Sommige artiesten proberen ouder worden te bestrijden.
Jonger kapsel.
Modernere producer.
Een samenwerking met iemand die geboren werd nadat je eerste hit uitkwam.
Kortom: muzikale midlifecrisis met autotune.
Brandon Flowers doet op THRASHER eigenlijk precies het tegenovergestelde.
Hij kijkt terug.
Niet naar zijn eigen hits.
Maar verder.
Naar de muziek van zijn vader.
En gek genoeg voelt dat misschien juist als vooruitgaan.
Na jaren stilte verschijnt eindelijk weer een soloalbum van de frontman van The Killers. Zijn eerste soloplaat sinds 2015 en zijn derde hoofdstuk buiten de band.
En deze keer geen poging om een tweede Mr. Brightside te maken.
Gelukkig.
Want daar bestaat er al één van.
En waarschijnlijk staat die toch al ergens te draaien op een feestje waar iemand roept:
“Dit is mijn jeugd!”
Ook al was die persoon toen acht.
Met THRASHER kiest Flowers voor een country-westernrichting. Op papier misschien verrassend. De man van neonlichten, Las Vegas en grote stadionrefreinen richting stoffige wegen en verhalenmuziek?
Maar eigenlijk klopt het.
Want achter alle bombast van The Killers zat altijd al een Amerikaanse verhalenverteller.
Luister naar de beste momenten van Flowers en je hoort vaak personages.
Dromen.
Verlangen.
Mensen die ergens heen willen.
Country gaat uiteindelijk precies daarover.
Alleen meestal met iets meer stof op de schoenen.
De albumtrailer laat vooral een artiest horen die niet probeert mee te doen met de trends van vandaag. En dat is misschien de slimste keuze.
Brandon Flowers hoeft niemand anders te worden.
Hij moet juist dichter bij zichzelf komen.
Zijn uitspraak dat hij de weg heeft teruggevonden naar de muziek van zijn vader zegt veel. Soms moet je eerst een enorme reis maken om te ontdekken waar je eigenlijk begon.
Lekker praktisch.
Maar heel menselijk.
De eerste single Plans moet natuurlijk nog echt laten horen waar deze reis heen gaat, maar het idee achter THRASHER is veelbelovend.
Want als Flowers één ding kan, is het grote emoties geloofwaardig brengen.
Zijn stem is gemaakt voor drama.
Op een goede manier.
Hij kan een zin zingen alsof er een complete film achter zit.
En country-western leeft van verhalen.
Dat kan dus zomaar een perfecte combinatie worden.
Het risico?
Dat het misschien iets té traditioneel wordt.
We willen natuurlijk nog wel een beetje Brandon Flowers horen en niet alleen een muzikale ansichtkaart uit Amerika.
Maar de richting voelt eerlijk.
En eerlijk wint vaak.
Voorlopige verwachting:
★★★★☆
Cijfer verwachting: 8,5
Hitpotentie: 8,0
🤠🌵 Brandon Flowers verruilt de neonlichten van Las Vegas voor de stoffige wegen van country-western. Geen vlucht naar vroeger, maar een zoektocht naar zijn muzikale wortels. THRASHER kan weleens zijn meest persoonlijke album worden
