zondag 7 juni 2026

Kingfishr – The Sun Will Never Settle★★★★★

5

Sommige nummers komen niet binnen met grote woorden of dramatische gebaren. Ze doen iets veel gevaarlijkers: ze zijn gewoon oprecht lief.

En ja, dat woord mag gewoon.

Lief.

In een muziekwereld waarin iedereen tegenwoordig vooral heel ingewikkeld, donker of “diep artistiek” wil zijn, voelt The Sun Will Never Settle van Kingfishr bijna rebels door hoe warm het klinkt.

Geen cynisme.

Geen truc.

Gewoon gevoel.

Wat een heerlijk nummer.

Vanaf de eerste seconden hoor je die typische Ierse warmte. Alsof iemand een raam openzet en ineens komt er frisse lucht binnen. Akoestische klanken, een melodie die meteen vertrouwd voelt en een sfeer die ergens tussen hoop en nostalgie hangt.

Kingfishr heeft die gave die veel Ierse artiesten bezitten: groot gevoel brengen zonder dat het nep wordt.

Dat is moeilijker dan mensen denken.

Want dit soort muziek kan heel snel doorslaan. Voor je het weet sta je muzikaal tot je knieën in suikerstroop en vliegt er ergens symbolisch een witte duif voorbij.

Maar hier gebeurt dat niet.

Het blijft eerlijk.

De stem draagt enorm veel. Niet omdat er technisch allerlei spectaculaire dingen gebeuren, maar omdat je de emotie gelooft. En uiteindelijk is dat veel belangrijker. Een perfecte stem zonder gevoel is gewoon een dure microfoontest.

De clip versterkt dat gevoel alleen maar.

Ook die probeert niet slimmer te zijn dan nodig. Geen ingewikkeld verhaal waarbij je na afloop online moet zoeken: “betekenis videoclip uitgelegd”. Gewoon warmte, verbinding en dat kleine menselijke gevoel.

Kort gezegd:

lief.

En soms is dat precies genoeg.

Muzikaal hoor je natuurlijk de Ierse traditie terug. Een beetje folk, een beetje moderne pop en die grote melodieuze lijnen die gemaakt lijken om samen gezongen te worden. Het heeft iets van een avond waarop niemand haast heeft en iedereen nog even blijft zitten.

Het enige echte minpunt?

Het is te kort.

En dat is eigenlijk het mooiste probleem dat een nummer kan hebben.

Er zijn genoeg liedjes waarbij je na twee minuten denkt: jongens, bedankt, we begrijpen het inmiddels.

Bij The Sun Will Never Settle gebeurt het tegenovergestelde.

Het stopt en je denkt:

"Wacht… nu al?"

Je wil nog even blijven.

Nog een refrein.

Nog een minuut.

Nog iets langer dat gevoel vasthouden.

Dat zegt eigenlijk alles.

Want goede muziek laat je niet blij achter omdat het voorbij is.

Goede muziek zorgt ervoor dat je opnieuw op play drukt.


Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,1

Hitpotentie: 8,6

☀️ Een superlief, warm en oprecht nummer met een even charmante clip. Het grootste probleem? Dat het te snel voorbij is. Kingfishr geeft je een zonsondergang waar je eigenlijk nog een uur naar wil blijven kijken.

https://youtu.be/qIkN02ZS2K8?si=pa7jxWyJv309kMum

Sara Bareilles – Home ★★★☆☆

6

Soms is het moeilijker om kritiek te hebben op een goed gezongen nummer dan op een slecht nummer. Een slecht nummer kun je makkelijk aanpakken. Dat staat daar gewoon met een bordje: “help, ik ben mislukt.” Maar een degelijk, professioneel en keurig gemaakt nummer? Dat is lastiger.

En dat is precies het probleem met Sara Bareilles en Home.

Want laten we beginnen met wat absoluut klopt.

Sara kan zingen.

Heel goed zelfs.

Die stem blijft prachtig: warm, krachtig en technisch bijna moeiteloos. Ze heeft zo’n stem waarbij je merkt dat ze niet hoeft te bewijzen dat ze kan zingen. Geen twintig onnodige uithalen om indruk te maken. Geen vocale atletiek alsof zingen een Olympische sport is geworden.

Gewoon klasse.

Alleen…

Waar is de oude Sara?

De Sara van nummers waarin persoonlijkheid voorop stond. Waar een klein randje zat. Waar je het gevoel had dat alleen zij dat nummer kon brengen. Die eigenwijze singer-songwriter die niet alleen mooi zong, maar vooral iets vertelde.

Bij Home mis ik dat een beetje.

Het nummer is mooi gemaakt. Misschien zelfs té mooi gemaakt.

Alles staat precies waar het moet staan. De melodie is vriendelijk, de productie warm en de opbouw professioneel. Het soort nummer waarbij niemand in een vergadering zal zeggen: “Dit werkt niet.”

Maar soms wil je juist dat iemand dat wél zegt.

Want perfecte veiligheid kan ook saai worden.

Home heeft iets van muziek die overal kan klinken zonder iemand lastig te vallen. In de auto. In een winkelcentrum. Op kantoor. In een lift waar ze eindelijk besloten hebben betere speakers te plaatsen.

Of inderdaad: perfect voor Sky Radio.

En dat bedoel ik niet eens volledig negatief.

Er is absoluut een plek voor comfortabele muziek. Niet alles hoeft donker, ingewikkeld of experimenteel te zijn. Soms wil je gewoon iets prettigs horen.

Maar van Sara Bareilles verwacht je nét iets meer.

Zij is geen gemiddelde zangeres.

Daarom valt “gewoon mooi” een beetje tegen.

Het voelt alsof een geweldige kok een prima boterham maakt. Je eet hem op en denkt: lekker hoor. Maar ergens weet je dat die persoon ook een fantastisch diner kan bereiden.

En dát blijft hangen.

De emotie is aanwezig.

De stem is aanwezig.

Het vakmanschap is aanwezig.

Alleen de verrassing ontbreekt.


Eindoordeel:
★★★☆☆

Cijfer: 6,8

Hitpotentie: 7,7

🏠 Sara Bareilles zingt nog steeds prachtig, maar Home blijft iets te veilig binnen de muren. Prima voor radio, winkel of rustige zondag — alleen mis je de oude Sara die niet alleen mooi zong, maar je echt raakte

https://youtu.be/ZvfNLSytHzI?si=wDux5vZG7nsHqlAh

Ellie Goulding – Black Prada Dress★★★½☆

5

Soms vertelt een titel eigenlijk al precies wat je gaat krijgen. Black Prada Dress. Dat klinkt niet als een nummer dat op oude sneakers naar de supermarkt loopt. Nee, dit komt binnen met zonnebril, dure jas en iemand die waarschijnlijk zegt: “Ik ben heel spontaan”, terwijl de spontane outfit drie uur voorbereiding kostte.

En eerlijk is eerlijk: de titel past perfect.

Ellie Goulding levert een nummer af dat strak, stijlvol en behoorlijk gepolijst klinkt. De hele sfeer ademt mode, nachtelijke clubs en precies die luxueuze uitstraling die je verwacht bij woorden als “Black Prada Dress”.

Alleen zit daar meteen ook mijn probleem.

Waar is Ellie?

Want Goulding heeft altijd een bijzonder herkenbaar geluid gehad. Die licht breekbare stem, dat bijna sprookjesachtige randje. Je hoorde vroeger binnen vijf seconden: dit is Ellie Goulding. Of je haar geweldig vond of niet, ze had een eigen signatuur.

Bij Black Prada Dress verdwijnt dat soms een beetje.

Niet omdat het slecht is.

Integendeel.

Het klinkt uitstekend.

Maar het klinkt ook alsof meerdere moderne popzangeressen dit hadden kunnen zingen.

En dat is jammer.

De productie is namelijk sterk. Donkere elektronische lagen, een strakke beat en een stijlvolle popsound die perfect aansluit bij de titel. Het nummer loopt als een model over een catwalk: zelfverzekerd, elegant en zonder één verkeerde stap.

Alleen mis je soms dat ene moment waarop iemand struikelt.

Dat klinkt vreemd, maar juist die kleine imperfecties maken muziek menselijk.

Hier is alles bijna té netjes.

Alsof de Prada-jurk prachtig hangt, maar je je afvraagt wie hem eigenlijk draagt.

Natuurlijk blijft Goulding vocaal sterk. Haar stem heeft nog steeds die herkenbare lichte kleur en ze weet precies hoe ze een melodie moet dragen. Maar de productie zet haar soms meer neer als onderdeel van het geheel dan als het middelpunt.

En bij een artiest als Ellie Goulding wil je juist Ellie Goulding horen.

Niet “een goede popzangeres”.

Daarvan zijn er genoeg.

Toch moet je toegeven: als popsingle werkt dit prima. Het refrein blijft hangen, de sfeer klopt en de uitstraling is sterk. Dit is muziek voor een donkere autorit door de stad, niet voor een kampvuur met akoestische gitaar.

En misschien was dat precies de bedoeling.

Black Prada Dress is stijl boven kwetsbaarheid.

Mode boven dagboek.

Een mooi gemaakte popplaat.

Alleen had er wat meer Ellie in die Prada-jurk mogen zitten.


Eindoordeel:
★★★½☆

Cijfer: 7,4

Hitpotentie: 8,1

🖤 De titel klopt helemaal: stijlvol, strak en duur klinkend. Maar achter die prachtige Black Prada Dress zoek je soms naar de echte Ellie Goulding. Een goede popsong — alleen iets te veel standaardzangeres, iets te weinig uniek karakter.

Patrick Wolf – The Laughing Dove★★★★½

5

Sommige artiesten maken liedjes. Patrick Wolf bouwt kleine werelden. Dat is altijd al zijn kracht geweest. Je zet een nummer van hem op en ineens sta je niet meer gewoon in de woonkamer, maar ergens tussen een oud theater, een sprookjesbos en een dramatische film waarin iedereen net iets te mooie jassen draagt.

The Laughing Dove is weer zo’n heerlijk voorbeeld.

En ja: heerlijk is precies het juiste woord.

Vanaf de eerste seconden voel je die typische Patrick Wolf-magie terug. Er zit iets klassieks in, iets theatraals, maar tegelijkertijd ook iets heel menselijks. Waar sommige artiesten met strijkers meteen klinken alsof ze een middeleeuws banket openen, gebruikt Wolf ze om emotie te versterken.

Gelukkig maar.

Niemand zat te wachten op “Game of Thrones: de popversie”.

Zijn mix van barok, folk en alternatieve pop blijft uniek. Je hoort instrumenten die echt mogen leven. Alles beweegt. Kleine melodieën duiken op, verdwijnen weer en komen later terug alsof ze hun eigen verhaal vertellen.

En daarboven natuurlijk die stem.

Een stem die nooit perfect glad wilde zijn.

En precies daarom werkt hij.

Wolf klinkt altijd alsof hij ergens tussen vreugde en verdriet zweeft. Alsof zelfs een gelukkig moment bij hem nog een klein melancholisch randje heeft. En eerlijk gezegd: dat zijn meestal de mooiste momenten.

De titel The Laughing Dove past daar prachtig bij. Een lachende duif. Een beeld dat tegelijk licht en vreemd voelt. Typisch Patrick Wolf. Bij een andere artiest zou je denken: wat bedoel je precies? Bij hem denk je: ja hoor, natuurlijk bestaat er ergens een lachende duif.

Dat is zijn wereld.

Je gaat erin mee.

Muzikaal voelt het nummer opvallend warm. Minder donker dan sommige van zijn dramatische werk, maar nog steeds rijk aan sfeer. De arrangementen zitten vol kleine details zonder dat het druk wordt. Dat is knap.

Want Patrick Wolf loopt altijd op een dunne lijn.


Aan de ene kant schoonheid.

Aan de andere kant totale overdaad.

Hier blijft hij precies goed staan.

Geen stap te ver.

Wat vooral fijn is: je hoort plezier. Niet simpele vrolijkheid, maar het plezier van iemand die weer volledig vertrouwt op zijn eigen creativiteit. Dat maakt het nummer levendig.

Het voelt niet gemaakt door iemand die probeert mee te doen met 2026.

Gelukkig niet.

Patrick Wolf hoort niet achter trends aan te lopen.

Trends moeten maar proberen hem bij te houden.


Eindoordeel:
★★★★½

Cijfer: 8,8

Hitpotentie: 7,2

🕊️ Een heerlijk stukje barokke popmagie. Warm, eigenzinnig en typisch Patrick Wolf: een nummer dat niet gewoon voorbij komt vliegen, maar even naast je blijft zitten

https://youtu.be/cI95NKQm9Nw?si=_AKjesCJnNZ_-C4L

vrijdag 5 juni 2026

🌟 Ariana Grande – Hate That I Made You Love Me Record of the Week


5

Soms vergeet je bijna hoe goed Ariana Grande eigenlijk kan zijn. Door alle glitter, headlines en het hele popcircus eromheen zie je bijna over het hoofd dat daar gewoon een uitzonderlijke zangeres staat. Een beetje alsof je een Ferrari alleen beoordeelt op de kleur van de lak.

En dan komt Hate That I Made You Love Me voorbij.

En ineens weet je het weer.

Dit is waarom Ariana Grande tot de absolute top behoort.

Geen overvolle productie. Geen nummer dat vanaf seconde één roept: “Hallo algoritme, maak mij viraal!” Geen twintig producers die allemaal tegelijk willen bewijzen dat ze een dure laptop hebben.

Gewoon een sterke song.

En vooral: die stem.

Vanaf het begin valt vooral de kwetsbaarheid op. Ariana kiest hier niet voor de vocale acrobatiek waar ze makkelijk mee kan imponeren. Iedereen weet inmiddels dat ze noten kan halen waar alleen honden en satellieten nog reageren. Maar de echte klasse zit juist in wat ze níét doet.

Ze houdt in.

Ze laat ruimte.

En daardoor komt het veel harder binnen.

De titel alleen al is prachtig dubbel: Hate That I Made You Love Me. Liefde als iets moois én iets ingewikkelds. Niet het standaard popverhaal van “ik mis je” of “ik ben beter zonder jou”. Nee, hier zit schuldgevoel, twijfel en volwassenheid in.

Dat maakt het interessant.

Muzikaal zit het nummer in die elegante hoek waar Ariana steeds sterker in wordt: moderne pop met soulvolle details, subtiele lagen en een bijna filmische sfeer. Alles draait rondom emotie in plaats van spektakel.

En eerlijk gezegd: dat past haar misschien wel het beste.

De productie is smaakvol. Elk klein detail heeft een functie. Een zachte melodielijn hier, een subtiele verschuiving daar. Geen moment voelt gemaakt om aandacht te trekken. Het nummer vertrouwt erop dat je blijft luisteren.

Dat is tegenwoordig bijna rebels.

Want veel popmuziek lijkt bang geworden voor stilte.

Ariana niet.

Het mooiste moment zit in de manier waarop het nummer langzaam groeit. Niet met een enorme explosie, maar met kleine veranderingen. Haar stem krijgt steeds meer gewicht. De emotie wordt groter zonder dat ze harder hoeft te zingen.

Dat is controle.

Dat is vakmanschap.

En precies daarom wint deze track de titel Record of the Week.

Niet omdat het de luidste release is.

Niet omdat het de meest opvallende is.

Maar omdat alles klopt.

Een goede popsong lijkt simpel.

Totdat je merkt hoe weinig artiesten er nog één kunnen maken.


Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,3

Hitpotentie: 9,4

🌟 Record of the Week

✨ Ariana Grande bewijst dat haar grootste kracht niet de hoge noten zijn, maar de momenten waarop ze durft klein te blijven. Een prachtige, volwassen popsong waarin emotie belangrijker is dan perfectie. ✨https://www.youtube.com/watch?v=82-jTNka3uc