vrijdag 13 maart 2026

RECORD OF THE WEEK RECENSIE: Noah Kahan – Porch Light

4

🌟 RECORD OF THE WEEK

RECENSIE: Noah Kahan – Porch Light

Er zijn artiesten die ineens overal opduiken.

En er zijn artiesten waarbij je eerst denkt: oké, weer een folkzanger met een baard en een gitaar.

Totdat er ineens een nummer komt dat je toch even rechtop laat zitten.

Porch Light is zo’n nummer.

Noah Kahan heeft de afgelopen jaren een reputatie opgebouwd als iemand die folk en indiepop moeiteloos laat samensmelten. Dat klinkt vaak als een veilige formule, maar hier werkt het verrassend goed.

Het nummer begint klein. Akoestische gitaar, een warme melodie, een sfeer die meteen voelt alsof je ergens op een veranda zit terwijl het langzaam donker wordt. Niet groot, niet overdreven dramatisch.

Gewoon eerlijk.

En dan groeit het nummer langzaam.

De drums komen erbij, de gitaren bouwen subtiel op en ineens zit je midden in een refrein dat precies groot genoeg is om mee te zingen zonder dat het zijn intimiteit verliest.

Kahan’s stem blijft het sterke punt. Een beetje rauw, een beetje breekbaar, maar altijd geloofwaardig. Hij klinkt niet alsof hij een hit wil maken — hij klinkt alsof hij een verhaal vertelt.

En dat is precies waarom het werkt.

Maar eerlijk is eerlijk: het recept kennen we inmiddels ook wel. Folkpop met een indieglans is tegenwoordig bijna een genre op zichzelf geworden. Verrassend vernieuwend is het dus niet.

Alleen…

Soms hoeft dat ook niet.

Als het gewoon goed is.


Beoordeling: ★★★★★

Cijfer: 9,0

Hitpotentie: 8,8

Warm.

Oprecht.

En verrassend goed.

watch

INDIE TOP 20 WEEK 11

INDIE TOP 20 – WEEK 11

De Alternatieve Muziekman

Er zijn weken waarin de hitlijsten voelen als een lunch bij een crematorium: lauw, beige en je bent blij als je er zonder blijvende schade uitkomt. Maar niet deze week. Week 11 is er eentje voor mensen die liever een mooi litteken oplopen dan nog één keer naar prefab-pop luisteren die klinkt alsof het gemaakt is door een team HR-managers met een moodboard.

Bovenin staat Manchester Orchestra, en terecht ook. Dat is geen muziek voor mensen die “gewoon iets gezelligs op willen zetten” tijdens het snijden van komkommer. Nee, dit is voor de liefhebber van drama, schoonheid en nummers die je niet even hoort, maar ondergaat. Verderop duiken vaste helden op, een paar mysterieuze stijgers, en gelukkig ook weer wat platen die je het gevoel geven dat de wereld nog niet helemáál verloren is. Kortom: een lijst met karakter, rafelranden en af en toe een schop onder de ziel.


1. MANCHESTER ORCHESTRA – The Grocery (Live From Union Chapel)🌟 

Live-opnames zijn vaak een noodgreep van bands die hun kasboek niet op orde hebben, maar hier gebeurt iets groots. Dit nummer trekt langzaam je borstkas open en laat daar vervolgens heel beleefd een baksteen in achter. Intens, broos en bloedmooi.
★★★★☆
Cijfer: 9,2
Hitpotentie: 7,4

2. THE BOXER REBELLION – Hidden Meanings

Alsof iemand midden in de nacht een brief onder je deur schuift waar alleen maar spijt in zit. The Boxer Rebellion doet weer waar ze goed in zijn: elegant somberen zonder in een pot geitenwollensokkenromantiek te vallen. Klasseplaat.
★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 7,0

3. LADYTRON – A Death In London

Koud, stijlvol en een tikje afstandelijk, alsof je in een verlaten nachtclub staat waar zelfs het verdriet eyeliner draagt. Ladytron blijft muziek maken voor mensen die liever dansen in neonlicht dan praten over hun gevoelens. Terecht hoog.
★★★★☆
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 6,9

4. THE BOXER REBELLION – Flowers In The Water

Zo’n nummer dat niet hoeft te schreeuwen om binnen te komen. Het kruipt eerder langzaam onder je huid, gaat daar wonen en betaalt geen huur. Melancholie met spierballen.
★★★★☆
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 7,6

5. ARCTIC MONKEYS – Opening Night

Arctic Monkeys klinkt hier alsof ze weer even zin hadden om iets te maken dat niet alleen slim is, maar ook daadwerkelijk blijft hangen. Een beetje swagger, een beetje nachtleven, een beetje “kijk ons dit eens achteloos goed doen”. En ja, dat werkt weer irritant prima.
★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 8,1

6. YUNGBLUD – Suburban Requiem

Dramatiek? Jazeker. Subtiliteit? Niet overdreven. Maar toch zit hier iets oprechts in dat je niet weg kunt lachen. Alsof een heel Engelse zenuwinzinking ineens een kerkorgel en een geweten heeft gekregen.
★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 8,0

7. LYKKE LI – Luky Again

Lykke Li klinkt nog steeds alsof ze je hart breekt terwijl ze zelf al halverwege de taxi naar huis zit. Dromerig, een beetje kapot, maar wel prachtig kapot. Een nummer voor mensen die verdriet het liefst met stijl serveren.
★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 7,2

8. SEAROWS – In Violet

Searows blijft de kunst verstaan van bijna niets doen en toch maximaal binnenkomen. Geen overbodige opsmuk, geen hijgerige productie, gewoon een lied dat stil naast je gaat zitten en daar meer zegt dan de gemiddelde top 40-plaat in drie refreinen.
★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 6,8

9. AMBER RUN – Jane

Amber Run doet hier precies wat ze moeten doen: emotie brengen zonder in een sentimentele schuimtaart te veranderen. Mooie opbouw, warme weemoed, en net genoeg glans om niet weg te zakken in grijsheid.
★★★☆☆
Cijfer: 7,9
Hitpotentie: 7,1

10. PETER GABRIEL – Put The Bucket Down (Bright-Side Mix)

Peter Gabriel doet Peter Gabriel-dingen, en dat is meestal beter dan wat de rest van de wereld doet. Een beetje eigenzinnig, een beetje excentriek, maar altijd met vakmanschap waar de gemiddelde popprutser alleen maar een kaarsje voor kan opsteken.
★★★☆☆
Cijfer: 7,8
Hitpotentie: 6,2

11. PERFUME GENIUS – Undercurrent (Clean Heart)

Muziek alsof iemand zijn ziel heel voorzichtig uitvouwt op een houten tafel. Breekbaar, mooi, licht ongrijpbaar ook. Niet per se een meezinger voor op een buurtbarbecue, maar wel een nummer dat iets achterlaat.
★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 6,4

12. HONEY I’M HOME – Wishful Thinking 🎁 Kleine Verrassing

Kijk, dit is dus zo’n plaat waarvan je denkt: waar kwam jíj ineens vandaan? Fris, slim en met precies genoeg eigen smoel om niet inwisselbaar te worden met de rest van de indie-kleuterklas. Een onverwacht fijne binnenkomer in het middenblok.
★★★☆☆
Cijfer: 7,7
Hitpotentie: 7,0

13. THE TEMPER TRAP – Into The Wild

The Temper Trap klinkt nog altijd alsof ze een stadiongevoel in een emotionele handtas proberen te proppen. Soms werkt dat fantastisch, soms net niet helemaal, maar deze heeft genoeg vaart en gevoel om overeind te blijven.
★★★☆☆
Cijfer: 7,8
Hitpotentie: 7,3

14. FINK – Memorise Your Senses

Fink maakt geen muziek voor haastige mensen. Dit is traag, zintuiglijk en zo beheerst dat je er bijna stiller van gaat ademen. Geen grote gebaren, wel kwaliteit. En dat is tegenwoordig al bijna revolutionair.
★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 5,9

15. JESSIE WARE – Ride

Jessie Ware kan zelfs als ze een halve stap terugdoet nog eleganter uit de hoek komen dan de meeste anderen op hun absolute piek. Het glanst, het zwoelt, het beweegt. Niet haar meest levensveranderende moment, wel gewoon weer geraffineerd goed.
★★★☆☆
Cijfer: 7,9
Hitpotentie: 7,8

16. ROBYN – Blow My Mind

Gelukkig gewoon weer Robyn. Alsof iemand de geest van Goldfrapp even door een Scandinavische discobol heeft gehaald. Slim, verleidelijk en net emotioneel genoeg om niet alleen maar stijl te zijn.
★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 8,3

17. ROMY – Love Who You Love

Romy blijft een meester in tedere elektronica waar je tegelijk op kunt dansen en in kunt verdwijnen. Minder opvallend dan sommige van haar beste werk, maar nog steeds mooier dan negentig procent van alles wat de radio dagelijks uitkotst.
★★★☆☆
Cijfer: 7,8
Hitpotentie: 7,4

18. GIRL SCOUT – Crumbs

Heerlijk nummer. Punt. Zo’n track die niet moeilijk doet, niet gaat staan oreren over zijn eigen belangrijkheid, maar gewoon binnenkomt met vaart, charme en een licht rafelige energie. Soms is dat precies wat je nodig hebt.
★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 7,7

19. INDOCHINE – Sanna Sur La Croix

Indochine blijft een band waarvoor sfeer geen bijzaak is maar hoofdgerecht. Theatraal, donker en licht over de top, maar op een manier die je toch weer meesleept. Alsof Pathé Tuschinski ineens goth is geworden.
★★★☆☆
Cijfer: 7,7
Hitpotentie: 6,3

20. DAUGHTER – Not Enough

Daughter op twintig is bijna beledigend, maar goed, concurrentie is moordend deze week. Dit is weer zo’n fluistermooi nummer dat zich niet opdringt, maar langzaam bezit van je neemt. Een zacht slotakkoord met een flinke emotionele bijsluiter.
★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 6,1


Extra rubrieken


🎁 Kleine Verrassing:
Honey I’m Home – Wishful Thinking
Omdat je soms ineens struikelt over iets wat nog echt leuk is ook.

💥 Oei, wat een drama:
YUNGBLUD – Suburban Requiem
Niet slecht, zeker niet, maar wel alsof iemand met veel eyeliner “het einde” roept in een buitenwijk.


1.2 MANCHESTER ORCHESTRA- The Grocery (Live From Union Chapel )


 2.1 THE BOXER REBELLION - Hidden Meanings


3.5   LADYTRON - A Death In London


4.3  THE BOXER REBELLION - Flowers In The Water *


5.4 ARTIC MONKEYS- Opening Night 


6.7 YUNGBLUD - Suburban Requiem *


7.8  LYKKE LI - Luky Again *


8.6 SEAROWS- In Violet


9.9 AMBER RUN -Jane


10.10  PETER GABRIEL - Put The Bucket Down ( Bright -Side Mix)


11.11   PERFUME GENUIS - Undercurrent (Clean Heart)


12.12 HONEY I'M HOME - Wishful Thinking


13.15  THE TEMPER TRAP - Into The Wild

 14.16  FINK - Memorise Your Senses

15.17 JESSIE WARE - Ride 

16.-- ROBYN- Blow My Mind

17.13 ROMY - Love Who You Love 

18.-- GIRL SCOUT -Crumbs

19.14 INDOCHINE - Sanna Sur La Croix

20.18 DAUGHTER Not Enough 






donderdag 12 maart 2026

RECENSIE: Girl Scout – Crumbs★★★★½

4

RECENSIE: Girl Scout – Crumbs

Er zijn nummers die hard hun best doen om indruk te maken.

En er zijn nummers die gewoon lekker binnenlopen en meteen goed voelen.

Crumbs van Girl Scout is zo’n nummer.

Vanaf de eerste seconden hoor je dat typische Scandinavische indiegevoel: gitaren die een beetje zweven, een groove die soepel vooruit schuift en een refrein dat nergens overdreven groot wil zijn, maar toch meteen blijft hangen.

Heerlijk.

Het nummer heeft dat lichte, dromerige randje dat je ook hoort bij bands als Alvvays of vroege Wolf Alice. Niet zwaar, niet ingewikkeld — gewoon indiepop die precies weet waar het plezier zit.

De gitaren doen het meeste werk. Licht vervormd, een beetje jangle, precies genoeg om het nummer een zonnige energie te geven. Ondertussen loopt de bas rustig door alsof hij weet dat het nummer nergens heen hoeft te haasten.

En dat is de kracht.

Crumbs voelt alsof het spontaan is ontstaan. Geen overdreven productie, geen groot popplan. Gewoon een band die een goed idee had en dat idee netjes heeft laten groeien.

En soms is dat alles wat je nodig hebt.


Beoordeling: ★★★★½

Cijfer: 8,6

Hitpotentie: 8,2

Indiepop die precies doet wat het moet doen.

En daardoor zo heerlijk klinkt.

RECENSIE: Sebastian Croft – Better Than Ever★★☆☆☆

4

RECENSIE: Sebastian Croft – Better Than Ever

Er zijn nummers waarbij je meteen denkt: dit wordt iets.

En er zijn nummers waarbij je na drie minuten denkt: nou… tja.

Better Than Ever van Sebastian Croft valt helaas duidelijk in die tweede categorie.

Het nummer begint met een moderne popproductie die je tegenwoordig overal hoort. Een lichte beat, wat synths die netjes op hun plek zitten en een refrein dat duidelijk probeert radiovriendelijk te zijn.

Alles klinkt professioneel.

Alleen… ook een beetje kleurloos.

Sebastian Croft zingt prima. Zijn stem is aangenaam, licht en poppy, maar nergens bijzonder. Het klinkt alsof hij precies doet wat het nummer van hem vraagt — niet meer, niet minder.

En daar zit precies het probleem.

Er gebeurt eigenlijk niets.

De melodie glijdt voorbij zonder echt te blijven hangen. Het refrein probeert groot te zijn maar komt nooit echt van de grond. En de productie voelt alsof hij uit een standaard poppakket komt waar tegenwoordig half Londen gebruik van maakt.


Het resultaat is een nummer dat nergens pijn doet.

Maar ook nergens indruk maakt.

En dat is misschien nog erger.

Want je luistert het uit, haalt je schouders op en denkt: nou ja… tja.


Beoordeling: 

Cijfer: 5,8

Hitpotentie: 7,1

Niet slecht.

Maar ook totaal niet noodzakelijk.

https://www.youtube.com/watch?v=hYKCvgqRebM

Robyn – Blow My Mind★★★★☆

4

RECENSIE: Robyn – Blow My Mind

Er zijn artiesten die telkens opnieuw willen bewijzen dat ze vernieuwend zijn.

En er zijn artiesten die gewoon zeggen: dit is mijn geluid, succes ermee.

Robyn hoort duidelijk bij die tweede categorie.

Blow My Mind klinkt meteen vertrouwd. Elektronische pop die niet schreeuwt maar wel beweegt. Een beat die zacht duwt, synths die langzaam door de ruimte glijden en een groove die precies genoeg melancholie heeft om interessant te blijven.

En ja.

Er zit een duidelijk vleugje Goldfrapp in de sound. Dat soort elegante electro-pop waar glamour en melancholie elkaar ontmoeten. Niet bombastisch, maar wel stijlvol.

Robyn’s stem blijft het geheim van het geheel. Ze zingt nooit alsof ze indruk wil maken. Meer alsof ze een gedachte deelt die toevallig ook dansbaar blijkt te zijn.

Dat maakt haar muziek zo herkenbaar.

De productie blijft strak. Kleine synthlijnen, een refrein dat zich langzaam opent en een groove die nergens overdreven wordt. Het nummer probeert niet groter te zijn dan nodig.

En dat is misschien juist de charme.

Maar eerlijk is eerlijk: het verrast ook niet echt. Dit is Robyn op bekend terrein. Geen radicale nieuwe richting, geen experiment dat alles op z’n kop zet.

Alleen een goed popnummer.

En soms is dat precies genoeg.


Beoordeling: ★★★★☆

Cijfer: 8,2

Hitpotentie: 8,6

Niet revolutionair.

Maar gelukkig gewoon Robyn.