Nightmares van CHVRCHES is het moment waarop de band besloot dat het wel klaar was met die keurige neonpop voor op de achtergrond van een hippe telefoonreclame. Dit nummer trapt de deur open, gooit de meubels om en schreeuwt vervolgens tweeënhalve minuut lang recht in je gezicht. Alsof iemand een paniekaanval heeft vertaald naar synthpop.
Vanaf de eerste seconde klinkt “Nightmares” alsof er iets misgaat. De synths brommen en gieren, de drums hakken erin en Lauren Mayberry klinkt niet lief, breekbaar of dromerig zoals op veel oudere CHVRCHES-nummers. Hier klinkt ze alsof ze iemand persoonlijk verantwoordelijk houdt voor het einde van de wereld. En eerlijk: dat staat haar verrassend goed.
Het nummer verscheen op Screen Violence, een plaat waarop CHVRCHES sowieso een donkerdere kant liet zien. Maar “Nightmares” is de meest agressieve uitspatting van allemaal. Geen glimmende poplaag eroverheen, geen vrolijk refrein om het allemaal nog wat verteerbaar te maken. Dit is pure spanning, pure frustratie en pure chaos. Een beetje alsof Depeche Mode ruzie krijgt met Nine Inch Nails in een kelder vol stroboscopen.
Wat dit nummer zo sterk maakt, is dat het nergens veilig probeert te blijven. Veel bands die “een donkerder geluid” aankondigen, komen uiteindelijk niet verder dan een zwart T-shirt en wat extra galm op de zang. CHVRCHES gaat hier echt vol gas. De beat blijft jagen, de synths voelen ongemakkelijk en de opbouw is alsof je een trein hoort aankomen terwijl je nog midden op het spoor staat.
Voor mij, met mijn liefde voor synthesizers, Pet Shop Boys, Depeche Mode en de donkerdere kant van popmuziek, is dit zo’n nummer dat meteen blijft hangen. Niet omdat het gezellig is, maar omdat het durft te schuren. En soms is dat precies wat muziek nodig heeft.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 7,4
“Nightmares” is geen nummer voor bij de afwas. Dit is muziek voor de autorit in het donker, als de regen tegen de ruit slaat en je denkt: ja hoor, daar gaan we weer.
