vrijdag 18 september 2026
RECORD OF THE WEEK Bente - parachute
RECORD OF THE WEEK
En ineens hoor ik tijdens het refrein, héél ver in de verte, iets van Coldplay – Yellow. En dat bedoel ik als een groot compliment.
Soms weet je na één luisterbeurt genoeg. Niet omdat een nummer onmiddellijk alles prijsgeeft, maar omdat er ergens een moment zit waarop je denkt: ja, daar is-ie.
Dat heb ik met Parachute van Bente.
Het nummer begint rustig. Bente zingt dichtbij en de productie geeft haar stem voldoende ruimte. Geen batterij aan effecten en gelukkig ook geen producer die na twintig seconden denkt dat er dringend twaalf extra lagen overheen moeten.
Gewoon rustig beginnen.
En dan komt dat refrein.
Daar gebeurde bij mij iets.
Heel, heel, héél ver in de verte hoor ik ineens Yellow van Coldplay.
Niet meteen Chris Martin bellen, want Parachute klinkt absoluut niet als een kopie van Yellow. De melodie is anders en Bente heeft duidelijk haar eigen nummer gemaakt.
Het gaat mij om het gevoel.
Dat moment waarop een lied ineens openbreekt. De melodie wordt groter en warmer en er komt licht in het nummer. Alsof je de gordijnen opendoet na een hele dag grijs weer.
Dat gevoel gaf Yellow mij ooit ook.
En dat vind ik een behoorlijk groot compliment.
Wat Bente bovendien goed doet, is dat ze nergens probeert te bewijzen hoe goed ze kan zingen. Haar stem blijft kwetsbaar en menselijk. Ze houdt juist iets in. Daardoor komt dat refrein nóg beter binnen.
Ook de titel werkt uitstekend. Een parachute heb je immers pas nodig nadat je besloten hebt te springen.
Muzikaal gebeurt eigenlijk hetzelfde.
Het nummer staat eerst nog even aan de rand.
Dan springt Bente.
En bij het refrein:
parachute open.
Daar is het.
Het knappe is dat Parachute vervolgens nergens overdreven groot of glad wordt. De melodie mag het zware werk doen. Precies zoals ik het graag hoor: emotie hoeft niet met een gele markeerstift aangegeven te worden.
En ja, mijn muzikale wereld bestaat meestal uit Britse alternatieve bands, donkere synthesizers, shoegaze en zangers die klinken alsof november persoonlijk iets tegen ze heeft.
Maar een goed liedje blijft een goed liedje.
En Parachute is gewoon een verdomd goed liedje.
De Alternatieve Muziekman zegt
Prachtige opbouw, sterke stem en vooral een refrein dat me iedere keer opnieuw pakt.
Heel even hoor ik daar, kilometers verderop, Yellow voorbij zweven.
Niet als kopie.
Als gevoel.
★★★★★ 5/5
Cijfer: 9,5/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐⭐⭐
🏆 RECORD OF THE WEEK
Bente springt. De parachute gaat open. En De Alternatieve Muziekman zweeft deze week gewoon mee.
INDIE TOP 20 VRIJDAG 18 SEPTEMBER 2026
1.1 FONTAINES D.C. - Marianne
2.2 SOFT CELL- The Space Inside
3.3 BECK- Disappearing Act
4.6 SIMPLE MINDS - Beginner Boys
5.7 MYLENE FRAMER - Des Lols Et Des Quoi
6.8 WARHAUS - Simple Pleasures
7.9 M83 - Blister Sunrise
8 .10 EELS -Congratulations To Me
9.5 THE SLOW COUNTRY - Firing Line
10.4BECK - In The Night
11.12 DJANGO DJANGO - Dirty Hotel Blues
12.14 AGNES OBEL -Laymelli
13.-- EDITORS - Seriously
14.16 BLOC PARTY - Pigwig
15.--THE WAR ON DRUGS- Who's That
16.18 LADYTRON - Free Free
17.13 TEENAGE FANCLUB-There Was You
18.11MANCHESTER ORCHESTRA - I Can Barely Breath (Reimagined)
19.-- BEACH HOUSE - April Suzanne
20.-- BLEACH LAB - Falling
ALBUM VAN DE WEEK : BECK – RIDE LONESOME★★★★★
BECK – RIDE LONESOME
★★★★★ –
10/10
Het drieluik is compleet. En juist deze week komt dit album harder binnen dan ik had kunnen voorzien.
Soms komt een album op het verkeerde moment. Of misschien juist op precies het goede moment.
Zaterdag is het vijf jaar geleden dat John overleed. En juist nu verschijnt Ride Lonesome van Beck.
Dus laat ik maar meteen eerlijk zijn: deze recensie kan onmogelijk objectief worden.
Dit is persoonlijk.
Mijn verwachtingen waren torenhoog. In The Night en Disappearing Act stonden al bovenaan mijn INDIE TOP 20. Ik voelde dat Beck weer de kant opging waar ik hem het liefst hoor.
Maar zelfs met die verwachtingen heeft hij me verrast.
Ride Lonesome is nóg mooier geworden dan ik had gehoopt.
Voor mij vormt de plaat samen met Sea Change en Morning Phase een prachtig drieluik. Niet omdat die drie albums hetzelfde klinken, maar omdat ze dezelfde emotionele taal spreken.
Verlies. Eenzaamheid. Liefde. Herinneringen. En uiteindelijk: verdergaan.
Muzikaal hoor ik Beck op zijn mooist. Akoestische gitaren krijgen lucht, strijkers zweven door de nummers en piano en steelgitaar verschijnen precies wanneer ze nodig zijn. Nergens wordt emotie erin geramd. Alles krijgt ruimte.
En midden in die muziek hoor ik geen muzikale kameleon die nog even wil bewijzen hoeveel genres hij beheerst.
Ik hoor vooral een mens.
Dat maakt deze plaat voor mij deze week extra bijzonder.
Een titel als Ride Lonesome krijgt ineens een andere betekenis wanneer je zelf weet wat verlies en alleen verdergaan betekenen.
Beck probeert verdriet nergens op te lossen. Sommige dingen worden ook niet opgelost. Je leert verder leven met wat er niet meer is.
En soms verschijnt er muziek die gewoon even naast je komt zitten.
Ride Lonesome doet dat bij mij.
Daarom ga ik ook niet interessant doen met een 9,3 of een halve ster eraf.
★★★★★.
10/10. Een meesterwerk.
En misschien kwam mijn beste oordeel pas ná de laatste noot.
Het slotnummer eindigde.
Stilte.
En mijn eerste gedachte was niet: wat een mooie plaat.
Mijn eerste gedachte was:
Wat jammer dat hij stopt. Ik wil meer.
Dat heb ik niet vaak.
Na een heel album van verlies, gemis en eenzaamheid laat Beck mij achter met nóg een klein beetje gemis — omdat de muziek afgelopen is.
Dan heb je als artiest iets bijzonders gedaan.
Mijn koptelefoon bleef nog even op. Mijn gedachten gingen naar John. Naar vijf jaar geleden. Naar wat er niet meer is, maar ook naar alles wat er nog steeds wél is omdat je iemand hebt liefgehad.
Een album kan verdriet niet weghalen.
Het kan vijf jaar niet terugdraaien.
Maar soms kan muziek precies het juiste geluid geven aan iets waarvoor woorden tekortschieten.
Dank je wel, Beck.
Voor Sea Change.
Voor Morning Phase.
En nu voor Ride Lonesome.
donderdag 17 september 2026
Royal Blood – Swallow The Bomb★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Royal Blood – Swallow The Bomb
Back to basics. Bas, drums en herrie. Meer heeft Royal Blood eigenlijk helemaal niet nodig
Kijk.
Dít bedoel ik nou met back to basics.
Royal Blood heeft de afgelopen jaren van alles geprobeerd. Meer elektronica, dansbare ritmes, synthesizers en productietrucs. Daar is op zichzelf niets mis mee. Typhoons uit 2021 bewees zelfs dat Mike Kerr en Ben Thatcher behoorlijk overtuigend richting de dansvloer konden bewegen.
Maar soms moet je als band gewoon even onthouden waarom ik je oorspronkelijk goed vond.
En bij Royal Blood was dat eigenlijk belachelijk eenvoudig:
bas. Drums. Riffs. Herrie.
Swallow The Bomb doet precies dat.
Het nummer is de tweede single van het vijfde album Dead Company, dat op 13 november verschijnt. Eerder kregen we Ten Over Ten. Royal Blood produceerde de nieuwe plaat zelf en ging bewust terug naar de kern: twee muzikanten, twaalf noten en kijken wat er gebeurt.
Dat klinkt als een marketingverhaal.
Totdat je Swallow The Bomb aanzet.
Daar is die bas weer
Wat ik bij Royal Blood altijd fantastisch heb gevonden, is dat Mike Kerr zijn basgitaar weigert te behandelen alsof het instrument alleen maar ergens achterin de klas de lage noten moet spelen.
Die bas wil naar voren.
Hij wil ruzie.
In Swallow The Bomb krijgt hij weer alle ruimte.
De riff galoppeert bijna. Hij wordt niet dichtgeplamuurd met allerlei extra lagen, maar vormt samen met de drums van Ben Thatcher de complete ruggengraat van het nummer.
En Thatcher?
Die drumt alsof iemand hem vlak voor de opname heeft verteld dat hij nog maar drie minuten heeft voordat het gebouw wordt afgebroken.
Strak.
Hard.
Vooruit.
Geen overbodige versiering.
Het tempo blijft bovendien vrijwel voortdurend hoog; precies dat onderscheidt het nummer van veel Royal Blood-songs die eerst spanning opbouwen voordat de grote explosie volgt.
Back to basics betekent niet terug naar 2014
Dat vind ik belangrijk.
Ik hoef helemaal geen exacte kopie van hun debuutalbum.
Dat zou nostalgie met een distortionpedaal zijn.
Mike Kerr vertelde dat Swallow The Bomb het eerste nummer was dat ze voor de nieuwe plaat schreven. Het snelle en zware karakter zette vervolgens de toon voor wat Dead Company moest worden. De band wilde terug naar iets eenvoudigers en dodelijkers, maar mét de ervaring die ze in de afgelopen tien jaar hebben opgebouwd.
En dát hoor ik.
Dit klinkt niet als twee jonge gasten die toevallig ontdekken hoeveel lawaai je met bas en drums kunt maken.
Dit klinkt als twee mannen die inmiddels precies weten hoeveel lawaai je met bas en drums kunt maken — en besluiten het gewoon weer te doen.
Geen vetlaag nodig
Wat ik vooral prettig vind, is de wrijving.
De riff schuurt.
De drums duwen.
De zang van Kerr probeert het nummer niet mooier te maken dan nodig.
Het refrein is direct genoeg om te blijven hangen, maar de productie poetst nergens de scherpe randjes weg.
Royal Blood klinkt weer fysiek.
Je voelt dit nummer bijna eerder dan je het analyseert.
En misschien moet ik dat laatste dan ook maar niet te lang doen.
Want Swallow The Bomb is helemaal geen liedje waarbij ik na twintig luisterbeurten wil ontdekken dat ergens op seconde 2:47 een bijzonder subtiel synthesizertje verstopt zit.
Nee.
Riff.
Drum.
Boem.
Volgende.
De Alternatieve Muziekman zegt
Swallow The Bomb is voor mij vooral het geluid van Royal Blood dat weer begrijpt waar zijn grootste kracht zit.
Niet in méér.
Maar in minder.
Mike Kerr.
Ben Thatcher.
Een moddervette basriff.
Drums die geen toestemming vragen.
En genoeg energie om de gemiddelde huiskamer tijdelijk ongeschikt te maken voor losstaande voorwerpen.
Dat ze de afgelopen jaren geëxperimenteerd hebben, vind ik achteraf alleen maar goed. Je moet soms een paar zijwegen nemen om opnieuw te ontdekken waarom de hoofdweg zo lekker rijdt.
Met Ten Over Ten ging de richtingaanwijzer al aan.
Met Swallow The Bomb slaan ze daadwerkelijk af.
Back to basics.
En verdomd, wat klinkt dat lekker.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,2/10
Basriff: ⭐⭐⭐⭐⭐
Drums: ⭐⭐⭐⭐⭐
Mike Kerr: ⭐⭐⭐⭐½
Ben Thatcher: ⭐⭐⭐⭐⭐
Rauwheid: ⭐⭐⭐⭐⭐
Wrijving: ⭐⭐⭐⭐⭐
Back-to-basics-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐+
Subtiliteit: ⭐⭐☆☆☆ — en dat is hier een compliment
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
Albumverwachting: ⭐⭐⭐⭐⭐
En dan zie ik het voor me: een lege garage. Mike Kerr met zijn bas. Ben Thatcher achter zijn drumstel. Geen synthesizerpark, geen twintig lagen productie en niemand die vraagt of het misschien iets radiovriendelijker kan. Kerr zet de riff in. Thatcher slaat erop. De muren beginnen te trillen. Royal Blood kijkt elkaar aan en denkt: o ja, daarom zijn we ooit met z'n tweeën begonnen.
Abonneren op:
Posts (Atom)