Lone Aires – Alone
Is dit écht goed, of ben ik gewoon weerloos tegen shoegaze?
Bij country heb ik meestal eerst overtuigingskracht nodig. Een artiest moet behoorlijk zijn best doen voordat ik mijn muzikale voordeur openzet. Orville Peck lukte dat verrassend genoeg met Already Gone.
Maar zet een beetje new wave, dreampop of shoegaze op en er ontstaat een heel ander probleem.
Dan staat die voordeur namelijk al wagenwijd open.
Welkom!
Koffie?
Blijf gerust eten.
En precies daarom vind ik Alone van Lone Aires lastig om eerlijk te beoordelen.
Want ik vind dit goed.
Maar ís het ook echt goed?
Of hoor ik een paar zwevende gitaren, een flinke scheut galm en een dromerige stem en heeft mijn muzieksmaak het oordeel al geveld voordat het nummer halverwege is?
Ik vermoed een beetje van allebei.
Alone begint namelijk precies op een manier waarop je mij gemakkelijk kunt inpakken. De gitaren hangen als mist in het nummer. De zang hoeft niet nadrukkelijk vooraan te staan en de productie creëert vooral ruimte.
Daar is dat heerlijke shoegazegevoel.
En ja hoor.
Ik ben verkocht.
Er zit ook dreampop in en ergens aan de randen hoor ik iets van new wave. Niet de hoekige, nerveuze new wave, maar juist die donkere atmosferische kant waar synthesizers en gitaren samen een soort grijze wolk vormen.
Dit is gewoon mijn muzikale zwakke plek.
Het gevaar daarvan is natuurlijk dat je als recensent minder kritisch wordt.
Als ik bij een middelmatige countrysong na een minuut roep dat het kabbelt, moet ik bij shoegaze niet ineens beweren dat hetzelfde gekabbel "hypnotiserende atmosferische gelaagdheid" is.
Dat zou wel erg makkelijk zijn.
Dus nog een keer luisteren.
En nog een keer.
Dan blijkt gelukkig dat Alone ook zonder mijn voorliefde overeind blijft. De sfeer is niet het enige sterke punt. Er zit daadwerkelijk een melodie onder de geluidslagen en het nummer is zorgvuldig opgebouwd. De gitaren creëren niet alleen een muur van effecten, maar geven het lied kleur en beweging.
Toch mis ik misschien één ding.
Een moment waarop Alone werkelijk boven zichzelf uitstijgt.
Goede shoegaze kan je volledig opslokken. Denk aan muziek waarbij je na afloop even opnieuw moet ontdekken in welke kamer je eigenlijk zit. Dat niveau bereikt Lone Aires voor mij nog niet helemaal.
Maar ik wil het nummer wél opnieuw horen.
En dat zegt veel.
Misschien moet ik daarom gewoon accepteren dat objectiviteit bij muziek sowieso een merkwaardig begrip is. Iedereen neemt zijn eigen geschiedenis en smaak mee. Bij mij hoeft een shoegazegitaar simpelweg minder hard aan te kloppen dan een banjo.
De Alternatieve Muziekman zegt: Alone van Lone Aires zit gevaarlijk dicht bij mijn muzikale comfortzone: new wave, dreampop en vooral shoegaze. Zwevende gitaren, sfeer, melancholie – geef mij dat en ik ben waarschijnlijk al halverwege verkocht.
Ben ik daardoor te weinig kritisch?
Misschien.
Maar na meerdere luisterbeurten blijft mijn conclusie overeind:
ik vind dit gewoon goed.
Niet wereldschokkend. Niet meteen een nieuwe shoegazeklassieker. Maar wel een nummer waarvoor ik vrijwillig opnieuw op play druk.
En uiteindelijk blijft dat mijn belangrijkste test.
★★★★☆ – 4 van de 5 sterren
Cijfer: 8,5/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Shoegazefactor: ⭐⭐⭐⭐☆
Objectiviteit van De Alternatieve Muziekman: twijfelachtig zodra de gitaren beginnen te zweven.
Bij country moet je mij overtuigen. Bij shoegaze moet ik vooral proberen mezelf niet té snel te overtuigen. Lone Aires maakt daar met Alone dankbaar gebruik van.
