dinsdag 3 november 2026

DAVE STEWART – CRY IF YOU WANT TO★★★☆☆ – 6/10



DAVE STEWART – CRY IF YOU WANT TO

Dave Stewart speelt, oma breit en niemand luistert. De videoclip is leuker dan het nummer!

★★★☆☆ – 6/10

Dave Stewart. Alleen die naam roept bij mij al herinneringen op aan de gouden jaren van Eurythmics. Samen met Annie Lennox maakte hij fantastische muziek. Sweet Dreams, Here Comes the Rain Again en There Must Be an Angel. Stuk voor stuk klassiekers.

En nu is Stewart terug met Cry If You Want To.

Maar eerlijk gezegd vond ik zijn vorige single, The Way It Was Back Then, een stuk beter.

Het nieuwe nummer klinkt vriendelijk, ontspannen en behoorlijk braaf. De melodie kabbelt rustig voort, maar nergens gebeurt iets waardoor ik werkelijk enthousiast word.

Geen verrassende wending, geen indrukwekkend refrein en vooral weinig muzikale spanning.

Gelukkig is er de videoclip. Want die is werkelijk heerlijk!

Het verhaal achter de video is minstens zo leuk als de beelden zelf.

De videoclip werd opgenomen bij een Eurythmics-fan thuis in Buckinghamshire. Stewart kwam daar oorspronkelijk om een bijzondere verzameling Eurythmics-memorabilia te bekijken.

Maar tijdens dat bezoek ontstond spontaan het idee om er een videoclip op te nemen.

Met familieleden, kinderen, buren en andere aanwezigen.

Geen peperdure filmset, geen professionele figuranten en geen ingewikkeld draaiboek.

Gewoon Dave Stewart die muziek maakt in een huis waar werkelijk niemand op hem zit te wachten.

En dat levert prachtige beelden op.

Stewart staat enthousiast te spelen, maar oma breit onverstoorbaar verder.

De dochter heeft meer belangstelling voor haar telefoon dan voor de wereldberoemde muzikant die vlak voor haar neus staat.

De kinderen spelen gewoon door.

Anderen kijken televisie.

En in de keuken is iedereen druk bezig met zijn eigen bezigheden.

Niemand kijkt op. Niemand lijkt onder de indruk. Dave Stewart? Wie is dat eigenlijk?

En ondertussen speelt hij gewoon verder.

Alsof hij nog altijd in een uitverkochte concertzaal staat.

Ik vind het geweldig.

Een man die samen met Annie Lennox miljoenen platen verkocht, wereldhits schreef en een belangrijke rol speelde in de popgeschiedenis, krijgt in een gewone huiskamer nauwelijks aandacht.

Zelfs oma laat voor Dave Stewart geen steek vallen.

Dat is precies de droge Britse humor waar ik van hou.

Maar er zit ook iets moois achter.

De videoclip laat zien hoe muziek onderdeel kan zijn van het gewone leven. Niet alles hoeft groots, spectaculair of perfect geregisseerd te worden.

En Stewart heeft gelukkig voldoende zelfspot om zichzelf niet voortdurend als de grote ster neer te zetten.

Eigenlijk heeft de videoclip meer persoonlijkheid dan het nummer zelf.

Want muzikaal blijf ik toch een beetje teleurgesteld.

Cry If You Want To is aangenaam, maar ook behoorlijk vrijblijvend. Ik mis de scherpe melodieën, de eigenzinnigheid en de muzikale verrassingen die Stewart zo bijzonder maakten.

Zijn vorige single had meer karakter.

Mijn oordeel: drie sterren. Een zes.

Voor het nummer, welteverstaan.

De videoclip krijgt van mij een dikke negen.

Dave Stewart speelt alsof zijn leven ervan afhangt. Oma breit verder, de kinderen spelen, de televisie staat aan en in de keuken heeft niemand tijd. En ik? Ik heb vooral genoten van alles wat er om de muziek heen gebeurt.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★☆☆ – 6/10

Videoclip: ★★★★½ – 9/10

Plus: heerlijke zelfspot, spontane opnames, droge Britse humor en een ontwapenende videoclip.

Min: een wat vlakke compositie, weinig muzikale spanning en een melodie die nauwelijks blijft hangen.

Voor liefhebbers van: Eurythmics, Bryan Ferry en de rustigere kant van Britse poprock.

Eindoordeel: Een middelmatig nummer met een bijzonder geslaagde videoclip. De beelden hebben precies de humor en eigenzinnigheid die ik in de muziek een beetje mis.

Dave Stewart heeft miljoenen platen verkocht. Maar oma? Die heeft belangrijkere zaken aan haar hoofd.

6/10 – DRIE STERREN.

https://youtu.be/fwydgbBFKg8?si=DaSnQ5G22wAGlvTW

SAM FENDER – YOU CAN’T ALWAYS GET WHAT YOU WANT★★★½☆ – 7/10





SAM FENDER – YOU CAN’T ALWAYS GET WHAT YOU WANT

Een klassieker van The Rolling Stones in een kerstjasje. Maar is dat nu werkelijk een verbetering?

★★★½☆ – 7/10

Het is 3 november. De bladeren vallen nog van de bomen, de pepernoten liggen in de winkels en de kerstcommercials beginnen alweer aan hun jaarlijkse emotionele chantage.

En wie mag dit jaar de kerstgevoelens aanwakkeren?

Sam Fender!

De Britse singer-songwriter heeft zich gewaagd aan You Can't Always Get What You Want, de klassieker van The Rolling Stones uit 1969.

Een gewaagde keuze.

Want sommige nummers moet je eigenlijk gewoon met rust laten.

Niet omdat een cover onmogelijk beter kan zijn, maar omdat het origineel zo'n enorme muzikale persoonlijkheid heeft.

En eerlijk gezegd weet ik nog niet helemaal wat ik van deze uitvoering moet vinden.

Sam Fender beschikt over een geweldige stem. Dat staat voor mij buiten iedere discussie.

Zijn rauwe, emotionele manier van zingen heeft iets van Bruce Springsteen, maar tegelijkertijd een eigen karakter.

Op zijn album People Watching liet hij horen dat hij persoonlijke verhalen kan vertalen naar indrukwekkende rockmuziek.

Maar hier begeeft hij zich op bijzonder glad ijs.

De oorspronkelijke versie van The Rolling Stones heeft iets ongepolijsts, iets bijna chaotisch. Mick Jagger klinkt alsof hij het leven inmiddels behoorlijk goed heeft leren kennen.

En dat hoor je.

Bij Fender klinkt alles wat verzorgder.

Warmer.

En vooral feestelijker.

Misschien wel iets té feestelijk.

Voor deze uitvoering schakelde hij een kinderkoor in van zijn voormalige school in North Shields. Ook de blazers van de Easington Colliery Band leveren een bijdrage.

Een mooi gebaar.

En muzikaal klinkt het allemaal behoorlijk indrukwekkend.

Maar ondertussen krijg ik steeds sterker het gevoel dat ik naar de soundtrack van een dure kerstcommercial luister.

En dat blijkt dus precies de bedoeling.

De cover begeleidt namelijk de nieuwe kerstcampagne van het Britse warenhuis John Lewis.

Kijk, dan vallen de kerstballen ineens op hun plaats.

De warme productie, het koor en die nadrukkelijke emotionele lading: alles lijkt ontworpen om de kijker met vochtige ogen richting de kerstcadeaus te sturen.

Dat hoeft natuurlijk niet verkeerd te zijn.

Maar ik mis iets.

De scherpte.

De rafelrandjes.

Het gevoel dat dit nummer werkelijk uit de tenen van de muzikant komt.

Sam Fender zingt uitstekend, maar ik hoor te weinig van zijn eigen muzikale identiteit.

Het is een prachtige uitvoering, maar niet noodzakelijk een spannende uitvoering.

En daar zit voor mij het verschil.

Mick Jagger heeft de cover inmiddels zijn goedkeuring gegeven.

Dat is aardig.

Maar ik hoef het natuurlijk niet met Mick eens te zijn.

Wat ik wel waardeer, is dat de opbrengst van de fysieke single naar goede doelen gaat.

En eerlijk is eerlijk: wanneer de blazers en het koor samenkomen, krijgt de muziek iets groots en meeslepends.

Alleen blijft dat kerstgevoel mij een beetje in de weg zitten.

Mijn oordeel: drieënhalve ster. Een zeven.

Een verzorgde, warme en vocaal sterke cover.

Maar ik word er niet werkelijk door verrast.

Sam Fender kan veel. Zelfs een Rolling Stones-klassieker veranderen in een kerstcadeau. Alleen had ik liever iets minder cadeaupapier en wat meer rock-'n-roll gehad.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★½☆ – 7/10

Plus: uitstekende zang, mooi kinderkoor, indrukwekkende blazers en een warme productie.

Min: te nadrukkelijk kerstgevoel, weinig muzikale verrassing en minder rauwheid dan het origineel.

Voor liefhebbers van: Bruce Springsteen, The Rolling Stones, Richard Ashcroft en de gevoeligere kant van Britse rock.

Nederlandse Top 40-potentie: ★★★★☆ – Door de bekendheid van het origineel en de kerstcampagne zeker kansrijk.

Eindoordeel: Een geslaagde uitvoering in technisch opzicht, maar als eigenzinnige cover net iets te keurig.

Je kunt niet altijd krijgen wat je wilt. In dit geval wilde ik iets meer Sam Fender en iets minder kerstcommercial.

7/10 – DRIEËNHALVE STER.

https://youtu.be/uJqzAkWvaA4?si=TTJVrIkIoApzEROw

MARNIX EMANUEL – GENTLE★★★☆☆ – 6/10






MARNIX EMANUEL – GENTLE

Een vleugje Thomas Azier, maar zonder zijn klasse. En die twaalf punten? Die blijven in de envelop.

★★★☆☆ – 6/10

Wat een soap is het toch geworden, dat Eurovisie Songfestival!

Wekenlang deden drie namen de ronde als mogelijke Nederlandse inzending voor 2027. Davina Michelle, Tangarine en singer-songwriter Marnix Emanuel.

Er werd gespeculeerd, gediscussieerd en waarschijnlijk achter de schermen behoorlijk wat koffie gedronken.

En toen besloot de NPO dat Nederland niet zou deelnemen.

Einde verhaal. Of toch niet?

Want Marnix Emanuel heeft zijn mogelijke Songfestivalinzending Gentle alsnog uitgebracht.

En natuurlijk ben ik nieuwsgierig.

Niet omdat ik iedere Songfestivalinzending automatisch geweldig vind. Integendeel. Maar omdat het festival soms prachtige, eigenzinnige muziek oplevert.

Dus luisteren maar.

En mijn eerste gedachte? Thomas Azier!

Vooral in de stem van Marnix Emanuel hoor ik iets van die bijzondere, licht melancholische klank die Azier zo herkenbaar maakt.

Dat is een compliment.

Want Thomas Azier behoort voor mij tot de interessantste Nederlandse muzikanten van de afgelopen jaren.

Maar laat ik meteen duidelijk zijn: de stem doet me eraan denken, de muzikale klasse helaas niet.

Gentle begint ingetogen en blijft dat eigenlijk het hele nummer.

De sfeer is vriendelijk, de productie verzorgd en de zang klinkt oprecht.

Nergens heb ik het gevoel dat Emanuel krampachtig een Songfestivalhit probeert te fabriceren.

En dat waardeer ik.

Geen overdreven climax.

Geen spectaculaire modulatie.

Geen refrein dat met geweld twaalf punten uit de Europese huiskamers probeert te persen.

Maar er is ook een keerzijde.

Want Gentle kabbelt wel erg rustig voort.

Ik blijf wachten op dat ene moment waarop het nummer me werkelijk raakt.

Een melodie die blijft hangen.

Een onverwachte muzikale wending.

Een instrumentale uitbarsting.

Of simpelweg een refrein waardoor ik onmiddellijk opnieuw wil luisteren.

Maar het gebeurt niet.

En dat is jammer.

Want de basis is best aardig.

Marnix Emanuel beschikt over een interessante stem en durft klein te blijven in een muziekwereld waarin alles voortdurend groter moet klinken.

Alleen is ingetogenheid niet automatisch hetzelfde als ontroering.

Een kabbelend beekje is mooi. Maar af en toe wil ik ook een waterval.

Misschien zou Gentle op een groot Songfestivalpodium juist zijn opgevallen door de eenvoud.

Dat kan.

Maar tussen al die uitbundige acts moet een rustig liedje wel iets bijzonders hebben.

En precies dat mis ik.

Ik hoor een sympathieke singer-songwriter met een aangenaam nummer, maar niet de muzikale persoonlijkheid die Thomas Azier voor mij zo fascinerend maakt.

Mijn oordeel: drie sterren. Een zes.

Een keurige voldoende voor een verzorgd liedje dat nergens werkelijk uit de bocht vliegt.

Maar ook nergens echt verrast.

En misschien is dat wel mijn grootste bezwaar.

Marnix Emanuel zingt Gentle. Ik luister vriendelijk mee. Maar na afloop blijft vooral de rust hangen. Niet de melodie.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★☆☆ – 6/10

Plus: interessante stem, verzorgde productie en een oprechte, ingetogen sfeer.

Min: te weinig spanning, weinig muzikale verrassingen en geen echt memorabel hoogtepunt.

Voor liefhebbers van: Thomas Azier, rustige singer-songwritermuziek en melancholische alternatieve pop.

Songfestivalpotentie: ★★☆☆☆ – Een sympathieke inzending, maar geen overtuigende kanshebber voor de top.

Eindoordeel: Een aangenaam, voorzichtig liedje dat vooral laat horen dat Marnix Emanuel een interessante stem heeft. Nu nog een compositie die evenveel indruk maakt.

Geen douze points. Zelfs geen huit points. Van mij krijgt Gentle zes punten.

6/10 – DRIE STERREN.

https://youtu.be/autDLWtD5a8?si=TjSWgEcqqwPdjuQD

SUFJAN STEVENS – ON THIS CHRISTMAS (IT ONLY GETS BETTER)★★★★★ – 9/10



SUFJAN STEVENS – ON THIS CHRISTMAS (IT ONLY GETS BETTER)

Het is pas november. Kerstmuziek? Nee, bedankt. Maar voor Sufjan Stevens maak ik altijd een uitzondering.

★★★★★ – 9/10

Ik heb een hekel aan kerstmuziek in november.

Daar ben ik vrij duidelijk in. De pepernoten liggen nog op tafel, de bladeren vallen van de bomen en ondertussen probeert Mariah Carey alweer mijn woonkamer binnen te dringen.

Nee, dank je. Het is pas 3 november!

Maar dan verschijnt er plotseling een nieuw kerstnummer van Sufjan Stevens.

En dan veranderen de regels.

I'm very anti Christmas music in November. But for Sufjan… I'll ALWAYS make an exception.

Want als er één artiest is die van een kerstliedje iets bijzonders kan maken, dan is het Sufjan Stevens.

Vijftien jaar moesten we wachten op een nieuw kerstnummer.

En nu is daar On This Christmas (It Only Gets Better).

Geen vrolijk kerstdeuntje over rendieren, sneeuwpoppen en cadeautjes onder de boom.

Gelukkig niet.

Sufjan kiest voor iets veel mooiers.

Vergeving. Hoop. En de mogelijkheid om opnieuw te beginnen.

Dat klinkt misschien zwaar voor een kerstnummer. Maar bij Sufjan Stevens verwacht ik inmiddels niets anders.

Deze man kan zelfs van een kerstboom een existentiële crisis maken.

En toch klinkt het prachtig.

Wat mij vooral raakt, is de kwetsbaarheid.

Die herkenbare stem, dat gevoel van melancholie en die bijzondere manier waarop Stevens verdriet en hoop met elkaar weet te verbinden.

Ik moet onmiddellijk denken aan Carrie & Lowell en Javelin.

Twee albums waarop hij liet horen dat verdriet niet altijd groot en dramatisch hoeft te klinken om diep binnen te komen.

Soms is een fluistering indrukwekkender dan een schreeuw.

Het bijzondere aan dit nieuwe nummer vind ik de boodschap.

Sufjan Stevens ziet Kerstmis niet alleen als een feest van geven en ontvangen.

Hij ziet het ook als een gelegenheid om sorry te zeggen.

Om fouten toe te geven.

Om iemand te vergeven.

En misschien ook jezelf.

Dat is een gedachte waar ik me bijzonder goed in kan vinden.

Want naarmate je ouder wordt, ontdek je dat het leven niet alleen bestaat uit mooie herinneringen.

Er zijn ook mensen die je mist.

Dingen die je anders had willen doen.

Woorden die je nooit meer kunt uitspreken.

En juist dan krijgt zo'n liedje een andere betekenis.

Ook de videoclip is bijzonder.

Duizenden handgeschilderde beelden vormen samen een kleurrijke, bijna kinderlijke animatie.

Een prachtig contrast met de serieuze boodschap.

Het voelt als een zelfgemaakte kerstkaart van iemand die je werkelijk iets wil vertellen.

Niet als een commerciële kerstcampagne.

En dat waardeer ik.

Natuurlijk is dit geen nummer dat de gemiddelde kerstborrel onmiddellijk in beweging krijgt.

Maar dat hoeft ook helemaal niet.

Sufjan Stevens maakt muziek om bij stil te staan.

Mijn oordeel: negen punten. Vierenhalve ster, afgerond naar vijf voor de feestdagen.

Want dit is precies waarom ik zoveel van zijn muziek hou.

Hij maakt van een kerstliedje geen verplicht gezellig moment, maar een klein verhaal over menselijkheid.

En daar hebben we misschien wel meer behoefte aan dan aan de zoveelste uitvoering van Last Christmas.

Het is november. De kerstboom blijft voorlopig op zolder. Maar Sufjan Stevens mag alvast naar binnen.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Plus: ontroerende boodschap, kwetsbare zang, prachtige melancholie en een bijzondere videoclip.

Min: voor liefhebbers van uitbundige kerstmuziek waarschijnlijk te ingetogen.

Voor liefhebbers van: Nick Drake, Bon Iver, The National, Elliott Smith en de intieme kant van Radiohead.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een bijzondere kandidaat voor de hoogste regionen.

Album: Worst Christmas Ever! – 6 november 2026.

Eindoordeel: Een kerstnummer over vergeving, verlies en hoop. Geen goedkope kerstsentimenten, maar oprechte emotie.

Mariah Carey mag nog even wachten. Sufjan Stevens krijgt van mij nu al een kerstkransje.

9/10 – VIERENHALVE STER.



https://youtu.be/R8MBM_wDZVo?si=0AN6JQ8fR4TMA8c4

maandag 2 november 2026

THE OPPOSITES – KOM NAAR HUIS★★★½☆ – 7/10



THE OPPOSITES – KOM NAAR HUIS

Dertien jaar weggeweest. En nu blijkt thuiskomen ingewikkelder dan gedacht.

★★★½☆ – 7/10

Ik zal het maar meteen zeggen: The Opposites behoren niet bepaald tot de artiesten die dagelijks uit mijn luidsprekers komen. Geef mij maar Editors, Depeche Mode of Radiohead. Maar goede muziek blijft goede muziek. Ook wanneer er Nederlands wordt gerapt.

En soms moet je gewoon je muzikale vooroordelen even bij de voordeur achterlaten.

Want The Opposites zijn terug. En dat doen ze verrassend gevoelig.

Na dertien jaar zonder nieuwe gezamenlijke muziek verschenen Willem de Bruin en Twan van Steenhoven afgelopen zomer opnieuw op het toneel met Feestje Op Mijn Graf.

Een titel die vooral suggereerde dat de heren nog altijd weten hoe je een feestje moet bouwen.

Maar met Kom Naar Huis kiezen ze een andere richting.

Geen uitbundige feestplaat.

Geen stoere borstklopperij.

Maar een liedje over twee mensen die samenleven en elkaar langzaam kwijtraken.

En dat vind ik een interessant onderwerp.

Want eenzaamheid binnen een relatie is misschien nog wel pijnlijker dan alleen zijn.

Je zit samen op de bank.

Je slaapt in hetzelfde bed.

Maar ondertussen zijn jullie emotioneel mijlenver van elkaar verwijderd.

Dat gevoel weten The Opposites behoorlijk overtuigend over te brengen.

De combinatie van een melodieus refrein en de herkenbare raps van Willem en Twan werkt uitstekend.

De productie is toegankelijk, warm en opvallend radiovriendelijk.

Misschien zelfs iets té radiovriendelijk.

Want daar begint mijn kritiek.

Het nummer klinkt aangenaam, maar ook behoorlijk veilig. De beat doet precies wat hij moet doen, het refrein blijft hangen en nergens wordt de luisteraar werkelijk uitgedaagd.

Ik mis een onverwachte muzikale wending.

Een scherp randje.

Iets waardoor ik denk: verdomme, dit had ik niet zien aankomen!

Nu hoor ik vooral twee ervaren muzikanten die uitstekend weten hoe je een toegankelijke Nederlandse hit maakt.

En daar is natuurlijk niets mis mee.

Maar een goed geproduceerd nummer is nog niet automatisch een bijzonder nummer.

Wat mij wel raakt, is de kwetsbaarheid.

The Opposites proberen niet voortdurend grappig, stoer of groter dan het leven te zijn.

Ze laten horen dat een relatie soms langzaam uit elkaar kan vallen zonder dat iemand werkelijk vertrekt.

Dat is een volwassen onderwerp voor een duo dat ooit vooral bekendstond om Broodje Bakpao.

De jongens zijn ouder geworden. Gelukkig hun teksten ook.

Met een speelduur van 2 minuten en 47 seconden is Kom Naar Huis bovendien snel voorbij.

Een extra muzikaal moment had van mij best gemogen.

Toch verdient deze comeback respect.

Want The Opposites laten horen dat ze meer kunnen dan teruggrijpen op oude successen.

Mijn oordeel: drieënhalve ster. Een zeven.

Een sterke, toegankelijke single met een mooi onderwerp en een overtuigend refrein. Alleen mis ik nét dat beetje muzikale lef om er vier sterren van te maken.

The Opposites zijn eindelijk weer thuis. Nu nog een keer de meubels omgooien.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★½☆ – 7/10

Plus: sterke tekst, kwetsbare sfeer, goed refrein en herkenbare chemie tussen Willem en Twan.

Min: iets te veilige productie, weinig muzikale verrassingen en behoorlijk kort.

Voor liefhebbers van: Typhoon, Fresku, De Jeugd van Tegenwoordig en de gevoeligere kant van Nederlandse hiphop.

Nederlandse Top 40-potentie: ★★★★☆ – Een kansrijke radiosingle, al is een grote hit niet vanzelfsprekend.

Eindoordeel: Een volwassen en melodieuze comeback over de eenzaamheid binnen een relatie. Mooi gemaakt, maar muzikaal nét te braaf voor vier sterren.

Samen thuis zijn betekent nog niet dat je elkaar gevonden hebt.

7/10 – DRIEËNHALVE STER.


https://youtu.be/4PZBed_fBtA?si=IAi_QkdlomvD7Y0n