Sparks – Lord Have Mercy (Live On The Moon)★★★★½

5

Sparks – Lord Have Mercy (Live On The Moon)

Gelukkig zijn Sparks er nog: eigenzinnig, briljant en nog altijd onnavolgbaar

Er zijn bands die met de jaren voorspelbaar worden. Je weet precies welke akkoorden komen, wanneer het refrein losbarst en wanneer de gitarist zijn solo mag spelen. En dan heb je Sparks. Al ruim vijftig jaar trekken de broers Ron Mael en Russell Mael zich niets aan van verwachtingen. Ze maken gewoon de muziek waar ze zelf zin in hebben. Soms briljant, soms knotsgek en meestal allebei tegelijk.

Met Lord Have Mercy (Live On The Moon) bewijzen Sparks opnieuw waarom ze een van de meest unieke bands uit de popgeschiedenis zijn.

De titel alleen al is typisch Sparks. Alsof David Bowie, Monty Python en een sciencefictionschrijver samen een kop koffie hebben gedronken. Je verwacht van alles, behalve een doorsnee popliedje. En gelukkig krijg je dat ook niet.

Vanaf de eerste seconden klinkt het vertrouwd én verrassend. Een sprankelende piano, speelse synthesizers, een ritme dat voortdurend van richting lijkt te veranderen en daaroverheen de glasheldere stem van Russell Mael. Zijn falset is nog altijd indrukwekkend. Waar veel leeftijdsgenoten een tandje terug moeten schakelen, lijkt Russell moeiteloos de hoogste noten te halen. Dat blijft een klein wonder.

Muzikaal is het nummer een feest van ideeën. Er gebeurt voortdurend iets. Een onverwachte akkoordwisseling, een subtiele orkestrale laag, een speels pianoloopje of een melodie die ineens een andere afslag neemt. Toch voelt het nergens rommelig. Alleen Sparks krijgt het voor elkaar om zoveel muzikale vondsten in één nummer te stoppen zonder dat het een chaos wordt.

Dat is een gave die je niet kunt aanleren.

De productie klinkt fris en rijk. Elk instrument heeft zijn eigen plek en juist daardoor ontdek je bij iedere luisterbeurt weer nieuwe details. Dit is muziek die je niet na één keer volledig doorgrondt. Sterker nog: hoe vaker je luistert, hoe leuker het wordt.

Tijdens het luisteren hoor je flarden van 10cc, de theatrale pop van Electric Light Orchestra, een vleugje Queen en natuurlijk de eigen excentrieke wereld die Sparks al sinds de jaren zeventig heeft opgebouwd. Maar kopiëren doen de broers nooit. Ze zijn nog altijd een genre op zichzelf.

Het mooiste aan Lord Have Mercy (Live On The Moon) is misschien wel dat het zoveel plezier uitstraalt. Je hoort twee muzikanten die nog steeds nieuwsgierig zijn. Die niet bezig zijn met algoritmes of hitlijsten, maar met het schrijven van originele liedjes. Dat enthousiasme werkt aanstekelijk.

Is het hun allerbeste nummer ooit?

Nee.

Daarvoor blijft de impact van klassiekers als This Town Ain't Big Enough for Both of Us, Amateur Hour en When Do I Get to Sing "My Way" simpelweg te groot. Maar dat hoeft ook niet. Lord Have Mercy (Live On The Moon) is een waardige toevoeging aan een toch al indrukwekkend oeuvre.

En eerlijk gezegd: hoeveel bands kunnen na meer dan vijftig jaar nog zulke frisse muziek maken?

Er zijn er niet veel.

Zoals een fan het prachtig verwoordde: "Love a little Sparks here and there. The world would be much darker without them." Daar zit veel waarheid in. De muziekwereld heeft eigenwijze bands nodig. Bands die zich niets aantrekken van modegrillen en gewoon hun eigen planeet blijven bewonen.

Sparks doet dat nog steeds.

Gelukkig maar.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★½

Cijfer: 9,2

🎯 Hitpotentie: 7,8/10

Eindoordeel

Lord Have Mercy (Live On The Moon) is opnieuw een heerlijk eigenzinnige popsong van Sparks. De combinatie van inventieve arrangementen, Russell Maels fenomenale zang en Ron Maels speelse composities maakt dit tot een nummer dat steeds rijker wordt naarmate je vaker luistert. Geen grote hit voor de massa, maar wel een prachtig bewijs dat originaliteit nog altijd bestaat. En inderdaad: de muziekwereld zou een stuk donkerder zijn zonder Sparks.

https://youtu.be/4tTUsUU4SeA?si=OnXYoXpGG5rDKrv6

Charli XCX – Camera★★★★½

6

Charli XCX – Camera

Charli XCX bewijst opnieuw dat pop ook spannend kan zijn

Er zijn popsterren die iedere nieuwe single laten klinken alsof hij in een laboratorium is samengesteld. Alles volgens de laatste trend, alles veilig genoeg om niemand af te schrikken. En dan heb je Charli XCX. Zij doet precies waar ze zelf zin in heeft. Soms levert dat chaos op, soms een muzikale achtbaan, maar heel vaak ook verrassend goede popmuziek.

Camera behoort duidelijk tot die laatste categorie.

Het is misschien geen nummer dat direct de dansvloer opblaast zoals sommige van haar grootste clubtracks, maar het laat wel horen waarom Charli XCX tegenwoordig een van de meest invloedrijke artiesten binnen de moderne pop is. Ze durft risico's te nemen, zonder de melodie uit het oog te verliezen.

Vanaf de eerste seconden trekt Camera je een futuristisch geluidslandschap binnen. Elektronische beats, glinsterende synthesizers en subtiele vervormingen zorgen voor een moderne productie die rijk klinkt zonder overvol te worden. Alles ademt stijl. Het is strak geproduceerd, maar niet koud. Juist de kleine details – een onverwacht geluidje, een vervormde achtergrondstem of een subtiele baslijn – maken het nummer steeds interessanter naarmate je vaker luistert.

De zang van Charli XCX is zelfverzekerd en ontspannen. Ze hoeft nergens te schreeuwen om aandacht. Haar stem zweeft moeiteloos over de productie en vormt het middelpunt van het nummer. Ze klinkt tegelijkertijd kwetsbaar en krachtig, een combinatie die uitstekend past bij de sfeer van Camera.

Wat vooral indruk maakt, is het refrein. Dat blijft vrijwel direct hangen zonder goedkoop of voorspelbaar te worden. Charli heeft een bijzonder talent om experimentele pop te combineren met sterke melodieën. Daardoor spreekt haar muziek niet alleen liefhebbers van elektronische pop aan, maar ook luisteraars die simpelweg houden van een goed geschreven lied.

Tijdens het luisteren hoor je invloeden van Robyn, Christine and the Queens en Caroline Polachek, maar uiteindelijk blijft dit onmiskenbaar Charli XCX. Ze heeft inmiddels een eigen muzikale taal ontwikkeld die direct herkenbaar is.

Natuurlijk is Camera geen revolutionaire stap in haar carrière. Daarvoor blijft het nummer iets te dicht bij de stijl waarmee ze de afgelopen jaren zoveel succes heeft gehad. Maar eerlijk gezegd is dat geen probleem. Wanneer een artiest een eigen geluid heeft gevonden, hoeft niet iedere single het wiel opnieuw uit te vinden.

Het belangrijkste is dat het niveau hoog blijft.

En dat doet het.

Camera klinkt fris, eigentijds en vooral ontzettend verzorgd. Het is een nummer dat zowel via een koptelefoon als op een festival uitstekend overeind blijft. De productie zit slim in elkaar, de melodie blijft hangen en de sfeer is precies goed: modern, emotioneel en dansbaar tegelijk.

Misschien wordt dit niet de allergrootste hit uit haar carrière, maar het is wel een van die songs die laat zien waarom Charli XCX zoveel respect geniet binnen de popwereld. Ze kiest niet voor de gemakkelijkste weg, maar wel voor de interessantste.

En dat levert opnieuw een bijzonder sterke single op.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★½

Cijfer: 9,2

🎯 Hitpotentie: 9,3/10

Eindoordeel:

Camera is een prachtige, moderne popsingle waarin Charli XCX opnieuw haar gevoel voor melodie en vernieuwende productie laat horen. Het nummer is sfeervol, slim opgebouwd en blijft moeiteloos hangen zonder aan diepgang te verliezen. Geen overdreven spektakel, maar een stijlvolle popsong die bewijst dat Charli XCX nog altijd tot de meest creatieve artiesten van haar generatie behoort:

//youtu.be/eO3zsYsDnbI?si=u0lF_imjePNmjsgf

The Afghan Whigs – My Lover Gedegen vakwerk, maar niet het beste van Greg Dulli★★★☆☆

5

The Afghan Whigs – My Lover

Gedegen vakwerk, maar niet het beste van Greg Dulli

Er zijn bands die met iedere nieuwe release de lat hoger leggen. En er zijn bands die vooral proberen hun eigen hoge niveau vast te houden. The Afghan Whigs behoort zonder twijfel tot die laatste categorie. Onder leiding van Greg Dulliheeft de band een indrukwekkend oeuvre opgebouwd waarin soul, alternatieve rock en duistere romantiek al ruim dertig jaar hand in hand gaan.

Met My Lover krijgen we opnieuw een herkenbare Afghan Whigs-song voorgeschoteld. Dat is tegelijkertijd de grootste kracht én de grootste zwakte van deze single.

Vanaf de eerste seconden hoor je de vertrouwde ingrediënten: donkere gitaren, een broeiende bas, subtiele toetsen en Greg Dulli's karakteristieke, doorleefde stem. De productie is zoals altijd uitstekend. Alles klinkt warm, organisch en volwassen. Geen overbodige franje, geen moderne trucjes; gewoon een band die precies weet hoe ze moet klinken.

Dat vakmanschap hoor je in iedere noot.

Dulli zingt met dezelfde intensiteit die hem al sinds de jaren negentig onderscheidt. Zijn stem klinkt nog altijd alsof hij net een nacht heeft doorgebracht in een verlaten hotelbar, met een glas whisky binnen handbereik en een hoofd vol herinneringen. Dat rauwe randje geeft zelfs een relatief ingetogen nummer als My Lover emotionele diepgang.

Toch ontbreekt er iets.

Waar klassiekers als "Gentlemen", "Debonair" of "Matamoros" je direct bij de strot grijpen, blijft My Lover opvallend beheerst. Het nummer bouwt netjes op, maar kent geen moment waarop alles echt samenkomt. Je blijft wachten op die onverwachte muzikale uithaal of dat refrein dat zich voorgoed in je geheugen nestelt.

Die komt helaas niet.

Muzikaal hoor je nog steeds de unieke mix van soul, blues en alternatieve rock die The Afghan Whigs zo bijzonder maakt. Invloeden van Prince, The Rolling Stones en Nick Cave and the Bad Seeds zijn voelbaar, maar de band weet daar nog altijd een eigen draai aan te geven. Alleen voelt My Lover meer als een degelijk hoofdstuk in een lang boek dan als een hoofdstuk dat je later opnieuw wilt lezen.

En misschien is dat wel het grootste probleem.

The Afghan Whigs leggen de lat zelf zó hoog dat een "gewoon goed" nummer automatisch een beetje tegenvalt. Dat klinkt misschien oneerlijk, maar zo werkt het nu eenmaal als je een catalogus hebt vol moderne klassiekers.

Dat betekent overigens niet dat My Lover een slechte single is. Integendeel. Er zit voldoende sfeer in, de muzikanten spelen op hoog niveau en de productie is voorbeeldig. Het is een nummer dat prettig weg luistert en ongetwijfeld goed zal werken tijdens een concert, waar Dulli's charisma nog een extra laag toevoegt.

Maar voor een band die ons in het verleden zoveel kippenvelmomenten heeft gegeven, voelt dit toch als een tussenstation. Een degelijk nummer dat vooral bevestigt hoe goed The Afghan Whigs nog altijd zijn, zonder echt te verrassen.

Soms is vakmanschap alleen niet genoeg.

Je verlangt naar die vonk die hun beste werk zo onvergetelijk maakt.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★☆☆

Cijfer: 7,6

🎯 Hitpotentie: 6,8/10

Eindoordeel:
My Lover is een solide en sfeervolle rocksingle die laat horen dat The Afghan Whigs nog altijd een band van formaat zijn. Greg Dulli zingt overtuigend en de productie is uitstekend, maar de echte magie ontbreekt. Vergeleken met de indrukwekkende hoogtepunten uit hun rijke carrière voelt dit als degelijk vakwerk, zonder de emotionele impact en muzikale urgentie die de band ooit zo onweerstaanbaar maakten.

https://youtu.be/7HW34WIzW8c?si=UBSk83pcAf2SdPSe

6

Jack Savoretti – The One

Een tijdloos liefdeslied dat recht het hart in wandelt

Er zijn artiesten die met elk nieuw nummer proberen de wereld opnieuw uit te vinden. Nieuwe beats, nieuwe hypes, nieuwe trucs. En dan heb je Jack Savoretti. Die lijkt te denken: "Waarom moeilijk doen als een goed lied genoeg is?"

Met The One levert Savoretti een klassieke liefdesballad af die geen vuurwerk nodig heeft om indruk te maken. Geen overdreven productie, geen bombastische climax en geen modieuze kunstgrepen. Alleen een prachtige melodie, een warme stem en een tekst die oprecht aanvoelt. Soms is dat precies wat je nodig hebt.

Vanaf de eerste noten zet de piano de toon. Al snel voegen subtiele strijkers, een zachte gitaar en een rustige ritmesectie zich erbij. Alles klinkt smaakvol en ingetogen. De productie ademt ruimte; ieder instrument krijgt de kans om te schitteren zonder de zang te overschaduwen. Dat maakt The One tot een nummer dat je niet alleen hoort, maar ook voelt.

Jack Savoretti bezit een van de meest herkenbare stemmen van dit moment. Er zit een warme, licht doorleefde rasp in zijn zang die je onmiddellijk meeneemt. Hij hoeft niet uit te halen om emotie over te brengen. Juist de ingetogen manier waarop hij zingt, maakt het geloofwaardig. Je gelooft ieder woord dat hij zingt.

De melodie is zonder twijfel het grootste pluspunt van The One. Het refrein nestelt zich al na één luisterbeurt in je hoofd, zonder opdringerig te worden. Dat is de kunst van een goed poplied: toegankelijk, maar niet oppervlakkig. Het doet denken aan het beste werk van George Michael, de warmte van Chris Rea en de romantische flair van Richard Hawley, terwijl Savoretti toch volledig zichzelf blijft.

Wat vooral opvalt, is hoe tijdloos het nummer klinkt. The One had twintig jaar geleden een hit kunnen zijn, maar past net zo goed in het huidige muzieklandschap. Dat komt doordat het niet leunt op trends, maar op sterke songwriting. Goede liedjes hebben nu eenmaal geen houdbaarheidsdatum.

Is er dan niets aan te merken? Een klein puntje misschien. Wie op zoek is naar muzikale verrassingen of een onverwachte wending, zal die hier niet vinden. Savoretti kiest bewust voor veiligheid. Maar eerlijk gezegd is dat geen zwakte. Niet elk nummer hoeft een muzikale achtbaan te zijn. Soms wil je gewoon vier minuten lang genieten van een mooi lied.

En dat is precies wat The One biedt.

In een tijd waarin veel popsongs zijn volgestopt met effecten en productietrucs, voelt dit nummer bijna ouderwets aan. En dat bedoel ik als een groot compliment. Het bewijst dat een sterke melodie, een overtuigende stem en een eerlijke tekst nog altijd genoeg kunnen zijn.

Jack Savoretti maakt geen muziek die om aandacht schreeuwt. Hij nodigt je uit om te luisteren. En als je dat doet, ontdek je een van de mooiste en meest oprechte liefdesliedjes van dit jaar.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★★

Cijfer: 9,4

🎯 Hitpotentie: 9,0/10

Eindoordeel:

The One is een schitterende, tijdloze ballad waarin Jack Savoretti laat horen dat eenvoud vaak de grootste kracht is. De warme zang, de prachtige melodie en de sfeervolle productie maken dit tot een nummer dat lang blijft hangen. Geen spektakel, maar pure klasse. Een lied voor geliefden, dromers en iedereen die gelooft dat een goed geschreven song nooit uit de mode raakt.

https://youtu.be/CzLLjUg4QEY?si=CVORutjCr-Zt-13U

In Color – High Single recensie★★★★½

Soms heb je van die nummers die niet binnenkomen met een enorme explosie.

Ze sluipen langzaam naar binnen.

Je zet ze één keer op, denkt: "Best aardig." De tweede keer blijf je al wat langer hangen. En voor je het weet, neurie je het refrein onder de douche, in de auto of tijdens het boodschappen doen.

Dat is precies het effect van High van **In Color>.

Het is zo'n single die niet schreeuwt om aandacht, maar die haar plek langzaam verovert. En eerlijk gezegd zijn dat vaak de nummers die het langst meegaan.

Vanaf de eerste seconden hoor je een frisse combinatie van sprankelende gitaren, subtiele synthesizers en een ritmesectie die precies weet wanneer ze moet gas geven en wanneer juist niet. De productie klinkt modern, maar gelukkig niet steriel. Er zit voldoende warmte in om het nummer menselijk te houden.

Dat is tegenwoordig een kunst op zich.

De zang sluit daar perfect bij aan. Geen overdreven vocale krachtpatserij, maar een stem die precies past bij de sfeer van het nummer. Ontspannen, melodieus en geloofwaardig. Er wordt nergens geprobeerd indruk te maken met hoge noten of ingewikkelde zanglijnen.

De melodie doet het werk.

En die melodie is verrassend sterk.

Het refrein heeft precies genoeg spanning om in je hoofd te blijven hangen zonder meteen voorspelbaar te worden. Dat is een kwaliteit die je niet zo vaak meer hoort. Veel hedendaagse indiepopsongs zetten alles in op één TikTok-fragment van vijftien seconden. High kiest juist voor een klassieke opbouw waarin het hele nummer telt.

Dat verdient een compliment.

Tijdens het luisteren hoor je invloeden van The Temper Trap, de atmosferische gitaarlagen van The Boxer Rebellion, de dromerige melodieën van M83 en een vleugje **Nothing But Thieves>. Toch klinkt In Color niet als een kopie. De band gebruikt die invloeden om een eigen, toegankelijk geluid neer te zetten.

De productie is strak zonder klinisch te worden. De gitaren krijgen voldoende ruimte, de bas blijft mooi aanwezig en de drums zorgen voor een natuurlijke drive. Daardoor blijft High ook na meerdere luisterbeurten fris klinken.

Is er kritiek?

Misschien had het nummer op het einde nog iets verder mogen openbloeien. Je voelt dat er ruimte is voor een grotere climax, maar de band kiest ervoor om de spanningsboog gecontroleerd te houden. Dat is een artistieke keuze, al had een extra muzikale uitbarsting het nummer misschien nóg memorabeler gemaakt.

Maar dat neemt niet weg dat High een bijzonder geslaagde single is.

Het is muziek die niet probeert hip te zijn.

Het probeert gewoon een goed lied te zijn.

En dat lukt.

In een tijd waarin veel alternatieve bands steeds bombastischer of juist steeds minimalistischer worden, vindt In Color een prettig midden. Toegankelijk zonder oppervlakkig te worden en sfeervol zonder in melancholie te verdrinken.

Dat maakt High tot een single die moeiteloos een plek verdient in iedere indieplaylist.

---

⭐ Sterrenbeoordeling

★★★★½

Cijfer: 9,0

Hitpotentie: 8,8

🎸🌤️ Met High levert In Color een frisse en melodieuze indiesingle af die steeds sterker wordt naarmate je vaker luistert. De combinatie van sprankelende gitaren, een sterk refrein en een warme productie maakt dit tot een nummer dat niet direct schreeuwt om aandacht, maar die uiteindelijk moeiteloos weet te overtuigen. Een veelbelovende release die smaakt naar meer.

https://youtu.be/8D8_khno32A?si=jDeOz4CVq1sFdEJP