The Sick Man Of Europe – Chromophobia
Alleen die groepsnaam al. Treffender kun je Europa bijna niet samenvatten
Sommige bandnamen zijn gewoon een naam.
En sommige bandnamen zijn bijna een krantenkop.
The Sick Man Of Europe.
Tja.
Als je anno 2026 om je heen kijkt, is het in ieder geval een naam die blijft hangen. Politieke onrust, technologische gekte, sociale media die ons allemaal dichter bij elkaar zouden brengen maar waar we vooral uitstekend hebben geleerd ruzie te maken met onbekenden — en ergens vanuit de Londense underground klinkt dan een band die zichzelf The Sick Man Of Europe noemt.
Treffend. Heel treffend.
En dan heet de nieuwe single ook nog Chromophobia.
Dat betekent letterlijk angst voor kleur. De band gebruikt dat als metafoor voor de angst om de werkelijkheid te zien zoals die werkelijk is. Volgens The Sick Man Of Europe leven we tussen voortdurende onwaarheden, terwijl de werkelijkheid zelden simpelweg zwart of wit is.
Geen onderwerp voor een vrolijk zomerplaatje dus.
Gelukkig klinkt het daar ook totaal niet naar.
Chromophobia is donker, mechanisch en hypnotiserend. Een ritme dat maar blijft doorduwen, elektronica die eerder dreigt dan versiert en een stem die klinkt alsof iemand vanuit een betonnen kelder een waarschuwing naar boven probeert te sturen.
Ik hoor postpunk.
Ik hoor krautrock.
Ik hoor vroege elektronische new wave.
En jawel: bij de melodie duikt zelfs een beetje Depeche Mode op. Ook The Line of Best Fit hoort nadrukkelijk die Depeche Mode-invloed in Chromophobia.
Nou.
Dan heb je mij natuurlijk al bijna binnen.
Maar dit is geen gezellige jaren 80-nostalgie. The Sick Man Of Europe gebruikt die oude ingrediënten om iets behoorlijk hedendaags te maken. De band zelf noemt experimentele artrock, krautrock, postpunk en synthpunk als muzikale territoria.
Het bijzondere zit vooral in de herhaling.
Normaal gesproken kan herhaling in muziek betekenen dat iemand na anderhalve minuut geen nieuw idee meer had.
Hier is het precies andersom.
Hoe langer iets herhaald wordt, hoe dreigender het wordt.
Het nummer begint bijna als een machine te functioneren. Je wordt meegenomen door het ritme en merkt ineens dat je midden in die grijze, nerveuze wereld zit.
En misschien past dat wel perfect bij een band die zichzelf The Sick Man Of Europe noemt.
Niet bepaald:
The Perfectly Healthy Gentleman From Europe Who Is Doing Rather Well.
Nee.
En er komt een album aan
Chromophobia is het tweede voorproefje van het nieuwe album The Intermittent Signal, dat op 25 september verschijnt via The Leaf Label. Het volgt slechts iets meer dan een jaar na hun titelloze debuutalbum. De nieuwe plaat telt acht nummers en moet volgens het label melodieuzer, maar tegelijkertijd intenser worden.
Dat maakt mij behoorlijk nieuwsgierig.
Want als Chromophobia representatief is, krijgen we geen gemakkelijk plaatje voor tijdens de afwas.
Mooi.
Daar hebben we Spotify-playlists genoeg voor.
De Alternatieve Muziekman zegt
Ik vind dit erg sterk.
En die naam blijft fantastisch.
The Sick Man Of Europe.
Je zou bijna denken dat ze hem iedere ochtend opnieuw verdienen wanneer je het nieuws aanzet.
Maar achter die treffende groepsnaam zit vooral een interessant muzikaal project. Chromophobia heeft de kilte van vroege postpunk, de repetitieve kracht van krautrock en elektronische melodieën die mij af en toe richting Depeche Mode sturen.
Donker.
Onrustig.
Hypnotiserend.
Maar vooral:
spannend.
En dan verschijnt over een paar weken The Intermittent Signal.
Die gaat op mijn lijst.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,3/10
Postpunkfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Depeche Mode-gevoel: ⭐⭐⭐⭐½
Donkerte: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hypnosefactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Groepsnaam: ⭐⭐⭐⭐⭐
Albumverwachting: ⭐⭐⭐⭐⭐
The Sick Man Of Europe maakt Chromophobia, een nummer over de angst om de werkelijkheid in al haar kleuren te zien. Misschien is Europa inderdaad een beetje ziek. De soundtrack is gelukkig uitstekend.
