Peter Gabriel – One by One (Dark-Side Mix)
Kan Peter Gabriel eigenlijk nog iets slechts maken? Inderdaad: helaas niet
Het begint bijna vervelend te worden.
Daar is Peter Gabriel weer. En daar is wéér een andere mix. Deze keer One by One (Dark-Side Mix). Je zou bijna hopen dat de man een keer iets uitbrengt waarvan je na anderhalve minuut kunt zeggen: Peter, dit was geen goed idee.
Gewoon voor de afwisseling.
Maar nee hoor.
Alweer raak.
En ik schrijf bewust "alweer", want Gabriel heeft van verschillende mixen inmiddels bijna een eigen kunstvorm gemaakt. Het zijn niet simpelweg versies waarbij iemand de bas twee streepjes harder heeft gezet en vervolgens "Dark-Side Mix" op het hoesje plakt. De verschillende benaderingen kunnen daadwerkelijk de sfeer van een compositie veranderen.
Dat gebeurt ook met One by One.
Waar een lichtere benadering meer ruimte kan geven aan melodie en stem, trekt de Dark-Side Mix het nummer naar een diepere, zwaardere wereld. De lage tonen krijgen meer gewicht. De ritmes voelen dreigender en kleine elektronische details bewegen door het arrangement alsof ze zich bewust op de achtergrond proberen te verstoppen.
Koptelefoon aanbevolen.
Sterker nog: verplicht.
Want dit is weer zo'n Gabriel-productie waarbij je na drie luisterbeurten ontdekt dat je de helft nog niet gehoord had.
Een tikje hier.
Een vreemde klank daar.
Een achtergrondstem die ineens opvalt.
Een baspartij waarvan je pas later beseft hoe belangrijk die voor het hele nummer is.
Dat is precies waarom ik Gabriel zo graag hoor. Hij behandelt een studio niet als een ruimte waarin je een liedje registreert. De studio is onderdeel van het instrumentarium.
En dan die stem.
Gabriel hoeft op zijn leeftijd helemaal niet meer te bewijzen dat hij technisch alles kan. Juist doordat zijn stem donkerder en doorleefder is geworden, krijgen deze nummers extra gewicht. Hij zingt niet over de productie heen, maar lijkt er middenin te staan.
Bij de Dark-Side Mix werkt dat bijzonder goed.
Er zit iets geheimzinnigs in. Iets ongemakkelijks ook. Het nummer wil je niet onmiddellijk verleiden met een groot refrein. Het vraagt aandacht.
Dat betekent waarschijnlijk ook dat we hier niet over een enorme hit hoeven te praten.
Prima.
Laat anderen maar liedjes maken die na vijftien seconden hun volledige inhoud hebben prijsgegeven.
Peter Gabriel maakt muziek waarvoor je soms eerst de deur dicht moet doen.
En vervolgens nog een keer moet luisteren.
En nog een keer.
Het enige probleem is inmiddels mijn beoordelingsschaal. Hoe vaak kun je bij dezelfde artiest schrijven dat de productie geweldig is, de sfeer klopt en je opnieuw allerlei details ontdekt?
Blijkbaar heel vaak.
De Alternatieve Muziekman zegt: kan Peter Gabriel eigenlijk nog iets slechts maken?
Ik begin serieus te vermoeden van niet.
En ja, dat is voor een recensent behoorlijk irritant.
De Dark-Side Mix van One by One is donkerder, zwaarder en geheimzinniger en geeft het nummer opnieuw een andere kleur. Vooral met een goede koptelefoon hoor je hoe waanzinnig zorgvuldig alles in elkaar zit.
Dus vooruit.
Alwéér een pareltje.
Het spijt me.
★★★★½ (4,5 van de 5 sterren)
Cijfer: 9,3/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Koptelefoonfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Kan Peter Gabriel niets slechts maken? Inderdaad. Helaas. Want zo wordt kritisch recensent zijn wel erg moeilijk.