zondag 24 mei 2026

The Coral – Let The Music Play★★★☆☆


7

Bij The Coral weet je normaal ongeveer waar je aan toe bent: psychedelische folkrock, een beetje stoffige jaren ’60-romantiek, wat ouderwetse country-invloeden en die typische Britse melancholie die klinkt alsof het altijd licht bewolkt is boven Liverpool.

En dan komen ze ineens met reggae-invloeden aanzetten.

Let The Music Play is daardoor meteen een beetje een vreemde eend in hun eigen vijver. Niet verkeerd, maar wel even wennen. Alsof je favoriete pub ineens cocktails met ananas begint te serveren. Je denkt eerst: moeten we dit willen? En vijf minuten later bestel je er toch nog eentje.

Vanaf de eerste seconden voel je die lossere groove. Minder dromerige psychedelica, meer ontspannen ritme. Het nummer leunt opvallend op reggae-invloeden zonder volledig die kant op te gaan. Gelukkig maar, want zodra Britse indiebands “vol reggae” gaan, eindigt het meestal ergens tussen studentencafé en gênante festivalweide.

Maar The Coral houdt het slim klein. De groove blijft subtiel, de gitaren houden die herkenbare dromerigheid en de zang van James Skelly zorgt ervoor dat het toch vertrouwd blijft klinken. Daardoor voelt het niet als een stijlbreuk, meer als een zijstraatje.

En eerlijk: hoe langer het doorgaat, hoe beter het werkt. Dat relaxte ritme kruipt langzaam onder je huid. Niet meteen, maar wel genoeg om je halverwege te betrappen op een voorzichtig hoofdknikje.

Toch blijft het een nummer dat je als Coral-fan even moet accepteren. Je mist ergens die mystieke, filmische sfeer waar ze normaal zo goed in zijn. Hier klinkt alles zonniger, losser, bijna nonchalant. En dat haalt voor mij persoonlijk net iets van de magie weg.

Maar goed — bands moeten ook kunnen ademen. Niet elke plaat hoeft exact dezelfde kleuren te gebruiken.

Is het verrassend? Zeker.
Is het meteen typisch Coral? Niet echt.
Is het lekker? Uiteindelijk wel ja.

En misschien is “een beetje wennen” soms precies wat een band nodig heeft.


Eindoordeel:
★★★☆☆

Cijfer: 7,7

Hitpotentie: 7,3

Even schakelen voor de oude fans, maar die reggae-groove blijkt stiekem best moeilijk te weerstaan. 

https://youtu.be/2XzfXKbYX4s?si=dre-jLPIn1pEv8a-

Duran Duran – Free to Love (Horse Meat Disco Remix)★★★★☆

7

Sommige nummers zijn cool. Andere zijn zó fout dat ze weer fantastisch worden. Free to Love van Duran Duran, geremixt door Horse Meat Disco, zit héél comfortabel in die tweede categorie.

En eerlijk? Heerlijk.

Vanaf de eerste seconden weet je precies wat de bedoeling is: glitter, zweet, neonlichten en nul schaamte. De remix trekt het nummer volledig richting discotheekterritorium, maar dan wel zo’n disco waar iedereen eruitziet alsof ze rechtstreeks uit een vergeten videoclip van 1983 zijn gelopen. Inclusief open bloesjes en twijfelachtige dansmoves.

De groove is absurd lekker. Echt zo’n baslijn waarbij je hersenen even pauze nemen en je lichaam het overneemt. Alles swingt. Alles glijdt. Dit is muziek die niet vraagt of je wil dansen — het gaat er gewoon vanuit.

En dan heb je natuurlijk die campfactor. Mijn god. De video helpt daar enorm bij. Het is zó overdreven dat het bijna kunst wordt. Bijna. Alles knipoogt naar zichzelf, zonder ooit cynisch te worden. Dat is het verschil tussen camp en goedkope kitsch: hier weet iedereen precies hoe fout het is, en daarom werkt het.

Simon Le Bon klinkt alsof hij het ook allemaal heerlijk vindt. Geen krampachtig “we moeten relevant blijven”-gedrag, maar gewoon veteranen die snappen dat plezier soms belangrijker is dan geloofwaardigheid. En dat voel je.

Toch moet je dit wel op de juiste manier benaderen. Dit is geen nummer dat je gaat analyseren op diepgang of muzikale innovatie. Als je hier serieus naar gaat zitten luisteren met een notitieblok, ben je verloren. Dit is pure vibe. Pure escapisme.

En precies daarom werkt het zo goed.

Is het subtiel? Absoluut niet.
Is het fout? Ongelooflijk.
Is het lekker? Pijnlijk veel.

En soms is een perfecte disco-remix gewoon eentje waarbij je jezelf halverwege betrapt op meedansen terwijl je eigenlijk van plan was kritisch te blijven.


Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,4

Hitpotentie: 8,0

Schandalig camp, schaamteloos disco en veel leuker dan het eigenlijk zou mogen zijn. 

https://youtu.be/w8FTnkNVmq0?si=TG2H6dZiAdhtE70b

Thomas Azier - Pelechian 2 (Live In Paris)


4

Sommige live-opnames zijn gewoon een registratie. Camera erop, applaus erbij, klaar. Maar Pelechian 2 (Live In Paris)van Thomas Azier voelt alsof je ergens middenin een nachtelijke droom bent beland waar niemand nog normaal praat.

En ja — kippenvel. Echt zo’n irritant goed optreden waarbij je halverwege vergeet dat je “even één nummer” wilde luisteren.

Vanaf de eerste seconden hangt er spanning in de lucht. Niet groot of bombastisch, maar juist klein en dreigend. Synths die langzaam binnenrollen, echo’s die door de ruimte zweven en een sfeer die meteen voelt alsof er iets belangrijks gaat gebeuren. Parijs helpt natuurlijk ook. Alles klinkt automatisch twintig procent dramatischer zodra het “Live In Paris” heet.

Azier zelf staat er weer bij alsof hij net uit een futuristische arthousefilm is gelopen. Koel, gecontroleerd, bijna afstandelijk — maar ondertussen zit er onder alles enorm veel emotie. Dat contrast maakt hem zo goed. Hij hoeft niet te schreeuwen om binnen te komen.

De live-versie geeft het nummer veel meer ruimte dan de studioversie. Alles ademt. Pauzes vallen harder, synthlagen voelen dieper en de opbouw krijgt meer gewicht. Het groeit langzaam richting iets groots zonder ooit echt te ontploffen. En juist daardoor blijf je gespannen luisteren.

En dan die climax. Niet eens per se luid, maar intens. Zo’n moment waarop alles ineens samenvalt: licht, geluid, emotie. En je denkt: ja hoor, daar is het. Dat kippenvelmoment waarvoor je muziek eigenlijk luistert.

Wat vooral knap is: dit voelt totaal niet gemaakt voor hits of playlists. Dit is kunstzinnig zonder irritant pretentieus te worden. Dat is een dunne lijn, zeker bij elektronische muziek met zoveel sfeer. Maar Azier blijft aan de goede kant hangen.

Is het toegankelijk? Niet echt.
Is het meeslepend? Volledig.
Is het prachtig? Bijna frustrerend mooi.

Dit is geen nummer voor op de achtergrond. Dit is verdwijnen in geluid voor mensen die daar af en toe behoefte aan hebben.


Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,0

Hitpotentie: 6,7

Geen hitmachine, wel pure sfeer en kippenvel van begin tot eind. Parijs stond even stil. 

https://youtu.be/wUWUhCxMYO4?si=26Qv3-LMAVbFofHZ

Olivia Rodrigo – the cure★★★★★


4

Kijk, laten we meteen duidelijk zijn: dit heeft dus niks te maken met The Cure. Geen gothic eyeliner, geen Robert Smith die door een mistmachine loopt alsof hij de weg kwijt is in 1987. Nee, the cure van Olivia Rodrigo is iets totaal anders. En eerlijk? Misschien wel het beste wat ze ooit gemaakt heeft.

Dat had ik zelf ook niet helemaal zien aankomen.

Het begint klein. Heel klein. Akoestische gitaren, een stem die bijna breekt onder het gewicht van wat ze probeert te zeggen, en een sfeer die meteen voelt alsof je iets te dichtbij komt. Geen grote productie, geen overdreven poptrucs. Gewoon spanning. Stilte. Ademruimte.

En precies daardoor werkt het zo goed.

Olivia zingt hier niet alsof ze een hit wil scoren. Ze klinkt alsof ze iets probeert vast te houden wat langzaam uit haar handen glipt. Dat maakt het kwetsbaar, maar nooit zwak. En dat verschil hoor je meteen.

De opbouw is fenomenaal gedaan. Heel gecontroleerd. Elke laag die erbij komt voelt verdiend. Geen goedkope explosie na dertig seconden, maar langzaam groeien richting iets groots. En dan die laatste minuut… ja hoor. Daar gaat het ineens open.

Niet subtiel ook. Emotionele climax, volle productie, stem die eindelijk alles eruit gooit. En normaal zou ik zeggen: rustig aan, we snappen het wel. Maar hier werkt het. Omdat het nummer er de tijd voor neemt. Omdat je die spanning al die minuten voelt opbouwen. Tegen de tijd dat het losbarst, bén je al verkocht.

Wat vooral knap is: het voelt nergens berekend. Terwijl dit soort nummers normaal gesproken gemaakt worden alsof er een Oscar-campagne aan vastzit. Hier geloof je het gewoon.

En ja — dit zou zomaar Olivia Rodrigo’s beste nummer ooit kunnen zijn. Niet haar grootste, niet haar meest catchy, maar wel haar meest complete. Hier vallen emotie, songwriting en productie eindelijk helemaal samen.

Is het dramatisch? Absoluut.
Is het over the top? Op het randje.
Is het geweldig? Helaas wel.


Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,2

Hitpotentie: 8,8

Klein beginnen en eindigen alsof je hart openbarst — zo hoort een emotionele popsong te werken.

https://youtu.be/B402rKl4bUg?si=fnaFC00AHsLFR0Bq

zaterdag 23 mei 2026

Raoul & the Wisemen - Glow★★★★☆

4

Soms hoeft muziek niet ingewikkeld te zijn. Geen conceptalbum over existentiële leegte, geen sounddesign waar drie producers een burnout van krijgen. Soms wil je gewoon een lekker nummer. Glow van Raoul & the Wisemen snapt dat gelukkig nog.

Vanaf de eerste seconden zit er beweging in. Gitaar die lekker doorloopt, een ritme dat meteen vaart maakt en een sfeer die ergens tussen melancholie en optimisme zweeft. Zo’n nummer dat klinkt alsof het speciaal gemaakt is voor autoritten met de ramen open, ook al regent het gewoon in Nederland.

De productie houdt het mooi in balans. Niet te glad, niet te rommelig. Alles krijgt genoeg ruimte zonder dat het uit elkaar valt. En dat is knap, want veel bands in dit hoekje van indie rock willen óf te veel sfeer maken óf juist te hard bewijzen dat ze “echt een band” zijn. Hier blijft het gewoon lekker lopen.

De vocalen hebben iets sympathieks. Geen enorme strot, geen overdreven emotie, maar wel geloofwaardig. Alsof iemand gewoon een goed liedje staat te zingen zonder daar meteen een levensles aan te koppelen. Verfrissend eigenlijk.

En dan dat refrein. Simpel, melodieus en effectief. Geen wereldschokkend moment, maar wel eentje die zich direct vastzet. Je weet na één keer al ongeveer waar het heen gaat — en dat bedoel ik positief. Dit is geen nummer dat slim probeert te zijn. Dit wil gewoon goed voelen.

Toch moet je ook eerlijk blijven: vernieuwend is het niet. Je hebt dit soort indie-rocksongs eerder gehoord. Maar goed, je eet ook vaker friet zonder dat je bij elke hap roept: “wat een revolutionair concept.”

En precies daarom werkt Glow. Het probeert niet meer te zijn dan het is. Gewoon een sterke track met een fijne energie.

Is het diepzinnig? Nee.
Is het lekker? Absoluut.
Is dat soms genoeg? Meer dan genoeg.


Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,0

Hitpotentie: 7,5

Geen moeilijke kunst, gewoon een nummer dat lekker blijft gloeien. 

https://youtu.be/hN9vmLKw-BI?si=o13sMNY3TXFhztay