DIIV – Kid★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

7

DIIV – Kid

DIIV zet de mistmachine weer aan – maar deze keer schijnt er opvallend veel licht doorheen

Daar zijn ze weer.

DIIV.

En dat is voor De Alternatieve Muziekman inmiddels bijna gevaarlijk terrein. Want zodra een gitaar begint te zweven, de zang ergens tussen droom en werkelijkheid verdwijnt en iemand de shoegaze-pedalen intrapt, ben ik meestal al half verkocht.

Kid maakt het me bepaald niet moeilijker.

Na het uitstekende The Fountain is Kid de tweede voorbode van het nieuwe album ZIRP!, dat op 30 oktober verschijnt. Het wordt het vijfde studioalbum van DIIV en de opvolger van het veel donkerdere Frog in Boiling Water uit 2024. Voor het eerst werkt de band samen met producer A.G. Cook, vooral bekend van zijn avontuurlijke elektronische popproducties. 

A.G. Cook en DIIV?

Op papier dacht ik aanvankelijk:

wat gaat hier gebeuren?

Een shoegazeband die ineens besluit dat Charli XCX ook best gezellig kan aanschuiven?

Maar nee.

Cook heeft DIIV niet veranderd in een elektronische popgroep. Hij raakte juist gefascineerd door hun livesound, liet echte drums opnemen en besteedde veel aandacht aan gitaarpartijen en effectpedalen. DIIV noemt ZIRP! zelf opvallend genoeg hun popplaat: toegankelijker, directer en vooral leuker dan zijn voorganger. 

En dat hoor je op Kid.

Dit is nog steeds onmiskenbaar DIIV.

Maar de gordijnen staan een stukje verder open.

De gitaren zweven prachtig door het nummer, alleen is de enorme geluidsmuur deze keer niet het hoofddoel. Er zit meer dreampop in, meer melodie en vooral meer lucht. Kid is ook rustiger en dromeriger dan het stevigere The Fountain. 

En dan gebeurt halverwege iets heerlijks.

Die gitaar.

Daar komt hij.

Niet als een lompe explosie die het hele nummer omver blaast, maar precies groot genoeg om het lied ineens naar een ander niveau te trekken.

Dat is het moment waarop ik denk:

ja.

Daarom luister ik naar DIIV.

Zachary Cole Smith zingt ondertussen zoals het hoort bij dit soort muziek: alsof hij zich ergens achter de gitaren bevindt en wij hem door de mist heen moeten zoeken.

Normaal gesproken zou ik tegen een zanger zeggen:

kom eens wat dichter bij die microfoon.

Bij DIIV moet je dat vooral niet doen.

Laat hem daar maar staan.

Een bijzondere video

Ook de videoclip past wonderlijk goed bij Kid. Hij werd geregisseerd door Jaxon Whittington, maar de beelden werden gefilmd door Smiths zoon Roy en diens vriend Julian. Daardoor krijgt het geheel iets ongepolijsts en jeugdigs dat uitstekend aansluit bij de titel. 

Geen videoclip waarin vijftig mensen vier dagen hebben vergaderd over de juiste kleur blauw.

Gewoon een wereld bekeken door jongere ogen.

Mooi.

De Alternatieve Muziekman zegt

Kid is precies waarom ik steeds nieuwsgieriger word naar ZIRP!.

The Fountain liet al horen dat DIIV een iets directere kant opgaat. Kid bevestigt dat, maar doet het zachter.

Shoegaze?

Zeker.

Dreampop?

Nog meer.

Maar vooral een prachtig liedje.

En dat laatste wordt bij shoegaze nog weleens vergeten. Je kunt honderd gitaarpedalen kopen en voldoende galm gebruiken om de complete Noordzee te vullen, maar uiteindelijk moet er ergens onder die mist nog steeds een melodie zitten.

Bij Kid zit die er.

Ruimschoots.

Als dit DIIVs idee van een popplaat is, mogen ze van mij gerust commercieel worden.

Alleen vermoed ik dat de gemiddelde Top 40-luisteraar nog steeds even moet wennen.

Hun probleem.

Cijfer: 9,3/10

Shoegaze: ⭐⭐⭐⭐⭐
Dreampop: ⭐⭐⭐⭐⭐
Gitaarmoment: ⭐⭐⭐⭐⭐
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴🔴
Verwachting voor ZIRP!: ⭐⭐⭐⭐⭐

DIIV noemt ZIRP! hun popplaat. Als dit tegenwoordig popmuziek is, trek ik mijn klacht over de hitlijsten onmiddellijk in.

https://youtu.be/8owRDJMdApI?si=hLB8Smz5cbdu9OuB

Logic1000 – The Only One (ft. Christine and the Queens)★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Logic1000 – The Only One (ft. Christine and the Queens)

Volgens mij is Robyn even zoek. Ik denk dat ik haar gevonden heb.

Soms hoor je een nieuw nummer en gebeurt er iets merkwaardigs.

Je weet dat je naar Logic1000 luistert.

Je weet dat Christine and the Queens zingt.

En toch verschijnt er binnen een halve minuut een derde naam in mijn hoofd:

Robyn.

En die gaat vervolgens niet meer weg.

The Only One heeft precies dat gevoel waar Robyn zo verschrikkelijk goed in is: elektronische muziek waarop je in principe zou moeten kunnen dansen, terwijl er emotioneel ondertussen van alles misgaat.

Oftewel:

de voeten willen naar de dansvloer, het hart wil eigenlijk even alleen zijn.

Heerlijk.

Logic1000 — de Australische producer Samantha Poulter — heeft sowieso een talent voor elektronische muziek die niet voortdurend met haar ellebogen om aandacht vraagt. Geen enorme EDM-drop waarbij je drie straten verderop nog weet dat het refrein begonnen is.

Ze bouwt liever.

Laagje erbij.

Beat.

Synthesizer.

Ruimte.

En dan die stem.

Want Christine and the Queens is hier natuurlijk een gouden keuze.

Die stem heeft iets afstandelijks en intiems tegelijkertijd. Alsof iemand je iets heel persoonlijks vertelt, maar wel vanaf de andere kant van een lege nachtclub.

En dan komt mijn Robyn-gevoel weer terug.

Vooral de sfeer doet me denken aan de wereld van Dancing on My Own. Niet omdat The Only One hetzelfde liedje is — absoluut niet — maar omdat het dezelfde vreemde combinatie heeft van eenzaamheid en beweging.

Dat blijft een van mijn favoriete tegenstellingen in popmuziek.

Een gitaarballad kan verdrietig zijn.

Prima.

Piano erbij.

Regen tegen het raam.

Zakdoek zoeken.

Maar verdriet op een elektronische beat vind ik vaak veel interessanter.

Want dan gebeurt er iets tegenstrijdigs.

Je lichaam zegt:

vooruit.

Je hoofd zegt:

blijf nog even hier.

En The Only One bevindt zich precies tussen die twee.

Wat bovendien opvalt, is hoe subtiel de productie blijft. Logic1000 maakt niet de fout om Christine and the Queens onder een vrachtwagen vol synthesizers te begraven.

De stem krijgt ruimte.

Daardoor worden kleine nuances belangrijk.

Een verandering in intonatie.

Een elektronische puls die net iets nadrukkelijker wordt.

Een synth die langzaam naar voren kruipt.

Het nummer hoeft nergens te roepen dat het goed is.

Dat merk je zelf wel.

En juist daardoor wordt het na iedere draaibeurt beter.

De eerste keer dacht ik:

mooi.

De tweede keer:

hé, dit is wel héél mooi.

En bij de derde keer stond Robyn inmiddels volledig in mijn woonkamer.

Figuurlijk dan.

Anders had ik waarschijnlijk andere dingen aan mijn hoofd.

De Alternatieve Muziekman zegt

The Only One is voor mij precies het soort elektronische pop waar ik van hou.

Niet plat.

Niet gemaakt voor een festivalweide waarop iemand iedere dertig seconden PUT YOUR HANDS UP moet roepen.

Maar sfeervol, melancholisch, intelligent en toch dansbaar.

Logic1000 legt een prachtige elektronische ondergrond neer en Christine and the Queens geeft het nummer precies de menselijke kwetsbaarheid die het nodig heeft.

En ja:

Robyn.

Ik blijf haar horen.

Niet als kopie, maar als muzikaal familielid. Dezelfde wereld waarin synthpop, melancholie en dansmuziek zonder problemen aan één tafel kunnen zitten.

Voor iemand die van Robyn, Pet Shop Boys, Depeche Mode en elektronische melancholie houdt, is dit bijna vals spelen.

Je hebt mij.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,3/10

Robyn-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Christine and the Queens: ⭐⭐⭐⭐⭐
Productie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐½
Dansbaarheid: ⭐⭐⭐⭐½
Nachtelijke sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½

Logic1000 noemt het The Only One. Dat is wat overdreven: ik hoor er minstens drie. Logic1000, Christine and the Queens en ergens achterin staat Robyn alweer alleen te dansen.

https://youtu.be/50qtfr6lFu8?si=UKkdP6f7pHcIOQsG

Dexys Midnight Runners – Once A Man, Twice A Child★★★★★ – 5 van de 5 sterren

Dexys Midnight Runners – Once A Man, Twice A Child

Pfff… dit komt binnen. Het nummer, de tekst én de beelden. Soms wordt ouder worden ineens heel dichtbij

Je kent Dexys Midnight Runners natuurlijk van Come On Eileen, Geno en The Celtic Soul Brothers. Liedjes waarbij je bijna automatisch denkt aan beweging, viool, soul en Kevin Rowland die altijd klinkt alsof zingen voor hem nét iets persoonlijker is dan voor andere mensen.

En dan komt Once A Man, Twice A Child.

Pfff.

Dit is andere koek.

Geen nostalgische poging om nog één keer 1982 na te spelen. Geen Come On Eileen deel 2 omdat de pensioenpot misschien tegenvalt.

Dit is een 72-jarige Kevin Rowland die naar het einde van het leven kijkt.

En vooral naar zijn vader.

Het nummer is gebaseerd op iets wat Rowland werkelijk heeft meegemaakt. Zijn vader was volgens hem vroeger een strenge man. Vijf jaar voor zijn overlijden kreeg hij een beroerte. Daarna veranderde hij en werd hij zachter en bijna kinderlijk. Kevin hielp zijn vader met zijn veters, knoopte zijn overhemd dicht en zag hoe de rollen tussen vader en zoon langzaam werden omgedraaid. 

En als je dát eenmaal weet, komt het nummer nog harder aan.

De titel zegt eigenlijk alles:

Once A Man, Twice A Child.

Eerst ben je een kind.

Dan word je volwassen.

Sterk.

Zelfstandig.

Je zorgt misschien zelf voor kinderen.

En uiteindelijk kan er een moment komen waarop anderen weer voor jou moeten zorgen.

Dat klinkt bijna als een eenvoudige levenswijsheid.

Totdat je het ziet gebeuren.

Dan is er niets eenvoudigs meer aan.

Geen sentiment met een grote rode strik

Wat ik zo goed vind, is dat Rowland niet probeert om er een overdreven tranentrekker van te maken.

De muziek blijft relatief ingetogen. Producer David Holmes geeft het nummer ruimte en laat vooral Rowlands verhaal spreken. Holmes was zelfs zo onder de indruk van de eerste demo die Kevin hem stuurde dat dit uiteindelijk de aanleiding werd voor hun samenwerking aan het nieuwe album LOVE. 

En die stem van Kevin…

Die hoeft niet mooi te zijn.

Sterker nog:

hij móét hier helemaal niet mooi zijn.

Je hoort de leeftijd.

Je hoort rafelranden.

Je hoort iemand die niet vanaf een vel papier een verhaal over een vader staat voor te dragen, maar teruggaat naar een moment dat werkelijk iets met hem heeft gedaan.

Daarom werkt ook de video zo sterk.

Het liedje en de beelden versterken elkaar zonder dat er een bord in beeld verschijnt met:

HIER MOET U HUILEN.

Gelukkig.

Je begrijpt het zelf wel.

En dan komt dat nieuwe album

Once A Man, Twice A Child staat op LOVE, het nieuwe album dat op 4 september verschijnt via Heavenly Recordings. Het is mogelijk zelfs het laatste album van Dexys Midnight Runners. De plaat gaat niet alleen over romantische liefde, maar over familie, ouder worden, verlies, verzoening en herinneringen uit Rowlands eigen leven. 

En ineens krijgt die simpele albumtitel LOVE veel meer betekenis.

Liefde is niet alleen iemand zoenen onder een straatlantaarn.

Liefde is soms ook:

de veters van je vader strikken omdat hij het zelf niet meer kan.

Dat vind ik misschien wel de mooiste gedachte achter dit nummer.

De Alternatieve Muziekman zegt

Dit is er eentje waarbij mijn gebruikelijke grapjes even minder belangrijk worden.

Once A Man, Twice A Child raakt een plek waar popmuziek niet zo vaak durft te komen: de kwetsbaarheid van ouder worden en het moment waarop een ouder langzaam degene wordt voor wie jij moet zorgen.

En Kevin Rowland heeft het meegemaakt.

Dat hoor je.

Dit is geen liedje dat probeert ontroerend te zijn.

Het ís ontroerend.

En juist daarom komt het binnen.

Pfff.

Wat een nummer.

Wat een tekst.

Wat een verhaal.

En wat een voorproefje van een album dat ineens heel hoog op mijn luisterlijst staat.

★★★★★ – 5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,7/10

Tekst: ⭐⭐⭐⭐⭐
Emotie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Kevin Rowland: ⭐⭐⭐⭐⭐
Video: ⭐⭐⭐⭐⭐
Kwetsbaarheid: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Raakpotentie: ❤️❤️❤️❤️❤️

Ooit houdt je vader je hand vast omdat jij nog niet alleen kunt lopen. En soms draait het leven dat uiteindelijk om. Dexys heeft daar een liedje over gemaakt. Meer hoeft er eigenlijk niet gezegd te worden.

https://youtu.be/-c6ZdECxMxg?si=_rF02iRpXyYyUm-P

Simple Minds – Beginner Boys★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Simple Minds – Beginner Boys

Vintage Simple Minds ,  Alsof 1984 even aanbelt en ontdekt dat Jim Kerr gewoon nog thuis is

Er zijn bands waarbij je na bijna vijftig jaar denkt: prachtig geweest, heren. Zet de gouden platen maar aan de muur en vertel tijdens een theatertour nog eens hoe Don't You (Forget About Me) tot stand kwam.

En dan heb je Simple Minds.

Die brengen gewoon Beginner Boys uit.

En mijn eerste reactie is eigenlijk heel eenvoudig:

dit klinkt verdacht lekker.

Sterker nog: dit had wat mij betreft zomaar ergens uit de gouden jaren tachtig of vroege jaren negentig van Simple Minds kunnen komen. Niet omdat Jim Kerr en Charlie Burchill hun eigen verleden proberen na te spelen, maar omdat hier weer precies die ingrediënten bij elkaar komen waarmee Simple Minds ooit zo onweerstaanbaar werd.

Een vette rocker, maar tegelijkertijd die harmonieuze synthpop.

Een melodie die onmiddellijk omhoog wil.

Charlie Burchills herkenbare glinsterende gitaar.

En natuurlijk Jim Kerr.

Je hoeft hem ongeveer drie woorden te geven en de discussie over wie er zingt is alweer afgelopen.

Terug naar het begin

De titel Beginner Boys blijkt bovendien prachtig gekozen.

Het nummer is de eerste single van het nieuwe album Sacrosanct, dat op 29 januari 2027 via BMG verschijnt. Het wordt de opvolger van Direction of the Heart uit 2022 en telt acht nummers. Tijdens hun Noord-Amerikaanse tournee van 2025 merkten Kerr en Burchill hoe enthousiast het publiek reageerde op ouder werk als Sons and Fascination. Dat inspireerde hen om opnieuw nadrukkelijker naar hun artrock- en new-wavewortels te kijken. 

En dát hoor je.

Maar er zit ook een mooi persoonlijk verhaal achter Beginner Boys. Kerr schreef vanuit zijn gedachten over zijn tweelingkleinzonen en over de vraag wat het tegenwoordig betekent om een goede man te worden: kunnen kracht en moed samengaan met tederheid en zachtheid? 

Dat geeft het nummer ineens meer gewicht.

Want muzikaal klinkt Beginner Boys behoorlijk euforisch.

Die gitaar!

Die synths!

Dat ritme!

Je krijgt onmiddellijk dat grote Simple Minds-gevoel waarbij je bijna verwacht dat ergens achter de bank ineens een compleet stadionpubliek tevoorschijn komt.

Maar Kerr zingt opvallend beheerst.

En daardoor werkt het.

Hij hoeft op zijn 67ste niet meer te bewijzen dat hij Jim Kerr is.

Dat weten we.

Had dit in de jaren tachtig gekund?

Ja. Absoluut.

Zet Beginner Boys tussen het Simple Minds-werk uit de grote jaren en het voelt helemaal niet alsof iemand per ongeluk een nummer uit 2026 in de verkeerde map heeft gezet.

Ik hoor iets van de sfeer van New Gold Dream (81–82–83–84).

Een vleugje Sparkle in the Rain.

De grootse poprock van Once Upon a Time.

Maar vooral hoor ik dat typische Simple Minds-gevoel waarin gitaar en synthesizer niet met elkaar vechten om aandacht, maar samen één enorm landschap bouwen.

En toch klinkt het niet als een museumstuk.

Dat is belangrijk.

Want er bestaat een verschil tussen vintage en gedateerd.

Dit is vintage.

De Alternatieve Muziekman zegt

Wat een fijne terugkeer.

Beginner Boys doet precies wat ik van een nieuwe Simple Minds-single hoop: het geeft mij dat oude gevoel zonder dat ik daarvoor zelf een cassettebandje uit 1985 hoef op te zoeken.

En eigenlijk is die titel na bijna vijftig jaar behoorlijk grappig.

Beginner Boys.

Jim Kerr en Charlie Burchill.

Beginners.

Jazeker.

En Mick Jagger begint volgende week met een cursus podiumervaring.

Maar misschien zit juist daarin de charme. Bijna een halve eeuw nadat twee schoolvrienden uit Glasgow droomden van een leven in de muziek, klinken ze hier alsof ze nog steeds zin hebben om iets te maken dat ertoe doet. Die lange samenwerking vormt nog altijd de kern van Simple Minds. 

Als Sacrosanct meer van dit soort nummers bevat, wordt januari ineens een stuk interessanter.

Vintage Simple Minds dus.

En dat bedoel ik als een dik compliment.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,3/10

Vintage Simple Minds-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Jim Kerr: ⭐⭐⭐⭐⭐
Charlie Burchill-gitaar: ⭐⭐⭐⭐⭐
Synthpop: ⭐⭐⭐⭐½
Jaren 80-gevoel: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
Verwachting voor Sacrosanct: ⭐⭐⭐⭐⭐

Beginner Boys? Na bijna vijftig jaar zijn Kerr en Burchill ongeveer de meest ervaren beginners van Schotland. Maar als beginners zo klinken, mogen ze vooral nooit afstuderen.

https://youtu.be/AfifHMAEPFA?si=qeocGS5kq-22RiaU

Paul Heaton – Sad Songs And Lawsuits ft. Rianne Downey★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Paul Heaton – Sad Songs And Lawsuits ft. Rianne Downey

Paul… ja hoor. Alleen die titel al. En met Rianne Downey heeft hij opnieuw een heerlijk muzikaal duo gevonden

Paul Heaton.

Sommige artiesten hoeven eigenlijk niet meer uitgelegd te worden.

Je hoort een paar maten, vervolgens die stem en daarna een tekst waarvan je denkt: wie verzint zoiets nou weer?

Paul dus.

En dan heet zijn nieuwe single ook nog Sad Songs And Lawsuits.

Prachtige titel.

Verdrietige liedjes en rechtszaken. Het klinkt bijna als een samenvatting van een gemiddelde carrière in de muziekindustrie.

Het nummer staat op Heatons nieuwe album Jenius, dat op 21 augustus verscheen. Het is alweer zijn 23ste album als je zijn werk met The Housemartins, The Beautiful South en zijn solocarrière bij elkaar optelt. De plaat werd geproduceerd door Ian Broudie van The Lightning Seeds en opgenomen in Manchester. 

En Sad Songs And Lawsuits is typisch Heaton.

Vrolijke muziek.

Een tekst waar ondertussen van alles onder zit.

Een beetje ska, een beetje pop, een beetje country en vooral dat Britse gevoel waarbij ellende blijkbaar pas echt draaglijk wordt wanneer je er een lekker refrein onder zet. Ook andere recensenten horen in het nummer die combinatie van ska, country en ouderwetse pop. 

Dat kon The Beautiful South natuurlijk als geen ander.

Een melodie kon klinken alsof iedereen gezellig aan de bar stond, terwijl de tekst ondertussen ging over een relatie die ongeveer drie coupletten eerder al overleden was.

Heaton heeft dat nog steeds.

En gelukkig maar.

Want hij probeert op zijn 64ste niet ineens te klinken alsof hij ontdekt heeft wat TikTok is.

Hij klinkt als:

Paul Heaton.

En dat bedoel ik als een groot compliment.

Dan is er Rianne Downey.

Wat een leuke combinatie zijn die twee geworden.

Downey werkte al met Heaton op The Mighty Several en is inmiddels zijn vaste gastzangeres tijdens optredens. Op Jeniusis ze op meerdere nummers te horen, waaronder Favourite Kind Of Idiot, I Want The Job, She Ain't Pretty en Don't Lean On Me. 

Opvallend genoeg wordt Sad Songs And Lawsuits op het album officieel alleen aan Heaton toegeschreven, terwijl Downey wel prominent in de officiële videoclip verschijnt. 

Maar juist visueel zie je waarom dit duo zo prettig werkt.

Er zit geen geforceerde show omheen.

Geen:

KIJK ONS EENS EEN DUO ZIJN!

Het voelt natuurlijk.

Heaton heeft bovendien altijd goed begrepen dat een andere stem zijn liedjes een extra dimensie kan geven. Dat kennen we natuurlijk uit zijn jaren met Jacqui Abbott en daarvoor met Briana Corrigan bij The Beautiful South.

Rianne Downey hoeft niemand te kopiëren.

Ze brengt haar eigen warmte en persoonlijkheid mee.

En Paul?

Die staat erbij alsof hij toevallig even uit de pub is gekomen om een uitstekend popliedje op te nemen.

De Alternatieve Muziekman zegt

Sad Songs And Lawsuits is misschien niet revolutionair.

Maar bij Paul Heaton interesseert me dat eigenlijk helemaal niet meer.

Deze man schrijft al ruim veertig jaar liedjes waarin humor, melancholie, relaties, drank, maatschappij en menselijke onhandigheid gezellig naast elkaar aan tafel zitten.

En hij kan nog steeds een melodie schrijven die na één draaibeurt blijft hangen.

Dat is een vak.

Bovendien vind ik die combinatie met Rianne Downey steeds leuker worden. Ze brengt iets fris mee zonder dat Heaton ineens iemand anders hoeft te worden.

En dan die titel nog één keer:

Sad Songs And Lawsuits.

Alleen Paul Heaton kan iets bedenken dat tegelijkertijd klinkt als een albumtitel, een echtscheidingsadvocaat én een gezellige zaterdagmiddag in een Engelse pub.

★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,1/10

Paul Heaton-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Titel: ⭐⭐⭐⭐⭐
Britse popfactor: 🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧
Rianne & Paul-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Tekstplezier: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐½
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆

Sad Songs And Lawsuits: Paul Heaton bewijst opnieuw dat je over ellende kunt zingen zonder zelf als ellende te klinken. En met Rianne Downey erbij wordt zelfs de rechtszaak gezellig.

https://youtu.be/s2Dx_8m0zCE?si=LIqECRqJ_0IIe1Zm