Modern Cult – Connection★★★★☆ – 4/5

Modern Cult – Connection

Nieuwe band, nieuw nummer en binnen een paar seconden denk ik: hé, dit is leuk

Een van de leukste dingen aan iedere dag nieuwe muziek luisteren?

Dat er ineens een band voorbij kan komen waarvan je gisteren nog nooit had gehoord.

Vandaag heet die band voor mij Modern Cult.

Connection is hun nieuwe single en verscheen afgelopen vrijdag. Modern Cult bestaat uit Augie Pink en Rod Wendt, een duo uit Florida. Hun platenmaatschappij omschrijft hun muziek als synthpop waarin opgewekte muziek wordt gecombineerd met meer persoonlijke en emotionele teksten.

Maar goed.

Platenmaatschappijen vinden natuurlijk iedere nieuwe band fantastisch.

Wat hoor ík?

Vooral een heerlijk fris nummer.

Connection heeft precies dat soort elektronische fundament waar ik gemakkelijk voor val. De synthesizers staan meteen vooraan, maar klinken niet overdreven zwaar of donker. Ze geven het nummer juist iets lichts en beweeglijks.

Daaronder ligt een strakke beat die voortdurend vooruit wil.

Geen ingewikkelde ritmische capriolen.

Gewoon:

tik, tik, tik — door.

En dat werkt.

De zang blijft relatief koel en ontspannen boven die elektronische onderlaag hangen. Juist dat contrast vind ik aantrekkelijk. De muziek wil bewegen, terwijl de vocalen nergens hysterisch proberen aandacht op te eisen.

Er zit duidelijk iets van de jaren tachtig in.

Niet op de goedkope manier waarbij iemand een synthesizer uit 1984 aanzet en vervolgens denkt dat het werk gedaan is. Modern Cult gebruikt die invloed vooral in de combinatie van melodie, ritme en elektronica.

Ik hoor een beetje new wave, een beetje synthpop en hier en daar zelfs iets van de lichtere kant van postpunk.

En belangrijker:

ik hoor een melodie.

Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar bij nieuwe synthpop wordt sfeer nog weleens aangezien voor een liedje. Zet voldoende galm op een synthesizer, laat iemand drie minuten ernstig naar zijn schoenen kijken en klaar: alternatieve muziek.

Nee.

Ik wil uiteindelijk ook iets onthouden.

En Connection heeft dat.

Het refrein blijft hangen zonder zich na één luisterbeurt met secondelijm aan je hersenen vast te plakken. De bas en beat houden het nummer in beweging en de synths zorgen voor voldoende kleur.

Is dit meteen wereldschokkend?

Nee.

Modern Cult vindt hier de synthpop ook niet opnieuw uit.

Maar bij een nieuwe band zoek ik eigenlijk iets anders: wil ik na dit nummer weten wat ze hierna gaan doen?

Het antwoord is simpel.

Ja.

Modern Cult bracht eerder dit jaar ook Be My Friend, Tell Me en Work It Out uit; Connection is dus onderdeel van een behoorlijk gestage stroom nieuwe muziek.

Daar ga ik toch maar eens verder in graven.

De Alternatieve Muziekman zegt

Connection is precies waarom ik nieuwe muziek blijf zoeken.

Niet iedere ontdekking hoeft onmiddellijk een 10 te zijn. Soms is het al heerlijk wanneer je na drie minuten denkt:

Wie zijn dit eigenlijk?

Frisse synthpop, een lekker ritme, genoeg jaren-tachtiggevoel en vooral een melodie die uitnodigt tot nog een draaibeurt.

Modern Cult?

Nog iets te vroeg voor de cultstatus.

Maar leuk zijn ze al wel.

★★★★☆ – 4/5

Cijfer: 8,4/10

Synths: ⭐⭐⭐⭐½
Melodie: ⭐⭐⭐⭐
Jaren 80-factor: ⭐⭐⭐⭐½
Groove: ⭐⭐⭐⭐
Eigen smoel: ⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐½
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐⭐

Connection heet het nummer. Die verbinding is in ieder geval gelegd. Nu maar eens kijken of Modern Cult de lijn open weet te houden.

https://youtu.be/xz2EjgoH5s8?si=OwSiqys_mzfZ4Wou

Manchester Orchestra – Colly Strings (Reimagined)★★★★½ – 4,5/5

Manchester Orchestra – Colly Strings (Reimagined)

Bijna twintig jaar later wordt een oud nummer niet afgestoft, maar opnieuw gevoeld

Manchester Orchestra duikt opnieuw het eigen verleden in en geeft met Colly Strings (Reimagined) een bijna twintig jaar oud nummer een prachtig tweede leven.

Sommige bands brengen een oude opname opnieuw uit, zetten er remastered achter en hopen dat we allemaal enthousiast onze portemonnee trekken.

Manchester Orchestra doet gelukkig iets anders.

Colly Strings (Reimagined) pakt een nummer uit de begintijd van de band en bekijkt het opnieuw vanuit het heden. Het origineel verscheen in de vroege jaren van Manchester Orchestra en belandde ook op debuutalbum I’m Like a Virgin Losing a Child.

Bijna twintig jaar later klinkt dezelfde compositie ineens alsof er een ander licht in de kamer brandt.

En precies dát vind ik interessant aan die Reimagined-reeks van Manchester Orchestra.

Want een goed liedje is geen museumstuk.

De basis van Colly Strings blijft herkenbaar, maar de nieuwe versie is ruimer, warmer en vooral bedachtzamer. Waar het jonge Manchester Orchestra nog regelmatig leek te denken dat emotie uiteindelijk vooral betekende dat de versterker harder moest, begrijpt de oudere band dat stilte minstens zoveel lawaai kan maken.

Andy Hull is daarbij natuurlijk het middelpunt.

Zijn stem draagt inmiddels bijna twintig jaar extra leven mee. Je hoort niet alleen de melodie, maar ook de afstand tot de jongen die het nummer ooit schreef. Dat maakt deze uitvoering voor mij interessanter dan wanneer Manchester Orchestra simpelweg had geprobeerd het oude geluid exact na te bouwen.

Muzikaal begint het klein.

De instrumenten krijgen lucht en Hull hoeft nergens onmiddellijk naar een climax toe. Gitaar, piano en atmosferische lagen worden niet als muur neergezet, maar voorzichtig over elkaar geschoven.

Daardoor hoor je beter hoe sterk de melodie eigenlijk is.

En vervolgens doet Manchester Orchestra iets waar de band bijzonder goed in is:

bouwen.

Niet met een hijskraan, maar laag voor laag.

De spanning groeit. Hull gaat meer geven. De instrumentatie wordt voller. Wat eerst bijna breekbaar klinkt, krijgt langzaam gewicht.

Maar het mooie is dat de band nergens vergeet waar het nummer vandaan kwam.

Dat vind ik ook zo aantrekkelijk aan deze nieuwe Reimagined-opnamen. Bij I Can Barely Breathe (Reimagined) hoorde je eerder al hetzelfde principe: niet proberen jonger te klinken, maar juist accepteren dat je inmiddels andere muzikanten en andere mensen bent.

Ouder worden als voordeel.

Wie had dat gedacht.

En bij Colly Strings werkt het misschien nog beter, omdat het oorspronkelijke nummer zelf al die typische Manchester Orchestra-eigenschap had: kwetsbaarheid die ieder moment kan omslaan in iets enorms.

De Alternatieve Muziekman zegt

Dit is hoe je oud werk opnieuw moet opnemen.

Niet omdat het origineel gerepareerd moet worden.

Het origineel mankeert niets.

Maar bijna twintig jaar later kun je hetzelfde lied anders begrijpen.

Colly Strings (Reimagined) klinkt ruimer, volwassener en emotioneler zonder sentimenteel te worden. Andy Hull zingt niet alsof hij terug wil naar zijn jongere zelf.

Hij kijkt hem even aan.

En speelt vervolgens verder.

★★★★½ – 4,5/5

Cijfer: 9,2/10

Stem Andy Hull: ⭐⭐⭐⭐⭐
Opbouw: ⭐⭐⭐⭐⭐
Dynamiek: ⭐⭐⭐⭐½
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Reimagined-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐⭐⭐

Manchester Orchestra bewijst dat een oud liedje niet jonger hoeft te worden om opnieuw te leven. Soms moet je het gewoon bijna twintig jaar laten rijpen en Andy Hull opnieuw voor de microfoon zetten.

https://youtu.be/bkh1MtiIrDQ?si=J2qrBA4FEVm5P_XN

Sivert Høyem – More Than This★★★☆☆ 3/5

Sivert Høyem – More Than This

Als je volgens mij het mooiste nummer van Roxy Music covert, maak je het jezelf wel héél moeilijk

Sommige nummers mag je best coveren.

Andere nummers moet je eerst even aankijken, diep ademhalen en jezelf vervolgens één belangrijke vraag stellen:

weet je dit heel zeker?

More Than This van Roxy Music behoort voor mij tot die tweede categorie.

Sterker nog: volgens mij is dit gewoon het mooiste nummer dat Roxy Music ooit heeft gemaakt.

Het verscheen in 1982 als eerste single van Avalon en werd geschreven door Bryan Ferry. Dat album is voor mij sowieso een van die platen waarop sfeer bijna belangrijker wordt dan afzonderlijke instrumenten.

En nu doet Sivert Høyem More Than This.

Dat klinkt op papier eigenlijk helemaal niet verkeerd.

Høyem heeft immers een geweldige donkere bariton. Bij Madrugada en in zijn solowerk kan hij met één zin een complete Noorse winter naar binnen zingen.

Maar hier ontstaat het probleem.

Sivert is geen Bryan.

En verdraaid, juist bij dit nummer mis ik Bryan Ferry verschrikkelijk.

Muzikaal wordt de versie van Høyem mooi opgebouwd. Zijn diepe stem maakt het nummer donkerder en zwaarder. Waar het origineel bijna gewichtloos door de ruimte zweeft, staat deze versie steviger met beide voeten op de grond.

Dat hoeft natuurlijk geen probleem te zijn. Een cover die het origineel exact probeert na te spelen heeft weinig bestaansrecht.

Maar bij More Than This zit de magie juist in die merkwaardige lichtheid.

De zachte synthesizers. De elegante gitaar. Het rustige ritme. En vooral die stem van Ferry, die nooit lijkt te duwen. Hij zingt bijna achteloos, alsof melancholie iets is waarvoor je vooral niet te hard je best moet doen.

Høyem doet precies het tegenovergestelde.

Zijn stem heeft gewicht. Korrel. Donkerte.

Normaal gesproken zijn dat precies de eigenschappen waarom ik hem goed vind.

Hier werken ze voor mij tegen hem.

Het is alsof iemand een prachtige zwartleren jas aantrekt op een nummer dat eigenlijk in een zijden overhemd naar buiten wilde.

Technisch is er weinig mis mee. De sfeer klopt, de zang is uitstekend en Høyem behandelt het origineel met respect.

Maar ondertussen zit mijn hoofd voortdurend te wachten op iets wat niet komt:

Bryan Ferry.

En dat is dodelijk voor een cover.

Het origineel heeft bovendien een bijzondere structuur: Ferry stopt al ruim vóór het einde met zingen, waarna de instrumentale outro het nummer langzaam laat wegzweven. Juist dat maakt More Than This zo onweerstaanbaar. Het nummer verdwijnt bijna voordat je beseft hoe mooi het was.

Bij Høyem hoor ik vooral een uitstekende zanger die een schitterend nummer zingt.

Bij Roxy Music hoor ik magie.

De Alternatieve Muziekman zegt

Ik waardeer de poging. Echt.

Maar als je aan mijn favoriete Roxy Music-nummer komt, moet je met iets bijzonders thuiskomen.

Sivert Høyem heeft een fantastische stem.

Alleen niet déze stem.

En soms blijkt bij een cover pas hoe essentieel de oorspronkelijke zanger voor een nummer was.

Bryan Ferry ís een deel van More Than This.

★★★☆☆ 3/5

Cijfer: 6,8/10

Stem Sivert: ⭐⭐⭐⭐½
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐
Arrangement: ⭐⭐⭐½
Respect voor origineel: ⭐⭐⭐⭐
Bryan-Ferry-gemis: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐

More Than This? Voor mij deze keer helaas Less Than This. Jammer Sivert. Volgende plaat maar — en laat Bryan deze gewoon houden.

https://youtu.be/4ZoWSrxy5Pg?si=Hb8KlkdViwh18zau

Matt Berninger – Ask For Water★★★★½ – 4,5/

Matt Berninger – Ask For Water

Matt vraagt om water. Dat is misschien wel het minst geloofwaardige deel van het hele nummer. Volgens mij bedoelt hij gewoon: doe mij nog een borrel.

Matt is Matt.

Meer hoef ik bij Matt Berninger eigenlijk nauwelijks uit te leggen. Zodra die donkere, licht vermoeide bariton binnenkomt, ben ik verkocht. De frontman van The National kan ongeveer het telefoonboek voorlezen en dan vermoed ik na drie minuten alsnog dat er ergens een huwelijk is stukgelopen.

En nu komt hij met Ask For Water.

Water, Matt?

Weet je het zeker?

Bij Berninger verwacht ik toch eerder een halflege whisky, een barkruk en een gesprek dat rond half twee 's nachts begon met “gaat prima hoor” en twintig minuten later bij de complete zinloosheid van het bestaan is beland.

Maar Ask For Water komt voort uit een interessante periode. Berninger vertelt dat de nieuwe nummers ontstonden uit de energie van zijn Get Sunk-tour. Hij veranderde teksten en songstructuren van avond tot avond en kreeg daardoor onmiddellijk reacties van het publiek.

Dat past eigenlijk uitstekend bij hem: een nummer niet als iets definitiefs behandelen, maar eraan blijven rommelen totdat het goed voelt.

Dat hoor je ook in Ask For Water.

Muzikaal wordt nergens haast gemaakt. De instrumentatie geeft zijn stem vooral ruimte. De ritmesectie duwt het nummer rustig vooruit, terwijl gitaar en toetsen niet proberen iedere lege plek dicht te smeren.

En juist daar zit de kracht.

Berninger zingt zoals alleen Berninger kan zingen: laag, droog en een fractie achter de muziek hangend. Alsof de band al begonnen is en Matt nog even aan de bar stond.

Zijn stem hoeft niet omhoog om spanning te creëren. De spanning zit in zijn frasering. Sommige woorden worden bijna achteloos uitgesproken, andere blijven net iets langer hangen.

Daardoor krijgt zelfs een eenvoudige zin bij hem iets melancholisch.

Dat kennen we natuurlijk van The National, maar solo is er nóg meer ruimte rondom zijn stem. Geen muur van geluid die hem opvangt. Hij moet het hier vooral hebben van sfeer, timing en die onmiddellijk herkenbare bariton.

Ask For Water staat op de Type It Up EP, samen met drie nieuwe eigen nummers: Martini Me Fatso, Type It Up en Ask For Water. Daarnaast staat er Berningers versie van Blue Monday van New Order op.

En die kennen we inmiddels.

Die heb ik maanden geleden al gerecenseerd. Toen bleek al dat Berninger zo'n klassieker niet probeert na te spelen. Hij trekt hem gewoon zijn eigen wereld binnen.

Dat is eigenlijk precies wat hij ook met zijn eigen muziek doet.

Alles wordt uiteindelijk Matt.

De Alternatieve Muziekman zegt

Ask For Water probeert nergens een grote hit te zijn. Geen gigantisch refrein en geen productie die plotseling ontploft.

Het nummer drijft op sfeer, ruimte en vooral die fantastische stem.

Misschien is dat wel waarom ik zo'n zwak voor hem heb.

Je hoort één zin en weet:

Matt is Matt.

En dat bedoel ik als een groot compliment.

★★★★½ – 4,5/5

Cijfer: 9,1/10

Stem: ⭐⭐⭐⭐⭐
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Arrangement: ⭐⭐⭐⭐½
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐½
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐⭐½
Waterfactor: ⭐⭐
Borrelfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐

Ask For Water? Kom nou, Matt. Niemand gelooft dat. Zet dat glas water maar naast de whisky — voor morgenochtend.

https://youtu.be/9ypzBs3ndaE?si=J7OP8inJ1frFT4EW

ALBUM RECENSIE :Wasia Project – Nocturne★★★★☆ 4/5

Wasia Project – Nocturne

Een prachtige nachtelijke reis – en eentje waarvan je eigenlijk niet wilt dat hij eindigt

Sommige bands moeten nog bewijzen hoe goed ze zijn. Wasia Project heeft inmiddels het tegenovergestelde probleem: ik weet al hoe goed ze kúnnen zijn.

Vorig jaar legden Olivia Hardy en Will Gao de lat bij mij behoorlijk hoog. Ik verwacht dus die typische Wasia-momenten: een piano die ineens de hoofdrol opeist, elektronica die botst met strijkers, een ritme dat onverwacht verschuift of een nummer dat groter eindigt dan het begon.

Op Nocturne gebeurt dat gelukkig regelmatig.

Het debuut telt twaalf nummers en duurt bijna vijftig minuten. Dat alleen al bevalt me. In een tijd waarin sommige nummers afgelopen zijn voordat mijn koffie doorloopt, durft Wasia Project muziek weer ruimte te geven.

En die ruimte wordt benut.

2515 zet meteen de toon. Een constante elektronische puls en mineurakkoorden vormen de basis, maar daar worden stemmen en strijkers langzaam bovenop gestapeld. Het nummer groeit daardoor van nachtelijke elektronica naar iets bijna orkestrals.

Daarna trekt Vogue de deur van de nachtclub verder open. Synthesizers en strijkers bewegen tegen de strakke percussie in. Vervolgens doet Whale Call precies het tegenovergestelde: minder drukte, meer lucht en Olivia's stem vooraan. Dat contrast is belangrijk. Nocturne is geen album dat vijftig minuten dezelfde sfeervolle truc herhaalt.

En dan Bleeding Gold.

Ik noemde het eerder koper in plaats van goud. Daar blijf ik bij. Maar binnen het album werkt het beter. Na het kleinere Whale Call begrijp ik de gladdere productie en grotere beweging beter. Het nummer krijgt hier een functie.

Halverwege wordt Nocturne voor mij interessanter. Voices In My Head bouwt vanuit relatieve rust naar een veel grotere vocale uitbarsting, terwijl Strike Me Down From Heaven juist spanning creëert en bijna filmisch wordt.

En dan Moon Goddess.

Instrumentaal. Piano. Viool. Ruimte.

Precies hier hoor ik waarom Wasia Project bijzonder kan zijn. Ze durven een nummer niet vol te stoppen. Stilte wordt onderdeel van het arrangement en na alle elektronica voelt die ruimte ineens enorm.

Stay brengt daarna de menselijke kwetsbaarheid terug. De zang blijft centraal terwijl de productie er langzaam omheen groeit. Vervolgens neemt Nightingale bijna vijf minuten de tijd voordat Wildfire de plaat juist groot en ritmisch afsluit.

Daar zit voor mij de kracht van Nocturne: de dynamiek tussen klein en groot.

Piano tegenover synthesizer.
Stilte tegenover beats.
Olivia's kwetsbare stem tegenover breed uitwaaierende arrangementen.
Slaapkamer tegenover dansvloer.

Toch geen vijf sterren.

Soms hoor ik namelijk iets té duidelijk hoe zorgvuldig alles is geproduceerd. Ik mis af en toe de rafelrand van hun beste werk: dat moment waarop piano, elektronica en stemmen elkaar niet netjes aanvullen maar een beetje in de weg zitten.

Maar toen Wildfire afgelopen was, dacht ik wel:

Hè? Zijn we er al? Ik wil verder.

En bij een album van bijna vijftig minuten is dat een behoorlijk compliment.

De Alternatieve Muziekman zegt

Nocturne is geen verzameling van twaalf sfeervolle liedjes. Het is een album dat beweegt: van elektronische nachtclub naar piano, van strijkers naar stilte en uiteindelijk weer naar een groot slot.

Niet alles is goud. Bleeding Gold blijft voor mij een beetje koper.

Maar de hele nacht?

Die is behoorlijk mooi.

★★★★☆ 4/5
Cijfer: 8,5/10

Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Dynamiek: ⭐⭐⭐⭐½
Stemmen: ⭐⭐⭐⭐⭐
Arrangementen: ⭐⭐⭐⭐½
Wrijving: ⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Nachtelijke koptelefoonfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐

Nocturne duurt bijna vijftig minuten. Het beste compliment kwam na minuut vijftig: waarom houdt-ie nou al op?

https://youtu.be/xjTereNXARg?si=Fyw2UpHLCKwj4SgI