zaterdag 18 juli 2026

The Lathums – Vice Versa Single recensie★★★★★



Soms hoor je een band en weet je meteen waar die vandaan komt.

Niet omdat iemand het vertelt, maar omdat de muziek die typische Britse mix heeft van melancholie, melodie en een vleugje bravoure. The Lathums is zo'n band. Ze klinken alsof ze zijn opgegroeid met de platenkasten van hun ouders vol The SmithsThe La's en **Oasis>, maar ze geven daar een frisse, eigentijdse draai aan.

Met Vice Versa bewijzen ze opnieuw waarom ze inmiddels tot de meest interessante indiebands van Groot-Brittannië behoren.

Vanaf de eerste gitaarakkoorden klinkt het vertrouwd. Heldere gitaren, een stuwende ritmesectie en een melodie die direct nieuwsgierig maakt. Geen ingewikkelde kunstgrepen, maar gewoon een uitstekend geschreven liedje dat volledig op eigen benen kan staan.

Dat lijkt eenvoudig.

Maar goede popsongs schrijven is misschien wel de moeilijkste kunst die er bestaat.

Frontman Alex Moore beschikt over precies de juiste stem voor dit soort muziek. Hij zingt met een lichte breekbaarheid, zonder ooit zwak te klinken. Zijn zang voelt oprecht en ongeforceerd. Alsof hij niet probeert indruk te maken, maar simpelweg een verhaal vertelt.

En dat verhaal geloof je.

Wat Vice Versa vooral zo sterk maakt, is de balans tussen energie en emotie. Het nummer heeft een heerlijk tempo, maar verliest nergens zijn melodieuze karakter. Het refrein blijft hangen zonder goedkoop te worden en juist dat onderscheidt The Lathums van veel andere gitaarbands.

Je merkt dat hier songschrijvers aan het werk zijn.

De productie klinkt fris en open. De gitaren krijgen alle ruimte om te schitteren, terwijl de bas en drums het nummer stevig vooruitduwen. Er is niets overgeproduceerd; alles voelt natuurlijk en levendig. Dat geeft de single een tijdloze kwaliteit.

Tijdens het luisteren hoor je echo's van The Housemartins, de melodische flair van The Kooks en de aanstekelijke energie van **The Vaccines>. Toch blijft The Lathums vooral zichzelf. Ze hebben inmiddels een herkenbare eigen sound ontwikkeld waarin optimisme en melancholie hand in hand gaan.

En dan de videoclip.

Ook die verdient een groot compliment.

Net als het nummer straalt de video eenvoud en authenticiteit uit. Geen overdadige special effects of ingewikkelde verhaallijnen, maar beelden die perfect aansluiten bij de sfeer van het lied. Muziek en beeld versterken elkaar, waardoor Vice Versa nog meer impact krijgt. Het is zo'n videoclip die je na afloop gewoon nóg een keer wilt bekijken.

Dat gebeurt alleen wanneer alles klopt.

Is er kritiek?

Eigenlijk nauwelijks.

Misschien hadden ze muzikaal nog iets meer risico mogen nemen, maar tegelijkertijd is juist die herkenbare Lathums-sound hun grootste kracht. Waarom iets veranderen als het zo goed werkt?

Vice Versa voelt als een natuurlijke volgende stap voor een band die steeds beter wordt. Het is melodieus, energiek en oprecht. Precies de kwaliteiten waardoor The Lathums inmiddels een vaste waarde zijn binnen de moderne Britse indierock.

En als dit de voorbode is van wat er nog komt, dan ziet de toekomst er bijzonder rooskleurig uit.


⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★★

Cijfer: 9,4

Hitpotentie: 9,1

🎸🇬🇧 Met Vice Versa leveren The Lathums opnieuw een uitstekende indierocksingle af. De onweerstaanbare melodie, sterke zang, frisse gitaarpartijen en een perfect passende videoclip maken dit tot een van hun beste recente releases. Een briljante nieuwe single die bewijst dat The Lathums nog lang niet zijn uitverteld. "Excellent as usual" is misschien wel het mooiste compliment dat je deze band kunt geven.

https://youtu.be/hqE3wc4SEqA?si=FdVeKMC3wCoaMJiM

ALBUM VAN DE WEEK Steve Lacy – Oh Yeah? Albumrecensie★★★★☆

6


Er zijn artiesten die een succesvol trucje ontdekken en dat vervolgens tien jaar blijven herhalen.

En dan heb je Steve Lacy.

Hij lijkt juist allergisch voor voorspelbaarheid. Soul, indie, funk, psychedelica, alternatieve R&B en een flinke dosis eigenzinnigheid: Lacy gooit alles in de blender en komt er meestal mee weg. Dat maakt hem tegelijkertijd fascinerend én soms een beetje frustrerend.

Met Oh Yeah? laat hij opnieuw horen waarom hij een van de meest creatieve artiesten van zijn generatie is.

Vanaf de eerste minuten valt op hoe ontspannen het album klinkt. Geen overgeproduceerde popplaat die koste wat kost hits wil afleveren, maar een verzameling nummers die organisch in elkaar overlopen. De gitaren klinken warm, de baslijnen zijn soepel en de ritmes hebben die typische nonchalance die Steve Lacy zo herkenbaar maakt.

Alsof hij alles moeiteloos uit zijn mouw schudt.

Maar schijn bedriegt.

Onder die relaxte sfeer zit ontzettend veel muzikaal vakmanschap verborgen. De arrangementen zitten vol kleine details: onverwachte akkoordwisselingen, subtiele koortjes en ritmische vondsten die je pas na meerdere luisterbeurten echt ontdekt.

Dat maakt Oh Yeah? tot een album dat blijft groeien.

Hoogtepunt is zonder twijfel "the feeling". Hier komt alles samen waar Steve Lacy zo goed in is. Een onweerstaanbare groove, een melodie die onmiddellijk blijft hangen en een productie die tegelijk minimalistisch en rijk klinkt.

Ook "doom" behoort tot de absolute hoogtepunten. Het nummer heeft een donkere ondertoon, maar blijft melodieus en toegankelijk. De combinatie van funky gitaarpartijen en dromerige zang werkt uitstekend.

En dan is er nog "nice shoes / in your world".

Misschien wel het meest avontuurlijke moment van het album. Twee sferen vloeien bijna naadloos in elkaar over, waardoor het voelt alsof je naar een kleine muzikale film luistert. Juist dit soort experimenten maken Steve Lacy zo interessant.

Tijdens het luisteren hoor je invloeden van Prince, de eigenzinnigheid van Thundercat, de soul van D'Angelo en de speelse creativiteit van **Blood Orange>. Toch blijft Steve Lacy altijd zichzelf.

Dat is zijn grootste kracht.

Is het album perfect?

Nee.

Sommige nummers voelen meer als muzikale schetsen dan volledig uitgewerkte composities. Af en toe zou je willen dat hij iets langer blijft hangen bij een sterk idee in plaats van alweer de volgende afslag te nemen. Daardoor mist Oh Yeah?soms net de emotionele impact van een echte klassieker.

Maar vervelen?

Geen seconde.

Steve Lacy blijft verrassen en weigert veilige keuzes te maken. Dat levert misschien niet zijn meest toegankelijke album op, maar wel een plaat die nieuwsgierig maakt en uitnodigt om steeds opnieuw te luisteren.

En dat is misschien wel belangrijker dan een paar extra hits.


Favoriete nummers

🥇 the feeling

🥈 doom

🥉 nice shoes / in your world


⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★☆

Cijfer: 8,8

Hitpotentie: 8,7

🎸✨ Met Oh Yeah? bevestigt Steve Lacy opnieuw zijn status als een van de meest originele muzikanten van dit moment. Het album zit vol inventieve grooves, slimme arrangementen en een ontspannen sfeer die nooit gemakzuchtig wordt. Niet ieder experiment is even raak, maar de hoogtepunten – vooral the feelingdoom en nice shoes / in your world – laten horen hoeveel talent hier samenkomt. Een sterke plaat die groeit bij iedere luisterbeurt en bewijst dat creativiteit nog altijd belangrijker is dan het volgen van de hitformule.

https://youtu.be/Qw20tg1v7Fc?si=lX2dfgPDiI9GKUnK

Wasia Project – Whale Call Single recensie★★★★★


7


Soms vraag je je af hoe de muziekindustrie eigenlijk werkt.

Waarom sommige middelmatige liedjes honderden miljoenen streams halen, terwijl andere nummers van een veel hoger niveau nauwelijks buiten de alternatieve muziekliefhebber bekend zijn.

Wasia Project is daar misschien wel het beste voorbeeld van.

Iedere nieuwe release bewijst opnieuw hoeveel talent er in dit duo schuilt. En toch blijft de grote doorbraak uit. Dat is eigenlijk nauwelijks uit te leggen.

I can't believe Wasia Project is still so underrated. These songs would be so popular if only more people knew about them.

Met Whale Call laten Olivia Hardy en Will Gao opnieuw horen waarom zij tot de meest interessante jonge artiesten van dit moment behoren.

Vanaf de eerste seconden wordt duidelijk dat dit geen doorsnee indiepopsingle is. De muziek ademt ruimte. Zachte pianoklanken vormen het fundament, terwijl subtiele strijkers, elektronische details en warme ritmes langzaam een prachtig geheel opbouwen. Alles klinkt verfijnd, alsof iedere noot zorgvuldig is gekozen.

En dat hoor je.

Olivia Hardy blijft een van de meest bijzondere jonge stemmen van dit moment. Haar zang klinkt breekbaar, maar nooit fragiel. Ze hoeft haar stem niet te verheffen om emotie over te brengen. Juist haar ingetogen manier van zingen zorgt ervoor dat iedere zin geloofwaardig binnenkomt.

Ze vertelt geen verhaal.

Ze laat je erin verdwijnen.

Will Gao vult dat perfect aan met zijn muzikale gevoel voor detail. Zijn arrangementen zijn rijk, zonder druk te worden. Jazz, klassieke muziek, indiepop en moderne elektronica vloeien moeiteloos in elkaar over. Daardoor ontstaat een geluid dat je nergens anders hoort.

Dat is tegenwoordig een zeldzaamheid.

Whale Call voelt bijna filmisch. Alsof je naar de soundtrack van een herinnering luistert die langzaam vervaagt. Er zit melancholie in het nummer, maar ook warmte en hoop. Juist die combinatie maakt de muziek zo verslavend.

Tijdens het luisteren hoor je invloeden van Phoebe Bridgers, de dromerigheid van Bon Iver, de finesse van The Japanese House en de emotionele intelligentie van **Sufjan Stevens>. Toch klinkt Wasia Project geen moment als een kopie. Hun eigen identiteit is inmiddels overduidelijk.

De productie verdient eveneens een groot compliment. Elk instrument krijgt ruimte om te ademen. Er is geen overdaad, geen effectbejag en geen goedkope truc om aandacht te trekken. Alles staat in dienst van de emotie.

Is er dan helemaal niets aan te merken?

Misschien alleen dat Whale Call geen nummer is dat je achteloos op de achtergrond kunt draaien. Het vraagt aandacht. Stilte. Een goede koptelefoon helpt ook. Maar juist dat maakt de beloning zo groot. Bij iedere luisterbeurt ontdek je weer een nieuw detail in de harmonieën of een subtiele laag in de productie.

Dat zijn de nummers die jarenlang meegaan.

En precies daarom blijft het onbegrijpelijk dat Wasia Project nog altijd niet het grote publiek heeft bereikt. Als meer mensen deze muziek zouden ontdekken, zouden hun liedjes moeiteloos uitgroeien tot moderne indieklassiekers.

Hopelijk is Whale Call opnieuw een stap in die richting.

Want zulke kwaliteit verdient een veel groter podium.


⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★★

Cijfer: 9,7

Hitpotentie: 8,8

🐋🎹 Met Whale Call bewijst Wasia Project opnieuw dat uitzonderlijke muziek niet altijd bovenaan de hitlijsten hoeft te staan. De betoverende stem van Olivia Hardy, de verfijnde arrangementen van Will Gao en de filmische productie maken dit tot een van de mooiste indiesingles van het jaar. Misschien nog steeds onderschat, maar muzikaal behoren ze inmiddels tot de absolute top van hun generatie.

https://youtu.be/YN6ynZpkG54?si=2_sq18nWzxaL_LPi

Matt Berninger – Martini Me Fatso Single recensie★★★★★

6


Er zijn zangers die je meteen herkent aan één noot.

Matt Berninger is zo iemand. Die donkere, baritonstem is al ruim twintig jaar het kloppende hart van The National. Een stem die klinkt alsof hij al een heel leven achter de rug heeft. Vermoeid, wijs, melancholisch en altijd geloofwaardig.

Juist daarom is Martini Me Fatso zo'n aangename verrassing.

Het nummer laat een andere kant van Berninger horen. Nog steeds herken je onmiddellijk zijn stem en zijn karakteristieke manier van zingen, maar muzikaal klinkt hij losser, speelser en zelfs optimistischer dan we van hem gewend zijn. Alsof hij de zwaarte van The National even achter zich laat zonder zijn identiteit te verliezen.

En dat werkt verrassend goed.

Vanaf de eerste seconden klinkt de productie warm en uitnodigend. De gitaren kabbelen ontspannen voort, de toetsen geven het nummer een subtiele glans en de ritmesectie houdt alles soepel bij elkaar. Er zit beweging in het nummer zonder dat het gehaast voelt.

Het ademt.

En dat maakt het zo prettig om naar te luisteren.

Berninger hoeft opnieuw geen vocale capriolen uit te halen. Dat heeft hij ook helemaal niet nodig. Zijn kracht zit in de manier waarop hij woorden uitspreekt. Iedere zin voelt alsof hij rechtstreeks uit een dagboek komt. Geen grote gebaren, maar kleine observaties die juist daardoor binnenkomen.

Dan komt dat refrein.

"Why would you promise her to me?"

Dat is zo'n regel die na één keer luisteren al in je hoofd blijft rondzingen.

Sterker nog: het heeft alles in zich om uit te groeien tot een klein anthem. Natuurlijk niet op het niveau van een stadionrefrein van Coldplay of U2, want daarvoor is Berninger veel te eigenzinnig. Maar binnen zijn eigen genre is dit precies zo'n zin die mensen straks woord voor woord zullen meezingen tijdens concerten.

En voor je het weet...

zing je zelf ook mee.

Dat is misschien wel de grootste verrassing van Martini Me Fatso. Waar veel nummers van The National langzaam onder je huid kruipen, weet deze single je al veel sneller te pakken. Zonder zijn melancholie kwijt te raken, klinkt Berninger toegankelijker dan ooit.

Tijdens het luisteren hoor je invloeden van R.E.M., de ontspannen sfeer van Wilco en de melodieuze finesse van **The War on Drugs>. Toch blijft dit honderd procent Matt Berninger. Zijn stem zorgt ervoor dat niemand anders zo kan klinken.

Is er kritiek?

Eigenlijk nauwelijks.

Wie alleen de donkere, zwaarmoedige kant van Berninger zoekt, zal misschien even moeten wennen aan deze luchtigere benadering. Maar juist dat maakt de single zo interessant. Hij bewijst dat hij meer kan dan de rol van melancholische verteller waarmee hij groot is geworden.

Martini Me Fatso voelt als een artiest die zichtbaar plezier heeft in muziek maken.

En plezier werkt aanstekelijk.

Het is een lied dat glimlacht zonder oppervlakkig te worden. Dat ontroert zonder zwaar op de hand te zijn. En dat laat horen dat Matt Berninger ook buiten The National nog altijd tot de meest boeiende songschrijvers van zijn generatie behoort.


⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★★

Cijfer: 9,4

Hitpotentie: 8,9

🎙️🍸 Met Martini Me Fatso laat Matt Berninger een verrassend lichte en toegankelijke kant van zichzelf horen. De onweerstaanbare regel "Why would you promise her to me?" heeft alles in zich om een publieksfavoriet te worden en groeit bij elke luisterbeurt verder uit tot een klein anthem. Een heerlijke single die bewijst dat Berninger ook solo moeiteloos blijft boeien

https://youtu.be/1Cg3fPzSAJg?si=Mju6xBAua-ZGIoN4