woensdag 26 augustus 2026

Queens of the Stone Age – Insignificant Other★★★★★ – 5 van de 5 sterren

Queens of the Stone Age – Insignificant Other

Queens of the Divorced Age – alsof ‘Make It Wit Chu’ na de scheiding thuiskomt

Er zijn liedjes over verliefd worden.

Er zijn liedjes over seks.

Er zijn liedjes over relaties.

Maar heel vaak zijn de mooiste liedjes juist die waarin het al voorbij is.

Over afscheid. Over iemand verliezen. Over een scheiding. Over dat vreemde moment waarop iemand jarenlang je complete wereld was en vervolgens ineens niet meer naast je staat.

En precies daar zit Insignificant Other van Queens of the Stone Age.

Josh Homme omschrijft het nummer zelf als een lied over afstand: iemand kan je hele wereld zijn en vervolgens verdwijnen, waarna jij achterblijft met de duizelingwekkende gevolgen. 

Dat hoor je.

En het gekke is: Queens of the Stone Age maakt er geen loodzware begrafenismars van.

Integendeel.

Dit groovet.

Mijn eerste gedachte was dan ook:

Make It Wit Chu.

Maar dan ná de scheiding.

Of, zoals iemand het prachtig zou kunnen noemen:

Queens of the Divorced Age.

Want waar Make It Wit Chu nog dat lome, sexy nachtelijke gevoel had van twee mensen die heel goed weten wat ze met elkaar van plan zijn, klinkt Insignificant Other alsof één van die twee inmiddels de sleutel op tafel heeft gelegd.

Dezelfde soort losse groove.

Alleen staat er nu nog maar één tandenborstel in de badkamer.

Ook andere luisteraars leggen de link met Make It Wit Chu, terwijl de nieuwe single daarnaast wordt omschreven als opvallend laidback, bluesy en losjes gespeeld. Het nummer werd zelfs uit slechts twee takes opgebouwd. 

En juist die ontspannen uitvoering maakt het verdriet sterker.

Josh Homme hoeft niet te schreeuwen:

KIJK EENS HOEVEEL VERDRIET IK HEB!

Gelukkig niet.

Hij zingt bijna verleidelijk.

Een beetje nonchalant.

Alsof alles wel meevalt.

Maar daaronder zit het verlies.

En misschien werkt muziek over overlijden en scheiding daarom zo vaak ongelooflijk goed. Het zijn onderwerpen waarbij alle onzin wegvalt. Je kunt geen relatie meer repareren als iemand definitief vertrokken is. Bij overlijden is zelfs die mogelijkheid verdwenen.

Wat overblijft zijn herinneringen.

En muziek.

Insignificant Other zit precies in dat gebied tussen vasthouden en loslaten.

En dan die titel.

Insignificant Other.

Een gemene woordspeling op significant other: degene die ooit de belangrijkste persoon in je leven was, is ineens de onbelangrijke ander.

Au.

Daar heb je geen twintig coupletten voor nodig.

Het nummer is de tweede voorbode van Perfecth, het nieuwe Queens of the Stone Age-album dat op 30 oktoberverschijnt. Na Easy Street wordt duidelijk dat de band voor dit album niet uitsluitend teruggrijpt naar de zware desertrock, maar ook ruimte maakt voor lossere, melancholische grooves. 

En eerlijk gezegd vind ik deze kant van Queens of the Stone Age misschien nog mooier.

De Alternatieve Muziekman zegt

Insignificant Other is geen nummer dat je omver blaast.

Het kruipt naar binnen.

Sexy, loom, melancholisch en ondertussen behoorlijk pijnlijk.

Alsof Make It Wit Chu twintig jaar ouder is geworden, getrouwd is, gescheiden is en 's avonds alleen aan de keukentafel zit.

Queens of the Divorced Age.

Ik moet erom lachen.

Maar het nummer zelf raakt juist omdat er weinig te lachen valt.

★★★★★ – 5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,5/10
Groove: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Make It Wit Chu-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Albumverwachting: ⭐⭐⭐⭐⭐

De mooiste liedjes gaan opvallend vaak over wat we het liefst nooit willen meemaken: iemand verliezen. Door overlijden, door afscheid of doordat twee mensen simpelweg niet meer samen verder kunnen. Insignificant Other bewijst opnieuw dat verdriet soms een verdomd mooie groove heeft.

https://youtu.be/1jGT1UvmBi0?si=qcAs-ZKorZBmDfHV

J.Bernardt – Love Is On My Mind★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

J.Bernardt – Love Is On My Mind

De stem van Eels, de sfeer van Air – en dat blijkt een verdomd fijne combinatie

Soms hoor ik een nummer en beginnen mijn hersenen meteen artiestennamen rond te strooien.

Bij J.Bernardt gebeurt dat binnen een paar tellen.

Eerst die stem.

Eels.

En daarna die muziek.

Air.

Nou, dan heb je mij natuurlijk al een behoorlijk eind binnen.

J.Bernardt is het soloproject van Jinte Deprez, die we natuurlijk kennen van Balthazar. Zijn solowerk heeft altijd al een elektronischer karakter gehad dan de muziek van zijn band. Eerder dit jaar keerde hij terug met Four In The Morning, waarop vintage synths, pulserende drums en zijn karakteristieke zang al duidelijk maakten dat er weer een nieuw hoofdstuk was begonnen. 

En Love Is On My Mind trekt mij nog wat verder die wereld in.

Wat mij vooral opvalt, is hoe laag en donker die zang soms klinkt. Ik krijg regelmatig associaties met Mark Oliver Everett van Eels. Niet dat Deprez hem probeert na te doen, maar er zit dezelfde soort vermoeidheid en warmte in. Zo'n stem waarbij het lijkt alsof de zanger al een complete nacht achter de rug heeft voordat de opname überhaupt begint.

En daaronder ligt juist een heel andere wereld.

Die productie!

Ik hoor Air.

Niet het Air van één specifiek nummer, maar vooral die Franse, elegante elektronica: zachte synthesizers, ruimte, warmte en een licht filmisch karakter.

Alsof Eels per ongeluk de studio van Air is binnengelopen.

Laat ze daar vooral zitten.

Want Love Is On My Mind heeft sfeer zonder in achtergrondmuziek te veranderen.

Dat is een belangrijk verschil.

Dit zou gemakkelijk zo'n nummer kunnen worden dat je in een hippe cocktailbar hoort terwijl iemand je acht euro laat betalen voor bruiswater met een takje rozemarijn erin.

Maar daarvoor is de zang te nadrukkelijk aanwezig.

Er zit persoonlijkheid in.

J.Bernardt maakt elektronica die niet koud klinkt. De productie is verzorgd, maar niet klinisch. Onder al die mooie laagjes blijft iets menselijks zitten.

En daar ligt voor mij de kracht.

Ik heb sowieso een zwak voor artiesten die ergens tussen genres blijven hangen. Dit is geen pure indie, geen synthpop, geen soul en ook geen elektronische muziek in de traditionele betekenis.

Het is een beetje van alles.

En toch klinkt het als één geheel.

De Alternatieve Muziekman zegt

Love Is On My Mind is zo'n nummer waarbij mijn vergelijkingsmachine onmiddellijk overuren maakt.

De stem van Eels.

De elektronische elegantie van Air.

En daar middenin gewoon J.Bernardt.

Dat laatste is uiteindelijk het belangrijkste.

Want vergelijkingen zijn leuk om een sfeer te omschrijven, maar Love Is On My Mind klinkt niet als een goedkope kopie van mijn platenkast. Jinte Deprez weet er zijn eigen donkere, stijlvolle wereld van te maken.

En na Four In The Morning word ik toch behoorlijk nieuwsgierig naar waar dit nieuwe hoofdstuk naartoe gaat.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,0/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Air-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Eels-stemgevoel: ⭐⭐⭐⭐☆
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐

Eels aan de microfoon, Air achter de knoppen en J.Bernardt die uiteindelijk gewoon met het nummer naar huis gaat. Love Is On My Mind? Na een paar draaibeurten inderdaad.

https://youtu.be/EHasXQjTHk0?si=n9rNClvdsyUudgNj

Young the Giant – Bitter Fruit (In The Open)★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren


Young the Giant – Bitter Fruit (In The Open)

Soms moet je een nummer juist kleiner maken om te horen hoe groot het eigenlijk is

Ik heb altijd een zwak gehad voor nummers die opnieuw worden opgenomen zonder dat iemand denkt:

we doen exact hetzelfde, maar nu met een akoestische gitaar.

Want dan heb je geen nieuwe versie. Dan heb je vooral de stekker eruit getrokken.

Young the Giant doet het met Bitter Fruit (In The Open) gelukkig anders.

Bitter Fruit verscheen in deze intiemere vorm al op In The Open Vol. 1 en kreeg later een volwaardige studioversie op het in 2026 verschenen album Victory Garden. Die studioversie werd in maart als single uitgebracht. 

Maar deze In The Open-versie heeft iets bijzonders.

Het nummer krijgt lucht.

Je hoort ineens hoeveel melodie er eigenlijk onder de productie verstopt zit. Instrumenten hoeven niet tegen elkaar op te boksen en vooral de stem van Sameer Gadhia krijgt alle ruimte.

En wat een stem blijft dat toch.

Warm, licht breekbaar wanneer dat nodig is, maar tegelijkertijd krachtig genoeg om een nummer zonder enorme productie overeind te houden.

Dat laatste is belangrijk.

Want haal bij sommige bands alle studiotrucs weg en je ontdekt ineens dat er onder die twaalf lagen synthesizers en gitaren ongeveer anderhalve melodie zat.

Hier niet.

Bitter Fruit kan tegen een stootje.

Sterker nog: misschien komt het nummer in deze vorm emotioneel nog wel harder binnen.

De tekst draait om het gevoel dat volwassen worden je langzaam harder kan maken, terwijl ergens het verlangen blijft bestaan om opnieuw met de open blik van een kind naar de wereld te kunnen kijken. Dat past bij het bredere thema van Victory Garden, waarop Young the Giant empathie en verbondenheid centraal stelt. 

En dan begrijp ik ook waarom deze uitvoering zo goed werkt.

Er hoeft niets groots omheen.

De kwetsbaarheid is het nummer.

Dat betekent overigens niet dat ik de studioversie nu overbodig vind. Integendeel. Het leuke is juist dat beide uitvoeringen een ander karakter hebben.

De studioversie heeft meer kracht.

Deze heeft meer nabijheid.

Alsof de gewone versie op het podium staat en In The Open gewoon een stoel tegenover je neerzet.

Young the Giant trekt momenteel ook met het In The Open-concept langs intiemere locaties, waarbij bekende nummers bewust anders en akoestischer worden uitgevoerd. Dat concept begrijp ik na Bitter Fruit volledig.

De Alternatieve Muziekman zegt

Bitter Fruit (In The Open) bewijst iets wat eigenlijk heel eenvoudig is:

een goed liedje heeft nergens om zich achter te verstoppen.

Geen enorme productie nodig.

Geen muur van gitaren.

Geen elektronisch noodpakket.

Gewoon de melodie, de instrumenten en vooral die geweldige stem van Sameer Gadhia.

Misschien kies ik op een festival voor de grote studioversie.

Maar thuis, koptelefoon op en even niets anders?

Geef mij deze maar.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,1/10
Stem: ⭐⭐⭐⭐⭐
In The Open-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆

Bitter Fruit heet het nummer. Maar in deze uitvoering smaakt er eigenlijk bijzonder weinig bitter aan.

https://youtu.be/nzQJ2FMjnyw?si=3bPP07m3njjRpYyU

Friendly Fires – Lose All Your Friends★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren


5

Friendly Fires – Lose All Your Friends

Welkom terug! Zeven jaar stilte en dan gewoon weer die heerlijke Friendly Fires-energie

Hey, let’s go!

Dat is ongeveer mijn reactie op de terugkeer van Friendly Fires.

Want daar zijn ze weer. Lose All Your Friends is hun eerste nieuwe muziek sinds het album Inflorescent uit 2019. Zeven jaar dus. Inmiddels bestaat Friendly Fires als duo uit Ed Macfarlane en Edd Gibson, en de nieuwe single moet het begin zijn van een nieuwe fase. De band noemt het zelf zelfs een soort wedergeboorte. 

En gelukkig betekent "nieuwe fase" niet dat ze ineens bedacht hebben dat alles voortaan akoestisch moet.

Want binnen een paar seconden denk ik:

ja hoor, Friendly Fires.

Die combinatie van indie, elektronica, funk en dansmuziek zit er nog steeds in. Glimmende synths, gitaren en vooral een ritmesectie die onmiddellijk beweging veroorzaakt.

Dit is muziek waarbij stilzitten bijna ongezellig wordt.

En wat heb ik dat gemist.

Friendly Fires heeft altijd iets gehad wat veel elektronische indie mist: plezier. Je hoort niet drie mannen die bloedserieus naar hun schoenen staan te kijken terwijl ergens achter ze een drumcomputer staat te tikken.

Dit wil vooruit.

Dit wil dansen.

Dit wil naar buiten.

En dan dat refrein. Ik zal de tekst niet helemaal verklappen, maar de boodschap is duidelijk: zelfs wanneer alles om je heen verandert of wegvalt, hoef je daar niet bang voor te zijn. De band omschrijft het nummer als een oproep om chaos en verandering te omarmen en opnieuw te beginnen. 

Dat klinkt op papier bijna als een tegeltje van de Action.

Maar in combinatie met deze muziek werkt het.

Want Lose All Your Friends voelt daadwerkelijk als een nieuw begin.

De band heeft voor het nieuwe materiaal bewust weer rauwer gewerkt: meer live drums, minder gladde productie en opnames die dichter bij hun oorspronkelijke manier van werken liggen. 

En dat hoor je.

Het nummer heeft lucht.

Het leeft.

Het is niet tot op de laatste millimeter digitaal gladgestreken.

Voor mij zit de kracht vooral in die typische Friendly Fires-feelgoodfactor. Zelfs wanneer het onderwerp niet per se vrolijk is, krijg je het gevoel dat alles uiteindelijk wel goed komt.

If you're broken inside?

Dan zetten we de muziek gewoon wat harder.

En nu natuurlijk de belangrijkste vraag:

komt er een nieuw album?

De band zegt bij deze single nadrukkelijk: "This is just the beginning." Bovendien werd vorig jaar al gemeld dat er aan een nieuw album werd gewerkt. Een titel en releasedatum zijn er voor zover nu bekend nog niet, maar alle signalen wijzen erop dat Lose All Your Friends geen eenmalige terugkeer is. 

Mooi.

Kom maar door.

De Alternatieve Muziekman zegt

Welkom terug, Friendly Fires.

Zeven jaar is lang genoeg.

Lose All Your Friends is precies zo'n comeback waarop ik hoopte: dansbaar, warm, energiek, een beetje funky en vooral heerlijk feelgood.

Geen ingewikkelde heruitvinding.

Gewoon horen waarom Friendly Fires zo leuk was – en blijkbaar nog steeds is.

En dat nieuwe album?

Laat maar komen.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,1/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Feelgoodfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Dansfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Comebackfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐

Lose All Your Friends? Liever niet. Maar als het betekent dat we Friendly Fires terugkrijgen, heb ik in ieder geval de soundtrack voor het herstel al gevonden.

https://youtu.be/i_qdWFEjVyU?si=bv4R0238aLYlDwLr