maandag 23 februari 2026

RECENSIE: PNAU x MEDUZA – Rollin★★★☆☆

RECENSIE: PNAU x MEDUZA – Rollin

Er zijn nummers die rijden.

En er zijn nummers die rollen zonder ooit ergens aan te komen.

Rollin is precies dat.

Vanaf de eerste seconde weet je wat hier de bedoeling is: beweging. Niet nadenken. Niet voelen. Gewoon door. Een beat die klinkt alsof hij is ontworpen door een team mensen in een ruimte zonder ramen en met een grafiek op de muur waarop staat: “dit moet werken.”

En eerlijk is eerlijk:

Het werkt.

De productie is strak. Glanzend. Elk geluid zit precies waar het hoort. Geen ongelukjes. Geen rafelrandjes. Geen menselijkheid die per ongeluk door de software is geglipt.

De vocal hangt er mooi boven. Anoniem genoeg om niemand te storen. Herkenbaar genoeg om te blijven hangen. Zo’n stem die niets verkeerd doet, maar ook niets riskeert.

En dat is het probleem.

Dit nummer leeft niet.

Het functioneert.

PNAU en MEDUZA weten precies hoe dit moet. Ze hebben dit al honderd keer gedaan. Misschien wel duizend. En dat hoor je. Dit is geen avontuur.

Dit is routine.

Maar wel routine van het hoogste niveau.

Je hoort een drop aankomen, en ja hoor, daar is hij. Je voelt hem voordat hij gebeurt. Niet verrassend. Wel effectief. Zoals een film waarvan je het einde kent, maar toch blijft kijken.

Omdat het lekker voelt.

Niet omdat het belangrijk is.


Beoordeling: ★★★☆☆

Cijfer: 7,4

Hitpotentie: 9,1

Geen ziel.

Wel een motor die blijft draaien.

https://www.youtube.com/watch?v=MBhaYH8ysn0

RECENSIE: David Guetta · Kiko · Olivier Giacomotto – Prayer★★★★☆


RECENSIE: David Guetta · Kiko · Olivier Giacomotto – Prayer

Er zijn nummers die je meenemen naar de hemel.

En er zijn nummers die je meenemen naar een wellnesscentrum in 1998 waar iemand net een Enigma-cd heeft ontdekt en daar nooit meer van is hersteld.

Prayer zit precies daar tussenin.

Vanaf het begin hoor je het al: gregoriaans-achtige stemmen, zweverige mystiek, een sfeer alsof iemand elk moment wierook gaat aansteken naast de DJ-booth. Dat typische Enigma-gevoel. Sensueel. Geheimzinnig. En ook een beetje alsof het elk moment kan overgaan in een massage-arrangement van €49,95.

En dan komt de beat.

Niet lomp. Niet schreeuwerig. Maar strak. Functioneel. David Guetta gedraagt zich hier verrassend volwassen. Geen goedkope drop. Geen schreeuwende zangeres die “put your hands up” eist alsof haar leven ervan afhangt.

Nee.

Dit is Guetta die fluistert.

En dat is misschien nog het meest verontrustende.

De kracht van het nummer zit in de spanning. Het blijft hangen tussen club en kathedraal. Tussen extase en leegte. Je weet niet of je moet dansen of biechten.

Maar ergens knaagt het ook.

Omdat het gevaarlijk dicht langs nostalgie schuurt. Niet als eerbetoon. Maar als hergebruik. Alsof ze dachten: dit werkte vroeger ook, niemand zal het merken.

En toch…

Werkt het.

Omdat sfeer altijd wint.

Omdat mysterie altijd wint.

En omdat zelfs een oude truc nog kan raken als je hem goed uitvoert.

Maar vernieuwend?

Nee.

Effectief?

Absoluut.


Beoordeling: ★★★★☆

Cijfer: 7,9

Hitpotentie: 8,7

Geen gebed.

Wel een verdomd goed ritueel.

https://www.youtube.com/watch?v=VzEw11e5rx4

RECENSIE: Apparat – Glimmerine★★★★★

RECENSIE: Apparat – Glimmerine

Er zijn nummers met een begin, een midden en een eind.

En er zijn nummers die klinken alsof ze altijd al bestonden en het prima zonder jou redden.

Glimmerine is zo’n nummer.

Vanaf de eerste seconde zit je niet naar muziek te luisteren, maar naar een stemming. Een paar zwevende klanken. Een synth die niet speelt, maar ademt. En daarboven die stem van Sascha Ring, die klinkt alsof hij net wakker is geworden uit een droom waar hij liever was gebleven.

Het tempo is laag. Niet lui. Maar berustend.

Alsof het nummer al weet hoe het afloopt en geen zin heeft om zich nog druk te maken.

Wat Apparat hier doet, is gevaarlijk simpel. Geen grote drop. Geen moment waarop het publiek de armen in de lucht moet gooien. Geen trucje dat om applaus vraagt.

Alleen spanning.

En leegte.

En schoonheid.

Zijn stem breekt nergens echt. Maar je hoort dat het zou kunnen. Elk moment. En juist dat maakt het intens. Alsof je naar iemand kijkt die zich groot houdt terwijl hij eigenlijk wil verdwijnen.

Halverwege komen er lagen bij. Subtiel. Strijkers die meer voelen dan je hoort. Elektronica die niet modern wil zijn, maar tijdloos.

Dit is geen nummer voor de radio.

Dit is een nummer voor nachten waarin slapen geen optie is.

En Apparat begrijpt dat als geen ander.

Hij maakt geen muziek om je beter te laten voelen.

Hij maakt muziek zodat je je niet alleen voelt in het slechter voelen.


Beoordeling: ★★★★★

Cijfer: 9,2

Hitpotentie: 6,1

Geen hit.

Wel een schaduw die blijft staan.

https://youtu.be/sod9U16M_w0?si=gIMLk0zy1tXNHOVq

zondag 22 februari 2026

RECENSIE: David Gray – When I Fall In Love★★★☆☆

RECENSIE: David Gray – When I Fall In Love

Er zijn artiesten met een mooie stem.

En er zijn artiesten met een stem die je herinnert aan wie ze ooit waren.

David Gray zit inmiddels stevig in die tweede categorie.

When I Fall In Love is een nummer dat voorzichtig binnenkomt. Zijn stem is er nog steeds. Warm. Herkenbaar. Dat breekbare randje dat hem ooit onderscheidde van alle andere mannen met een piano en een gebroken hart.

En dat is meteen het probleem.

Want terwijl hij zingt, hoor je vooral wat er niet meer is.

De urgentie.

De noodzaak.

De wanhoop die Babylon ooit zo groot maakte. Dat gevoel dat hij iets moest zeggen omdat hij anders uit elkaar zou vallen.

Hier klinkt hij… comfortabel.

Alsof hij weet dat zijn stem mooi genoeg is om de rest niet meer te hoeven forceren.

De productie is netjes. Te netjes misschien. Alles staat op zijn plaats. Niets schuurt. Niets verrast. Het is volwassen. En volwassen is vaak een ander woord voor veilig.

Je gunt hem dit nummer.

Maar je mist de man die ooit iets te verliezen had.

Dit is geen slechte song.

Integendeel.

Dit is een goede song van een uitzonderlijke stem.

Maar het is geen moment.

Geen openbaring.

Geen herinnering in wording.

Het is een echo.

Van iemand die ooit alles was.

En dat is misschien nog het pijnlijkste compliment.


Beoordeling: ★★★☆☆

Cijfer: 6,9

Hitpotentie: 6,5

Zijn stem blijft prachtig.

Maar zijn verleden blijft mooierhttps://www.youtube.com/watch?v=v6MM7jwiask

RECENSIE: Fred again.. & Jamie T – Lights Burn Dimmer (brandon's night pt.3 ★★★★★






Er zijn nummers die beginnen.

En er zijn nummers die klinken alsof ze al bezig waren voordat jij binnenkwam.

Lights Burn Dimmer (brandon’s night pt.3) is geen single. Het is een moment waar je per ongeluk in terechtkomt. Half twee ’s nachts. Telefoon bijna leeg. Gedachten die je overdag succesvol had vermeden.

Fred again.. heeft daar patent op. Hij maakt geen muziek. Hij bewaart herinneringen waar andere mensen van wegkijken.

De opening is breekbaar. Een paar toetsen. Een stem die niet zingt maar bekent. En dan komt Jamie T. Niet groots. Niet dramatisch. Maar alsof hij naast je zit en iets zegt wat hij eigenlijk niet wilde delen.

Zijn stem klinkt moe.

Niet gespeeld moe.

Echt moe.

En dat maakt het gevaarlijk goed.

De beat komt pas later. Voorzichtig. Alsof hij toestemming vraagt. Geen festival-drop. Geen effectbejag. Alleen een hartslag die langzaam accepteert dat de nacht nog niet voorbij is.

Wat dit nummer zo sterk maakt, is dat het nergens heen wil.

Het bestaat gewoon.

Zoals herinneringen bestaan.

En dat is precies waarom het binnenkomt.

Je hoort hier geen artiesten die indruk willen maken.

Je hoort twee mannen die iets proberen vast te houden wat al weg is.

En dat lukt.

Voor even.


Beoordeling:Cijfer: 9,3

Hitpotentie: 8,8

Geen hit voor overdag.

Maar een klassieker voor iedereen die ’s nachts nog denkt.https://www.youtube.com/results?search_query=RECENSIE%3A+Fred+again..+%26+Jamie+T+%E2%80%93+Lights+Burn+Dimmer+(brandon%27s+night+pt.3+