Deep Forest – SOUL Single recensie★★★★★

4

Er zijn van die eerste seconden waarin je meteen weet:

Ja... ze zijn terug.

Niet zomaar terug met een nieuwe single, maar terug met hún geluid.

Dat gevoel krijg je direct bij SOUL van Deep Forest.

En eerlijk gezegd is dat misschien wel het mooiste compliment dat deze plaat kan krijgen.

The old Deep Forest sound is back.

Love it.

In de jaren negentig wist Deep Forest iets te doen wat bijna niemand anders kon. Ze combineerden elektronische muziek met wereldmuziek, natuurgeluiden, sfeervolle vocalen en ambient klanken tot een compleet eigen universum. Albums als Deep Forest en Boheme klonken alsof je tegelijkertijd in een regenwoud, een droom en een futuristische studio terechtkwam.

Dat gevoel leek de afgelopen jaren soms wat op de achtergrond te raken.

Maar met SOUL is het alsof iemand een oude deur weer opent.

Vanaf de eerste tonen herken je onmiddellijk de hand van Deep Forest. De warme elektronische lagen, subtiele percussie, mysterieuze stemmen en dat hypnotiserende ritme vormen samen precies die sfeer waar fans al jaren op hoopten.

En het mooie is:

het voelt niet als nostalgie.

Het voelt als een logische voortzetting.

Dat is een groot verschil.

Want veel artiesten proberen hun oude succes simpelweg opnieuw te kopiëren.

Deep Forest doet iets slimmer.

Ze herinneren je eraan waarom je ooit verliefd werd op hun muziek.

De productie is fenomenaal. Elk geluid heeft zijn plek. Luister met een goede koptelefoon en je ontdekt voortdurend kleine details die je bij een eerste luisterbeurt mist.

Een zachte percussie hier.

Een stem op de achtergrond.

Een subtiele synthesizer die langzaam opkomt.

Dat soort producties maken ze tegenwoordig nog maar zelden.

SOUL draait niet om een groot refrein of een hitgevoelige melodie.

Het draait om onderdompelen.

Je zet dit nummer niet op om mee te zingen.

Je zet het op om even ergens anders te zijn.

En dat lukt verrassend goed.

Het voelt alsof Deep Forest je opnieuw uitnodigt voor een reis.

Niet met een vliegtuig.

Maar met geluid.

Juist in een tijd waarin veel elektronische muziek steeds harder en voller wordt, kiest Deep Forest opnieuw voor sfeer.

Voor ruimte.

Voor adem.

En dat maakt SOUL zo bijzonder.

Het is muziek die niet schreeuwt om aandacht.

Ze verdient aandacht.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★★

Cijfer: 9,3

Hitpotentie: 7,9

🌍🌿 Met SOUL bewijst Deep Forest dat hun magie nog springlevend is. De warme combinatie van elektronica, wereldmuziek en hypnotiserende sfeer klinkt weer zoals alleen Deep Forest dat kan. De oude Deep Forest-sound is terug… en wat is dat een heerlijk weerzien

https://youtu.be/PyEP0eIH-nQ?si=ohf7MfMdD3317ONN

Natalie Imbruglia – Algorithm Single recensie★★☆☆☆

5

Sommige nummers hebben een ijzersterke titel.

En daarna gebeurt er... eigenlijk niet zoveel.

Dat is een beetje het probleem van Algorithm van Natalie Imbruglia.

De titel is raak.

Sterker nog: misschien wel het interessantste aan het hele nummer.

Want laten we eerlijk zijn: we leven inmiddels in een wereld waarin algoritmes bepalen wat we luisteren, wat we kijken en soms zelfs wat we denken leuk te vinden.

Daar zit een prachtig uitgangspunt voor een popsong in.

Alleen...

dan moet het nummer zelf ook iets bijzonders doen.

En juist daar gaat het mis.

Vanaf de eerste seconden klinkt Algorithm alsof het gemaakt is door... een algoritme.

Dat klinkt misschien flauw.

Maar het voelt echt zo.

Alles zit keurig op zijn plek. Een nette productie, een veilig refrein, voorspelbare akkoorden en een opbouw die je al kent voordat het eerste couplet voorbij is.

Geen risico.

Geen verrassing.

Geen eigen smoel.

En dat is juist zo jammer.

Natalie Imbruglia heeft bewezen dat ze veel beter kan. Denk alleen al aan **Torn>, een nummer dat niet alleen een gigantische hit werd, maar ook karakter had. Je hoorde binnen twee seconden wie er zong.

Bij Algorithm hoor je vooral een moderne popproductie die net zo goed door tien andere artiesten had kunnen worden uitgebracht.

De zang blijft gelukkig degelijk. Natalie heeft nog steeds een prettige stem die warmte uitstraalt. Maar zelfs zij kan dit materiaal niet echt boven zichzelf uittillen.

Dat is geen kritiek op haar.

Dat is kritiek op het liedje.

De productie is misschien wel té netjes. Alles is gladgestreken, gepolijst en afgestemd op de hedendaagse popstandaard.

En precies daardoor blijft er zo weinig hangen.

Het nummer kabbelt vriendelijk voorbij.

Niet irritant.

Niet slecht gezongen.

Maar ook totaal niet spannend.

Een beetje zoals achtergrondmuziek in een kledingwinkel waar niemand bewust naar luistert.

En dat is misschien wel de hardste conclusie.

De titel Algorithm blijkt uiteindelijk onbedoeld perfect gekozen.

Want het nummer voelt alsof een computer heeft berekend welke elementen een moderne popsingle moet bevatten.

Alle vakjes zijn afgevinkt.

Alleen vergeten ze één ding.

Emotie.

Persoonlijkheid.

Een reden om nog een keer op play te drukken.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★☆☆☆

Cijfer: 5,2

Hitpotentie: 6,8

🤖 Een treffende titel, maar helaas ook een treffend voorbeeld van muziek die klinkt alsof ze door een algoritme is samengesteld. Natalie Imbruglia zingt nog altijd prima, maar Algorithm blijft steken in veilige, standaardpop zonder eigen gezicht. Jammer, want zij kan zoveel beter

https://youtu.be/SHEbeb9qVUE?si=Wez2jUU3x-a5Jwk7

Yello – Around The Sun Single recensie★★★★★

6

Soms denk je dat een band alles al gezegd heeft.

Dat de mooiste hoofdstukken geschreven zijn, de grootste hits gemaakt en dat nieuwe muziek vooral een nostalgisch uitstapje wordt.

En dan verschijnt er ineens Around The Sun.

Van Yello.

En eerlijk?

Wat een verrassing.

Sterker nog: wat een heerlijke verrassing.

Laten we eerst even stilstaan bij het meest ongelooflijke van dit verhaal. Twee muzikanten van 72 en 81 jaar brengen doodleuk een nieuwe single uit die fris, aanstekelijk en zomers klinkt. Dat is misschien wel het mooiste aan muziek.

Goede ideeën hebben geen pensioenleeftijd.

Terwijl sommige artiesten op die leeftijd vooral bezig zijn met jubileumtournees en "Greatest Hits Live"-albums, laten Boris Blank en Dieter Meier horen dat ze nog altijd nieuwsgierig zijn.

En nieuwsgierigheid hoor je.

Vanaf de eerste seconden klinkt Around The Sun onmiskenbaar als Yello. Die warme elektronische productie, de speelse ritmes, subtiele percussie en natuurlijk de onmiskenbare stem van Dieter Meier.

Dat is misschien wel hun grootste kracht.

Na tientallen jaren hoef je maar een paar seconden te luisteren en je weet:

Dit kan niemand anders zijn.

Waar veel elektronische acts proberen zo modern mogelijk te klinken, doet Yello iets veel slimmer.

Ze klinken gewoon als Yello.

En gek genoeg voelt dat nog steeds verrassend eigentijds.

Around The Sun heeft bovendien iets heerlijk luchtigs. Dit is geen zwaar kunstproject of ingewikkelde elektronische puzzel. Het nummer ademt zonlicht, autoritten met open ramen en lange zomeravonden waarop niemand haast heeft.

Een zomers nummer dus.

Maar dan wel één met klasse.

De productie is zoals altijd fenomenaal. Boris Blank blijft een meester in details. Op de achtergrond gebeurt voortdurend iets. Kleine geluidjes, subtiele effecten en ritmische accenten die je pas bij de derde of vierde luisterbeurt echt opmerkt.

Dat is het verschil tussen een goede producer en een grootmeester.

Niets klinkt toevallig.

En toch klinkt alles moeiteloos.

De melodie blijft verrassend goed hangen en het refrein heeft precies genoeg lichtheid om zich ongemerkt in je hoofd vast te zetten.

Nee, dit wordt waarschijnlijk geen wereldwijde nummer-één-hit.

Maar dat hoeft ook niet.

Het mooiste is misschien wel dat Yello helemaal niets meer hoeft te bewijzen.

En juist daardoor klinken ze zo ontspannen.

Around The Sun voelt als twee muzikanten die nog steeds ongelooflijk veel plezier hebben in het maken van muziek.

Dat plezier hoor je in iedere seconde.

En misschien is dát wel hun grootste geheim.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★★

Cijfer: 9,2

Hitpotentie: 8,6

☀️🎹 Eindelijk nieuwe muziek van Yello, en wat een heerlijke verrassing. Around The Sun bewijst dat leeftijd niets zegt over creativiteit. Boris Blank en Dieter Meier leveren een onweerstaanbaar zomers elektronisch juweeltje af dat tegelijkertijd klassiek Yello én verrassend fris klinkt. Twee iconen die de wereld nog één keer laten horen: ze hebben het nog 

steeds.https://youtu.be/ahQ4OyRXUnU?si=0ceEsCKiiW8PNBBz

La Roux – Babyline Single recensie★★★☆☆

4

Er zijn van die terugkomsten waar je maanden naar uitkijkt.

Nieuwe muziek van La Roux is er zo één.

Want laten we eerlijk zijn: toen Elly Jackson doorbrak met nummers als Bulletproof en In for the Kill, klonk er eigenlijk niemand zoals zij. Die scherpe synthesizers, hoekige ritmes en dat eigenzinnige stemgeluid maakten La Roux tot één van de spannendste synthpopacts van haar generatie.

Dus als er eindelijk een nieuwe single verschijnt, zet je de volumeknop automatisch een tandje hoger.

En dan begint Babyline.

En dan bekruipt je langzaam één gedachte:

Waar is die unieke La Roux-sound gebleven?

Dat is misschien wel de grootste teleurstelling van deze single.

Niet omdat Babyline slecht is.

Integendeel.

Het nummer klinkt verzorgd, professioneel en muzikaal degelijk. De productie is warm, modern en prettig in balans. Elly Jackson zingt nog altijd uitstekend en haar stem blijft herkenbaar.

Maar juist de muziek voelt opvallend anoniem.

Waar La Roux vroeger direct herkenbaar was na drie seconden, zou Babyline zomaar van een willekeurige hedendaagse elektropopartiest kunnen zijn.

En dat doet pijn.

Want originaliteit was altijd haar grootste wapen.

Het nummer kabbelt aangenaam voort op een relaxte elektronische groove. Alles klinkt soepel en toegankelijk. Misschien zelfs té toegankelijk.

Het lijkt alsof de scherpe randjes bewust zijn weggepoetst.

Alsof iemand tijdens de productie zei:

"Kunnen we het iets minder vreemd maken?"

En precies dat vreemde maakte La Roux nu juist zo bijzonder.

Natuurlijk mag een artiest veranderen. Niemand wil dat een muzikant twintig jaar lang hetzelfde album blijft maken. Maar veranderen betekent niet dat je je eigen identiteit hoeft kwijt te raken.

En dat is hier een beetje gebeurd.

De melodie blijft best hangen, maar mist de spanning en urgentie van haar vroegere werk. De synths zijn aanwezig, maar spelen niet meer die hoofdrol waar La Roux ooit beroemd mee werd.

Juist dat karakteristieke, bijna hoekige synthgeluid lijkt verdwenen.

En dat is zonde.

Want Elly Jackson hoeft niemand te volgen.

Zij was juist iemand die jarenlang het pad wees.

Misschien groeit Babyline nog bij meerdere luisterbeurten.

Dat zou zomaar kunnen.

Maar die eerste verrassing, dat gevoel van:

"Ja! Daar is La Roux weer!"

blijft helaas uit.

En dat is misschien wel de grootste gemiste kans.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★☆☆

Cijfer: 6,8

Hitpotentie: 7,3

🎹 Eindelijk nieuwe muziek van La Roux… maar waar is die unieke synthpop-magie gebleven? Babyline klinkt verzorgd en aangenaam, maar mist juist dat eigenzinnige geluid waarmee Elly Jackson ooit de hele elektropopwereld op zijn kop zette. Jammer, want de verwachtingen waren hoog.

https://youtu.be/BfpoYQf--PU?si=SfER0y4R3A1UGW0X

Benson Boone – The Time Of My Life Single & videoclip recensie★★★☆☆

5

Sommige nummers zijn zo zoet dat je na drie minuten spontaan een glas water nodig hebt.

En The Time Of My Life van Benson Boone zit gevaarlijk dicht tegen dat punt aan.

Dat klinkt misschien streng.

Maar juist omdat Benson Boone zoveel talent heeft, verwacht je meer.

Veel meer.

Niemand zal ontkennen dat hij kan zingen. Die stem is indrukwekkend. Groot bereik, veel emotie en technisch uitstekend. Hij kan moeiteloos van een fluistering naar een enorme uithaal schakelen.

Alleen...

een mooie stem alleen maakt nog geen onvergetelijk nummer.

Vanaf de eerste seconden hoor je dat The Time Of My Life precies wil doen wat de titel belooft: een warm, positief en groots gevoel oproepen. Alles is netjes opgebouwd. De piano, de strijkers, de productie en natuurlijk dat grote refrein.

Het probleem?

Het voelt allemaal nét iets te berekend.

Alsof tijdens de opnames iemand voortdurend zei:

"Hier moeten mensen kippenvel krijgen."

En als je kippenvel probeert te plannen, krijg je meestal gewoon koude armen.

Muzikaal blijft het nummer veilig binnen de lijnen van moderne radiopop. Er gebeurt eigenlijk niets onverwachts. Je hoort de opbouw al aankomen, je weet wanneer de drums invallen en ook de climax voelt precies zoals je hem verwacht.

Dat is jammer.

Want Benson Boone heeft eerder laten horen dat hij ook kwetsbaarheid kan laten spreken zonder alles zo dik aan te zetten.

De videoclip helpt daar helaas niet bij.

Ook die is ontzettend mooi gemaakt.

Misschien zelfs té mooi.

Iedere glimlach, iedere blik en ieder beeld voelt alsof het zorgvuldig is uitgekozen om zoveel mogelijk emoties op te roepen.

Maar ergens onderweg verdwijnt de spontaniteit.

Het lijkt meer op een reclamefilm voor perfect geluk dan op een echt verhaal.

En juist daardoor raakt het minder.

Want echte emoties zijn meestal rommelig.

Niet perfect belicht.

Niet perfect gekleed.

Niet perfect gefilmd.

De productie klinkt overigens uitstekend. Alles is kraakhelder en professioneel. Benson zingt overtuigend en je hoort waarom hij zo populair is geworden.

Alle ingrediënten zijn aanwezig.

Alleen ontbreekt dat ene snufje karakter waardoor een goed nummer een bijzonder nummer wordt.

Het is een beetje alsof je een prachtige taart krijgt die er fantastisch uitziet.

Maar na de eerste hap denk je:

"Best lekker."

En daarna vergeet je hem eigenlijk alweer.

Dat maakt The Time Of My Life zeker geen slechte single.

Integendeel.

Maar voor een artiest met zoveel potentie voelt het net iets te veilig, net iets te zoet en net iets te voorspelbaar.

En soms is een klein beetje bitter juist wat een liedje nodig heeft.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★☆☆

Cijfer: 6,9

Hitpotentie: 8,6

🍭 Benson Boone bewijst opnieuw dat hij geweldig kan zingen, maar The Time Of My Life verdrinkt een beetje in zijn eigen zoetigheid. Ook de videoclip kiest voor veilige emoties en perfecte plaatjes. Mooi gemaakt, maar nét iets te glad om echt binnen te komen.

https://youtu.be/ptlsli-QXXc?si=Wv90-rjTmaZ-_Otf