Jack Landess - Everytime★★★☆☆

4

Everytime van Jack Landess klinkt alsof iemand op een warme avond besluit nog één keer door z’n oude berichten te scrollen en daarna zegt: ja… misschien was het toch niet zo’n goed idee.

“Everytime” is zo’n nummer dat meteen prettig binnenkomt. Niet te zwaar, niet te licht, gewoon precies in dat middengebied waar melancholie en gemak elkaar ontmoeten. Een beetje gitaar, wat synths, een beat die rustig voortkabbelt en een stem die klinkt alsof hij niet per se indruk wil maken, maar gewoon even iets kwijt moet.

En dat is meteen de kracht én de zwakte. Het klinkt allemaal goed. Echt goed. Alleen nergens briljant. Het blijft hangen in die categorie “lekker nummer” zonder dat je na afloop denkt: dit ga ik morgen weer opzetten en aan iedereen laten horen. Het is een beetje alsof iemand een perfecte cappuccino maakt zonder latte art. Smaakt prima, maar je maakt er geen foto van.

Muzikaal zit het ergens tussen Dayglow, Rex Orange County en de lichtere kant van Yot Club. Dat zomerse, licht melancholische gevoel dat nergens echt pijn doet, maar wel fijn blijft hangen.

Voor jou, met je liefde voor melancholie en sfeer, is dit waarschijnlijk een fijne tussendoor. Niet iets dat je diep raakt zoals The Slow Show of The Boxer Rebellion, maar wel iets dat je zonder moeite nog een keer opzet.

Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 7,6
Hitpotentie: 7,0

“Everytime” bewijst vooral dat een goed nummer soms gewoon goed genoeg is — maar niet altijd onvergetelijk. https://youtu.be/pjjRxyqymqY?si=UaP8cQqvEDoqj4Eh

Drugdealer - If You Don't Know Now, You Never Will★★★★☆

6

If You Don't Know Now, You Never Will van Drugdealer klinkt alsof iemand een vergeten plaat van 1975 heeft gevonden, daar het stof vanaf blaast en vervolgens denkt: waarom maken we dit eigenlijk niet meer?

En eerlijk: dat is precies waarom dit zo goed werkt.

Vanaf de eerste seconden hoor je die warme, zonnige sound. Zachte piano, een beetje psychedelische pop, een refrein dat niet schreeuwt maar gewoon blijft hangen. Die vergelijking met Harry Nilsson en Electric Light Orchestra is raak. Het heeft diezelfde licht dromerige melancholie, maar dan zonder dat het ooit zwaar wordt. Alles voelt luchtig, bijna moeiteloos.

Het knappe aan Drugdealer is dat het nergens als een goedkope retro-oefening voelt. Dit is geen band die denkt: laten we eens even vintage doen omdat dat hip is. Nee, dit klinkt alsof ze echt in die wereld zitten. Alsof ze niet weten dat het 2026 is en dat streamingdiensten bestaan.

Het nummer kabbelt heerlijk voort. Geen grote uitbarsting, geen moment waarop iemand denkt: nu moeten we even knallen. Alles blijft in diezelfde warme flow hangen. En normaal zou dat een probleem zijn, maar hier werkt het juist. Het voelt alsof je in een hangmat ligt en iemand op de achtergrond een perfecte soundtrack heeft opgezet.

Voor jou, met je liefde voor melancholie, warme sound en muziek die niet te veel haast heeft, is dit natuurlijk volledig raak. Dit is zo’n nummer dat je opzet en vervolgens vergeet dat het speelt, totdat je ineens denkt: hé, dit is eigenlijk echt goed.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 7,2

“If You Don't Know Now, You Never Will” bewijst vooral dat sommige nummers geen haast hebben om indruk te maken — en juist daarom blijven ze hangen.

https://youtu.be/CdeX9nljocg?si=qfitAvCKfZtAIw_k

https://youtu.be/CdeX9nljocg?si=vqKGmz0uojZx9gM8

ALBUM RECENSIE :Foo Fighters – Your Favorite Toy★★★☆☆

5

Your Favorite Toy van Foo Fighters is zo’n plaat waarbij je na drie nummers denkt: ja hoor, daar is het weer. Dat bekende sausje. Dat veilige, goed geproduceerde, radiovriendelijke rockgeluid waar ze al jaren op teren alsof het een familierecept is dat nooit mag veranderen.

En begrijp me niet verkeerd: het klinkt allemaal prima. Sterker nog, technisch is er weinig op aan te merken. Dave Grohl weet nog steeds hoe hij een refrein moet schrijven, hoe hij een gitaar moet laten knallen en hoe hij een nummer naar een climax moet duwen. Alleen… we hebben dit allemaal al gehoord. Heel vaak.

“Your Favorite Toy” voelt als een album dat zichzelf niet meer hoeft uit te vinden. En dat is misschien precies het probleem. Waar Foo Fighters ooit klonken als een band die iets te bewijzen had, klinkt dit nu als een band die vooral zichzelf aan het herhalen is. Niet slecht, maar wel voorspelbaar. Alsof je naar een film kijkt waarvan je het einde al kent, maar toch blijft zitten omdat het comfortabel voelt.

Er staan absoluut goede momenten op. Nummers die lekker doordenderen, refreinen die blijven hangen en gitaren die precies doen wat je verwacht. Maar nergens zit dat ene moment waarop je denkt: ja, dit is nieuw, dit is spannend, dit is waarom deze band ooit zo groot werd.

Muzikaal blijft het allemaal hangen tussen hun eigen verleden en een soort veilige middenweg. Een beetje Foo Fighters-by-numbers, met hier en daar een vleugje Queens of the Stone Age zonder de scherpte, en een beetje stadionrock die vooral gemaakt lijkt om live goed te werken.

Voor jou, met je liefde voor emotie, sfeer en nummers die echt iets losmaken, is dit waarschijnlijk te vlak. Geen echte pijn, geen echte verrassing, geen moment waarop je even stilvalt. Gewoon goed gemaakte rock die je na afloop net zo makkelijk weer vergeet.

Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 6,7
Hitpotentie: 7,5

“Your Favorite Toy” bewijst vooral dat zelfs een grote band soms vast kan blijven zitten in zijn eigen succesformule.

watch

Indochine - Les nouveaux soleils ★★★★☆

6

Les nouveaux soleils van Indochine klinkt alsof iemand midden in een donkere Franse nacht besluit dat er toch nog ergens licht moet zijn. En eerlijk: niemand verpakt melancholie met hoop zo stijlvol als Indochine.

“Les nouveaux soleils” heeft alles wat je verwacht van de band. Grote synths, een pulserende beat, gitaren die net genoeg aanwezig zijn om het spannend te houden en die typische stem van Nicola Sirkis die klinkt alsof hij tegelijkertijd een liefdesbrief en een afscheidsbrief voorleest. Dat is al jaren hun truc en het blijft werken.

Wat opvalt, is hoe filmisch dit nummer aanvoelt. Alsof je naar een Franse arthousefilm kijkt waarin iedereen iets kwijt is, maar niemand precies weet wat. De muziek bouwt rustig op, trekt je naar binnen en laat je daar vervolgens niet meer los. Geen haast, geen snelle beloning, maar een langzaam groeiend gevoel dat steeds groter wordt.

Indochine doet hier eigenlijk wat ze altijd doen, maar dan net iets scherper. De productie klinkt modern genoeg om niet vast te zitten in nostalgie, maar behoudt wel die typische jaren tachtig-invloeden. Een beetje Depeche Mode, een beetje M83 en vooral heel erg Indochine.

als je  liefde voor melancholie, synths en die Franse dramatiek die altijd net iets te mooi is om echt te zijn, is dit natuurlijk volledig raak. Dit is geen snelle hit, maar wel een nummer dat blijft hangen en groeit bij iedere luisterbeurt.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 7,4

“Les nouveaux soleils” bewijst vooral dat Indochine nog altijd weet hoe je licht maakt van duisternis.https://youtu.be/gipTwDyxmN0?si=5knmYYrsLYHZgHY_

Waves Crashing - Marine Garden★★★★☆

6

Marine Garden van Waves Crashing is zo’n nummer dat klinkt alsof iemand besluit om alle gitaren tegelijk aan te zetten, daar een flinke laag galm overheen te gooien en vervolgens te zeggen: zoek het maar uit, maar het wordt mooi.

En eerlijk: dat wordt het ook.

“Marine Garden” zit precies op dat kruispunt waar shoegaze, dreampop en postpunk elkaar ontmoeten en besluiten om samen een beetje mistig voor zich uit te kijken. Gitaren die niet zozeer spelen, maar zweven. Een beat die onder alles door blijft lopen zonder zich op te dringen. En zang die ergens tussen dichtbij en ver weg hangt, alsof je niet helemaal zeker weet of iemand echt zingt of dat je het je inbeeldt.

Die vergelijking met The Cure is helemaal niet gek. Niet de hits, maar die meer dromerige, melancholische kant. Voeg daar een beetje Slowdive en DIIV aan toe en je zit aardig in de buurt. Alleen klinkt Waves Crashing net iets moderner, iets minder nostalgisch en iets meer alsof ze weten dat dit soort muziek weer helemaal terug is.

Wat “Marine Garden” zo goed maakt, is dat het nergens probeert op te vallen. Geen trucjes, geen geforceerde hooks, geen moment waarop iemand roept: dit moet de hit zijn. Het blijft consequent in die sfeer hangen. En juist daardoor blijft het hangen. Zo’n nummer dat je eerst opzet als achtergrond en vervolgens ineens merkt dat je volledig bent verdwenen in die klankmuur.

Voor jou is dit natuurlijk precies raak. Shoegaze, melancholie, gitaren die meer gevoel dan structuur hebben — dit is bijna gemaakt voor jouw smaak. Een heerlijk nummer, zoals je zelf al zegt, en daar is eigenlijk weinig tegenin te brengen.

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 7,1

“Marine Garden” bewijst vooral dat verdwalen in geluid soms het beste is wat een nummer kan doen.

https://youtu.be/7XW0pH6CXnw?si=wENYEYcT4LdZzE7b