CHVRCHES – Such Great Heights (From “Tell Me Lies – Season 3”★★★★☆

Een cover van Such Great Heights.
Dat is alsof je aan een klassieker zit waar iedereen al een mening over heeft.

Het origineel van The Postal Service was fragiel, elektronisch, een beetje nerdy-romantisch. CHVRCHES gooit er een laag melancholie overheen alsof het een nachtelijke soundtrack moet worden — wat het dus ook is.

En dat hoor je.

Deze versie klinkt minder springerig, minder “ik ben verliefd op mijn laptop”, en meer alsof iemand terugkijkt op een liefde die niet helemaal gelukt is. Lauren Mayberry zingt het niet licht. Ze zingt het alsof het iets kost.

De synths zijn donkerder. Minder speels. Meer onderhuids. Geen glitter, meer schaduw. Het past perfect bij een serie als Tell Me Lies, waar alles draait om aantrekkingskracht die niet gezond is.

Maar.

En nu komt het eerlijke stuk.

Het is mooi. Het is goed geproduceerd. Het klopt.
Maar het verrast niet echt.

CHVRCHES doet wat CHVRCHES altijd doet: emotionele synthpop met een randje weemoed. Dat doen ze uitstekend. Alleen blijft het veilig. Je mist dat onverwachte moment. Die draai waardoor je denkt: wow, dit is van ons.

De stem van Lauren blijft sterk. Breekbaar maar vastberaden. En eerlijk — zij tilt het nummer omhoog. Zonder haar was het gewoon een keurige cover.

Als soundtrack werkt het perfect.
Als losse single? Minder spannend.

Is het beter dan het origineel? Nee.
Is het een waardige herinterpretatie? Zeker.
Is het een hit? In streaming-termen wel.

Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 7,9

Minder licht, meer schaduw. CHVRCHES maakt van een indieklassieker een nachtelijke bekentenis. Geen revolutie, wel stijlvol gedaan.

https://youtu.be/wzx26hNWRl4?si=UymG0qmYLQ4mXdoI

Ólafur Arnalds – Particles (Island Songs VI)★★★★☆

Dit is geen liedje.

Dit is een ademhaling.

Particles klinkt alsof iemand bang is om de stilte kapot te maken. Piano. Heel voorzichtig. Alsof elke noot eerst toestemming moet vragen voordat hij mag bestaan. En daaroverheen die stem van Nanna Bryndís Hilmarsdóttir — klein, breekbaar, bijna fluisterend.

En dat is meteen het mooiste én het minpunt.

Want haar stem is prachtig. Echt hemels. Alsof ze niet zingt maar zweeft. Maar soms is het zó klein dat je bijna dichterbij wilt kruipen. Je mist net dat ene moment waarop ze losbreekt. Waarop ze even laat horen dat er ook kracht zit.

Ólafur Arnalds doet precies wat hij altijd doet: ruimte laten. Geen opsmuk. Geen drums. Geen poging om er een hit van te maken. Gewoon emotie, kaal en eerlijk.

En dat is indrukwekkend.

Maar ook frustrerend.

Want net als je erin zit… is het voorbij.

Het nummer is kort. Te kort. Je voelt dat er meer in zat. Meer groei. Meer verhaal. Het stopt voordat het volledig is uitgeademd.

En toch blijft het hangen.

Niet als een liedje dat je meezingt, maar als een gevoel. Een moment. Een herinnering die je niet helemaal kunt plaatsen.

Dit is geen popmuziek. Dit is kunst. Maar kunst die misschien nog iets langer had mogen blijven.

★★★★☆
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 4,8

Hemels mooi, breekbaar en te snel verdwenen. Geen hit, maar een moment van pure stilte. Soms is dat genoeg. Soms wil je meer.

Temper City – Self Aware ★★★★☆

Self Aware is zo’n titel waar je meteen al een beetje moe van wordt.

Niemand wil self aware zijn. Iedereen wil gewoon gelukkig zijn. Maar goed, Temper City denkt daar anders over. Die duiken juist diep hun eigen hoofd in. En nemen je mee.

Het nummer begint met een elektronisch tikje. Subtiel. Niet opdringerig. Daarna komt die gitaar, zwevend, een beetje mistig. Je voelt meteen: dit wordt geen feestje. Dit wordt nadenken.

De zang klinkt afstandelijk. Niet koud, maar gecontroleerd. Alsof hij precies weet wat hij voelt, maar het niet helemaal wil laten zien. Dat past bij de titel. Zelfbewust, maar ook gevangen daarin.

Muzikaal zit het ergens tussen indie en elektronica. Je hoort echo’s van The National, een vleugje White Lies, en dat moderne, licht klinische geluid dat tegenwoordig overal rondhangt.

Het refrein opent, maar explodeert niet. Geen grote bevrijding. Het blijft hangen in diezelfde spanning. Dat is sterk — en tegelijk een klein gemis. Je wacht op een moment dat alles losgaat.

Dat komt niet.

Maar misschien is dat ook het punt. Niet elke strijd heeft een overwinning.

De productie is strak. Misschien iets te strak. Alles zit op z’n plek. Je mist een foutje. Een krasje. Iets dat breekt.

En toch blijft het hangen.

Niet als een hit die je meezingt, maar als een gedachte die terugkomt wanneer je het niet verwacht.

Is het vernieuwend? Nee.
Is het geloofwaardig? Ja.
Is het effectief? Zeker.

Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 7,2

Koel, introspectief en gecontroleerd. Temper City kijkt in de spiegel en jij kijkt mee. Niet vrolijk, wel goed

https://youtu.be/mh4AQkw4Jjc?si=WCe2tW4SS5GKvDKw

The Sherlocks – In Your Hands★★★★☆

The Sherlocks maken muziek alsof ze nog geloven dat gitaren de wereld kunnen redden.

En ergens is dat ontroerend.

In Your Hands begint meteen zoals het hoort: gitaar. Geen intro met regen en violen. Geen mysterie. Gewoon een riff die zegt: hier zijn we. De drums vallen in, de bas volgt, en je zit midden in een nummer dat rechtstreeks uit de Britse indie-traditie komt.

Je hoort het meteen.

Dit is Sheffield. Dit is pubs. Dit is vrijdagavond. Dit is pint in de hand en problemen die morgen wel komen.

De zang van Kiaran Crook heeft dat typische Britse randje. Niet perfect, niet gepolijst, maar eerlijk. Hij zingt alsof hij het meent. Alsof dit nummer ergens echt over gaat. Liefde, twijfel, afhankelijkheid — dat soort grote woorden, maar verpakt in een liedje van drie minuten.

En dan het refrein.

Open. Groot. Meeneembaar.

Zo’n refrein dat gemaakt is om teruggezongen te worden. Niet subtiel. Gewoon effectief. Je hoort het één keer en je weet precies waar het heen wil.

Alleen… en daar komt het eerlijke deel…

Je hebt dit ook al vaker gehoord.

Er zit een beetje Arctic Monkeys in. Een beetje Kaiser Chiefs, een beetje Sam Fender. Alles klopt, maar niets verrast.

Maar misschien hoeft dat ook niet.

Niet elk nummer hoeft de geschiedenis te veranderen. Sommige nummers moeten gewoon goed zijn. En dat is dit.

Dit is festivalmuziek. Autoradio. Zomeravond.

Is het vernieuwend? Nee.
Is het oprecht? Ja.
Is het effectief? Absoluut.

★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 8,3

Geen revolutie, wel een refrein dat blijft hangen. The Sherlocks houden de Britse gitaartraditie springlevend. En soms is dat meer dan genoeg.

https://youtu.be/rxxRROOId0w?si=pSt_PGutyiAysE53

Peter Gabriel – Put The Bucket Down (Dark-Side Mix★★★★☆

Peter Gabriel heeft twee standen.

De ene is: wijze man die je geruststelt.
De andere is: wijze man die je licht ongemakkelijk maakt.

Dit is die tweede.

De Dark-Side Mix van Put The Bucket Down klinkt alsof iemand het licht heeft uitgedaan terwijl het origineel nog speelde. Waar de Bright-Side Mix nog hoop en warmte had, trekt deze versie je langzaam een tunnel in. Niet eng, maar wel… serieus.

De beat is zwaarder. Trager. Alsof hij nadenkt voordat hij beweegt.

En daaroverheen die stem.

Gabriel zingt niet meer. Hij vertelt. Dat heeft hij altijd gekund. Sinds Genesis al, maar nu nog beter. Oudere stem, meer kras, meer gewicht. Je hoort een man die niets meer hoeft te bewijzen.

De productie is minimalistisch maar geladen. Subtiele elektronica. Geluiden die opduiken en weer verdwijnen. Alles voelt functioneel. Geen noot te veel.

En dat maakt het sterk.

Maar ook — en dit is het eerlijke stuk — minder direct.

Dit is geen nummer dat je meteen omarmt. Het houdt afstand. Je moet er naartoe. Je moet het binnenlaten. Dit is Gabriel als kunstenaar, niet Gabriel als hitmaker.

Toch zit er onder die donkere laag nog steeds een prachtige melodie verstopt. Dat blijft zijn talent. Zelfs in de schaduw blijft hij melodisch.

Is het beter dan de Bright-Side Mix?
Niet beter. Wel interessanter.

Is het een hit? Nee.
Is het indrukwekkend? Ja.

Dit is nachtelijke muziek. Hoofdtelefoon. Alleen.

★★★★☆
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 6,2

Donker, bedachtzaam en intens. Gabriel kiest niet voor het licht, maar voor de waarheid. En dat blijft fascinerend.

https://youtu.be/DkDrFOE1PBQ?si=JIax80PgaAXsMc4h