Son Mieux – Feels Pt. 2★★★½☆ – 3,5 van de 5 sterren

Son Mieux – Feels Pt. 2

Mooi hoor, maar vandaag kabbelt werkelijk alles

Soms heb je van die muziekdagen waarop drie totaal verschillende artiesten blijkbaar vooraf dezelfde afspraak hebben gemaakt:

jongens, vooral niet te veel opschudding vandaag.

Eerst James Blunt. Daarna Kingfishr. En nu Son Mieux met Feels Pt. 2.

Drie nummers die muzikaal helemaal niet hetzelfde zijn, maar mij wel met ongeveer hetzelfde gevoel achterlaten.

Mooi.

Verzorgd.

Aangenaam.

En vooral: kabbel, kabbel, kabbel.

Gelukkig was daar deze week nog het fantastische nieuwe album van Phoebe Bridgers. Anders begon ik serieus te vrezen dat mijn oren met vervroegd weekend waren gegaan.

Want laat ik duidelijk zijn: Feels Pt. 2 is absoluut geen slecht nummer. Daarvoor is Son Mieux simpelweg te muzikaal. De Haagse band heeft inmiddels vaak genoeg bewezen dat ze uitstekende popmuziek kunnen maken.

Juist daarom verwacht ik ook iets.

De productie van Feels Pt. 2 is opnieuw prachtig verzorgd. De instrumenten klinken warm, de zang van Camiel Meiresonne ligt prettig in de mix en alles heeft die herkenbare Son Mieux-glans.

Je hoort vakmanschap.

Maar ik hoor ook een band die deze keer wel erg netjes binnen de lijntjes blijft.

Het nummer begint mooi en bouwt rustig verder. Je verwacht vervolgens een moment waarop Son Mieux de deur openzet. Een verrassend arrangement, een onweerstaanbaar refrein, een instrumentale uitbarsting – iets waardoor Feels Pt. 2 plotseling van aardig naar geweldig springt.

Maar nee.

We kabbelen verder.

En nog een stukje.

Het vreemde is dat Son Mieux normaal gesproken juist heel goed is in dynamiek. Ze kunnen kleine momenten groot laten worden en hebben genoeg gevoel voor melodie om een refrein werkelijk te laten opstijgen.

Hier mis ik dat.

Misschien is Feels Pt. 2 bewust ingetogen bedoeld. Prima. Niet ieder nummer hoeft met vuurwerk te eindigen. Maar ingetogen muziek moet dan ergens anders spanning creëren.

Een tekst die binnenkomt.

Een onverwachte melodie.

Een stilte die iets betekent.

Deze keer voel ik dat onvoldoende.

Daardoor ontstaat een merkwaardige overeenkomst met mijn andere luisterervaringen van vandaag. James Blunt, Kingfishr en Son Mieux leveren alle drie nummers af waarvan ik onmogelijk kan zeggen dat ze slecht zijn.

Maar bij alle drie denk ik na afloop:

was dit het?

Misschien ligt het aan de dag.

Misschien ben ik verwend.

Of misschien hebben we gewoon drie keurige nummers achter elkaar gekregen.

Gelukkig heeft Phoebe Bridgers met haar album laten horen hoe het ook kan: muziek die niet alleen mooi klinkt, maar na afloop nog ergens blijft rondspoken.

De Alternatieve Muziekman zegt: Feels Pt. 2 is mooi gemaakt, goed gezongen en professioneel geproduceerd. Maar Son Mieux heeft eerder laten horen dat het veel meer kan. Deze keer blijft het nummer te lang op hetzelfde niveau voortkabbelen. Net als James Blunt en Kingfishr vandaag: allemaal kwaliteit, maar nergens dat ene moment waarop mijn hartslag omhooggaat.

★★★½☆ – 3,5 van de 5 sterren

Cijfer: 7,4/10

Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆

Kabbelgehalte: ⭐⭐⭐⭐☆

Drie nieuwe nummers, drie keer ongeveer hetzelfde gevoel. James kabbelt. Kingfishr kabbelt. Son Mieux kabbelt. Gelukkig hebben we Phoebe Bridgers nog. Die heeft deze muziekweek persoonlijk uit het water gevist.

https://youtu.be/Ve7cfeW90hI?si=Nw9lTaMAnypT9DzU

James Blunt – aardig, maar waar is het eigen gezicht?★★★☆☆ – 3 van de 5 sterren

James Blunt – aardig, maar waar is het eigen gezicht?

Niet slecht, alleen had deze recensie ook over tien andere liedjes kunnen gaan

James Blunt en You’re Beautiful. Het lijkt bijna wettelijk verplicht om die twee in één zin te noemen. Dus bij deze, dan hebben we dat alvast gehad.

En het bizarre is: die enorme doorbraakhit is inmiddels 21 jaar oud.

Eenentwintig jaar.

Dat is zo'n mededeling waarbij je even controleert of iemand niet stiekem tien jaar van je leven heeft gestolen. Maar nee. De tijd gaat gewoon angstaanjagend snel.

Het is tegelijkertijd een beetje oneerlijk tegenover Blunt dat we steeds bij You’re Beautiful uitkomen. Alsof de man daarna zijn piano heeft dichtgeklapt en twee decennia koffie is gaan drinken. Hij heeft ondertussen genoeg albums en singles uitgebracht en regelmatig bewezen dat er meer achter hem schuilgaat dan die ene wereldhit.

En nu is er weer nieuw werk.

Laat ik beginnen met het goede nieuws: slecht is het absoluut niet.

Blunt kan nog altijd zingen. Zijn stem is direct herkenbaar en bezit die licht breekbare klank waarmee hij emotionele popliedjes moeiteloos kan dragen. De productie klinkt warm, de instrumentatie staat keurig op zijn plek en de melodie doet precies wat een melodie in dit soort nummers hoort te doen.

En daar zit meteen het probleem.

Alles doet precies wat het hoort te doen.

Je voelt bijna wanneer de instrumenten iets groter gaan worden. Je weet wanneer het refrein arriveert. Vervolgens komt er nog een stukje waarin de emotie een tandje omhoog moet en uiteindelijk krijgen we de nette afronding.

Vakwerk.

Absoluut.

Maar waar is de verrassing?

Het probleem met dit nummer is niet dat ik er iets vervelends in hoor. Het probleem is juist dat ik nauwelijks iets hoor waarop ik kritiek kán hebben.

En dat is gevaarlijk.

Ik zou hier gemakkelijk een alinea kunnen schrijven over de warme productie, de kwetsbare zang, de verzorgde opbouw en het gevoelige refrein.

Vervolgens verander ik bovenaan James Blunt in de naam van tien andere singer-songwriters en waarschijnlijk merkt niemand iets.

Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Blunt heeft namelijk persoonlijkheid genoeg. Wie zijn interviews en sociale media volgt, weet dat hij ontzettend veel humor en zelfspot heeft. Soms zou ik willen dat iets meer van die eigenzinnigheid ook zijn muziek binnensloop.

Maak het eens lelijk.

Laat ergens een instrument ontsporen.

Doe iets onverwachts met de productie.

Geef mij één moment waarop ik denk: dit had alleen James Blunt kunnen bedenken.

Nu blijft het vooral keurig.

En zoals ik vaker schrijf: "keurig" is zelden het woord waarmee een klassieker begint.

De Alternatieve Muziekman zegt: James Blunt maakt opnieuw een professioneel en aangenaam popnummer. Zijn herkenbare stem is er, de melodie klopt en muzikaal valt er nauwelijks iets verkeerds aan te wijzen. Maar juist daardoor blijft het zo anoniem. Ik kan gemakkelijk een complete alinea over dit nummer schrijven die ook bij tien andere hedendaagse popballads past.

Slecht?

Zeker niet.

Mooi?

Best wel.

Bijzonder?

Nee.

En na 21 jaar hoeven we echt geen tweede You’re Beautiful. Maar een nummer waarvan ik over 21 jaar de titel nog weet, zou wel leuk zijn.

★★★☆☆ – 3 van de 5 sterren

Cijfer: 6,9/10

Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆

Originaliteit: ⭐⭐☆☆☆

James Blunt kan veel meer dan You’re Beautiful. Juist daarom is het jammer wanneer een nieuw nummer vooral klinkt alsof het door heel veel anderen óók gemaakt had kunnen worden.

Kingfishr – For The Boys★★★½☆ – 3,5 van de 5 sterren

Kingfishr – For The Boys

Mooi, warm en sfeervol – maar het kabbelt nét iets te lang door

Kingfishr heeft inmiddels bewezen dat ze precies weten hoe je een groot, warm en emotioneel indiefolknummer maakt. De Ierse band heeft zo'n geluid waarbij je binnen een paar seconden al bijna groene heuvels, donkere wolken en een pub ergens aan het einde van een verlaten weg voor je ziet.

Met For The Boys is die sfeer opnieuw onmiddellijk aanwezig.

En laat ik beginnen met het positieve: het is gewoon een mooi nummer.

De warme stem, de akoestische gitaren en de zorgvuldig opgebouwde productie zitten allemaal keurig op hun plek. Kingfishr hoeft muzikaal niet eens heel veel te doen om een bepaalde emotie op te roepen. Daar ligt absoluut hun kracht.

Maar toch ben ik deze keer iets minder enthousiast dan bij hun vorige nummer.

Waarom?

Het kabbelt.

En dat woord bleef tijdens het luisteren steeds terugkomen.

For The Boys begint mooi, vervolgt mooi en eindigt… ook mooi. Alleen gebeurt er onderweg net te weinig waardoor ik werkelijk word verrast.

Een rivier kan prachtig kabbelen.

Maar uiteindelijk wil je ook een keer een stroomversnelling.

De stem van Eddie Keogh blijft daarbij een belangrijk wapen. Hij heeft dat warme, licht rauwe stemgeluid dat uitstekend bij deze muziek past. Je gelooft hem onmiddellijk. Gelukkig probeert hij de emotie ook niet met overdreven vocale kunstjes af te dwingen.

De instrumentatie is eveneens smaakvol. Akoestische gitaren vormen de basis en langzaam komen er extra lagen bij. Het klinkt organisch en nergens overgeproduceerd.

Alleen wacht ik steeds op dat ene moment.

Een onverwachte versnelling.

Een refrein dat ineens volledig openbreekt.

Een instrument dat de boel opschudt.

Een climax waardoor het nummer van mooi naar geweldig springt.

Die komt voor mij niet helemaal.

En juist omdat Kingfishr eerder heeft laten horen dat ze zo'n moment wél kunnen creëren, valt het hier extra op. De lat ligt inmiddels hoger. Dat is vervelend voor een band, maar uiteindelijk natuurlijk ook een compliment.

For The Boys is daardoor zeker geen teleurstelling. Zet dit op tijdens een lange autorit of op een rustige zondagavond en het werkt uitstekend. De sfeer klopt en de melodie blijft aangenaam.

Maar bij nieuwe muziek wil ik soms ook even wakker worden geschud.

Hier zak ik vooral comfortabel achterover.

Misschien té comfortabel.

De Alternatieve Muziekman zegt: For The Boys is opnieuw een mooie en warme single van Kingfishr. De stem overtuigt, de instrumentatie is smaakvol en die typische Ierse melancholie is volop aanwezig. Toch vind ik hem minder sterk dan de vorige single. Het nummer kabbelt te lang op hetzelfde mooie niveau en mist voor mij een echte climax.

Mooi?

Zeker.

Slecht?

Absoluut niet.

Onvergetelijk?

Dat helaas ook niet.

★★★½☆ – 3,5 van de 5 sterren

Cijfer: 7,7/10

Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆

Sfeer: ⭐⭐⭐⭐☆

Kingfishr blijft een band die ik graag volg. Maar deze keer had de rivier van mij iets minder mogen kabbelen en onderweg best even buiten zijn oevers mogen treden.

https://youtu.be/IhxOdiVcX4Y?si=iYoNEsYUnQ0WMdjw

ALBUM VAN DE WEEK : Phoebe Bridgers – Lost Weekend★★★★★ – 5 van de 5 sterren

Phoebe Bridgers – Lost Weekend

Het onmogelijke is gebeurd: zes jaar later overtreft ze zichzelf

Er zijn albums die een artiest bijna in de problemen brengen omdat ze simpelweg te goed zijn. Je maakt één keer zo'n plaat en vervolgens wordt ieder nieuw werk ermee vergeleken.

Voor Phoebe Bridgers was dat album Punisher.

Zes jaar geleden verscheen die plaat en eerlijk gezegd dacht ik dat ze dat niveau nooit meer zou overtreffen. Punisher was zo'n zeldzaam album waarop melancholie, teksten, melodieën en productie precies op hun plek vielen. Een plaat die niet alleen mooi was toen hij verscheen, maar daarna steeds verder groeide.

En nu is daar Lost Weekend.

Ik heb het album meerdere keren gehoord en kom tot een conclusie die ik zelf eigenlijk niet had verwacht:

ze heeft het onmogelijke gedaan.

Ze heeft zichzelf overtroffen.

Wat onmiddellijk opvalt, is hoe zelfverzekerd Lost Weekend klinkt. Bridgers hoeft nergens meer te bewijzen dat ze verdrietige liedjes kan schrijven. Ze gebruikt juist de stilte, kleine geluiden en subtiele arrangementen om emoties veel harder binnen te laten komen.

Dat klinkt tegenstrijdig.

Maar bij Phoebe Bridgers werkt het.

Haar stem blijft natuurlijk een essentieel onderdeel van die magie. Ze hoeft nauwelijks volume te maken om je aandacht vast te houden. Terwijl sommige zangers drie octaven, een gospelkoor en een complete strijkerssectie nodig hebben om emotie duidelijk te maken, kan Bridgers bijna fluisteren.

En je luistert.

Het prachtige Lost Boys liet al horen dat ze haar gevoel voor melancholie absoluut niet verloren heeft. Binnen het album krijgt zo'n nummer alleen nog meer betekenis. Dat is sowieso een van de grote krachten van Lost Weekend: dit voelt niet als een verzameling Spotify-singles die toevallig achter elkaar zijn gezet.

Dit is een album.

Je moet ervoor gaan zitten.

Nummers vloeien qua sfeer in elkaar over en kleine muzikale details keren terug. Soms hoor je folk, dan weer indierock en op andere momenten wordt de productie bijna filmisch. Er zijn zelfs passages waarin de muziek voorzichtig tegen ambient en droompop aanschurkt.

Maar nergens verdwijnt Phoebe zelf.

En juist daarin hoor ik de groei ten opzichte van Punisher.

Dat album voelde soms alsof je midden in haar verdriet zat. Lost Weekend kijkt breder. Er zit nog steeds verlies en eenzaamheid in, maar ook afstand, volwassenheid en het besef dat je uiteindelijk verder moet.

Niet noodzakelijk omdat alles opgelost is.

Sommige dingen worden nooit opgelost.

Je leert er alleen anders naar kijken.

Dat maakt deze plaat voor mij zo indrukwekkend.

En het mooiste compliment dat ik Lost Weekend kan geven?

Na afloop wil ik niet meteen mijn favoriete nummers selecteren.

Ik wil het hele album opnieuw horen.

Van begin tot eind.

Dat gebeurt tegenwoordig niet vaak.

De Alternatieve Muziekman zegt: zes jaar geleden dacht ik dat Punisher misschien wel het album was dat Phoebe Bridgers nooit meer zou kunnen overtreffen. Met Lost Weekend bewijst ze mijn ongelijk. De teksten zijn scherper, de arrangementen rijker, de stiltes belangrijker en haar stem klinkt kwetsbaarder én zelfverzekerder tegelijk.

Geen makkelijke achtergrondplaat.

Geen verzameling singles.

Maar een album waarin je langzaam moet verdwijnen.

Punisher was geweldig.

Lost Weekend is voor mij nóg beter.

En ik had werkelijk niet gedacht dat ik dat ooit zou schrijven.

★★★★★ – 5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,8/10

Productie: 10/10

Teksten: 10/10

Herluisterwaarde: ★★★★★

Kans op mijn Top 10 Albums van 2026: ★★★★★

Het jaar is nog niet voorbij, maar de concurrentie voor album van het jaar heeft er vanaf vandaag een behoorlijk groot probleem bij: Phoebe Bridgers.

https://youtu.be/4KXnboPN1p4?si=NBNdWbLtnKhE42vb

Gilbert O'Sullivan – Growing Old Disgracefully★★★☆☆ – 6,5/10

Gilbert O'Sullivan – Growing Old Disgracefully

Hij leeft nog. En hij klinkt ineens héél anders.

Soms verschijnt er een nieuwe single waarbij je eerst even controleert of je het jaartal goed hebt gelezen.

Gilbert O'Sullivan? In 2026?

Jazeker. Hij leeft, hij treedt nog steeds op en belangrijker: hij maakt nog altijd nieuwe muziek. O'Sullivan viert dit jaar zelfs zestig jaar in de muziek en kondigt zijn 21ste studioalbum On The Record aan. Het album verschijnt op 6 november via BMG, telt dertien nummers en werd in slechts vijf dagen opgenomen.

De eerste single heet toepasselijk Growing Old Disgracefully.

En laat ik maar meteen iets zeggen wat bij de eerste luisterbeurt opvalt: die stem!

Wie automatisch het geluid verwacht van Alone Again (Naturally), Clair, Get Down of Nothing Rhymed, moet even omschakelen. Natuurlijk hoor je nog steeds Gilbert O'Sullivan, maar de stem van een man die inmiddels 79 jaar is, klinkt anders. Lager, ouder en wat brozer. Logisch natuurlijk. Zestig jaar zingen laat zich niet wegpoetsen met een nieuwe microfoon.

Maar het bijzondere is: het past eigenlijk uitstekend bij dit liedje.

Growing Old Disgracefully probeert helemaal niet te doen alsof het 1972 is. O'Sullivan zingt juist over ouder worden en doet dat met zijn bekende gevoel voor melodie en een flinke hoeveelheid relativering.

Muzikaal is het allemaal keurig verzorgd. Piano, een prettige melodie, warme productie en nergens iets dat de luisteraar onverwacht van zijn stoel laat vallen. Producer Andy Wright, die ook met O'Sullivan werkte aan Driven en Songbook, houdt alles netjes op zijn plaats.

En daarmee komen we bij het probleem.

📻 RADIO 5? ABSOLUUT.

Dit is werkelijk perfect voor NPO Radio 5. Ook bij MAX of ergens op een rustige zondagmiddag zou niemand hiervan schrikken. Zelfs Sky Radio zou het tussen twee vertrouwde klassiekers kunnen zetten zonder dat iemand naar de autoradio grijpt om te kijken wat er aan de hand is.

Maar De Alternatieve Muziekman moet natuurlijk wel eerlijk blijven.

Vergeleken met de nieuwe muziek van bijvoorbeeld Tame Impala, Editors, Peter Gabriel of Troye Sivan bevindt Growing Old Disgracefully zich simpelweg op een totaal ander niveau en in een compleet andere wereld.

Niet noodzakelijk slechter — maar wel veel veiliger.

Er ontbreekt iets van spanning. Een onverwachte wending. Dat moment waarop je denkt: verrek Gilbert, waar haal je dát ineens vandaan?

Dat gebeurt niet.

Toch krijg ik er ook moeilijk een hekel aan. Daarvoor is O'Sullivan een veel te goede liedjesschrijver. Na zes decennia weet hij precies hoe een melodie moet lopen. En het komende album bevat zelfs een duet met Andrea Corr, dus ik ben zeker benieuwd wat On The Record verder gaat brengen.

🔴 DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN OORDEELT

★★★☆☆ – 6,5/10

🎹 Songwriting: 7,5/10
🎙️ Stem: totaal veranderd, maar passend
📻 Radio 5-potentie: 10/10
📈 Hitpotentie: 4/10
🔥 Alternatieve spanning: 3/10

Hij leeft nog. Hij schrijft nog. Hij zingt nog. En op zijn 79ste eenentwintig albums op je naam hebben is op zichzelf al behoorlijk indrukwekkend.

Growing Old Disgracefully is vriendelijk, degelijk en charmant.

Alleen niet bepaald gevaarlijk.

En misschien is op je 79ste nog steeds platen maken uiteindelijk al disgracefully genoeg.

https://youtu.be/adeDo70b3ak?si=AbQOUBVp10HYeo0S