LIL NAS X – WORLD’S GREATEST!★★★★☆ – 8/10

LIL NAS X – WORLD’S GREATEST!

World’s greatest? Nou, rustig aan. Maar wél verrassend goed.

★★★★☆ – 8/10

Met een titel als World’s Greatest! leg je de lat natuurlijk lekker laag.

Lil Nas X had het ook Best Song Ever Made By Anyone In Human History kunnen noemen, maar blijkbaar wilde hij niet overdrijven.

En nee: dit is niet het beste nummer ter wereld.

Ik vind het zelfs niet het beste nummer dat Lil Nas X ooit heeft gemaakt. Daarvoor hebben Montero (Call Me By Your Name) en vooral Industry Baby nog altijd meer brutaliteit, verrassing en onmiddellijke hitkracht.

Maar verdorie:

World’s Greatest! is wél goed.

En vooral anders dan ik vooraf had verwacht.

Lil Nas X keerde op 1 oktober terug met zijn eerste nieuwe single van 2026. Het nummer werd volledig door hemzelf geschreven en geproduceerd door C.Wray en Steve Rusch. De bijbehorende zes minuten durende videoclip werd in zijn geboortestad Atlanta opgenomen en geregisseerd door Phillip Youmans. newsroom.sonymusic.pl

Waar Lil Nas X eerder graag binnenkwam met een complete carnavalswagen vol provocatie, seks, humor, kostuums en beelden waar de halve Amerikaanse conservatieve goegemeente vervolgens drie weken over kon twitteren, klinkt hij hier opvallend menselijk.

Het grote gebaar zit ditmaal niet in de provocatie.

Het zit in de emotie.

World’s Greatest! gaat over doorgaan. Over jezelf weer bij elkaar rapen wanneer het leven bepaald niet volgens het draaiboek verloopt. Over vertrouwen houden wanneer je zelf even niet meer weet waar je dat vertrouwen vandaan moet halen.

De titel blijkt daardoor bijna ironisch.

Dit is geen man die drie minuten lang roept hoe geweldig hij is.

Achter die bravoure zit twijfel.

En precies dát maakt het nummer interessant.

De persoonlijke lading is bovendien groot. Lil Nas X droeg zowel het nummer als de videoclip op aan zijn moeder, Tamikia Hill, die in augustus overleed. In de video horen we uiteindelijk ook een voicemail waarin zij haar zoon moed inspreekt. People.com

Maar ook hier geldt voor mij dezelfde regel:

een verdrietig verhaal levert niet automatisch extra sterren op.

Het liedje moet zonder die achtergrond overeind blijven.

En dat doet het.

De productie is toegankelijk, warm en behoorlijk klassiek voor Lil Nas X. De melodie komt gemakkelijk binnen en het refrein heeft precies voldoende kracht om na één luisterbeurt te blijven hangen.

Mijn belangrijkste kritiek?

Ik mis een beetje van die brutale gekte.

De Lil Nas X die ooit country en hiphop tegen elkaar aan gooide en vervolgens doodleuk met de brokstukken wegliep, hoor ik hier minder. Muzikaal is World’s Greatest! soms zelfs verrassend veilig.

Voor een 9 wil ik dat hij mij óók muzikaal verrast.

Maar de videoclip maakt veel goed.

Daar zien we zijn volwassen leven tegenover scènes uit zijn jeugd in Atlanta. De jonge Montero droomt, terwijl de volwassen Montero probeert overeind te blijven. Geen spektakel om het spektakel, maar een klein verhaal over waar je vandaan komt en wie je onderweg bent geworden. newsroom.sonymusic.pl

En dan begrijp je die titel ineens beter.

World’s greatest?

Nee.

Maar misschien hoeft hij dat ook helemaal niet meer te zijn.

Goed is vandaag ruim voldoende.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Melodie: ★★★★☆
Productie: ★★★★☆
Emotie: ★★★★½
Videoclip: ★★★★½
Verrassing: ★★★½☆

Plus: persoonlijk, warm en veel minder opzichtig dan verwacht.
Min: muzikaal nét iets te veilig voor een echt topscore.
Beste moment: de combinatie van jeugdherinneringen en de boodschap van zijn moeder aan het einde van de video.
Hitpotentie: ★★★★½☆

Eindoordeel: World’s Greatest! is bepaald niet het beste nummer ter wereld en voor mij ook niet Lil Nas X’ allerbeste. Maar het is wél een sterke, persoonlijke comeback waarop de mens Montero eindelijk eens belangrijker is dan het spektakel Lil Nas X. 8/10.

Lil Nas X – World’s Greatest!

https://youtu.be/clkCS0Fk8Hk?si=SLGBEO3ByhI2Cgz5

BLEECH 9:3 – TOURNIQUET★★★★½ – 9/10

BLEECH 9:3 – TOURNIQUET

Ja. Dit is voor mij hun beste nummer tot nu toe.

★★★★½ – 9/10

Soms hoor je een nieuwe band en denk je: interessant.

Dan komt er nog een nummer en denk je: die moeten we in de gaten houden.

En vervolgens verschijnt er ineens een liedje waarbij alles op zijn plek valt.

Dat nummer is voor mij Tourniquet.

Bleech 9:3 is nog maar nauwelijks begonnen. De Ierse band rond Barry ‘Baz’ Quinlan en Sam Duffy bracht in mei zijn titelloze debuut-EP uit, speelde dit jaar onder meer Reading & Leeds en stond in september nog in Bitterzoet in Amsterdam. Tourniquet was live al langer een publieksfavoriet en verscheen op 1 oktober eindelijk officieel. Dansende Beren

En ik zeg het maar meteen:

dit vind ik het beste nummer dat ik tot nu toe van Bleech 9:3 heb gehoord.

Niet omdat ze hier harder spelen.

Juist niet.

Tourniquet begint opvallend beheerst. De zang komt bijna fluisterend binnen. De drums houden zich aanvankelijk in en daaronder ligt een zware bas die ervoor zorgt dat je vanaf de eerste seconden voelt dat er iets gaat gebeuren.

Maar Bleech 9:3 heeft geen haast.

Dat vind ik sterk.

Waar Ceiling en Figure 8 je sneller bij de keel grijpen, laat Tourniquet de spanning langzaam oplopen. De band bouwt, schuurt en houdt zich vervolgens nét lang genoeg in.

En dan die gitaren.

Heerlijk.

Dit is precies het soort alternatieve gitaarmuziek waar ik graag naar zoek: grunge zonder verkleedfeestje uit 1993 te worden. Je hoort de jaren negentig, natuurlijk. Nirvana ligt ergens op de loer, evenals de zwaardere kant van shoegaze en moderne bands als Wunderhorse.

Maar Bleech 9:3 begint steeds meer als Bleech 9:3 te klinken.

Dat is belangrijk.

De kern zit voor mij in de combinatie van hard en kwetsbaar. Tourniquet gaat over liefde, maar bepaald niet over rozen, kaarslicht en samen een weekendje naar de Veluwe.

Dit is liefde die pijn doet.

De titel zegt eigenlijk alles. Een tourniquet gebruik je om een ernstige bloeding af te knellen.

Romantischer wordt het vandaag niet.

De terugkerende gedachte — zelfs wanneer ik fout zit, blijf ik van je houden — geeft het nummer iets obsessiefs en wanhopigs. Liefde als iets waaraan je je vastklampt terwijl je eigenlijk weet dat het pijn veroorzaakt. Ook andere recensenten signaleren juist die combinatie van liefde en pijn als het hart van het nummer. Dansende Beren

En toch wordt het nergens sentimenteel.

Daarvoor zijn de gitaren te smerig.

Mijn kritiek?

Jawel.

De jarennegentiginvloeden blijven nadrukkelijk aanwezig. Af en toe hoor ik nog iets te duidelijk waar deze jongens hun platenkast hebben staan. Voor een 10 wil ik straks dat ene nummer horen waarbij ik helemaal geen vergelijkingen meer nodig heb.

Maar Tourniquet komt behoorlijk dichtbij.

Want hier hoor ik voor het eerst niet alleen een veelbelovende nieuwe band.

Ik hoor een band die zijn eigen geluid begint te vinden.

En dát is veel interessanter.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Gitaar: ★★★★★
Spanning: ★★★★★
Zang: ★★★★½
Melodie: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★☆

Plus: prachtige spanningsopbouw, rauwe gitaren en tegelijkertijd opvallend kwetsbaar.
Min: de grunge-invloeden zijn nog steeds duidelijk hoorbaar.

Voor liefhebbers van: Wunderhorse, Nirvana en donkere Britse/Ierse alternatieve gitaarrock.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★

Eindoordeel: Ceiling maakte nieuwsgierig, Figure 8 bevestigde het talent, maar Tourniquet is voor mij voorlopig het moment waarop Bleech 9:3 alles goed doet. Hun beste nummer tot nu toe. 9/10.

Meer over de band en hun komende shows staat op de officiële website van Bleech 9:3.

https://youtu.be/OjsP4VW7F5A?si=4YPpcQu7xzIuL7wk

RECORD OF THE WEEK SUZAN & FREEK – PIJNSTILLER

Soms mag De Alternatieve Muziekman gewoon even veilig kiezen

★★★★☆ – 8/10 — RECORD OF THE WEEK

Nee.

Suzan & Freek zijn geen alternatieve muziek.

Ik kan er een moeilijke constructie omheen bouwen, ergens het woord indie tussen proppen en vervolgens beweren dat ik een obscuur synthesizertje op de achtergrond hoor.

Maar daar trapt natuurlijk niemand in.

Pijnstiller is gewoon Nederlandstalige pop. Toegankelijk, melodieus, professioneel geproduceerd en gemaakt door twee mensen die inmiddels ongeveer net zo alternatief zijn als de zaterdagmiddag bij de Albert Heijn.

En toch is dit mijn Record of the Week.

Want soms mag je veilig kiezen.

Sterker nog: soms is veilig gewoon de juiste keuze.

Suzan & Freek brachten Pijnstiller op 1 oktober uit en presenteerden het nummer direct bij Qmusic. Een dag later werd het uitgeroepen tot Alarmschijf. Op 13 november verschijnt bovendien hun gelijknamige vierde album. Qmusic

Dat verbaast mij helemaal niets.

Pijnstiller is een ijzersterke titel.

Eén woord.

Iedereen begrijpt onmiddellijk wat ermee bedoeld wordt, maar tegelijkertijd krijgt het in dit liedje een tweede betekenis. Je kunt de pijn van iemand van wie je houdt niet altijd wegnemen. Soms kun je alleen dichtbij blijven, luisteren en proberen voor even die pijnstiller te zijn. Dat is ook de kern die Suzan & Freek zelf aan het nummer geven. Top 40

En ja, met hun persoonlijke verhaal krijgt zo'n tekst vanzelf extra gewicht.

Maar daar moet ik als recensent voorzichtig mee zijn.

Een aangrijpend levensverhaal maakt een matig liedje nog geen goed liedje.

Gelukkig heeft Pijnstiller die hulp niet nodig.

De melodie is direct. Het refrein blijft hangen. Suzan en Freek zingen zoals altijd uitstekend samen en de productie weet precies wanneer ze groter moet worden zonder het nummer dicht te smeren.

Is het verrassend?

Nee.

Is het avontuurlijk?

Ook niet.

Ik heb nergens het gevoel dat Radiohead zenuwachtig de studio belt om te vragen hoe ze dit in hemelsnaam hebben gemaakt.

Maar dat hoeft ook niet.

Hier zit juist de kracht in de eenvoud.

En commercieel staat werkelijk ieder stoplicht op groen.

Suzan & Freek + een ijzersterke titel + Nederlandstalig + emotioneel + onmiddellijk Qmusic achter het nummer.

Dat is geen garantie voor een hit, maar je begint de wedstrijd wel met 3-0 voor.

Qmusic heeft Pijnstiller inmiddels tot Alarmschijf gekozen, dus de grote radio-aandacht is er meteen. Qmusic

Mijn kritiek?

Het blijft ontzettend veilig.

De akkoordenschema's, productie en opbouw nemen nergens een onverwachte afslag. Eén muzikaal rafelrandje had het nummer voor mij interessanter gemaakt.

Maar weet je?

Na een dag waarop ik naar allerlei nieuwe alternatieve muziek luister, mag er soms ook gewoon een liedje langskomen dat na één keer luisteren doet wat het moet doen.

Geen handleiding.

Geen experimentele omweg.

Geen Bulgaarse dwarsfluit door een distortionpedaal.

Gewoon een goed liedje.

En daarom doe ik deze week iets wat bij De Alternatieve Muziekman misschien helemaal niet hoort.

Ik kies veilig.

En ik kies Suzan & Freek.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

🏆 RECORD OF THE WEEK

Melodie: ★★★★½
Tekst: ★★★★☆
Zang: ★★★★½
Originaliteit: ★★★☆☆
Hitpotentie: ★★★★★

Plus: onmiddellijk herkenbaar, sterke titel, emotioneel zonder muzikaal zwaar te worden.
Min: veilig. Misschien zelfs héél veilig.
Hitpotentie: zeer groot.
INDIE TOP 20-potentie: eigenlijk hoort het er niet thuis — en dat is ook helemaal niet erg.

Eindoordeel: Pijnstiller is geen alternatieve muziek en doet ook geen enkele poging dat te zijn. Maar een goed liedje blijft een goed liedje. Soms kiest De Alternatieve Muziekman veilig. Suzan & Freek zijn deze week mijn Record of the Week. 

https://youtu.be/35bzSf0QBSA?si=BxiUhvKc-Yz7NtUB

INDIE TOP 20 VRIJDAG 2 OKTOBER 2026

1.9 CHVRCHES- Roses

 2.2  SIMPLE MINDS - Beginner Boys

3.3 MYLENE FRAMER - Des Lols Et Des Qu

4.1 FONTAINES D.C. - Marianne

5.5  WARHAUS - Simple Pleasures 

6.6  M83 - Blister Sunrise 

7.8 EDITORS - Seriously 

8 .10 THE  WAR ON DRUGS- Who's That 

9.-- PLACEBO- Helen Keller

10.-- FONTAINS D.C.- Tongue

11.4 BECK- Disappearing Act

12.-- PETER GABRIEL - Face The Wall (Dark-Side Mix)

13.15 PERFUM GENIUS - Natural High

14.16 BEACH HOUSE - April Suzanne

15.7 EELS -Congratulations To Me

16.18 BLEACH LAB - Falling 

17.-- FATHER JOHN MISTY -The X-Panded Universe

18.14 LADYTRON - Free Free

19.-- KINGS OF LEON- Cold Blue Dawn 

20.-- ERASURE- Wings Of Love

FROUKJE – GEEN REM★★★★☆ – 8/10

FROUKJE – GEEN REM

Een kater, een emmer en frikandellen. Dit kan alleen maar Froukje zijn.

★★★★☆ – 8/10

Froukje heeft geen rem.

Dat wisten we inmiddels uit het liedje, maar voor de videoclip heeft ze blijkbaar besloten dat we het ook nog even letterlijk moesten zien.

En dus krijgen we frikandellen.

Heel veel frikandellen.

De videoclip van Geen Rem verscheen op 30 september en werd geregisseerd door Lize Korpershoek. De frikandellen in de clip waren overigens vegetarisch. Popnable

Dat laatste stelt mij gerust.

Niet vanwege het vegetarische gedeelte.

Vooral omdat ik me begon af te vragen hoeveel gewone frikandellen een videoclipbudget tegenwoordig aankan.

Geen Rem gaat over die vervelende ochtend ná een avond waarop je nét iets te lang bent blijven hangen, nét iets te veel hebt gedronken en vooral nét iets te veel over jezelf hebt verteld. Froukje noemt dat zelf ‘hangxiety’: wakker worden en je vervolgens afvragen waarom je gisteravond in vredesnaam je halve levensverhaal aan iedereen hebt verteld. Soundflow

Daar kun je natuurlijk een bloedserieuze videoclip van maken.

Een donkere slaapkamer.

Halfleeg glas op het nachtkastje.

Froukje die heel betekenisvol uit het raam kijkt terwijl buiten één regendruppel langzaam langs het glas loopt.

Gelukkig doet ze dat niet.

Ze kiest voor totale onzin.

Of beter gezegd: zorgvuldig geregisseerde totale onzin.

Het hoogtepunt is die krankzinnige frikandellen-eetwedstrijd. Froukje zit tussen de deelnemers en werkt de ene na de andere snack naar binnen alsof Nederland eindelijk zijn eigen Olympische discipline heeft gevonden. Mannenzaken

En juist dát vind ik sterk aan deze clip.

Het nummer gaat over controle verliezen. Over het moment waarop het stemmetje dat normaal zegt ‘misschien moet je nu naar huis’ blijkbaar zelf al naar bed is gegaan.

De videoclip vertaalt dat niet letterlijk naar een avond stappen, maar naar een verzameling situaties waarin alles steeds iets idioter wordt.

Daardoor ontstaat precies de juiste sfeer.

Fout. Chaotisch. Grappig. En een beetje ongemakkelijk.

Net als de ochtend na een avond zonder rem.

Froukje durft zichzelf bovendien belachelijk te maken. Dat klinkt misschien als een klein compliment, maar in de wereld van videoclips is het bijna revolutionair. Veel artiesten willen vooral mooi belicht worden terwijl ze ernstig naar de horizon kijken.

Froukje zit frikandellen te eten.

Kijk, dan heb je mij.

De clip past daardoor uitstekend bij haar persoonlijkheid als artiest: slim, zelfbewust en serieus wanneer het moet, maar nooit bang om haar eigen ellende ook een beetje belachelijk te maken.

Mijn kritiek?

De grap dreigt af en toe belangrijker te worden dan het liedje. Je onthoudt na afloop misschien eerder ‘die clip met die frikandellen’ dan de kwetsbaarheid die achter Geen Rem zit.

Maar misschien is dat juist het punt.

Want schaamte voelt de volgende ochtend verschrikkelijk serieus.

Een paar dagen later wordt het meestal een goed verhaal.

En als je Froukje heet, maak je er blijkbaar gewoon een videoclip van.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Humor: ★★★★★
Zelfspot: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★½
Beeld: ★★★★☆
Frikandellenfactor: ★★★★★★★★★★

Plus: heerlijk fout, zelfspot en een clip die je niet snel vergeet.
Min: de grap overschaduwt soms de kwetsbaarheid van het nummer.
Beste moment: natuurlijk die frikandellenwedstrijd.
Eindoordeel: Geen Rem is precies het soort videoclip dat bij Froukje past. Een beetje kunst, een beetje chaos en vooral heel veel vegetarische frikandellen. Fout? Jazeker. Maar wel fout op de goede manier. 8/10.

https://youtu.be/Yk9-KyQCAPg?si=ITn-U9RfMFsuzQf8