RECENSIE: Courtney Barnett – Mantis
Er zijn artiesten die hun ziel blootleggen.
En er zijn artiesten die doen alsof ze gewoon hun boodschappenlijstje voorlezen, en je dan toch emotioneel slopen.
Courtney Barnett zit al jaren comfortabel in die tweede categorie.
Mantis begint alsof het per ongeluk is opgenomen. Een gitaar die een beetje twijfelt. Een stem die klinkt alsof ze net wakker is geworden en nog niet zeker weet of dit de moeite waard is.
Geen drama.
Geen aankondiging.
Gewoon… Courtney.
En dat is precies haar kracht.
Ze zingt niet. Ze observeert. Alsof ze naast je zit in de trein en ineens iets zegt dat zo eerlijk is dat je niet meer weet waar je moet kijken.
De muziek kabbelt. Niet lui. Maar bewust. De gitaren bouwen niets op wat niet nodig is. Geen explosie. Geen stadionmoment.
Alleen waarheid.
En dat is ongemakkelijk.
Want Mantis voelt niet als een nummer dat indruk wil maken. Het voelt als een nummer dat bestaat ondanks zichzelf. Alsof ze het schreef omdat ze geen andere keuze had.
Halverwege komt er een kleine verschuiving. Geen grote beweging. Maar genoeg om te voelen dat er iets onder zit. Iets wat ze niet volledig uitspreekt.
En juist dat maakt het sterk.
Courtney Barnett vertrouwt erop dat jij het zelf wel voelt.
En dat doe je.
Misschien niet meteen.
Maar het blijft hangen.
Zoals zij altijd blijft hangen.
Beoordeling: ★★★★½
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 7,4
Geen schreeuw.
Wel een stem die niet meer weggaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten