Agnes Obel – Blood So Red
Het sprookjesbos in. Maar ik weet niet zeker of we hier ooit nog uitkomen.
Bij Agnes Obel hoef je eigenlijk maar een paar seconden te luisteren en de gewone wereld begint langzaam te verdwijnen.
Bij Blood So Red gebeurt dat opnieuw.
Ik zie een sprookjesbos.
Niet het vrolijke Disneybos waar konijnen liedjes zingen en de prins achter de volgende boom staat te wachten. Nee, dit is een oud bos. Donker. Mist tussen de bomen. Takken die bewegen terwijl er nauwelijks wind staat.
En ergens verderop brandt een klein rood licht.
Welkom bij Agnes Obel.
Muzikaal doet ze iets waar ze ontzettend goed in is: ze gebruikt weinig om heel veel op te roepen. Piano, stem, ritme en kleine elektronische details krijgen allemaal ruimte. Geen enkel instrument lijkt toevallig aanwezig.
De piano geeft niet simpelweg de akkoorden aan. De noten voelen bijna als voetstappen.
Eén.
Nog één.
Verder het bos in.
Daarom werkt het ritme zo mooi. Het nummer heeft iets ritueels. De beweging herhaalt zich en wordt daardoor bijna hypnotiserend. Je wacht niet op een traditioneel refrein dat ineens met open armen binnenkomt.
Je wordt langzaam het nummer ingetrokken.
En dan die stem.
Obel zingt weer op die bijzondere manier waarbij haar stem tegelijkertijd dichtbij en onbereikbaar klinkt. Alsof iemand vlak achter je fluistert, maar wanneer je omkijkt staat er niemand.
Dat vind ik prachtig.
De achtergrondstemmen en elektronische vervormingen maken het nog vreemder. Soms weet ik nauwelijks meer waar de menselijke stem ophoudt en het instrument begint.
Juist daarin zit de magie.
De inspiratie achter het nummer maakt die mysterieuze sfeer nog interessanter. Obel las de hymnen van Enheduanna aan Inanna, de Mesopotamische godin die verbonden werd met onder andere geboorte, liefde, seksualiteit, muziek en oorlog. Voor Obel raakte dat aan haar eigen ervaringen rond geboorte en aan lichamelijke ervaringen die mensen duizenden jaren van elkaar kunnen scheiden, maar toch met elkaar verbinden.
En ineens krijgt die titel Blood So Red veel meer gewicht.
Dit is geen rood uit een verfdoos.
Het is leven.
Geboorte.
Gevaar.
Liefde.
Lichaam.
Alles tegelijkertijd.
Wat ik bovendien zo sterk vind, is dat Obel dat niet met een muzikale markeerstift onderstreept. Ze vertrouwt erop dat de sfeer genoeg vertelt.
Dat deed ze eerder al prachtig op Laymelli, maar Blood So Red voelt voor mij nog aardser.
Laymelli zweefde.
Blood So Red loopt op blote voeten door het bos.
De Alternatieve Muziekman zegt
Dit is precies waarom Agnes Obel zo bijzonder blijft.
Andere artiesten zouden bij zo'n onderwerp waarschijnlijk strijkers, een koor en zestien trommels inzetten om duidelijk te maken dat het HEEL ERG DIEP is.
Obel doet bijna het tegenovergestelde.
Ze fluistert.
En daardoor luister ik harder.
Blood So Red is geen nummer dat je even tussendoor aanzet. Het bouwt een wereld waarin je een paar minuten mag rondlopen.
En wanneer het afgelopen is, staat die wereld er nog steeds.
★★★★★ – 5/5
Cijfer: 9,6/10
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Stem: ⭐⭐⭐⭐⭐
Piano: ⭐⭐⭐⭐⭐
Opbouw: ⭐⭐⭐⭐⭐
Sprookjesbosfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Mysterie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Agnes Obel neemt je mee een sprookjesbos in. Alleen heeft ze één klein detail verzwegen: er liggen geen broodkruimels om de weg terug te vinden.
