Temples – BLISS Albumrecensie★★★★☆

Temples – BLISS

Albumrecensie

6

Er zijn bands die na een paar succesvolle albums vooral veilig gaan spelen.

Gelukkig behoort Temples daar nog altijd niet toe.

Met BLISS kiest de Britse band opnieuw voor experiment. Niet alles lukt, maar één ding kun je ze niet verwijten: gebrek aan ambitie.

Vanaf de eerste nummers hoor je dat Temples zijn psychedelische fundament niet heeft verlaten, maar wel verder heeft uitgebreid. De bekende galmende gitaren en zwevende melodieën zijn nog steeds aanwezig, alleen krijgen ze deze keer gezelschap van elektronische beats, dansbare grooves en moderne producties.

Dat levert een album op dat soms verrassend klinkt.

En soms ook een beetje zoekende.

Wat direct opvalt, is de sfeer. BLISS klinkt kleurrijk, ruimtelijk en bijna filmisch. De productie zit vol kleine details die je pas na meerdere luisterbeurten ontdekt. Synthesizers zweven door het stereobeeld, gitaren verdwijnen in echo's en ritmes veranderen ongemerkt van richting.

Dat maakt het album interessant.

Tegelijkertijd hoor je af en toe duidelijke raakvlakken met Tame Impala. Niet omdat Temples Kevin Parker kopieert, maar door de combinatie van psychedelische gitaren, warme analoge synthesizers en die relaxte groove die steeds onder de muziek blijft liggen.

Soms denk je zelfs even aan de vroege periode van Tame Impala, waarin rock en psychedelica nog volledig met elkaar verweven waren.

Dat is geen kritiek.

Integendeel.

Het laat vooral horen dat Temples zich in hetzelfde muzikale universum begeeft.

Toch blijft de band voldoende eigen. James Bagshaw houdt met zijn karakteristieke zang de identiteit van Temples overeind. Zijn stem past perfect bij deze zwevende, bijna buitenaardse muziek.

Waar BLISS af en toe moeite mee heeft, is het vasthouden van de spanning. Sommige nummers blijven net iets te lang hangen in dezelfde groove zonder echt naar een verrassend hoogtepunt toe te werken.

Daardoor voelt het album soms meer als een verzameling sferen dan als een reeks onvergetelijke songs.

Maar misschien is dat juist de bedoeling.

BLISS wil niet imponeren met grote hits.

Het wil een wereld creëren.

En daarin slaagt Temples grotendeels.

Het is bovendien verfrissend dat de band niet simpelweg opnieuw Sun Structures probeert te maken. Veel artiesten blijven hun grootste succes eindeloos herhalen.

Temples durft vooruit te kijken.

Niet iedere stap is raak.

Maar stil blijven staan is uiteindelijk veel gevaarlijker.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★☆

Cijfer: 8,3

Hitpotentie: 7,7

🌈🎹 Met BLISS kiest Temples opnieuw voor avontuur. Psychedelische rock krijgt gezelschap van elektronische invloeden en dansbare grooves, waarbij af en toe een vleugje Tame Impala door de speakers waait. Niet ieder experiment is even geslaagd, maar de ambitie en creativiteit maken dit tot een boeiend album dat nieuwsgierig maakt naar de volgende stap van de band.

Thistle – OVER THE GARDEN WALL Single recensie★★★★☆

6

Soms hoor je een nieuwe band en denk je meteen:

"Hier zit iets in."

Niet omdat alles al perfect is.

Maar omdat je hoort dat er een eigen sfeer wordt neergezet.

Dat gevoel krijg je bij OVER THE GARDEN WALL van Thistle.

Vanaf de eerste noten trekt het nummer je langzaam een dromerige wereld binnen. Geen schreeuwerige gitaren, geen opgefokte drums en geen refrein dat koste wat kost een TikTok-hit wil worden. Thistle kiest voor sfeer boven snelheid.

En dat is een verademing.

De gitaren zweven door de mix met een lichte galm die af en toe doet denken aan shoegaze, terwijl de melodie subtiel blijft groeien. Er zit een melancholische ondertoon in die je steeds verder het nummer in trekt. Het voelt alsof je door een mistig landschap loopt waarin achter iedere bocht weer iets nieuws te ontdekken valt.

Dat is knap.

Want veel jonge bands verwarren sfeer met traagheid.

Thistle niet.

Ondanks het rustige tempo blijft OVER THE GARDEN WALL voortdurend boeien. Er gebeurt steeds iets kleins: een extra gitaarlaag, een subtiele verandering in het ritme of een zanglijn die net iets meer emotie toevoegt.

Daardoor blijft het nummer leven.

De zang past perfect bij de muziek. Geen overdreven uithalen, maar een ingetogen stem die de melancholie alleen maar versterkt. Juist doordat de vocalist zich niet opdringt, krijgt de muziek alle ruimte om te ademen.

De productie verdient eveneens een compliment. Alles klinkt warm en ruimtelijk. Je hoort dat er aandacht is besteed aan de balans tussen de instrumenten. Geen overvolle mix, maar een geluid waarin iedere laag zijn eigen plek krijgt.

Dat maakt het nummer ook geschikt voor meerdere luisterbeurten.

Steeds ontdek je weer een nieuw detail.

Muzikaal beweegt Thistle zich niet alleen tussen dromerige indie en shoegaze, maar voegt de band ook verrassend veel folk toe aan het geheel. De subtiele banjo geeft het nummer een organische warmte die prachtig contrasteert met de zwevende gitaren. Dat levert een bijzondere mix op: de dromerigheid van Slowdive, de melancholie van Bon Iver en een vleugje Fleet Foxes. Die combinatie maakt OVER THE GARDEN WALL verrassend eigen. De banjo voelt nergens geforceerd aan, maar geeft juist extra kleur aan het nummer en zorgt ervoor dat het zich onderscheidt van veel andere indiebandsToch blijft Thistle voldoende eigen om niet als een kopie over te komen.

Het enige kleine kritiekpunt is dat een echt onvergetelijk melodisch hoogtepunt nog ontbreekt. Het nummer blijft consequent sterk, maar mist nét die ene explosie die een goede single verandert in een klassieker.

Maar als dit de richting is die Thistle inslaat, dan belooft dat veel voor de toekomst.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★☆

Cijfer: 8,6

Hitpotentie: 7,8

🌿🎸 Met OVER THE GARDEN WALL levert Thistle een sfeervolle en dromerige indiesingle af. Shoegaze-invloeden, warme gitaren en een sterke productie zorgen voor een nummer dat langzaam maar zeker onder je huid kruipt. Een veelbelovende band die absoluut de moeite waard is om te blijven volgen

https://youtu.be/cVIcPnU54Vk?si=SYJb3klXbPajguxP

retro The Irrepressibles – Two Men in Love Single & videocliprecensie★★★★★

5

Sommige nummers zijn mooi.

Sommige nummers zijn bijzonder.

En heel af en toe verschijnt er een lied dat zoveel emotie, schoonheid en eerlijkheid bevat dat je na afloop even stil blijft zitten.

Two Men in Love van The Irrepressibles is zo'n nummer.

Dertien jaar na de release voelt het nog altijd even krachtig, even ontroerend en misschien zelfs nog actueler dan toen.

Dat is het kenmerk van tijdloze muziek.

Vanaf de eerste pianoklanken wordt duidelijk dat dit geen gewone popsingle is. De muziek ademt ruimte. Strijkers, piano en subtiele orkestratie vormen samen een landschap waarin iedere noot precies op de juiste plaats valt.

Niets klinkt overdreven.

Niets is te veel.

Alles staat in dienst van het verhaal.

En wat een verhaal.

Jamie Irrepressible zingt niet alleen over liefde tussen twee mannen. Hij zingt over liefde in haar puurste vorm. Over verlangen, kwetsbaarheid, hoop en het eenvoudige recht om jezelf te mogen zijn.

Daardoor overstijgt het nummer iedere discussie over geaardheid.

Dit gaat over menselijkheid.

Zijn stem is daarbij ronduit fenomenaal. Fragiel en krachtig tegelijk. Soms klinkt hij bijna fluisterend, waarna hij zich langzaam opent tot een emotionele uitbarsting die recht door je heen gaat.

Je gelooft ieder woord.

En dat kun je niet faken.

De compositie groeit langzaam uit tot iets bijna hemels. Geen haast, geen radiovriendelijke trucjes en geen geforceerd refrein. The Irrepressibles nemen de tijd om een emotionele wereld op te bouwen waarin iedere luisteraar zijn eigen verhaal kan terugvinden.

Dat vraagt lef.

En vertrouwen.

Ook de videoclip behoort zonder twijfel tot de mooiste muziekvideo's van de afgelopen decennia. Geen goedkope provocatie of effectbejag, maar een cinematografisch kunstwerk dat de boodschap van het nummer op een liefdevolle en integere manier versterkt.

Iedere scène voelt zorgvuldig gecomponeerd.

Iedere blik.

Iedere aanraking.

Iedere stilte.

De beelden vertellen net zoveel als de muziek zelf.

Juist daardoor vormen muziek en video één geheel.

Je kijkt niet naar een videoclip.

Je kijkt naar een korte film over liefde, verlies, hoop en acceptatie.

Dertien jaar later heeft Two Men in Love niets van zijn kracht verloren. Integendeel. In een wereld waarin liefde soms nog steeds ter discussie wordt gesteld, klinkt dit nummer als een zachte maar onverwoestbare herinnering dat liefde nooit uitgelegd of verdedigd zou hoeven worden.

Sommige nummers verdienen vijf sterren.

Sommige nummers verdienen eigenlijk geen beoordeling meer.

Ze zijn gewoon...

kunst.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★★

Cijfer: 10,0

Hitpotentie: 8,5

🏳️‍🌈🎻 Dertien jaar na verschijnen blijft Two Men in Love een meesterwerk. De combinatie van de adembenemend mooie compositie, de unieke stem van Jamie Irrepressible en een werkelijk fantastische, filmische videoclip maakt dit tot een van de meest indrukwekkende audiovisuele muziekwerken van deze eeuw. Hemels. Een volkomen verdiende 10 voor zowel de muziek als de video.

https://youtu.be/QImH6snSN-g?si=th5Astcxq61FNCm6

People I’ve Met – Bastards (Live From The Rooftop) Single recensie★★★★½

7

Soms hoor je een nieuwe band en denk je direct:

"Waarom kende ik deze nog niet?"

Dat overkomt me bij Bastards (Live From The Rooftop) van People I've Met.

Na de eerste luisterbeurt blijft vooral één gedachte hangen:

Wat een heerlijke Britse sound.

En dat is misschien wel het grootste compliment dat je een alternatieve rockband kunt geven.

Vanaf de eerste gitaarakkoorden ademt het nummer de sfeer van de Britse indierock. Niet omdat de band iemand probeert na te doen, maar omdat ze dezelfde combinatie van melodie, melancholie en energie weten te vinden die zoveel Britse bands groot heeft gemaakt.

Je hoort echo's van Editors, de melodische kracht van The Boxer Rebellion en hier en daar zelfs een vleugje Elbow in de manier waarop de sfeer langzaam wordt opgebouwd.

Maar uiteindelijk blijft People I've Met vooral zichzelf.

En dat is belangrijk.

Want invloeden zijn mooi.

Een eigen gezicht is nog mooier.

De keuze om het nummer live op een dak op te nemen blijkt een schot in de roos. Je hoort geen steriele studioproductie waarin iedere ademhaling is weggepoetst. Integendeel.

Het leeft.

Er zit lucht tussen de instrumenten, de gitaren klinken open en de zang voelt oprecht.

Juist die kleine oneffenheden maken de opname geloofwaardig.

Dat is de charme van een goede livesessie.

Bastards zelf is bovendien sterk opgebouwd. Het nummer begint relatief klein, maar groeit langzaam uit tot een meeslepende indierocksong zonder ooit bombastisch te worden.

Dat vraagt lef.

Veel bands willen tegenwoordig zo snel mogelijk naar het refrein.

People I've Met neemt de tijd.

En dat betaalt zich uit.

De gitaren verdienen een extra compliment. Ze hebben precies dat warme, licht galmende geluid dat je onmiddellijk aan Britse alternatieve rock doet denken. Niet te zwaar, niet te glad, maar precies rafelig genoeg om karakter te houden.

Daar zit veel smaak in.

Ook de zang overtuigt. Geen overdreven uithalen of geforceerde emotie.

Gewoon een stem die past bij het verhaal.

Misschien is dat wel de grootste kwaliteit van deze band.

Ze proberen nergens indruk te maken.

En juist daardoor maken ze indruk.

Als er al een klein minpunt is, dan is het dat People I've Met nog moet groeien naar een volledig herkenbare eigen identiteit.

Maar eerlijk?

Met nummers als Bastards zijn ze hard op weg.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★½

Cijfer: 8,9

Hitpotentie: 8,1

🇬🇧🎸 Met Bastards (Live From The Rooftop) levert People I've Met een heerlijke indierocksingle af die bol staat van de Britse invloeden. Warme gitaren, een sterke live-opname en een natuurlijke opbouw maken dit tot een bijzonder geslaagde kennismaking. Een band om de komende tijd goed in de gaten te houden.

https://youtu.be/rS3tIdd4RJ0?si=jx-KFbLqjqgCpR8Q

retro Editors – Marching Orders Single & videoclip recensie★★★★★

6

Sommige nummers worden met de jaren alleen maar beter.

Marching Orders van Editors is daar een prachtig voorbeeld van.

Elf jaar geleden verscheen deze lange, meeslepende single en eigenlijk hoor je vanaf de eerste seconden waarom zoveel Editors-fans hem nog altijd koesteren. Dit is een typisch Editors-nummer: donker, melodieus, langzaam opgebouwd en met een emotionele lading die pas helemaal loskomt wanneer de laatste minuten aanbreken.

Juist dat geduld maakt Marching Orders zo bijzonder.

In een tijd waarin veel nummers nauwelijks de drie minuten halen, trekt Editors zich nergens iets van aan. De band neemt de tijd om spanning op te bouwen. Geen haast, geen geforceerd hitrefrein, maar een compositie die zich laag voor laag ontvouwt.

Dat is altijd één van de sterkste eigenschappen van Editors geweest.

Vanaf de eerste gitaarakkoorden hangt die herkenbare sfeer weer in de lucht. Donkere gitaren, subtiele toetsen en natuurlijk de onmiskenbare stem van Tom Smith. Zijn bariton blijft één van de meest karakteristieke stemmen binnen de Britse alternatieve rock. Hij hoeft nooit te schreeuwen om indruk te maken.

Hij zingt.

En je gelooft ieder woord.

De videoclip sluit mooi aan bij de muziek. Geen overbodige effecten of spectaculaire verhaallijnen, maar beelden die de melancholische sfeer versterken. Alles voelt ingetogen en filmisch, precies zoals het nummer bedoeld lijkt te zijn.

Toch gebeurt de echte magie ergens anders.

Live.

Daar groeit Marching Orders uit tot iets veel groters.

Waar de studioversie al indrukwekkend is, krijgt het nummer op het podium een extra dimensie. De outro – toch al het absolute hoogtepunt van de compositie – wordt live nóg intenser. De gitaren krijgen meer ruimte, de spanning blijft langer hangen en Tom Smith lijkt iedere noot nog net iets meer gevoel mee te geven.

Dat is het verschil tussen een goed nummer en een liveklassieker.

Je hoort hoe de band durft te bouwen zonder bang te zijn dat de luisteraar afhaakt.

Juist die lange outro is goud waard.

Het is een moment waarop Editors volledig vertrouwt op sfeer in plaats van snelheid.

En dat hoor je tegenwoordig nog maar zelden.

Natuurlijk is Marching Orders geen commerciële hit zoals sommige eerdere singles van de band. Daarvoor is het nummer te lang en te eigenzinnig.

Maar artistiek behoort het absoluut tot de mooiste stukken uit de latere Editors-catalogus.

Elf jaar later staat het nog altijd fier overeind.

Sterker nog.

Misschien klinkt het vandaag zelfs beter dan toen.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★★

Cijfer: 9,4

Hitpotentie: 8,0

🎸🖤 Elf jaar na verschijnen blijft Marching Orders een schoolvoorbeeld van alles waar Editors zo goed in is: donkere melodieën, een fenomenale opbouw en een adembenemende outro. Op plaat is het al indrukwekkend, maar live groeit het uit tot een van de mooiste nummers uit het oeuvre van Editors. Een tijdloze favoriet.

https://youtu.be/Rgy4EHyG94M?si=LwSQSp0xSvO_OpT5