zaterdag 21 februari 2026

RECENSIE: Apparat – Glimmerine (Live from the Studio)★★★★★




RECENSIE: Apparat – Glimmerine (Live from the Studio)

Er zijn live-versies die vooral bewijzen dat het origineel beter was.

En er zijn live-versies die je het gevoel geven dat het origineel nooit echt heeft bestaan.

Dit is die tweede.

Glimmerine (Live from the Studio) klinkt niet als een optreden. Het klinkt als een bekentenis waar per ongeluk microfoons bij stonden. Alles ademt. Alles beweegt. En niets heeft haast.

Apparat begint niet. Hij verschijnt.

Een paar toetsen. Voorzichtig. Alsof hij zelf ook nog niet zeker weet of hij dit wel wil delen. Zijn stem volgt, breekbaar en vermoeid. Niet groot. Niet indrukwekkend. Maar precies daardoor onmogelijk te negeren.

Dit is geen zang.

Dit is iemand die probeert te blijven bestaan.

Wat deze live-versie zo pijnlijk mooi maakt, is de leegte. De ruimte tussen de noten. Je hoort letterlijk de stilte meedoen. Alsof het nummer elk moment kan stoppen en niemand het zou durven tegenhouden.

De elektronica klinkt hier niet als technologie, maar als emotie met bedrading.

En ergens halverwege gebeurt er iets gevaarlijks.

Het wordt nog stiller.

Geen explosie. Geen refrein dat zichzelf belangrijk wil maken. Alleen acceptatie.

Alsof Apparat heeft besloten dat het niet beter hoeft te worden.

Alleen eerlijk.

En dat is zeldzaam.

Dit is geen nummer voor de radio.

Dit is een nummer voor mensen die begrijpen dat sommige gevoelens geen oplossing hebben.

Alleen een soundtrack.


Beoordeling: ★★★★★

Cijfer: 9,1

Hitpotentie: 6,3

Geen hit.

Wel een moment dat blijft bestaan.

https://youtu.be/SpEKOBuxoIg?si=Vr79YrGij1MhvV6I

Mumford & Sons – The Banjo Song★★★★☆


RECENSIE: Mumford & Sons – The Banjo Song

Er zijn instrumenten die je serieus neemt.

En er is de banjo.

Een instrument dat klinkt alsof het altijd net iets te vrolijk is voor de situatie. Alsof iemand op een begrafenis binnenkomt met een glimlach en zegt: “Kop op jongens, het leven gaat door.”

En toch.

Niemand gebruikt dat instrument zo effectief als Mumford & Sons.

The Banjo Song is precies wat de titel belooft. Geen ironie. Geen metafoor. Gewoon een banjo. Centraal. Dominant. Onbeschaamd aanwezig. Alsof de band na jaren experimenteren met volwassenheid heeft besloten: weet je wat, we gaan gewoon weer rennen.

Het begint klein. Voorzichtig. Marcus Mumford zingt alsof hij zichzelf nog moet overtuigen dat hij hier echt weer staat. Zijn stem heeft inmiddels meer scheuren. Meer leven. Minder jeugd. En dat maakt het beter.

Want wanneer de banjo uiteindelijk binnenvalt, voelt het niet als een trucje.

Het voelt als thuiskomen.

En ja, het bouwt weer op zoals alleen Mumford & Sons dat kunnen. Steeds een laag erbij. Steeds iets meer urgentie. Totdat alles tegelijk gebeurt en je even vergeet dat dit exact dezelfde formule is als vijftien jaar geleden.

Dat is hun grootste talent.

Ze herhalen zichzelf zonder dat je boos wordt.

Omdat ze het menen.

Er zit een moment in het laatste deel waar de muziek bijna uit elkaar valt van emotie. Niet perfect. Niet strak. Maar levend.

En dat hoor je.

Dit is geen band die hip wil zijn.

Dit is een band die wil voelen.

En dat is tegenwoordig bijna revolutionair.


Beoordeling: ★★★★☆

Cijfer: 8,4

Hitpotentie: 8,3

Niet vernieuwend.

Wel onweerstaanbaar.

Zoals een banjo die je eigenlijk zat was, maar toch mist.

https://youtu.be/KbIM97uzGog?si=bTSHujZTYDqVSzV_

Moby – Retreat★★★★★



Er zijn artiesten die een nieuw album maken omdat ze nog iets willen zeggen.

En er zijn artiesten die een nieuw album maken omdat ze weten dat stilte ook een vorm van spreken is.

Moby zit inmiddels diep in die tweede categorie. En Retreat, een van de sleutelnummers van zijn nieuwe album, voelt niet als een track, maar als een ruimte. Een plek waar je even mag verdwijnen zonder dat iemand vraagt hoe het met je gaat.

De piano opent het nummer zoals alleen Moby dat kan. Niet virtuoos. Niet indrukwekkend. Maar onvermijdelijk. Elke toets klinkt alsof hij per ongeluk wordt aangeraakt door iemand die in gedachten ergens anders is.

En dan die krakende sample.

Dat geluid dat meteen 25 jaar teruggrijpt naar zijn eigen klassiekers, zonder dat het een goedkope herhaling wordt. Het voelt niet nostalgisch. Het voelt noodzakelijk. Alsof hij daar nog iets had liggen wat hij nu pas durfde op te halen.

De viool snijdt door het nummer heen als een herinnering waar je niet om gevraagd hebt. Niet overdreven. Niet melodramatisch. Maar precies genoeg om je eraan te herinneren dat dit geen achtergrondmuziek is.

Dit is voorgrondpijn.

De strijkers tillen het nummer langzaam op, maar nooit naar een echte climax. Moby weigert je die opluchting te geven. En dat is precies waarom het werkt.

Hij wil niet dat je ontsnapt.

Hij wil dat je blijft.

Wat je hoort, is geen artiest die zichzelf opnieuw uitvindt.

Je hoort een artiest die eindelijk heeft geaccepteerd wie hij altijd al was.

En dat is misschien nog wel indrukwekkender.


Beoordeling: ★★★★★
Cijfer: 9,0

Hitpotentie: 7,5

Geen comeback.

Maar een bevestiging.

Dat hij nooit echt is weggeweest.

https://youtu.be/5V5gs1wM5L4?si=NODqAX5KgEyFLgYF

vrijdag 20 februari 2026

🌟 RECORD OF THE WEEK YUNGBLUD – Suburban Requiem★★★★★


Er zijn nummers die leven.
En er zijn nummers die al dood zijn voordat ze beginnen.

Suburban Requiem hoort duidelijk bij die tweede categorie.

En dat is een compliment.

Vanaf de eerste seconden klinkt Yungblud alsof hij net uit zijn eigen graf is gekropen. Niet dramatisch. Niet theatraal. Maar langzaam. Vermoeid. Alsof hij zelf ook nog niet zeker weet of hij terug wilde komen.

Een beetje zombie, inderdaad.

Maar wel een zombie met gevoel.

De piano sleept zich voort als een maandagochtend zonder koffie. Zijn stem hangt erboven als iemand die iets wil zeggen, maar niet meer weet tegen wie. De rebel van vroeger is er nog wel, maar hij staat nu achterin de kamer. Rookt. Zegt niets meer.

En dat is precies waarom dit werkt.

Dit is geen schreeuw.

Dit is de stilte na de schreeuw.

Halverwege komt er een moment waarop het nummer zichzelf optilt. Niet groot. Niet stadionachtig. Maar net genoeg om je eraan te herinneren dat er nog een hart klopt. Zwak. Maar aanwezig.

Je hoort hier een artiest die iets kwijt is. Misschien zijn onschuld. Misschien zijn woede. Misschien gewoon zijn energie.

En in plaats van het te verbergen, heeft hij er een liedje van gemaakt.

Dat is moedig.

En een beetje ongemakkelijk.

Zoals de waarheid altijd is.

Suburban Requiem is geen hit die je overdag opzet.

Dit is een nummer voor de nacht. Voor lege straten. Voor mensen die iets missen en niet precies weten wat.

En juist daarom blijft het hangen.

Niet omdat het leeft.

Maar omdat het weigert te verdwijnen.


Beoordeling: ★★★★★
Cijfer: 9,0

Hitpotentie: 8,4

Niet zijn luidste nummer.

Wel zijn meest eerlijke.https://www.youtube.com/watch?v=PqUBHqwWC-E

INDIE TOP 20 WEEK 8

🎧 INDIE TOP 20 – WEEK 8 (2026)

De Alternatieve Muziekman

Deze week is er één duidelijke conclusie: melancholie is weer gewoon toegestaan. Sterker nog, het staat op 1. Bands fluisteren weer, mannen van boven de zestig hebben weer gevoelens en zelfs Lykke Li is teruggekeerd uit het moeras van haar eigen verdriet. Ondertussen blijft The Boxer Rebellion zichzelf vermenigvuldigen alsof niemand het durft tegen te houden. Twee keer in de top 2. Dat is geen toeval. Dat is een coup.


1. The Boxer Rebellion – Hidden Meanings

Een nummer dat niet binnenkomt, maar zich langzaam in je nestelt. Alsof iemand voorzichtig je hart leent en vergeet terug te geven. Prachtig.
★★★★½ – 8,8
Hitpotentie: 7,9


2. The Boxer Rebellion – Flowers In The Water 🌟

Nog steeds een masterclass in gecontroleerd verdriet. Water, bloemen, pijn — alles is nat en niemand droogt zich af.
★★★★★ – 9,0
Hitpotentie: 8,5


3. Arctic Monkeys – Opening Night

Alex Turner klinkt alsof hij een hotelbar heeft gekocht en daar nooit meer weggaat. Zelfvertrouwen met een glas whisky.
★★★★☆ – 8,2
Hitpotentie: 8,0


4. Amber Run – Jane

Dit is geen liedje. Dit is een afscheid dat zich vermomt als hoop. Je gelooft het niet, maar je wilt het wel.
★★★★½ – 8,6
Hitpotentie: 7,8


5. Manchester Orchestra – The Grocery (Live)

Live is dit geen nummer meer maar een biecht. Je hoort een man die iets kwijt is en het nooit meer terugkrijgt.
★★★★★ – 9,1
Hitpotentie: 7,6


6. Romy – Love Who You Love

Warm. Open. En gevaarlijk oprecht. Alsof iemand eindelijk stopt met zich verstoppen.
★★★★☆ – 8,0
Hitpotentie: 8,2


7. Indochine – Sanna Sur La Croix

Frans drama dat weigert klein te blijven. Nicola Sirkis klinkt alsof hij nog steeds alles meent.
★★★★☆ – 8,1
Hitpotentie: 7,7


8. Matt Berninger – Blue Monday

Hij probeert sterk te blijven. Dat lukt niet. Gelukkig maar.
★★★★½ – 8,5
Hitpotentie: 7,5


9. Ladytron – A Death In London 🎁

Koud. Kil. Perfect. Londen is hier geen stad maar een diagnose.
★★★★☆ – 8,3
Hitpotentie: 7,9


10. Searows – In Violet

Zo breekbaar dat je zachter gaat ademen.
★★★★☆ – 8,0
Hitpotentie: 7,4


11. Daughter – Not Enough

Spoiler: het is nooit genoeg. En dat is precies de bedoeling.
★★★★½ – 8,7
Hitpotentie: 7,6


12. Band of Horses – Boat To Row

Een kampvuur zonder warmte. Maar je blijft zitten.
★★★★☆ – 8,1
Hitpotentie: 7,3


13. Nick Cave – Train Dreams

Nick Cave zingt alsof God even niet opneemt.
★★★★★ – 9,2
Hitpotentie: 7,2


14. Peter Gabriel – Put The Bucket Down

Zelfs op zijn leeftijd nog nieuwsgieriger dan iedereen onder de veertig. Irritant knap.
★★★★☆ – 8,0
Hitpotentie: 6,9


15. Perfume Genius – Undercurrent

Alsof je in een droom wakker wordt en besluit daar te blijven.
★★★★☆ – 8,2
Hitpotentie: 7,1


16. The New Pornographers – Votive

Slim. Licht. En net gevaarlijk genoeg om interessant te blijven.
★★★★☆ – 8,0
Hitpotentie: 7,5


17. Lykke Li – Luky Again 🆕

Ze klinkt alsof ze zichzelf niet vertrouwt. Dat maakt het perfect.
★★★★½ – 8,6
Hitpotentie: 8,3


18. Honey I'm Home – Wishful Thinking 🆕

Nog steeds de mooiste mist van Nederland. Je ziet niets, maar je voelt alles.
★★★★½ – 8,7
Hitpotentie: 7,4


19. Robyn – Talk To Me 💥

Ze wil praten. Jij wilt weg.
★★★☆☆ – 6,5
Hitpotentie: 6,8


20. The Church – Sacred Echoes (Part Two)

Een echo die te lang blijft hangen.
★★★½☆ – 7,2
Hitpotentie: 6,4


📊 Conclusie Week 8


🎁 Kleine Verrassing:
Ladytron – A Death In London

💥 Oei, wat een drama:
Robyn – Talk To Me

1.15 THE BOXER REBELLION - Hidden Meanings

 2.1 THE BOXER REBELLION - Flowers In The Water *

3.2  ARTIC MONKEYS- Opening Night 

4.3 AMBER RUN -Jane

5.9 MANCHESTER ORCHESTRA- The Grocery (Live From Union Chapel )

6.4 ROMY - Love Who You Love 

7.5  INDOCHINE - Sanna Sur La Croix

8.6 MATT BERMINGER -Blue Monday 

9.18 LADYTRON - A Death In London

10.14 SEAROWS- In Violet

11.11 DAUGHTER- Not Enough 


12.12 BAND OF HORSES - (Binding Tim Is A ) Boat To Row

13.7 NICK CAVE - Train Dreams

 14.16 PETER GABRIEL - Put The Bucket Down ( Bright -Side Mix)

15.17  PERFUME GENUIS - Undercurrent (Clean Heart)


16.13 THE NEW PORNOGRAPHERS- Votive 

17.-- LYKKE LI - Luky Again *

18.-- HONEY I'M HOME - Wishful Thinking

19.8  ROBYN - Talk To Me

20.10 THE CHURCH- Sacred Echoes ( Part Two)