren van Nick Valensi en Albert Hammond Jr. blijven gelukkig herkenbaar. Ze zorgen nog altijd voor die melodieuze spanning waar The Strokes ooit beroemd mee werden. Ook de ritmesectie speelt strak en de productie klinkt verzorgd en modern.

Technisch klopt het allemaal.

Maar muzikaal raakt het me minder.

Tijdens het luisteren moest ik regelmatig terugdenken aan de eenvoud van SomedayHard to Explain en Under Cover of Darkness. Daar draaide alles om scherpe gitaarlijnen, sterke melodieën en de nonchalante charme van Casablancas. Op Reality Awaits verdwijnen die kwaliteiten soms achter een muur van effecten.

Dat is voor mij het grootste struikelblok.

Ik ben simpelweg geen liefhebber van overdreven autotune.

Niet omdat het per definitie slecht is, maar omdat het de menselijke kant van een stem kan wegnemen. En juist die imperfectie maakte The Strokes altijd zo aantrekkelijk.

Dat betekent niet dat het album mislukt is.

Integendeel.

Er staan genoeg interessante ideeën op Reality Awaits. Sommige nummers laten horen dat de band nog altijd durft te experimenteren. Dat verdient respect. Liever een band die risico neemt dan een groep die zichzelf eindeloos herhaalt.

Alleen levert niet ieder experiment automatisch een beter resultaat op.

Misschien is dat wel de rode draad van dit album.

Je hoort een band die vooruit wil.

Maar onderweg raakt ze af en toe iets kwijt van haar eigen identiteit.

Dat maakt Reality Awaits tot een plaat die ongetwijfeld verdeeld zal ontvangen worden. Sommige luisteraars zullen de moderne koers omarmen. Anderen zullen verlangen naar de rauwe gitaarpop waarmee The Strokes ooit een hele generatie inspireerden.

Ik behoor eerlijk gezegd tot die laatste groep.

Ik waardeer de ambitie.

Ik respecteer de zoektocht.

Maar uiteindelijk mis ik de warmte, spontaniteit en directe energie die hun beste werk zo onweerstaanbaar maakten.

Veranderen is gezond.

Alleen moet je onderweg niet vergeten waarom mensen ooit verliefd op je muziek werden.


⭐ Sterrenbeoordeling

★★☆☆☆

Cijfer: 6,2

🎯 Hitpotentie: 7,1/10

Eindoordeel

Reality Awaits is een album waarop The Strokes bewust nieuwe wegen inslaan. Dat lef verdient waardering, maar de nadruk op autotune en elektronische effecten haalt voor mij te veel van de charme weg die de band ooit zo bijzonder maakte. De sterke gitaren en het vakmanschap zijn nog steeds aanwezig, maar de emotionele connectie blijft uit. Een interessante koerswijziging, alleen niet een die mij volledig weet te overtuigen. Soms is verandering precies wat een band nodig heeft. En soms sla je daarmee nét de plank mis.


watch


Gracie Abrams – Daughter From Hell album recensie★★★☆☆




Gracie Abrams – Daughter From Hell

Een album dat Generatie Z omarmt, maar mij niet volledig weet te overtuigen

Soms luister je naar een album en begrijp je meteen waarom miljoenen mensen er verliefd op worden.

En soms luister je naar hetzelfde album en denk je: het is allemaal keurig gemaakt, maar waar blijft de verrassing?

Dat gevoel hield ik over aan Daughter From Hell van Gracie Abrams.

Laat ik beginnen met het positieve. Gracie Abrams is zonder twijfel een talentvolle songwriter. Ze schrijft eerlijk, kwetsbaar en dichtbij zichzelf. Haar liedjes voelen als dagboekpagina's die toevallig op muziek zijn gezet. Dat is precies waarom zoveel jonge luisteraars zich in haar herkennen. Vooral Generatie Z lijkt haar volledig in de armen te hebben gesloten.

En eerlijk is eerlijk: ik snap die hype wel.

Maar ik voel hem niet helemaal.

Vanaf de eerste minuten hoor je een sfeervolle productie waarin zachte piano's, subtiele elektronica en dromerige gitaren voortdurend om elkaar heen zweven. Alles klinkt verzorgd en modern. Geen overbodige bombast, geen overdreven studiotrucs. De productie laat vooral de emoties van Abrams centraal staan.

Haar stem past daar uitstekend bij. Ze zingt klein, breekbaar en oprecht. Alsof ze iedere luisteraar persoonlijk iets wil vertellen. Dat werkt vaak ontwapenend en maakt het album toegankelijk.

Toch bekruipt me na een paar nummers een gevoel van voorspelbaarheid.

Veel songs bewegen zich in hetzelfde tempo en binnen dezelfde sfeer. Daardoor vloeien ze soms iets te gemakkelijk in elkaar over. Je blijft wachten op een nummer dat de boel echt openbreekt of een onverwachte afslag neemt.

Die komt maar mondjesmaat.

Tijdens het luisteren hoor je duidelijk een snufje Taylor Swift in de manier waarop Gracie persoonlijke verhalen verpakt in toegankelijke popsongs. Tegelijkertijd hangt er ook een vleugje Lorde over het album, vooral in de ingetogen sfeer en de minimalistische productiekeuzes.

Maar waar Taylor vaak excelleert in sterke refreinen en Lorde je muzikaal durft te verrassen, blijft Gracie Abrams vaker hangen in veilige schoonheid.

Dat is misschien wel mijn grootste bezwaar.

Daughter From Hell is een mooi album.

Maar zelden een spannend album.

En dat is jammer, want Gracie heeft absoluut de kwaliteiten om meer risico te nemen. Haar teksten zijn oprecht en haar stem is aangenaam, maar de muziek blijft te vaak binnen dezelfde emotionele kleur.

Dat maakt het luisteren comfortabel.

Misschien zelfs iets té comfortabel.

Ik begrijp volledig waarom dit album zoveel aandacht krijgt. Voor veel jonge luisteraars voelt Gracie Abrams als de stem van een generatie. Ze zingt over onzekerheid, liefde, verlies en volwassen worden op een manier die dichtbij komt.

Alleen behoor ik duidelijk niet meer tot die generatie.

Daardoor blijft er een zekere afstand bestaan.

Na afloop overheerst vooral respect.

Respect voor haar talent.

Respect voor haar songwriting.

Maar geen onweerstaanbare behoefte om het album direct opnieuw op te zetten.

Dat is uiteindelijk misschien wel het verschil tussen een goed album en een geweldig album.


⭐ Sterrenbeoordeling

★★★☆☆

Cijfer: 7,2

🎯 Hitpotentie: 9,5/10

Eindoordeel

Daughter From Hell is een verzorgd en sfeervol popalbum dat perfect aansluit bij de belevingswereld van Generatie Z. Gracie Abrams bewijst opnieuw dat ze een gevoelige songwriter is met een herkenbare stem en een feilloos gevoel voor sfeer. De invloeden van Taylor Swift en Lorde zijn duidelijk hoorbaar, maar een echt eigen muzikale sprong blijft uit. Voor veel jonge luisteraars zal dit ongetwijfeld een van de albums van het jaar zijn. Voor mij blijft het vooral een mooi, degelijk album dat net iets te veilig speelt om echt onvergetelijk te worden.

https://youtu.be/Y_CWG6qnhow?si=jacz5Hr__mRKkjG7