HIQPY- Nothing ★★★★★

5

Nothing van Hiqpy is zo’n nummer waarbij je na een minuut denkt: ja hoor, hier gebeurt iets. Niet zomaar een aardig indie-liedje, maar echt zo’n track die langzaam onder je huid kruipt en daar voorlopig niet meer weggaat.

“Nothing” begint nog vrij klein. Een beetje gitaar, wat spanning, een stem die klinkt alsof ze ieder moment kan breken. Maar ondertussen voel je al dat het nummer ergens naartoe wil. En precies dat doet Hiqpy ontzettend goed: ze bouwen spanning op zonder meteen alles open te trekken. Tegen de tijd dat het refrein eindelijk binnenkomt, voelt het alsof iemand ineens alle ramen openzet tijdens een onweersbui.

Dat maakt “Nothing” ook zo sterk. Het nummer klinkt groot, maar nooit leeg. Er zit echt emotie in. Alsof frontvrouw Abir Hamam niet gewoon een tekst zingt, maar daadwerkelijk ergens mee worstelt. Dat hoor je in haar stem. Ze klinkt tegelijkertijd boos, verdrietig en alsof ze er eigenlijk ook wel een beetje klaar mee is. En eerlijk: dat is vaak precies de beste combinatie.

Muzikaal zit het ergens tussen shoegaze, grunge en grootse indierock in. Een beetje Wolf Alice, een beetje The Smashing Pumpkins en soms zelfs iets van de meer emotionele kant van The Boxer Rebellion. Alleen klinkt Hiqpy nog net iets chaotischer, alsof ze ieder moment uit de bocht kunnen vliegen. Gelukkig gebeurt dat niet, want juist die controle maakt het zo goed.

Sterren:Cijfer: 9,1

Hitpotentie: 8,0

“Nothing” bewijst vooral dat Hiqpy niet zomaar hype is. Dit is gewoon een wereldnummer.https://youtu.be/bQW5Kjz6Hyc?si=CdBCEncm-UcN1gQg

Jessie Ware - Superbloom★★★★☆

6

Superbloom van Jessie Ware klinkt alsof iemand op een zomeravond de ramen openzet, een glas wijn inschenkt en besluit dat verdriet best sexy mag zijn. En eerlijk: daar is Jessie Ware inmiddels ongeveer wereldkampioen in.

“Superbloom” heeft precies datgene wat haar de laatste jaren zo goed maakt. Het is elegant, dansbaar, licht melancholisch en ontzettend stijlvol. Alsof disco, soul en moderne pop samen in een veel te mooi pak zijn gestoken. Jessie Ware maakt geen muziek meer voor mensen die schreeuwend op een festivalweide staan. Dit is voor mensen die liever iets te lang blijven hangen op een chic feestje waar de lichten langzaam zachter worden.

Muzikaal zit “Superbloom” vol met warme baslijnen, glinsterende synths en een groove die nergens haast heeft. Het nummer beweegt langzaam vooruit, zonder ooit echt te ontploffen. En juist dat werkt. Jessie Ware hoeft niet meer te bewijzen dat ze een groot refrein kan schrijven. Ze weet dat sfeer tegenwoordig vaak belangrijker is dan volume.

Haar stem blijft natuurlijk het grote wapen. Die klinkt hier weer alsof ze je tegelijkertijd wil verleiden, troosten en licht teleurstellen. Een beetje zoals Sade vroeger deed, maar dan met iets meer disco en een iets modernere glans. Daardoor voelt “Superbloom” nergens goedkoop of gemaakt. Alles klinkt luxe. Alsof je niet naar een popnummer luistert, maar naar een parfumreclame van drie minuten waar toevallig ook nog een heel goed liedje onder zit.

Voor jou, met je liefde voor synths, melancholie en artiesten als Robyn, Pet Shop Boys en de meer stijlvolle kant van popmuziek, is dit absoluut raak. Jessie Ware blijft een van die artiesten die bewijst dat pop niet oppervlakkig hoeft te zijn om goed te voelen.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 7,5

“Superbloom” klinkt alsof Jessie Ware zelfs van een gebroken hart nog iets elegants kan maken.https://youtu.be/HIfqcdCPdJw?si=RkwU_Qsw7DMQU0qZ 

Poets of the Fall - Black Waters (★★★★☆

6

Black Waters van Poets of the Fall klinkt alsof iemand midden in de nacht met een lange zwarte jas aan langs een verlaten meer loopt en besluit dat het misschien tijd is om eindelijk eens al zijn demonen onder ogen te zien. En eerlijk: daar zijn Poets of the Fall nog altijd verrassend goed in.

“Black Waters” heeft precies die typische mix van bombast, melancholie en dramatiek waar de band al jaren op drijft. Grote gitaren, donkere toetsen, een refrein dat meteen naar de sterren wil grijpen en daaroverheen die stem van Marko Saaresto die klinkt alsof hij tegelijkertijd een liefdesbrief schrijft en een vloek uitspreekt.

Dat maakt Poets of the Fall ook zo interessant. Ze zijn nooit bang om iets te veel te zijn. Meer drama, meer sfeer, meer grote gebaren. Waar andere bands misschien bang zijn om kitsch te worden, gooit Poets of the Fall er gewoon nog een laagje mist, piano en emotie bovenop. Soms werkt dat geweldig, soms voelt het alsof iemand een gothic kerstkaart heeft geschreven. “Black Waters” zit gelukkig vooral aan de goede kant van die grens.

Muzikaal klinkt het nummer alsof The Cure, HIM en de meer melodramatische momenten van Muse samen besloten hebben om een soundtrack te maken voor een Scandinavische thriller. De coupletten zijn klein en dreigend, het refrein trekt alles open en tegen het einde voel je dat het nummer steeds groter wordt zonder zijn donkere sfeer kwijt te raken.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 6,9

“Black Waters” bewijst vooral dat Poets of the Fall nog altijd weten hoe je van verdriet iets groots en donker moois maakt.

https://youtu.be/vY-RpfbyqcU?si=xPap0bZo38IFDE-_

Madonna – “I Feel So Free ★★★★☆

6

I Feel So Free van Madonna klinkt alsof iemand de deur van een oude nachtclub opendoet waar het nog steeds 2005 is, de spiegelbollen draaien en iedereen eruitziet alsof ze net uit een vergeten videoclip van Confessions On A Dance Floor zijn gelopen.

En eerlijk: dat is helemaal geen slechte plek om te zijn.

“I Feel So Free” is geen hapklare popsingle, geen TikTok-liedje van twee minuten en zeker geen poging van Madonna om nog één keer hip te doen tussen artiesten die de helft van haar leeftijd zijn. Nee, dit is gewoon een hedonistische deephousetrack die schaamteloos inzet op sfeer, groove en het idee dat je best nog een keer mag dansen alsof het leven niet één grote verzameling rekeningen en rugklachten is.

De vergelijking met Confessions on a Dance Floor is logisch. Je hoort meteen diezelfde drang naar pompende beats, glitter, nachtelijke escapades en een refrein dat minder belangrijk is dan de vibe. Dat maakt “I Feel So Free” misschien minder geschikt voor mensen die wachten op een instant meebruller, maar juist beter voor mensen die liever langzaam verdwijnen in een dansvloer vol rookmachines en slecht licht.

Slim is ook die subtiele verwijzing naar French Kiss van Lil Louis. Dat nummer is natuurlijk een van de heilige huisjes van de Chicago house en Madonna gebruikt die zwoele sfeer hier heel slim. Niet opzichtig, niet als goedkope sampletruc, maar gewoon als extra laag onder het geheel. Daardoor krijgt “I Feel So Free” iets broeierigs. Alsof de muziek steeds dichter op je huid kruipt.

En misschien is dat ook waarom dit nummer werkt. Madonna probeert hier niet meer de grootste popster van de wereld te zijn. Ze klinkt eerder als iemand die precies weet waar ze goed in is en daar gewoon op vertrouwt. Een beetje zoals Robynof de meer clubgerichte kant van Pet Shop Boys: muziek die niet schreeuwt om aandacht, maar je langzaam meesleept.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 7,4

“I Feel So Free” is geen nummer voor mensen die meteen een refrein willen. Dit is voor mensen die liever langzaam verdwijnen op de dansvloer.

https://youtu.be/Zx83eVfP64A?si=IJuVXGbKcTe0g-Hs

ALBUM RECENSIE Hiqpy SLOW DEATH OF A GOOD GIRL★★★★☆

4

Slow Death Of A Good Girl van Hiqpy is zo’n debuutplaat waar je na afloop vooral denkt: ja hoor, daar is weer zo’n band die ineens alles lijkt te kunnen. Alsof iemand shoegaze, grunge, indierock, pop en een handvol jarennegentigplaten in een blender heeft gegooid en daar vervolgens iets uit heeft gehaald dat tegelijk slim, luid en verrassend toegankelijk klinkt.

De hype rond Hiqpy was inmiddels zo groot geworden dat je bijna hoopte dat het zou tegenvallen. Gewoon uit principe. Twee jaar lang overal geroepen worden tot “de nieuwe grote Nederlandse indieband”, zalen uitverkopen zonder album en op festivals spelen alsof je al tien jaar meedraait: meestal eindigt dat in een plaat die vooral klinkt alsof iemand iets te graag wil bewijzen hoe goed hij is. En eerlijk, dat gevaar ligt hier soms ook op de loer.

Want “Slow Death Of A Good Girl” is niet bepaald subtiel. Alles mag groot, luid, dramatisch en vol. Gitaren vliegen alle kanten op, refreinen bouwen op tot enorme uitbarstingen en frontvrouw Abir Hamam zingt alsof iedere regel haar laatste kans is om gehoord te worden. Soms werkt dat geweldig. Soms denk je: jongens, misschien had één laag minder ook gemogen.

Wat Hiqpy slim doet, is dat ze nooit alleen maar lawaai maken. Onder al die gitaren, effecten en bombast zitten ook gewoon goede melodieën. Daardoor blijft het hangen. Het heeft iets van Wolf Alice, iets van PJ Harvey, een vleugje The Smashing Pumpkins en soms zelfs wat van de meer melodieuze kant van Elbow. Alleen dan met een Nederlandse band die overduidelijk heeft besloten dat klein denken voor andere mensen is.

Toch is niet alles perfect. Sommige nummers krijgen net iets te veel false endings, extra laagjes en muzikale spierballen. Alsof Hiqpy soms zo graag wil laten horen wat ze kunnen, dat ze vergeten dat een nummer soms ook gewoon klaar mag zijn. Als ze iets meer hadden gedoseerd, was dit misschien echt hét debuut van 2026 geworden. Nu is het “slechts” een heel erg goed debuut. 

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 8,2

“Slow Death Of A Good Girl” klinkt alsof Hiqpy de deur van de Nederlandse indiescene opentrapt en meteen de hele woonkamer erbij sloopt.