Waves Crashing - Marine Garden★★★★☆

6

Marine Garden van Waves Crashing is zo’n nummer dat klinkt alsof iemand besluit om alle gitaren tegelijk aan te zetten, daar een flinke laag galm overheen te gooien en vervolgens te zeggen: zoek het maar uit, maar het wordt mooi.

En eerlijk: dat wordt het ook.

“Marine Garden” zit precies op dat kruispunt waar shoegaze, dreampop en postpunk elkaar ontmoeten en besluiten om samen een beetje mistig voor zich uit te kijken. Gitaren die niet zozeer spelen, maar zweven. Een beat die onder alles door blijft lopen zonder zich op te dringen. En zang die ergens tussen dichtbij en ver weg hangt, alsof je niet helemaal zeker weet of iemand echt zingt of dat je het je inbeeldt.

Die vergelijking met The Cure is helemaal niet gek. Niet de hits, maar die meer dromerige, melancholische kant. Voeg daar een beetje Slowdive en DIIV aan toe en je zit aardig in de buurt. Alleen klinkt Waves Crashing net iets moderner, iets minder nostalgisch en iets meer alsof ze weten dat dit soort muziek weer helemaal terug is.

Wat “Marine Garden” zo goed maakt, is dat het nergens probeert op te vallen. Geen trucjes, geen geforceerde hooks, geen moment waarop iemand roept: dit moet de hit zijn. Het blijft consequent in die sfeer hangen. En juist daardoor blijft het hangen. Zo’n nummer dat je eerst opzet als achtergrond en vervolgens ineens merkt dat je volledig bent verdwenen in die klankmuur.

Voor jou is dit natuurlijk precies raak. Shoegaze, melancholie, gitaren die meer gevoel dan structuur hebben — dit is bijna gemaakt voor jouw smaak. Een heerlijk nummer, zoals je zelf al zegt, en daar is eigenlijk weinig tegenin te brengen.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 7,1

“Marine Garden” bewijst vooral dat verdwalen in geluid soms het beste is wat een nummer kan doen.

https://youtu.be/7XW0pH6CXnw?si=wENYEYcT4LdZzE7b

So, Reverie - Days Go By★★★★☆

5

Days Go By van So, Reverie is zo’n nummer dat je opzet zonder verwachtingen en vervolgens langzaam je dag overneemt. Niet schreeuwerig, niet overdreven, gewoon… heerlijk. En dat is soms precies genoeg.

“Days Go By” doet eigenlijk niets bijzonders en juist daardoor doet het alles goed. Het kabbelt, het zweeft, het kijkt een beetje voor zich uit en neemt jou daarin mee. Alsof iemand naast je zit en zegt: joh, maak je niet zo druk, het komt wel goed. Misschien niet vandaag, maar ooit.

Muzikaal zit het ergens tussen dreampop, indie en dat soort muziek waar je automatisch iets langzamer van gaat ademen. Zachte gitaren, een subtiele beat en een stem die klinkt alsof ze je iets toevertrouwt dat eigenlijk niet voor iedereen bedoeld is. Het heeft iets van Beach House, maar dan net iets lichter. Of een vleugje The Japanese House, maar minder gepolijst.

Wat vooral werkt, is de sfeer. Er zit geen moment in waarop het nummer ineens wil knallen. Geen grote climax, geen refrein dat alles openbreekt. Alles blijft in dezelfde zachte beweging. En normaal zou je zeggen: dat is een probleem. Maar hier niet. Hier voelt het alsof dat precies de bedoeling is.

Sterren: ★★★★☆

Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 6,9

“Days Go By” bewijst vooral dat een heerlijk nummer niet altijd iets hoeft te bewijzen.

https://youtu.be/Jsm3xTXYOhw?si=JwnE2Jz9raV9PNx5

retro Urban Trad - Sanomi★★★★★

5

Sanomi van Urban Trad is zo’n nummer dat eigenlijk helemaal niet had moeten werken op het Eurovisie Songfestival. Geen Engels, geen duidelijk verhaal, geen standaard popstructuur. Gewoon een verzonnen taal, een hypnotiserend ritme en een sfeer die ergens tussen middeleeuwse markt en mysterieuze droom zweeft.

En toch… werkte het. Sterker nog: dit had gewoon nummer 1 moeten zijn. Punt.

“Sanomi” heeft iets magisch. Die stemmen die door elkaar heen zweven, dat ritme dat langzaam onder je huid kruipt en dat gevoel dat je naar iets luistert wat ouder is dan popmuziek zelf. Alsof iemand een eeuwenoud volkslied heeft gevonden en daar per ongeluk een hit van heeft gemaakt.

Wat het zo goed maakt, is dat het totaal geen moeite doet om leuk gevonden te worden. Geen geforceerde hook, geen dansje, geen vuurwerk. Gewoon sfeer. En juist daardoor blijft het hangen. Waar de helft van het Eurovisie-veld vaak klinkt alsof het geschreven is door een Excel-sheet met hitformules, voelt “Sanomi” alsof het per ongeluk is ontstaan.

Muzikaal zit het ergens tussen folk, wereldmuziek en een vleugje pop. Maar eigenlijk is dat allemaal niet zo belangrijk. Het gaat om dat gevoel. Dat mysterieuze, bijna spirituele dat je niet kunt uitleggen maar wel meteen herkent. Een beetje zoals Clannad in hun beste momenten, of zelfs iets van Enya, maar dan minder gepolijst en iets aardser.

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,4
Hitpotentie: 7,8

“Sanomi” bewijst vooral dat je soms helemaal niets hoeft te begrijpen om alles te voelen.

z://youtu.be/n9Waz45vAvs?si=nuud9pYmHqLCppX-

Ed O'Brien - Incantations★★★★☆

5

Incantations van Ed O'Brien klinkt alsof iemand op zondagochtend besluit dat de wereld best even op pauze mag. Geen haast, geen stress, geen notificaties. Gewoon even bestaan. En eerlijk: dat is tegenwoordig al bijna revolutionair.

Ed O’Brien – vooral bekend als de man die bij Radiohead meestal ergens achterin stond te zorgen dat alles net iets mooier klonk – laat hier horen dat hij ook solo precies weet hoe je sfeer bouwt zonder dat iemand daar een handleiding voor nodig heeft.

“Incantations” is geen nummer dat ergens naartoe wil. Het is er gewoon. Een beetje dromerig, een beetje zwevend, een beetje alsof je naar wolken zit te kijken en denkt: ja, dit is eigenlijk wel prima zo. Gitaren die langzaam golven, een beat die meer ademt dan loopt en een productie die zo open is dat je er bijna doorheen kunt kijken.

Dit is zondagmuziek in de puurste vorm. Niet de vrolijke brunchmuziek met croissants en cappuccino’s, maar de versie daarna. Wanneer het stil wordt, het licht zacht binnenvalt en je even niets hoeft. Het heeft iets van de meer atmosferische momenten van Sigur Rós, maar dan minder groot en meer aardgebonden. Of een beetje Brian Eno, maar dan met net iets meer emotie.

Tegelijk moet je hier wel in de juiste stemming voor zijn. Want er gebeurt niet veel. Echt niet veel. Dit is geen nummer dat je opzet in de auto of tijdens het koken. Dit is muziek voor mensen die het niet erg vinden om even stil te vallen. En laten we eerlijk zijn: dat is een steeds kleinere groep.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 5,2

“Incantations” bewijst vooral dat Ed O’Brien ook zonder de rest van Radiohead nog steeds weet hoe je een ruimte vult met gevoel.

https://youtu.be/NUxPkPVDjZk?si=b8Mngu3vGBgdh7gY

SYML - "Blanc★★★★☆

6

Blanc van SYML klinkt alsof iemand midden in de nacht besluit dat het tijd is om even helemaal niets meer te voelen… en daar vervolgens toch een prachtig nummer over maakt.

“Blanc” is minimalistisch, breekbaar en bijna pijnlijk eerlijk. Piano, een paar subtiele lagen, en die stem van Brian Fennell die klinkt alsof hij ieder moment kan verdwijnen in de stilte. Dit is geen muziek die je opzet om de dag door te komen. Dit is muziek die je opzet als je even wilt verdwijnen uit die dag.

Wat SYML zo goed doet, is dat hij alles durft weg te laten. Geen grote productie, geen overdreven opbouw, geen refrein dat ineens alles openbreekt. Het blijft klein. En juist daardoor komt het harder binnen. Iedere noot voelt belangrijk, iedere stilte nog meer.

“Blanc” heeft iets van Bon Iver in zijn meest kale momenten, maar ook iets van James Blake zonder de elektronische randjes. Gewoon puur gevoel, zonder opsmuk. En dat is tegenwoordig bijna zeldzaam.

Tegelijk is dit ook precies het soort nummer waar je van moet houden. Want er gebeurt weinig. Heel weinig. Als je wacht op een climax, een hook of een moment waarop het ineens “losgaat”, dan blijf je wachten tot het licht weer aangaat en het nummer al lang voorbij is.

Sterren: ★★★★☆

Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 5,5

“Blanc” bewijst vooral dat je soms het meeste voelt wanneer er bijna niets gebeurt.

https://youtu.be/jSM4xeWO-lw?si=j_-a9LK_FFYzho7h