RECENSIE: deadmau5 – Science (feat. Stevie Appleton) ★★★☆☆

4

RECENSIE: deadmau5 – Science (feat. Stevie Appleton)

Er zijn nummers die je meteen terugbrengen naar een tijd.

En er zijn nummers waarbij je vooral denkt: ja, maar waar is dat oude gevoel gebleven?

Science is duidelijk geen I Remember.

En misschien is dat precies het probleem.

De track begint degelijk. Strakke synths. Een gecontroleerde opbouw. Alles technisch in orde. Alsof het door een ingenieur is ontworpen. Wat bij deadmau5 natuurlijk ook een beetje zo is.

Maar waar vroeger de melancholie door de elektronica heen sijpelde — dat soort nachtelijke euforie dat je niet kon uitleggen — blijft het hier vooral netjes.

Te netjes.

Stevie Appleton doet wat hij moet doen. Zijn vocal is prima. Functioneel. Radiovriendelijk zelfs. Maar nergens gevaarlijk. Nergens dat moment waarop je denkt: dit breekt iets open.

En dat mis je.

Want deadmau5 kan dat.

Hij hééft dat gedaan.

Dat zwevende, emotionele, bijna filmische gevoel dat je bij I Remember of Strobe had — dat zit hier niet in. Dit is geen nachtelijke ontlading. Dit is een gecontroleerd experiment.

De drop komt zoals verwacht. Goed geproduceerd. Strak. Maar je voelt hem niet in je borstkas.

Je knikt.

Je danst misschien.

Maar je zweeft niet.

En dat is jammer.

Want technisch klopt het allemaal. Maar emotie laat zich niet programmeren.

---

Beoordeling:
Cijfer: 7,0

Hitpotentie: 8,2

Goed gemaakt.

Maar het hart bleef in 2008 achter.

https://youtu.be/_ih6kBeqcvk?si=zB0wl2sANjvUESzz

RECENSIE: Ólafur Arnalds & Sandrayati – Ashes (from Sunrise Session III) ★★★★★

4

RECENSIE: Ólafur Arnalds & Sandrayati – Ashes (from Sunrise Session III)

Er zijn nummers die je opzet.

En er zijn nummers die je voorzichtig moet benaderen. Alsof je anders iets verstoort wat niet voor jou bedoeld was.

Ashes is zo’n nummer.

Dit is geen track. Dit is een kleine kano op een stil meer bij zonsopkomst. Je beweegt niet. Je ademt. En je hoopt dat niemand praat.

Ólafur Arnalds begint met piano die bijna te breekbaar is om vast te leggen. Noten die niet gespeeld worden, maar neergelegd. Met zorg. Alsof hij weet dat stilte hier belangrijker is dan geluid.

En dan komt Sandrayati.

Geen stem die wil imponeren. Geen vibrato dat applaus zoekt. Gewoon puur. Zacht. Alsof ze tegen zichzelf zingt en jij toevallig meeluistert.

Dit is muziek die weigert groot te worden.

En dat is precies de kracht.

Geen climax. Geen opbouw die naar een enorme uitbarsting leidt. Alleen lagen die zich langzaam openvouwen. Strijkers die binnenkomen als ochtendmist. Subtiele elektronica die nauwelijks hoorbaar is, maar alles draagt.

Je hoort hier geen ambitie.

Je hoort intentie.

En dat verschil is groot.

Maar eerlijk is eerlijk: dit is geen nummer dat je per ongeluk tegenkomt op de radio. Dit is geen festivalmoment. Dit is geen Spotify-algoritme-hit.

Dit is een ervaring voor mensen die weten dat minder soms alles is.

En dat maakt het klein.

Maar ook groots.

---

Beoordeling: ★★★★★
Cijfer: 9,1

Hitpotentie: 4,8

Geen hit.

Wel een moment dat je stil maakt.

Zoals een kano die niet beweegt, maar toch vooruitkomt.https://youtu.be/m0I6TdXArIU?si=4UEKXoCT7v3JU5h2

RECENSIE: Peter Gabriel – What Lies Ahead (Bright-Side Mix)★★★★☆

4

RECENSIE: Peter Gabriel – What Lies Ahead (Bright-Side Mix)

Er zijn artiesten die op leeftijd ineens “nog één plaatje” maken.

En er zijn artiesten die op hun 70-plus nog steeds klinken alsof ze een plan hebben.

Peter Gabriel hoort bij die tweede categorie. Irritant genoeg.

What Lies Ahead (Bright-Side Mix) is geen nummer dat je overvalt. Het ontvouwt zich. Rustig. Zelfverzekerd. Alsof Gabriel precies weet dat hij niets meer hoeft te bewijzen – en dat daarom toch nog even doet.

De Bright-Side Mix klinkt lichter dan je verwacht. Minder donker mysterie, meer open lucht. De percussie tikt subtiel, de synths zweven zonder opdringerig te worden. Het is typisch Gabriel: technisch doordacht, emotioneel beheerst.

Zijn stem is ouder. Natuurlijk is die ouder. Maar hij draagt die leeftijd niet als zwakte, eerder als gezag. Alsof hij niet zingt om indruk te maken, maar om een gedachte netjes neer te leggen.

En daar zit ook meteen de nuance.

Dit is geen Sledgehammer.
Dit is geen In Your Eyes.

Dit is een man die niet meer wil springen, maar wil begrijpen wat er voor hem ligt.

Het nummer bouwt niet naar een enorme climax. Geen stadionmoment. Geen grootse uitbarsting. Het blijft gecontroleerd. Intelligent. Misschien iets té gecontroleerd.

Want soms mis je een beetje gevaar.

Een randje.

Iets dat uit de bocht vliegt.

Maar Gabriel is geen artiest die uit de bocht vliegt. Hij is een artiest die de bocht ontwerpt.

En dat hoor je.

What Lies Ahead voelt als een reflectie. Hoopvol, maar niet naïef. Optimistisch, maar niet overdreven. Het is volwassen muziek voor mensen die weten dat toekomst geen belofte is, maar een vraag.

En dat is misschien wel krachtiger dan een hit.

---

Beoordeling: ★★★★☆
Cijfer: 8,4

Hitpotentie: 7,2

Geen radio-explosie.

Wel een nummer dat rustig blijft branden, zelfs als de lichten al uit zijn.

https://youtu.be/_70wPbKbssM?si=KT_EwUIQuWGO8xhU

RECENSIE: The New Pornographers – Spooky Action★★★★☆

4

RECENSIE: The New Pornographers – Spooky Action

Er zijn bands die doen alsof het moeilijk is.

En er zijn bands die het moeilijk maken, maar het laten klinken alsof het op een zondagmiddag tussen koffie en een wasje is ontstaan.

The New Pornographers zijn kampioen in dat laatste.

Spooky Action klinkt als een vrolijk nummer dat zich niet bewust is van zijn eigen intelligentie. Gitaarlijntje. Tempo dat lekker doordendert. Refrein dat binnenkomt alsof het al jaren in je hoofd zat en nu eindelijk hardop mag.

En ondertussen gebeurt er van alles.

Harmonieën stapelen zich op als post-its op een koelkast. Kleine melodische wendingen die je pas bij de derde luisterbeurt doorhebt. Dit is geen toeval. Dit is vakmanschap met een glimlach.

De zang is heerlijk nonchalant. Geen groot drama. Geen borstklopperij. Gewoon: we hebben een goed liedje, en dat is genoeg. En eerlijk? Dat is tegenwoordig bijna revolutionair.

Maar…

Er zit ook iets veiligs in.

Het schuurt niet.

Het breekt niets open.

Het is geen nummer dat je leven verandert.

Het is een nummer dat je dag verbetert.

En misschien is dat precies de bedoeling.

Spooky Action voelt als een band die zichzelf niet meer hoeft te bewijzen. Ze weten wat ze doen. Ze doen het goed. En ze gaan daarna weer verder.

Geen hysterie.

Geen grootse comeback.

Gewoon kwaliteit.

---

Beoordeling: ★★★★☆
Cijfer: 8,1

Hitpotentie: 7,6

Geen explosie.

Wel een nummer dat blijft terugkomen zonder dat je merkt waarom.

https://youtu.be/8Zi_9HSY0gs?si=jbAhSHwU1KwCFEYJ

RECENSIE: Jessie Ware – Ride★★★★★

4

RECENSIE: Jessie Ware – Ride

Er zijn nummers die je hoort.

En er zijn nummers die je aankijken, een sigaret opsteken en zeggen: stap maar in.

Ride is dat tweede.

Jessie Ware heeft hier geen liedje gemaakt. Ze heeft een nacht gebouwd. Neon op nat asfalt. Een stad die net iets te laat nog leeft. En ergens, in de verte, een hart dat niet zeker weet of het nog mee moet.

De beat begint met dat typische disco-gevoel. Niet fout. Niet kitsch. Maar zelfverzekerd. Alsof het weet dat stijl tijdloos is. Daaroverheen glijden synths die rechtstreeks uit de new wave lijken te zijn gestolen. Koud. Elegant. Onaanraakbaar.

En dan die strijkers.

Dat snufje Ennio Morricone.

Alsof elk moment een duel kan beginnen tussen verlangen en zelfcontrole.

En Jessie Ware?

Die zingt niet.

Die verleidt.

Haar stem is niet groot. Niet dramatisch. Maar precies goed. Ze hoeft je niet te overtuigen. Ze weet al dat je blijft.

Wat dit nummer zo sterk maakt, is dat het nergens te hard probeert. Geen schreeuw. Geen goedkope climax. Alleen spanning die blijft hangen.

Dit is volwassen muziek.

Niet saai volwassen.

Maar gevaarlijk volwassen.

Alsof het precies weet wat het doet en daar geen excuses voor maakt.

En ergens besef je:

Dit is geen retro.

Dit is tijdloos.

---

Beoordeling: ★★★★★

Cijfer: 9,3

Hitpotentie: 8,9

Geen hit die komt en gaat.

Maar een hit die blijft wachten