Sommige nummers zijn geen liedjes maar sferen.
Je zet ze op en ineens zit je in een film die nooit is gemaakt. Regen op een Frans station. Koffer. Sigaret. Iemand die net te laat binnenkomt. Dat is The Paris Match.
Oorspronkelijk zong Paul Weller ’m zelf, begin jaren tachtig. Prima versie. Netjes. Beetje cool. Maar toen kwam Tracey Thorn en gebeurde er iets magisch. Alsof iemand ineens het licht dimt en zegt: ssst, nu wordt het echt.
Haar stem maakt het nummer niet mooier — maar intiemer. En dat is veel sterker. Thorn zingt niet, ze fluistert bijna. Alsof ze het verhaal alleen aan jou vertelt. Geen drama, geen grote uithalen. Gewoon zacht, breekbaar, menselijk. En ineens verandert het lied van “leuk sophisti-popnummer” naar “hartverscheurend mini-drama”.
Die Long Version geeft het nog meer ruimte. Meer lucht tussen de noten. Meer tijd om te verdrinken in die jazzy akkoorden, zachte drums, subtiele toetsen. Alles schuift langzaam voorbij. Dit is geen track voor haastige mensen. Dit is muziek voor 23:47 uur met een glas wijn dat al te lang leeg is.
Muzikaal zit het ergens tussen jazz, soul en pop. Heel volwassen. Heel stijlvol. Geen schreeuwerige hook. Geen hitformule. Gewoon klasse. Het soort nummer dat je ouders vroeger “chic” noemden. En voor één keer hadden ze gelijk.
Wat het extra mooi maakt: het klinkt totaal tijdloos. Je hoort niet dat dit 1983/84 is. Het had gisteren opgenomen kunnen zijn. Of morgen. Dat is zeldzaam.
Is het spannend? Nee.
Is het groots? Ook niet.
Is het prachtig? Ja. Onmiskenbaar.
Dit is geen hit die je meebrult. Dit is een nummer dat je stil maakt. En dat is soms veel knapper.
Cijfer: 8,8
Sterren: ★★★★★
Hitpotentie: 5,5
Geen single, geen knaller. Gewoon pure nachtelijke melancholie. Muziek die zachtjes je hart breekt terwijl je het niet eens doorhebt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten