vrijdag 25 september 2026

Een krankzinnige muziekweek – en Taylor Swift wint



Een krankzinnige muziekweek – en Taylor Swift wint

Soms luister ik vier nieuwe nummers op een dag en denk ik na afloop: nou, morgen beter.

Deze week is het probleem precies andersom.

Waar moet ik ze allemaal laten?

CHVRCHES. Kingfishr. Perfume Genius. Queens of the Stone Age. Sugababes. Remi Wolf. Tegan and Sara. U2. En dan komt M83 vandaag ook nog met een compleet nieuw album.

Rustig aan mensen.

Mijn INDIE TOP 20 heeft maar twintig plaatsen.

Het begon voor mij al uitstekend met Natural High van Perfume Genius. Wat een soundscape. Bijna Twin Peaks: donker, filmisch en mysterieus, waarna het nummer langzaam richting elektronica en dansvloer beweegt. Het is de eerste nieuwe Perfume Genius-muziek sinds Glory uit 2025 en onderdeel van het nieuwe dans- en muziekproject The Lesson.

Daarna kwam Kingfishr met How Lonely.

Akoestisch beginnen, emotie toevoegen en vervolgens dat typische grote Kingfishr-refrein. Niet ingewikkeld, wel raak. Voor mij absoluut materiaal voor de INDIE TOP 20.

En alsof mijn lijst nog niet vol genoeg was:

CHVRCHES is terug.

Roses is hun eerste nieuwe nummer in drie jaar. Lauren Mayberry zegt dat de band bewust niet opnieuw hetzelfde terrein wilde bewandelen.

Nou, welkom terug.

Want Roses staat bij mij inmiddels al op nummer 9 in de INDIE TOP 20. Perfume Genius staat met Natural High op 15.

Dan ligt vandaag ook Where The Goth Girls At? van Queens of the Stone Age op tafel: minimale, rauwe riffs die uitmonden in een veel groter refrein.

En M83?

Die brengt vandaag gewoon een heel album uit: I Wrote You A Letter.

Dank je wel.

Alsof ik niets anders te doen heb dit weekend.

Maar deze week heeft ook een commerciële kant. Sugababes is met de oorspronkelijke bezetting terug met Ghost, de eerste single van hun komende album. Dat nummer heeft wat mij betreft serieuze hitpotentie.

En dan is er Taylor Swift.

Patient Zero.

Taylor Swift op De Alternatieve Muziekman als Record of the Week?

Jazeker.

Ik ga een goed nummer echt niet minder goed vinden omdat ongeveer de halve wereld weet wie de zangeres is.

Sterker nog: tussen al die uitstekende alternatieve releases bleef juist Patient Zero bij mij hangen.

De melodie.

De directe pop-hook.

De productie.

En vooral dat ene belangrijke criterium waar geen algoritme tegenop kan:

ik wilde hem opnieuw horen.

Dat Nederland hem commercieel eveneens oppikt, is al zichtbaar. Patient Zero komt deze week rechtstreeks binnen op nummer 30 in de Tipparade.

Daarmee hebben we voor mij de merkwaardige winnaar van misschien wel een van de sterkste releaseweken van 2026.

De Alternatieve Muziekman zegt

Mijn INDIE TOP 20-radar staat roodgloeiend:

CHVRCHES – Roses
Kingfishr – How Lonely
Perfume Genius – Natural High
Queens of the Stone Age – Where The Goth Girls At?
M83 – nieuw album uitpluizen

En U2 – Silencio?

Sorry Bono.

6,5 blijft 6,5.

Maar boven al dat muzikale geweld staat deze week onverwacht één enorme popster.

🏆 RECORD OF THE WEEK: TAYLOR SWIFT – PATIENT ZERO

★★★★★ – 5/5

Een alternatieve muziekliefhebber hoeft mainstream pop niet automatisch buiten te zetten. Soms belt Taylor Swift aan.

En dan blijkt ze gewoon het beste liedje van de week bij zich te hebben.

watch

Die Toten Hosen – Was ist mit uns los★★★★★




Die Toten Hosen – Was ist mit uns los

★★★★★ – Punk met een vraag die in 2026 akelig actueel klinkt

Was ist mit uns los?

Wat is er met ons aan de hand?

Vier woorden. Meer heeft Die Toten Hosen eigenlijk niet nodig om een behoorlijk deel van het maatschappelijke klimaat van 2026 samen te vatten.

Campino en zijn mannen zijn inmiddels lang niet meer de jonge punkers die vooral tegen alles aanschopten wat naar gezag rook. Ze zitten in hun vijfde decennium als band. Maar misschien kunnen ze juist daardoor scherper kijken naar wat er om hen heen veranderd is.

En Was ist mit uns los kijkt bepaald niet vrolijk.

Het nummer richt zich op nostalgisch nationalisme, maatschappelijke verharding, cynisme, desinformatie en echokamers. Campino vraagt zich af waarom mensen vrijheid vanzelfsprekend zijn gaan vinden en waarom een andere mening tegenwoordig zo gemakkelijk als vijandschap wordt behandeld. 

Dat is politiek, ja.

Maar het interessante is dat het nummer niet klinkt als een verkiezingsfolder.

De centrale vraag blijft namelijk:

wat gebeurt er met óns?

Niet alleen: wat is er mis met die ander?

Dat maakt het sterker.

Muzikaal doet Die Toten Hosen ondertussen precies wat ze goed kunnen. De gitaren zijn direct, de drums duwen het nummer vooruit en Campino zingt niet alsof hij een filosofisch essay voordraagt.

Het moet een zaal in.

Het refrein moet door duizenden mensen kunnen worden meegezongen.

En juist die tegenstelling werkt: behoorlijk zware onderwerpen verpakt in een melodie die onmiddellijk blijft hangen.

Het nummer duurt 3:52. Geen ellenlang politiek manifest dus, maar een compacte punkrocksong. 

De tekst wordt het scherpst wanneer de band de verharding van het dagelijkse leven erbij haalt. Niet alleen grote politieke ideeën, maar ook de manier waarop mensen naar elkaar kijken. De dakloze voorbijlopen. Onmiddellijk gif klaar hebben wanneer iemand iets anders vindt. Jezelf terugtrekken in een echokamer waarin iedereen hetzelfde roept.

Dat laatste vind ik bijzonder raak.

Want sociale media zouden ons met de hele wereld verbinden.

En vervolgens hebben we er miljoenen kleine kamers van gebouwd waarin we vooral luisteren naar mensen die zeggen wat we zelf al dachten.

Vooruitgang, noemen we dat dan.

Die Toten Hosen biedt geen eenvoudig antwoord.

Gelukkig niet.

Een punkband die na 44 jaar ineens met een zevenpuntenplan voor de samenleving komt, daar zit ook niemand op te wachten.

Maar ze eindigen wel bij menselijke waardigheid en solidariteit: vermoeide mensen, zwakkeren, buitenstaanders en freaks horen er eveneens bij. 

Daarmee verandert het nummer uiteindelijk van boosheid in iets anders.

Verbondenheid.

De Alternatieve Muziekman zegt

Dit is Die Toten Hosen zoals ik ze graag hoor.

Gitaar erin.

Campino naar voren.

Geen ingewikkeld gedoe.

Maar ondertussen wel een tekst die na de laatste gitaar nog even in je hoofd blijft rondlopen.

En misschien is de titel wel het sterkste aan het hele nummer.

Geen uitroepteken.

Geen pasklaar antwoord.

Gewoon een vraag:

Was ist mit uns los?

★★★★★ 5/5
Cijfer: 9,4/10

Tekst: ⭐⭐⭐⭐⭐
Actualiteit: ⭐⭐⭐⭐⭐
Gitaar: ⭐⭐⭐⭐½
Scherpte: ⭐⭐⭐⭐⭐
Meezingfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐⭐⭐

Die Toten Hosen vraagt wat er met ons aan de hand is. Na bijna vier minuten hebben ze het antwoord nog steeds niet. Misschien is dát juist het verontrustende.

https://youtu.be/Ay0GYyCc7HQ?si=WBSi0gtVv6ZjVD-3


U2 – Silencio★★★



U2 – Silencio

★★★ – Vijftig jaar U2, negen jaar wachten op nieuw werk… en dan krijg ik dit?

Nieuwe muziek van U2 blijft voor mij een gebeurtenis.

Dat is nu eenmaal zo.

Ik ken deze band te lang om bij een nieuwe single achteloos op play te drukken. Zodra Larry Mullen Jr., Adam Clayton, The Edge en Bono weer samen op een nieuwe opname staan, verwacht ik iets.

Misschien is dat oneerlijk.

Maar U2 heeft die verwachtingen zelf veroorzaakt.

En daarom valt Silencio me tegen.

Niet verschrikkelijk.

Niet gênant.

Eigenlijk is dat juist het probleem.

Het is vooral te gewoon.

Na negen jaar wachten op een U2-album wil ik niet na 2 minuten en 35 seconden denken: nou ja, aardig.

Ik wil iets voelen.

Muzikaal probeert U2 hier terug te gaan naar een directere energie. De band noemt zelf vroege surf-punk als inspiratie en dat hoor ik. Larry drumt strak en droog, Adam legt daar een stevige bas onder en The Edge gebruikt zijn gitaar veel hoekiger dan in het klassieke U2-geluid.

Op papier klinkt dat interessant.

Maar tijdens het luisteren mis ik iets fundamenteels:

spanning.

Luister naar de beste U2-nummers en bijna altijd gebeurt er iets met de dynamiek. Larry en Adam zetten een fundament neer. The Edge legt daar een gitaarpatroon overheen. Bono komt binnen. En vervolgens begint zo'n nummer langzaam te groeien.

Niet noodzakelijk harder.

Wel groter.

Bij Silencio blijft de motor draaien, maar we komen nauwelijks van onze parkeerplaats.

De drums zijn goed.

De bas is goed.

De gitaar is goed.

Bono zingt prima.

En tóch ontstaat er voor mij geen magie.

Het refrein mist een melodische haak die onmiddellijk in mijn hoofd blijft zitten. The Edge krijgt nergens het moment waarop zijn gitaar het nummer openbreekt. Adam Clayton speelt functioneel, maar ik mis die baslijn die ineens een tweede melodie onder het nummer legt.

En Bono?

Daar zit misschien mijn grootste teleurstelling.

Ik hoef helemaal niet dat de man op zijn 66ste nog probeert te zingen alsof het 1987 is. Juist niet. Zijn oudere stem heeft karakter.

Maar gebruik dat dan.

Laat hem schuren.

Laat hem breken.

Laat één zin binnenkomen alsof hij hem móét zingen.

Hier hoor ik vooral Bono die een U2-single zingt.

Dat is iets anders.

En dan die lengte.

2:35.

Normaal zou ik roepen: veel te kort!

Bij Becks Failed Words wilde ik bijvoorbeeld dat hij na de laatste noot gewoon nog drie minuten achter die piano bleef zitten.

Bij Silencio heb ik dat totaal niet.

Het nummer stopt en ik denk:

was dit het?

Au.

Want dit is U2.

Een band die mij heeft geleerd dat vier muzikanten samen iets kunnen maken wat veel groter klinkt dan vier losse instrumenten.

Bij Silencio hoor ik vooral die vier losse onderdelen.

De Alternatieve Muziekman zegt

Misschien ben ik kritischer op U2 dan op een onbekende band.

Natuurlijk ben ik dat.

Van een band met deze geschiedenis verwacht ik meer dan een degelijk nummer met een aardige groove.

Ik verwacht een reden om morgen opnieuw op play te drukken.

Die hoor ik hier nog onvoldoende.

Gelukkig is Silencio maar één voorproefje van Carnaval De Luz. Eén nummer bepaalt geen heel album en experimenteren mag van mij altijd.

Sterker nog: graag.

Maar experimenteren is niet automatisch hetzelfde als spannend zijn.

Silencio is kort, direct en energiek.

Maar voor mij vooral:

U2 op halve kracht.

★★★☆☆ 3/5

Cijfer: 6,5/10

Larry Mullen Jr.: ⭐⭐⭐⭐
Adam Clayton: ⭐⭐⭐½
The Edge: ⭐⭐⭐½
Bono: ⭐⭐⭐
Energie: ⭐⭐⭐⭐
Melodie: ⭐⭐⭐
Dynamiek: ⭐⭐½
Emotie: ⭐⭐½
Kippenvel: ⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐

Het nummer heet Silencio. Het probleem is niet de stilte aan het einde. Het probleem is dat ik tijdens het nummer al zit te wachten op het moment waarop U2 eindelijk écht van zich laat horen.

https://youtu.be/1mCN-RDh0-0?si=lyAfWzsLwyX69h6K

INDIE TOP 20 VRIJDAG 25 SEPTEMBER 2026


1.1 FONTAINES D.C. - Marianne

 2.4  SIMPLE MINDS - Beginner Boys

3.5 MYLENE FRAMER - Des Lols Et Des Qu

4.3 BECK- Disappearing Act

5.6  WARHAUS - Simple Pleasures 

6.7  M83 - Blister Sunrise 

7.8 EELS -Congratulations To Me

8 .13 EDITORS - Seriously 

9.-- CHVRCHES- Roses

10.15 THE  WAR ON DRUGS- Who's That 

11.12 AGNES OBEL -Laymelli

12.14  BLOC  PARTY - Pigwig

13.2 SOFT CELL- The Space Inside

14.16 LADYTRON - Free Free

15.-- PERFUM GENIUS - Natural High

16.19 BEACH HOUSE - April Suzanne

17.11 DJANGO DJANGO - Dirty Hotel Blues

18.20 BLEACH LAB - Falling 

19.9 THE SLOW COUNTRY - Firing Line 

20.10 BECK - In The Night 




donderdag 24 september 2026

Kingfishr – How Lonely★★★★★ – 5/5




Kingfishr – How Lonely

Wat een bijzondere dag. En dan komt Kingfishr ook nog even het toetje brengen.

Sommige dagen met nieuwe muziek zijn ploeterdagen.

Vier nummers luisteren, drie vergeten en bij nummer vier jezelf afvragen waarom je niet gewoon The National hebt opgezet.

Vandaag dus niet.

Black Doldrums vond mijn zwakke plek. Crystal Eyes deed het doodleuk nog een keer. Agnes Obel stuurde me vervolgens haar sprookjesbos in.

En dan komt als laatste Kingfishr binnenlopen met How Lonely.

Nou vooruit.

Doe het toetje ook maar.

Kingfishr is inmiddels natuurlijk geen onbekende meer. Het Ierse trio heeft in korte tijd een behoorlijk eigen geluid opgebouwd: folk als fundament, akoestische instrumenten, grote melodieën en Eddie Keoghs stem die altijd klinkt alsof hij niet zomaar iets zingt, maar het dringend aan iemand kwijt moet.

How Lonely is daar bijna het schoolvoorbeeld van.

Het begint relatief klein. Je hoort de banjo voorzichtig in de intro en de akoestische instrumenten geven Keogh alle ruimte. 

En dan die stem.

Daar zit meteen iets in.

Geen vocale acrobatiek. Geen zanger die na twintig seconden alvast wil bewijzen hoeveel octaven hij beheerst.

Keogh vertelt.

En het verhaal is eigenlijk heel eenvoudig: onbeantwoorde liefde. Hoe eenzaam moet je eigenlijk worden voordat je iets voor die ander betekent? 

Au.

Kingfishr weet gelukkig dat zo'n tekst niet geholpen wordt door er onmiddellijk een compleet symfonieorkest achter te parkeren.

Dus bouwen ze.

Langzaam.

De akoestische gitaar krijgt gezelschap. Het ritme wordt steviger. De achtergrondzang verschijnt. De ruimte wordt steeds groter.

En uiteindelijk krijg je dat typische Kingfishr-moment waarop een persoonlijk liedje ineens klinkt alsof duizenden mensen het tegelijkertijd kunnen zingen.

Dat vind ik misschien wel hun grootste kwaliteit.

Ze maken folk, maar denken in grote ruimtes.

Een liedje begint aan een keukentafel en eindigt op een festivalveld.

Dat is bij How Lonely opnieuw goed te horen. De band speelde het nummer dit jaar al regelmatig live en juist dat grote, gezamenlijke karakter bleek daar goed te werken. 

Is het verrassend?

Eigenlijk niet.

Kingfishr vindt hier geen nieuw genre uit. Ze weten inmiddels gewoon ontzettend goed wat Kingfishr moet zijn.

En soms is dat genoeg.

Sterker nog: vandaag is het precies wat ik nodig had.

De Alternatieve Muziekman zegt

Wat een bijzondere dag nieuwe muziek.

Van donkere postpunk naar vroege-Simple-Mindsgevoelens, via het sprookjesbos van Agnes Obel naar drie Ieren die met een banjo en een gebroken hart de deur dichtdoen.

How Lonely is het toetje.

En gelukkig niet zo'n modern restauranttoetje met één framboos, drie stipjes saus en een rekening van achttien euro.

Nee. Gewoon de hele schaal.

Kingfishr doet waar Kingfishr goed in is: klein beginnen, emotie laten groeien en uiteindelijk de ramen openzetten.

★★★★★ – 5/5

Cijfer: 9,4/10

Stem: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melodie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Opbouw: ⭐⭐⭐⭐⭐
Folkgevoel: ⭐⭐⭐⭐⭐
Emotie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Meebrulfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐⭐⭐

Het nummer heet How Lonely. Maar na zo'n muziekmiddag voel ik me muzikaal vooral uitstekend gezelschap. En Kingfishr? Die mochten vandaag het licht uitdoen.https://youtu.be/pdWh982UxQg?si=tyF_Ta9aSX9qFZT6