Raul Ojamaa & NOËP – We Get Lost
Verdwalen in Estland — en ineens hoor ik iets van Wasia Project. Dromerig, elektronisch en vooral heerlijk subtiel
Soms hoor ik een nummer en begint mijn hoofd onmiddellijk artiesten uit mijn muzikale archief te trekken.
Bij We Get Lost van Raul Ojamaa & NOËP gebeurt dat ook.
Eerst denk ik:
M83?
Een beetje.
Dan hoor ik die zachte elektronica, de ruimte in de productie en de bijna zwevende zang.
En ineens valt het kwartje:
Wasia Project.
Vooral het Wasia Project-gevoel van rond 2025. Niet omdat We Get Lost een kopie is, maar omdat het dezelfde kunst beheerst: moderne elektronica gebruiken zonder dat de menselijke kwetsbaarheid uit het nummer verdwijnt.
En daar ben ik behoorlijk gevoelig voor.
De beat duwt niet
Wat We Get Lost vooral goed doet, is ruimte laten.
Er is een duidelijke elektronische puls, maar de beat probeert nergens het nummer te gijzelen. Geen enorme EDM-drop waarbij na anderhalve minuut verplicht alle handen de lucht in moeten.
Gelukkig.
De ritmesectie beweegt onder de zang en de synthesizers worden vooral gebruikt om textuur te creëren. Sommige klanken staan dichtbij, andere lijken juist kilometers verderop te zweven.
Daardoor ontstaat diepte.
En juist daar hoor ik voor mij die verwantschap met Wasia Project.
Niet noodzakelijk in de melodie, maar in de manier waarop een arrangement kan ademen.
Er hoeft niet iedere vier seconden iets te gebeuren.
Soms mag een klank gewoon blijven hangen.
M83 aan de horizon
En dan blijft ook M83 ergens in de verte aanwezig.
Vooral in het filmische karakter.
We Get Lost roept beelden op zonder dat het nummer overdreven cinematografisch probeert te doen. Het heeft iets van een autorit in het donker: straatverlichting die voorbijschuift, regen op het raam en geen enkele behoefte om snel thuis te komen.
De zang helpt daarbij.
Die wordt niet boven op de productie gezet, maar zit er bijna ín. Daardoor vormen stem en elektronica één geheel.
Dat vind ik sterk.
Want slechte elektronische pop klinkt soms alsof eerst een beat is gemaakt en iemand drie weken later heeft bedacht:
o ja, we hebben nog een zanger nodig.
Hier voelt alles onderdeel van dezelfde sfeer.
Maar is het al helemaal eigen?
Daar zit mijn enige twijfel.
Ik hoor M83.
Ik hoor iets van Wasia Project.
Ik hoor die moderne Noord-Europese elektronische melancholie.
Maar hoor ik al iets waarvan ik onmiddellijk kan zeggen:
dit kan uitsluitend Raul Ojamaa & NOËP zijn?
Nog niet helemaal.
Daarvoor mag er van mij misschien één vreemd element bij.
Een onverwachte synth.
Een ritmische breuk.
Een instrument dat ineens tegen de rest van de productie ingaat.
Iets meer wrijving.
Maar dat is kritiek op een behoorlijk hoog niveau.
Want ondertussen heb ik We Get Lost alweer opnieuw aangezet.
En uiteindelijk is dát belangrijker.
De Alternatieve Muziekman zegt
We Get Lost is precies het soort elektronische muziek waar ik van houd.
Niet bombastisch.
Niet dichtgeproduceerd.
Niet wanhopig op zoek naar een hitrefrein.
Gewoon sfeervol, subtiel en melancholisch.
M83 geeft mij het filmische gevoel.
Wasia Project geeft mij de associatie met kwetsbaarheid en ruimte.
En Raul Ojamaa & NOËP zetten daar hun eigen elektronische landschap tussen.
Misschien moet ik nog iets langer zoeken naar hun volledig eigen handtekening.
Maar de titel zegt het eigenlijk al.
We Get Lost.
Nou, vooruit.
Ik verdwaal graag even mee.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,0/10
Elektronica: ⭐⭐⭐⭐½
Synthesizers: ⭐⭐⭐⭐⭐
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Productie: ⭐⭐⭐⭐½
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐½
Wasia Project-factor: ⭐⭐⭐⭐☆
M83-factor: ⭐⭐⭐⭐☆
Eigen smoel: ⭐⭐⭐½☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
We Get Lost laat horen dat elektronische muziek niet harder hoeft te worden om je mee te krijgen. Soms zijn een subtiele beat, een paar zwevende synths en voldoende lege ruimte genoeg. M83 aan de horizon, een vleugje Wasia Project in mijn hoofd — en voor ik het weet ben ik inderdaad de weg kwijt. Heerlijk.
